ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
(Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 15/2022)
29 Μαΐου, 2026
[ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ Π., ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΚΡΙΤΩΝΑΣ ΤΣΑΓΚΑΡΙΔΗΣ
Εφεσείων,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Εφεσίβλητης.
--------------------
Δ. Μιχαήλ, για ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΧΑΗΛ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε., για τoν Εφεσείοντα (O Εφεσείων παρών).
Γ. Χατζηπροδρόμου, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη.
Ξ. Ευγενίου (κα), για Α. Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε., για Ενδιαφερόμενο Μέρος Ε. Γεωργιάδου.
Ενδιαφερόμενο Μέρος Μ. Καρλεττίδη, παρών.
--------------------
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από την υποφαινόμενη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕYΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Το Διοικητικό Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 10/12/2021 απέρριψε την Προσφυγή των Αιτητών Νίκου Σταύρου (Υπόθ. Αρ. 212/2017), Μαρίας Κωνσταντίνου Μιλτιάδους (Υποθ.Αρ 496/2017) και Κρίτωνα Τσαγκαρίδη (Υποθ. Αρ. 603/2017).
Εναντίον της πιο πάνω Απόφασης καταχωρήθηκαν οι ακόλουθες Εφέσεις Διοικητικού Δικαστηρίου («Ε.Δ.Δ.»), οι οποίες είχαν συνεκδικαστεί από το τότε Εφετείο και σήμερα Διοικητικό Εφετείο: Η Ε.Δ.Δ. Αρ. 161/2021 του Νίκου Σταύρου, η Ε.Δ.Δ. Αρ. 13/2022 της Μαρίας Κωνσταντίνου Μιλτιάδους και η Ε.Δ.Δ. Αρ. 15/2022 του Κρίτωνα Τσαγκαρίδη. Στη συνέχεια, οι Εφέσεις παραπέμφθηκαν προς εκδίκαση το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, στη βάση των προνοιών της μεταβατικής διάταξης στο Άρθρο 23(3)(δ) του περί Απονομής της Δικαιοσύνης Νόμου Αρ. 33/1964, ως τροποποιήθηκε. Στην πορεία, η Ε.Δ.Δ. Αρ. 13/2022 απεσύρθη και απερρίφθη κατόπιν αποσυνένωσης της από τις υπόλοιπες. Η Ε.Δ.Δ. Αρ. 15/2022 (η οποία αποσυνενώθηκε από την Ε.Δ.Δ. Αρ. 161/2021) κατ’ εφαρμογήν της ίδιας νομοθεσίας και με τα μέρη να δεσμεύονται ότι η απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου επί της Ε.Δ.Δ. Αρ. 161/2021 θα δεσμεύει το Διοικητικό Εφετείο, παραπέμφθηκε προς εκδίκαση στο Διοικητικό Εφετείο.
Συναφώς αναφέρεται ότι η παρούσα Έφεση στρέφεται εναντίον της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερομηνίας 10/12/2021 στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 603/2017, με την οποία απερρίφθη το αίτημα του Εφεσείοντα για ακύρωση της απόφασης της Εφεσίβλητης, με την οποία προάχθηκαν στη θέση Ανώτερου Λειτουργού Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, Τμήμα Φορολογίας, από 1/1/2017 τα Ενδιαφερόμενα Μέρη («Ε/Μ») Μ. Καρλεττίδη, Μ.Β. Ανδρέου, Χ. Ιωάννου, Ε. Γεωργιάδου, Μ.Γ. Σακκάδα, Α. Καμένο και Γ. Καραολίδου.
Οι προβαλλόμενοι πρωτοδίκως λόγοι ακύρωσης άπτοντο σε γενικές γραμμές, της μη απόδοσης της δέουσας βαρύτητας στα πρόσθετα, μη προβλεπόμενα από το Σχέδιο Υπηρεσίας, προσόντα τόσο από τον Διευθυντή όσο και από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, στην απόδοση υπέρμετρης βαρύτητας στο κριτήριο της αρχαιότητας και στην κατ’ ισχυρισμό πάσχουσα σύσταση του Διευθυντή εξαιτίας της σύγκρουσης της με τα στοιχεία των φακέλων.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού αναφέρθηκε στο Σχέδιο Υπηρεσίας της επίδικης θέσης, κατέληξε ότι δεν στοιχειοθετούνται οι λόγοι ακύρωσης και απέρριψε την Προσφυγή (και τις υπόλοιπες συνεκδικασθείσες).
Η πρωτόδικη κρίση βάλλεται από τον Εφεσείοντα με τέσσερις Λόγους Έφεσης.
Με τον Λόγο Έφεσης Αρ. 1 προβάλλεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο βάσισε την απόφαση του σε προγενέστερο του ουσιώδους χρόνου, Σχέδιο Υπηρεσίας. Με τον Λόγο Έφεσης Αρ. 2 ισχυρίζεται ο Εφεσείων ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο, ενώ κρίνει το Ε/Μ Καρλεττίδη ίσο σε αρχαιότητα με τον Εφεσείοντα, καταλήγει ότι ορθά έγινε η επιλογή του έναντι του Εφεσείοντα, ο οποίος υπερέχει σε προσόντα. Κατά τον Εφεσείοντα, με τον Λόγο Έφεσης Αρ. 3, εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο θεωρεί ότι το Ε/Μ Καρλεττίδη υπερέχει έναντι του λόγω της υπέρ του σύστασης του Διευθυντή. Με τον Λόγο Έφεσης Αρ. 4, ότι λανθασμένα έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο Εφεσείων υστερεί σε αρχαιότητα έναντι των Ε/Μ κατά τρία έτη και εννέα μήνες.
Όπως έχει αναφερθεί, η παρούσα Έφεση έχει παραπεμφθεί προς εκδίκαση από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο στο Διοικητικό Εφετείο, με ισχύουσα τη δήλωση των διαδίκων ότι η απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου θα δεσμεύει το Διοικητικό Εφετείο για την παρούσα Ε.Δ.Δ. Αρ. 15/2022.
Συναφώς υπογραμμίζουμε ότι, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο έκανε αποδεκτό τον εκεί Λόγο Έφεσης Αρ. 1, ο οποίος είναι πανομοιότυπος με τον προβαλλόμενο Λόγο Έφεσης Αρ.1 στην παρούσα διαδικασία και συγκεκριμένα ότι, εσφαλμένα και πεπλανημένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέγραψε άλλο Σχέδιο Υπηρεσίας της επίδικης θέσης, που ήταν εκτός του ουσιώδους χρόνου. Επ’ αυτού μεταφέρονται τα όσα αποφασίστηκαν από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, τα οποία δεσμεύουν το Διοικητικό Εφετείο:
«Μελετήσαμε με την αρμόζουσα προσοχή καθετί που τέθηκε ενώπιον μας.
Αποτέλεσε βασική θέση του Εφεσείοντα πως η - κατά παραδοχή των Εφεσίβλητων και των ΕΜ στο στάδιο των αγορεύσεων λανθασμένη αναφορά από το πρωτόδικο Δικαστήριο σε Σχέδιο Υπηρεσίας διαφορετικό από εκείνο της επίδικης θέσης - δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ανατροπή.
Αυτό, διότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, το ορθώς ισχύον (από 8.3.96) Σχέδιο Υπηρεσίας, αφορούσε σε θέση προαγωγής και δεν απαιτούσε πτυχίο ή μεταπτυχιακό, ενώ το Σχέδιο Υπηρεσίας στο οποίο αναφέρθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ίσχυε από την 25.2.92, έχοντας καταργηθεί με τη θεσμοθέτηση του νέου Σχεδίου Υπηρεσίας την 8.3.96.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο είπε και αυτά κατά την ανάλυση συγκεκριμένων επίδικων ζητημάτων στην Προσφυγή, προβαίνοντας σε σαφή μνεία (στο λανθασμένο) Σχέδιο Υπηρεσίας:
«[...] Δεν διαπιστώνω κάποια παρατυπία στη σύσταση του διευθυντή ούτε στην απόφαση της καθ' ης η αίτηση. Όπως ρητώς ορίζει το σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης ο όρος πανεπιστημιακό προσόν καλύπτει και μεταπτυχιακό προσόν. Συνεπώς τα μεταπτυχιακά προσόντα των αιτητών δεν μπορεί να προσθέτουν παρά μόνο μικρή αξία στην κατά τα άλλα υπεροχή των ενδιαφερόμενων μερών σε αρχαιότητα. Σε ότι αφορά το πρόσθετο προσόν των επαγγελματικών εξετάσεων του αιτητή Σταύρου και τον διδακτορικό τίτλο της αιτήτριας Κωνσταντίνου, φαίνεται να έχουν συνυπολογιστεί από τον διευθυντή και την καθ' ης η αίτηση και συνεπώς, δεν χωρεί επέμβαση από το Δικαστήριο στην εκφρασθείσα κρίση της διοίκησης [...]».
Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι, ως εκ του πρωτόδικου τούτου σφάλματος, εφαρμόστηκε κατ' ακολουθίαν και λανθασμένο δικαστικό μέτρο κρίσης για τα αφορώντα θέματα. Ως ορθώς επεσήμαναν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι του Εφεσείοντα, εάν το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε την Προσφυγή στη βάση του ορθού Σχεδίου Υπηρεσίας - στο οποίο δεν απαιτείται πανεπιστημιακό ή μεταπτυχιακό προσόν παρά μόνο τριετής τουλάχιστον υπηρεσία στη θέση Λειτουργού ΦΠΑ Α΄ - τόσο το μεταπτυχιακό προσόν του Εφεσείοντα όσο και το επαγγελματικό προσόν του (Chartered Certified Accountant), θα μπορούσαν, κατά εύλογη και αντικειμενική προσδοκία, να αξιολογηθούν ως έχοντα μεγαλύτερη, ίσως, αξία από εκείνη που προσδιόριζε το λανθασμένο Σχέδιο Υπηρεσίας, μια και τα μη προβλεπόμενα ακαδημαϊκά του προσόντα σχετικώς προς τα καθήκοντα της θέσης, θα μπορούσαν πιθανώς να του παράσχουν, πλεονέκτημα έναντι των ΕΜ.
Υπό τα δεδομένα της υπόθεσης, το πρωτόδικο σφάλμα δεν μπορεί να θεωρηθεί περιθωριακό ή επουσιώδες, όπως εισηγήθηκαν οι Εφεσίβλητοι και τα ΕΜ, ούτε και αίρεται εν προκειμένω από τον ισχυρισμό ότι η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας βασίστηκε στο ορθό Σχέδιο Υπηρεσίας, ακόμη και αν τούτη η πτυχή ήθελεν θεωρηθεί ως αποδεκτό γεγονός.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι κατά πόσον η πρωτόδικη κρίση ερείδεται επί ορθής νομικής και πραγματικής βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη ως προς το εφαρμοστέο Σχέδιο Υπηρεσίας, επί της οποίας θεμελίωσε τη συλλογιστική του, επηρεάζοντας καταλυτικά την αξιολόγηση των επίδικων ζητημάτων και την τελική κατάληξη.
Συνεπώς, ο λόγος έφεσης 1 ευσταθεί.
Από τη συνολική ανάγνωση της πρωτόδικης απόφασης αναφύεται ότι το επίμαχο σφάλμα διαπερνά τη συλλογιστική του Δικαστηρίου. Υπό τη θεώρηση αυτή, η επιτυχία του λόγου έφεσης 1 - και η εκ των πραγμάτων αναμενόμενη διαταγή επανεκδίκασης της υπόθεσης - καθιστούν απρόσφορη την ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους έφεσης, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και το θέμα της αρχαιότητας (λόγος έφεσης 2)».
Υπό το φως των ανωτέρω, η Έφεση επιτυγχάνει στην έκταση που προαναφέρθηκε. Δεν απαιτείται η εξέταση άλλων ζητημάτων. Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίζεται, μαζί με τη διαταγή για έξοδα.
Η υπόθεση παραπέμπεται στο Διοικητικό Δικαστήριο, υπό διαφορετική σύνθεση, ώστε να κριθούν οι λόγοι ακύρωσης υπό το φως της απόφασης του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου. Επιδικάζεται υπέρ του Εφεσείοντα και εναντίον των Εφεσίβλητων συνολικό ποσό εξόδων ύψους €5.000, κατ’ αναλογία των αποφασισθέντων στην προαναφερθείσα απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου στην Ε.Δ.Δ. Αρ. 161/2021.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
Δ. ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο