ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
(Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 28/2025 i-justice)
24 Ιουνίου, 2026
[ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ Π., ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
Εφεσείουσα,
v.
S. O.
Εφεσίβλητoυ.
--------------------
Ρ. Χαραλάμπους (κα), εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Εφεσείουσα.
Ν. Χαραλαμπίδου (κα), για Ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., για Εφεσίβλητη.
--------------------
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Δικαστή Δ. Λυσάνδρου.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.: Σε βάρος του Εφεσίβλητου, η Διοίκηση εξέδωσε μία σειρά διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, επί τη βάσει του ότι κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης δυνάμει του Άρθρου 6 των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμων (εφεξής «το Κεφ.105») Η πρώτη σειρά εκδόθηκε περί την 11.11.2024, πλην όμως τα Διοικητικά Δικαστήρια διαπίστωσαν παρανομία και προέβηκαν σε ακύρωση της κήρυξης (στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 1500/2024(Κ) ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου) και του διατάγματος απέλασης (στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 8/2024 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας).
Ακολούθως των άνωθεν δικαστικών ακυρώσεων, η Διοίκηση εξέδωσε δεύτερη σειρά διαταγμάτων κράτησης και απέλασης εναντίον του Εφεσίβλητου (στη βάση εκ νέου κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη) περί την 13.2.2025.
Ο Εφεσίβλητος προσέβαλε δικαστικά και αυτά τα διατάγματα, το μεν διάταγμα κράτησης ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου διά της Προσφυγής Αρ. 218/2025(Κ) (μαζί με την απόφαση κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη), το δε διάταγμα απέλασης ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας διά της Προσφυγής Αρ. 1/2025 η οποία τελικά αποσύρθηκε και απορρίφθηκε.
Στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 218/2025(Κ), το πρωτόδικο Δικαστήριο (διά της εφεσιβαλλόμενης απόφασης του ημερ. 21.8.2025), ακύρωσε την απόφαση κήρυξης του Εφεσίβλητου ως απαγορευμένου μετανάστη λόγω του ότι λήφθηκε αυτή υπό νομική πλάνη, συμπαρασύροντας σε ακυρότητα και το προσβληθέν διάταγμα κράτησης.
Σημειώνεται ότι η εφεσιβαλλόμενη απόφαση ημερ. 21.8.2025 επιφυλάχθηκε στις 31.3.2025 και -μετά την επιφύλαξή της- η Διευθύντρια Τμήματος Μετανάστευσης ακύρωσε τα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερ. 13.2.2025 με απόφασή της ημερ. 25.4.2025, ήτοι πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερ. 21.8.2025.
Περί την 25.4.2025, η Διοίκηση εξέδωσε, σε βάρος του Εφεσίβλητου, νέα διατάγματα κράτησης και απέλασης (στη βάση εκ νέου κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη). Η μεν νέα κήρυξη του Εφεσίβλητου ως απαγορευμένου μετανάστη και το νέο διάταγμα κράτησης ακυρώθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο (διά της απόφασής του ημερ. 26.8.2025) στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 486/2025(Κ) ενώ το νέο διάταγμα απέλασης ακυρώθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας (διά της απόφασής του ημερ. 16.12.2025) στο πλαίσιο της Προσφυγής (ΔΑ) Αρ. 2/2025.
Ως προαναφέρθηκε, το αντικείμενο της παρούσας Έφεσης είναι το διάταγμα κράτησης ημερ. 13.2.2025 στη βάση της κήρυξης του Εφεσίβλητου ως απαγορευμένου μετανάστη.
Καταρχάς, θα εξετάσουμε κατά πόσο η εκδίκαση της παρούσας Έφεσης, υπό το φως των νέων αποφάσεων και διαταγμάτων που εκδόθηκαν (βλ. ανωτέρω), θα συνιστούσε (ανεπίτρεπτα) ακαδημαϊκό εγχείρημα, θέμα για το οποίο οι διάδικοι είχαν την ευκαιρία να τοποθετηθούν γραπτώς.
Ως προαναφέρθηκε, κατά την 25.4.2025 (ήτοι μετά την επιφύλαξη της εφεσιβαλλόμενης απόφασης και πριν την έκδοσή της, δηλαδή σε χρόνο στον οποίο το επίδικο διάταγμα κράτησης καλυπτόταν από πέπλο νομιμότητας) η Διοίκηση «ακύρωσε» τα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερ. 13.2.2025 κηρύσσοντας εκ νέου τον Εφεσίβλητο ως απαγορευμένο μετανάστη και εκδίδοντας εκ νέου διατάγματα κράτησης και απέλασης εναντίον του.
Συνάγεται ότι το επίδικο διάταγμα κράτησης ακυρώθηκε (προφανώς, τέτοια «ακύρωση» έχει την έννοια της ανάκλησης) αυτοβούλως από την ίδια τη Διοίκηση πριν καν ακυρωθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο δια της εφεσιβαλλόμενης απόφασής του ημερ. 21.8.2025.
Κρίνουμε ότι αυτό από μόνο του καθιστά την εκδίκαση της παρούσας έφεσης (σε σχέση με το επίδικο διάταγμα κράτησης) ακαδημαϊκό εγχείρημα και επί ματαίω, καθότι τελικώς η ισχύς του επίδικου διατάγματος κράτησης ουδόλως επηρεάστηκε από την «ακυρωτική» εφεσιβαλλόμενη απόφαση, ακριβώς διότι αυτό είχε ήδη καταστεί ανύπαρκτο από την ίδια τη Διοίκηση αυτοβούλως. Θεωρούμε ότι εφαρμόζεται, εν προκειμένω, κατ’ αναλογία η νομολογία (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 49/2018 Μιχαήλ ν. Ανωτάτου Εκτελεστικού Διευθυντή Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου κ.ά., απόφαση Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου ημερ. 11.1.2024· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 162/21 Χριστοδούλου ν. Επαρχιακού Κτηματολογικού Αμμοχώστου, απόφαση Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου ημερ. 4.3.2026) κατά την οποία η δίκη καταργείται λόγω αναίρεσης του αντικειμένου της π.χ. διά της ανάκλησης της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης, η οποία έλαβε χώρα μετά την καταχώρηση της Προσφυγής και πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας, εκτός αν αποδειχθεί κατάλοιπο ζημιάς το οποίο όμως αφορά και αποδεικνύεται από τον προσφεύγοντα ενώ εδώ την Έφεση προωθεί η Διοίκηση. Ούτε η Διοίκηση μας υπέδειξε βάσιμους λόγους που να δικαιολογούν τη συνέχιση εκδίκασης της Έφεσης, ενόψει και του ότι όσα στην πρωτόδικη απόφαση αναφέρονται αφορούν στον έλεγχο της ισχύος της επίδικης διοικητικής απόφασης. Στο βαθμό δε, που διαπιστώσεις του πρωτόδικου Δικαστηρίου ενδεχομένως να τύχουν εφαρμογής σε άλλες προσφυγές άλλων προσφευγόντων μελλοντικά, τίποτε δεν εμποδίζει τη Διοίκηση να θέσει τις απόψεις της στο πλαίσιο τέτοιων προσφυγών. Μια πρωτόδικη απόφαση δεν παράγει δεσμευτικό προηγούμενο για άλλες προσφυγές ίδιας βαθμίδας.
Επιπρόσθετα, ναι μεν το πρωτόδικο Δικαστήριο (διά της απόφασής του ημερ. 26.8.2025) στην Προσφυγή Αρ. 486/2025(Κ) ακύρωσε τη μεταγενέστερη κήρυξη του Εφεσίβλητου ως απαγορευμένου μετανάστη και το παρεπόμενο διάταγμα κράτησης ημερ. 25.4.2025 με εν πολλοίς το ίδιο σκεπτικό το οποίο διέπει την εφεσιβαλλόμενη απόφαση, αλλά η ακυρωτική απόφαση ημερ. 26.8.2025 δεν εφεσιβλήθηκε από την Εφεσείουσα.
Αφού δεν υπάρχει εκκρεμοδικία ως προς την τελευταία κήρυξη του Εφεσίβλητου ως απαγορευμένου μετανάστη και το επόμενο διάταγμα κράτησης το οποίο εκδόθηκε σε βάρος του, και πάλι δεν υπάρχει πρακτικό όφελος υπέρ της Εφεσείουσας που να δικαιολογεί την προώθηση της παρούσας Έφεσης.
Κατά τη νομολογία (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 4/2022 Δημοκρατία ν. Λαμπρινού, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 27.2.2026) ακόμα και αν λόγος έφεσης είναι ορθός, αυτός απορρίπτεται αν δεν επιφέρει πρακτικό αποτέλεσμα υπέρ του εφεσείοντα.
Ωσαύτως, κρίνουμε ότι η εξέταση της παρούσας Έφεσης επί της ουσίας της συνιστά ακαδημαϊκό εγχείρημα.
Καταληκτική κρίση του Δικαστηρίου:
Η έφεση απορρίπτεται.
Επιδικάζεται το ποσό των 3000 ευρώ (επιπλέον Φ.Π.Α.), ως κατ’ έφεση έξοδα, υπέρ του Εφεσίβλητου και κατά της Εφεσείουσας.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
Δ. ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο