ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
(Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 38/2025 (i-justice))
27 Φεβρουαρίου, 2026
[ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ Π., ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
S. M.
Εφεσείων,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
1. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Εφεσίβλητης.
--------------------
Ι. Γιάννης, για Αλτάχερ, Μπενέτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. για τον Εφεσείοντα.
Τ. Ιακωβίδου (κα), για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη.
--------------------
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από την υποφαινόμενη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕYΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Το πρωτόδικο Δικαστήριο, στις 10/11/2025, εξέδωσε απορριπτική απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1126/2025 (Κ), που ο Εφεσείων καταχώρησε εναντίον της απόφασης της Εφεσίβλητης, ημερομηνίας 26/9/2025, να τον κηρύξει απαγορευμένο μετανάστη και να εκδώσει εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης.
Τα γεγονότα της περίπτωσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Ο Εφεσείων είναι υπήκοος Νεπάλ και εισήλθε στην Κυπριακή Δημοκρατία το 2008 με άδεια προσωρινής παραμονής, με ισχύ μέχρι τις 30/6/2023. Διαδοχικές αιτήσεις που ο Εφεσείων υπέβαλλε για εξασφάλιση άδειας παραμονής του, απορρίπτονταν.
Στις 12/12/2017, ο Εφεσείων τέλεσε πολιτικό γάμο με Ευρωπαία πολίτη και υπέβαλε αίτηση για άδεια διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, η οποία στις 26/7/2018 απερρίφθη. Την ίδια τύχη είχαν και άλλες διαδοχικές αιτήσεις που ο Εφεσείων υπέβαλλε κατά καιρούς υπό αυτό το καθεστώς. Στις 3/3/2023, ο Εφεσείων υπέβαλε νέα αίτηση, η οποία απερρίφθη στις 28/8/2023. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο Εφεσείων υπέβαλε στις 4/9/2023 ιεραρχική προσφυγή, η οποία απερρίφθη στις 13/12/2023. Ακολούθησε η σύλληψη του Εφεσείοντα στις 26/9/2025 και η κήρυξη του ως απαγορευμένου μετανάστη καθώς επίσης και η έκδοση των επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε και απέρριψε τους προβληθέντες λόγους ακύρωσης, επικυρώνοντας τις προσβαλλόμενες αποφάσεις.
Με δύο Λόγους Έφεσης, οι οποίοι μεταφέρονται αυτούσιοι, βάλλεται η πρωτόδικη κρίση:
«1ος Λόγος Έφεσης:
Το σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε, όταν κατέληξε στο εύρημα ότι:
«Η ως άνω απόφαση -όπως προκύπτει από το ίδιο το λεκτικό της- είναι βεβαιωτική τεσσάρων προηγούμενων με την πιο πρόσφατη αυτή της 10.9.2020. Ο αιτητής ουδέποτε είχε νόμιμη παραμονή στη χώρα ήδη από την απόρριψη της πρώτης αίτησής του το 2015.». (Σελίδα 5, 1η παράγραφος της πρωτόδικης απόφασης).
2ος Λόγος Έφεσης:
Το σεβαστό Πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε όταν δεν προέβηκε σε εξέταση και σχετικά ευρήματα εν σχέση με την θέση του εφεσείων [sic] ότι ουδέποτε του κοινοποιήθηκε ή προσβαλλόμενη διοικητική πράξη και κατ’ επέκταση η παραμονή του στην Δημοκρατία παραμένει νόμιμη λόγω της μη κοινοποίησης σ’ αυτόν ή και τον δικηγόρο του της απόφασης επί της ιεραρχικής προσφυγής του.».
Επιχειρηματολογώντας υπέρ των θέσεων του σε σχέση με τους πιο πάνω Λόγους Έφεσης, οι οποίοι είναι συναφείς, ο συνήγορος για τον Εφεσείοντα υποστηρίζει ότι, το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η παραμονή του στη Δημοκρατία ήταν παράνομη από το 2015 ενώ η ίδια η Εφεσίβλητη αποδέχεται ότι η παραμονή του Εφεσείοντα ήταν νόμιμη μέχρι την απόρριψη της ιεραρχικής του προσφυγής στις 13/12/2023. Επίσης, κατά τον Εφεσείοντα, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε τους ισχυρισμούς του ότι δεν του είχαν κοινοποιηθεί οι προηγούμενες απορριπτικές του αιτήματος του επιστολές.
Σε συνάφεια με τα πιο πάνω είναι και η θέση του Εφεσείοντα ότι, ουδέποτε του κοινοποιήθηκε η απόφαση της διοίκησης επί της ιεραρχικής του προσφυγής, αφού δεν υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη που να αποδεικνύει ότι η εν λόγω επιστολή ταχυδρομήθηκε ή κοινοποιήθηκε με άλλο τρόπο. Κατά συνέπεια, είναι εσφαλμένο το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ο Εφεσείων διέμενε παράνομα στη Δημοκρατία, είτε από το 2015 είτε από την ημερομηνία απόρριψης της ιεραρχικής του προσφυγής.
Έχουμε εξετάσει τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας και από τις δύο πλευρές σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και της πρωτόδικης Απόφασης.
Αποτελεί πραγματικό γεγονός ότι εναντίον του Εφεσείοντα εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης, δυνάμει του Άρθρου 14 των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμων. Σύμφωνα με το περιεχόμενο των εν λόγω διαταγμάτων, ο Εφεσείων κρίθηκε απαγορευμένος μετανάστης «καθότι παρέμεινε στη Δημοκρατία παράνομα, όταν απορρίφθηκε η ιεραρχική του προσφυγή κατά της απόφασης του Τμήματος Μετανάστευσης από τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας».
Το πρωτόδικο Δικαστήριο σημείωσε το πιο πάνω δεδομένο και κατέληξε ότι, εφόσον η ίδια η διοίκηση θεώρησε τον αιτητή ως νομίμως παραμένοντα στη Δημοκρατία μέχρι την απόρριψη της ιεραρχικής του προσφυγής, τότε θα έπρεπε να ελάμβανε γνώση της απορριπτικής στο αίτημα του απόφασης, όπως και έγινε.
Συνεπώς, η αναφορά του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η απόφαση απόρριψης του αιτήματος του Εφεσείοντα, ημερομηνίας 28/8/2023 (εναντίον της οποίας ο Εφεσείων άσκησε ιεραρχική προσφυγή) είναι βεβαιωτική προγενέστερων και ότι ο Εφεσείων «ουδέποτε είχε νόμιμη παραμονή στη χώρα ήδη από την απόρριψη της πρώτης αίτησής του το 2015», δεν επέδρασε στην τελική πρωτόδικη κρίση επί του ζητήματος, εφόσον τελικά εξέλαβε ως πραγματικό δεδομένο επί του οποίου βάσισε την κρίση του, ότι ο Εφεσείων παρέμεινε νόμιμα στη Δημοκρατία μέχρι την απόρριψη της ιεραρχικής του προσφυγής. Κατ’ επέκταση ο Λόγος Έφεσης Αρ. 1 προβάλλεται αλυσιτελώς και απορρίπτεται.
Ούτε όμως ο Λόγος Έφεσης Αρ. 2 μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη.
Ο Εφεσείων στο περίγραμμα αγόρευσης του, αποδέχεται ως ορθή την κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η νέα ταχυδρομική διεύθυνση την οποία δήλωσε ο συνήγορος του Εφεσείοντα στις 25/10/2023, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ταυτίζεται με αυτήν στην οποία αποστάληκε η απορριπτική επί της ιεραρχικής προσφυγής απόφαση ημερομηνίας 13/12/2023. Υποστηρίζει όμως, ότι η Εφεσίβλητη δεν απέδειξε ότι όντως ταχυδρόμησε την πιο πάνω επιστολή.
Έχουμε ανατρέξει στον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης. Η επιστολή ημερομηνίας 13/12/2023, η οποία υπογράφεται (χειρόγραφα) με τα αρχικά του ονοματεπώνυμου του Λειτουργού, φέρει ένδειξη ότι ταχυδρομήθηκε. Παρατηρούμε επίσης και την ακόλουθη σημείωση:
«Σημείωση
Η παρούσα επιστολή έχει ταχυδρομηθεί και/ή αποσταλεί τόσο στη τελευταία δηλωθείσα διεύθυνση του αιτητή στις 14/12/23 (χειρόγραφα) όσο και……».
Στην απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου στη Γεώργιος Ιακώβου και Κυπριακή Δημοκρατία, Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 63/20, ημερομηνίας 24/1/2025, επαναβεβαιώθηκε η πάγια θέση της νομολογίας επί του συγκεκριμένου ζητήματος, ως ακολούθως:
«Ερχόμενοι στην εξέταση στην ουσία των λόγων έφεσης, σχετική επί του συγκεκριμένου ζητήματος είναι και η απόφαση στη Δημοκρατία v. Μ.Ε Λεωφορεία Αμμοχώστου Λτδ, Ε.Δ.Δ 57/2018, ημερ. 9.2.2024, όπου επισημάνθηκαν τα ακόλουθα:
«. Το άρθρο 2 του Κεφ. 1 εναποθέτει το βάρος απόδειξης της μη λήψης της επιστολής στον παραλήπτη (Βλ. Katsiantonis v. Frantzeskou (1981) 1 C.L.R. 566). Η δε φράση «με τη συνηθισμένη πορεία του ταχυδρομείου», που αναφέρεται σε αυτό, σημαίνει τη λήψη της επιστολής σε 2 με 3 ημέρες, ενώ δεν επιβάλλεται η αποστολή με ασφαλισμένο ταχυδρομείο (Βλ. Θεμιστοκλέους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 415 και Napa Mermaid Hotel and Suites Ltd v. Δήμου Αγίας Νάπας, Υπόθεση αρ. 6435/2013, ημερ. 18.12.2015), ECLI:CY:AD:2015:D846, ECLI:CY:AD:2015:D846.
Στην Theodorou v. The Abbot of Kykko Monstery (1965) 1 C.L.R. 9, 18, επισημαίνεται ότι, υφίσταται τεκμήριο ότι αν αποδειχθεί ότι μια επιστολή έχει ταχυδρομηθεί και δεν έχει επιστραφεί από το ταχυδρομείο, αυτό συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη της παράδοσης της στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Επισημάνθηκε επίσης ότι, αν αποδειχθεί ότι μια επιστολή, η οποία φέρει την ορθή διεύθυνση, ταχυδρομήθηκε και δεν επιστράφηκε τεκμαίρεται ότι έφθασε στον προορισμό της
(βλ. Ανδρέου v. P & D Crystal Line Co Ltd Πολ. Εφ. 10498 ημερ. 15.10.2001).
Σύμφωνα με τη νομολογία, εναπόκειται σε ένα αιτητή να αποδείξει ότι παρέλαβε εκπρόθεσμα ή καθόλου τη διοικητική πράξη. Εκείνος που προβάλλει τον ισχυρισμό θα πρέπει να τον τεκμηριώσει (βλ. Πατάτας ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248 και HadjiGavriel v. Republic (1986) 3(A) C.L.R 52)».
Σχετική επίσης είναι και Παφίτης v. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Ε.Δ.Δ 84/2017, ημερ. 6.3.2024».
Πρόσφατα, είχαμε την ευκαιρία να υποδείξουμε στη Χριστάκης Κυριάκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 79/2022, ημερομηνίας 28/1/2026, ότι αν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου υπάρχει αποδεικτικό υλικό που να φανερώνει την αποστολή της επίμαχης επιστολής, σε συγκεκριμένη ημερομηνία και στη σωστή διεύθυνση, τότε τεκμαίρεται ότι αυτή έχει παραδοθεί στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Την ευθύνη δε τέτοιας απόδειξης, φέρει ο διάδικος ο οποίος επικαλείται τέτοιο ισχυρισμό και πρέπει να προκύπτει από το υλικό του διοικητικού φακέλου.
Εν προκειμένω, υπό τα δεδομένα της περίπτωσης, ότι δηλαδή υπάρχει ρητή και υπογεγραμμένη καταγραφή ότι η επιστολή ημερομηνίας 13/12/2023 στάλθηκε ταχυδρομικώς στη σωστή διεύθυνση που ο ίδιος ο Εφεσείων δήλωσε και σε συγκεκριμένη ημερομηνία, κρίνουμε ότι δεν έχει ανατραπεί το τεκμήριο της παράδοσης και λήψης της επιστολής από τον Εφεσείοντα, η οποία τεκμαίρεται ότι έφθασε στο προορισμό της. Κατά συνέπεια απορρίπτεται ο Λόγος Έφεσης Αρ. 2.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους η Έφεση απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με έξοδα €2000 εναντίον του Εφεσείοντα και υπέρ της Εφεσίβλητης.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
Δ. ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο