ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ

 

              (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου  Αρ. 3/2026 (i-justice)

 

 16 Ιουλίου, 2026

 

[ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ Π., ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

 

  S. I. U.

 

                                                                                                               Εφεσείων,

v.

 

  ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

1.     ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

2.     ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

  

 

                                                                                                          Εφεσίβλητης.

--------------------

Κ. Κουπαρή (κα), για Εφεσείοντα.

Ν. Νικολάου, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Εφεσίβλητη.

--------------------

 

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Δικαστή Δ. Λυσάνδρου.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.:  Ο εκ Νιγηρίας Εφεσείων υπέβαλε επάλληλες αιτήσεις διεθνούς προστασίας οι οποίες απορρίφθησαν τόσο από τη Διοίκηση όσο και από το αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο.

 

Επ’ αφορμή της διερεύνησης επεισοδίου ενδοοικογενειακής βίας που τον ενέπλεκε, (περί την 8.8.2025) o Εφεσείων κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και εκδόθηκαν σε βάρος του διατάγματα κράτησης και απέλασης.  Οι άνω διοικητικές πράξεις ακυρώθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο (στις 3.10.2025) στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 893/2025 την οποία είχε καταχωρήσει ο Εφεσείων.

 

Ακολούθησε η έκδοση νέων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025 στη βάση εκ νέου κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη. Κατά των τριών διοικητικών πράξεων, ο Εφεσείων καταχώρησε την Προσφυγή Αρ. 1147/2025 την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε με την εκκαλούμενη απόφασή του ημερ. 19.12.2025.  Η μεν απέλαση είχε ανασταλεί με την καταχώρηση της Προσφυγής Αρ. 1147/2025, η δε κράτηση του Εφεσείοντα ήρθη στις 4.11.2025 διά της έκδοσης προνομιακού εντάλματος habeas corpus από το Ανώτατο Δικαστήριο στο πλαίσιο της Πολιτικής Αίτησης Αρ. 252/2025 (i-justice) (εφεξής «η Αίτηση Αρ. 252/2025»).

 

Ο Εφεσείων βάλλει κατά της εκκαλούμενης απόφασης, με τους εξής λόγους έφεσης:

 

Πρώτος και Τέταρτος Λόγος Έφεσης:

 

Με τον πρώτο λόγο έφεσης, ο Εφεσείων αιτιάται το πρωτόδικο Δικαστήριο διότι, με την εφεσιβαλλόμενη απόφασή του-

(α) απέκλινε από το δεσμευτικό προηγούμενο της απόφασης του ίδιου δικαστηρίου στην Προσφυγή Αρ. 893/2025 και της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αίτηση Αρ. 252/2025, και

(β) απέρριψε τους εκ του Εφεσείοντα προβληθέντες λόγους ακύρωσης περί παράβασης των αρχών της χρηστής διοίκησης, της καλής πίστης και της αναλογικότητας.

Κατά τον συναφή τέταρτο λόγο έφεσης, εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε νόμιμη την αιτιολογία των προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων η οποία ερείδεται στο παράνομο της διαμονής του Εφεσείοντα στη Δημοκρατία από 15.12.2022 (λόγω της έκτοτε απώλειας της ιδιότητας του αιτητή διεθνούς προστασίας).  Πράττοντας τούτο, το πρωτόδικο Δικαστήριο υπέπεσε σε αντίφαση με τη δική του απόφαση ημερ. 3.10.2025 επί της Προσφυγής Αρ. 893/2025, όπου λέχθηκε ότι εκκρεμούσαν διαδικασίες (μέσω των δικηγόρων του Εφεσείοντα) προς νομιμοποίηση της διαμονής του στη Δημοκρατία οι οποίες δεν λήφθηκαν υπόψη από τη Διοίκηση κατά την έκδοση των προγενέστερων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 8.8.2025 στη βάση της τότε κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη.

 

Ο πρώτος και τέταρτος λόγος έφεσης κρίνονται βάσιμοι και επιτυγχάνουν, για τους εξής λόγους:

 

Καταρχάς, κρίνουμε εσφαλμένη την εισήγηση του Εφεσείοντα πως το πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε, κατά την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης, να ακολουθήσει τα εκ του Ανωτάτου Δικαστηρίου νομολογηθέντα στο πλαίσιο της Αίτησης Αρ. 252/2025 εν είδει δεδικασμένου.

 

Η άνω εισήγηση αποτυγχάνει να διακρίνει πως η Προσφυγή Αρ. 1147/2025 αφορά διακριτή δικαιοδοσία με διακριτό αντικείμενο από ότι η Αίτηση Αρ. 252/2025.  Συγκεκριμένα, η Προσφυγή Αρ. 1147/2025 αφορά τη νομιμότητα έκδοσης (μεταξύ άλλων) του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης η οποία εξετάζεται στο πλαίσιο της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας.  Αντιθέτως, η Αίτηση  Αρ. 252/2025 εμπίπτει στο πλαίσιο της πολιτικής δικαιοδοσίας και αφορά τη νομιμότητα της διάρκειας αυτής της κράτησης.  Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο δικαιοδοσιών αποτυπώνεται και στο Άρθρο 18ΠΣΤ, εδάφια (2) και (3), του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (εφεξής «το Κεφάλαιο 105»).

 

Αυτή η νομική διαφορά αποτυπώνεται και στην εξής πραγματική διαφορά: 

 

Στη -βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος- προσφυγή, το Διοικητικό  Δικαστήριο εξετάζει τη νομιμότητα των διοικητικών ενεργειών μέχρι και την έκδοση του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης.

 

Αντιθέτως, στη -βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος- αίτηση για έκδοση habeas corpus, εξετάζεται η νομιμότητα των διοικητικών ενεργειών μετά την έκδοση του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης.

 

Δεδομένων αυτών των δικαιοδοτικών διαφορών, κρίνουμε ότι δεν προκύπτει δεδικασμένο από την Αίτηση Αρ. 252/2025 το οποίο να έπρεπε να ακολουθηθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο.

 

Έτσι, μπορεί το Ανώτατο Δικαστήριο, για τους δικούς του σκοπούς, να έκρινε ότι ήταν ανεπίτρεπτη η έκδοση του νέου εντάλματος σύλληψης πολύ σύντομα μετά τη δικαστική ακύρωση (στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 893/2025) του προηγηθέντος διατάγματος κράτησης, όμως αυτό δεν εμπόδιζε το πρωτόδικο Δικαστήριο να μη διαγνώσει παρανομία ως προς την έκδοση του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης σύντομα μετά την ακύρωση του προηγηθέντος, ενόψει της διαπιστωθείσας παράνομης παραμονής του Εφεσείοντα στη Δημοκρατία.

 

Το ίδιο το Ανώτατο Δικαστήριο, στην απόφασή του ημερ. 4.11.2025 επί της  Αίτησης Αρ. 252/2025, διευκρίνισε ότι, στο πλαίσιο έκδοσης habeas corpus, εξετάζεται η διάρκεια της κράτησης και όχι η νομιμότητα του διατάγματος κράτησης.

 

Άρα, μπορεί το Ανώτατο Δικαστήριο να τοποθετήθηκε για το ότι -κατά την κρίση του- το ενώπιόν μας διάταγμα κράτησης δεν εκδόθηκε τηρώντας τις κατά νόμο προϋποθέσεις του Άρθρου 18ΠΣΤ(1) του Κεφαλαίου 105, όμως το γεγονός παραμένει ότι για τη νομιμότητα του διατάγματος κράτησης το μόνο αρμόδιο ήταν το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο είχε, συνεπώς, το προνόμιο της δικής του αυτόνομης και ανεξάρτητης κρίσης επί της νομιμότητας του επίδικου διατάγματος κράτησης.

 

Δεδομένου ότι το άνω σχόλιο του Ανωτάτου Δικαστηρίου αφορά τη νομιμότητα πράξης η οποία δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του, μπορεί και να υποτεθεί ότι λέχθηκε ως εν παρόδω σχόλιο (obiter dictum) από το οποίο δεν προκύπτει δεδικασμένο (Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου κ.ά. ν. Τσικκουρή κ.ά. (2016) 3 Α.Α.Δ. 712).

 

Δεδικασμένο προέκυπτε μόνο από την Προσφυγή Αρ. 893/2025, ως εξής:

 

Η απόφαση ημερ. 3.10.2025 του πρωτόδικου Δικαστηρίου επί της Προσφυγής Αρ. 893/2025 αναφέρει ως πραγματικά δεδομένα πως (μετά την απώλεια της ιδιότητας αιτητή διεθνούς προστασίας ένεκα της απόρριψης των συναφών αιτήσεών του τόσο από τη Διοίκηση όσο και από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας) η Διοίκηση (με επιστολή της ημερ. 26.8.2024 προς τον Εφεσείοντα)  του υπέδειξε να προχωρήσει στη διευθέτηση της άδειας παραμονής του, εντούτοις δεν το έπραξε.  Παράλληλα, η δικαστική απόφαση αναφέρεται ρητά σε εντός του διοικητικού φακέλου επιστολές των δικηγόρων του Εφεσείοντα (ημερ. 9.1.2024/Ερυθρά 31-19 και ημερ. 11.7.2025/Ερυθρό 18, αντίστοιχα) ως προς τη διαδικασία έκδοσης άδειας παραμονής του.  Εν συνεχεία, το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε τόσο στην οικογενειακή κατάσταση του Εφεσείοντα όσο και στην εκκρεμότητα των διαδικασιών μέσω των δικηγόρων του, με σκοπό την εξασφάλιση άδειας διαμονής για τον Εφεσείοντα, για να διαπιστώσει ότι επρόκειτο για «Δεδομένα ουσιώδη, τα οποία ουδόλως φαίνεται να απασχόλησαν τους Καθ’ων η Αίτηση, ούτε ζητήθηκε να ληφθούν οι απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με την οικογενειακή ζωή του αιτητή [.]».

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε να ακυρώσει τις ενώπιόν του προσβαλλόμενες διοικητικές πράξεις, λόγω (μεταξύ άλλων) παράβασης της αρχής της χρηστής διοίκησης η οποία παράβαση στοιχειοθετείτο από την  παράλειψη της Διοίκησης να εξετάσει τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου που δείκνυαν ότι ο Εφεσείων ήταν πατέρας στην Κύπρο και ότι εκκρεμούσαν διαδικασίες μέσω των δικηγόρων του προς νομιμοποίηση της παραμονής του. 

 

Ένεκα τούτου, ορθά ο Εφεσείων καταλογίζει αντίφαση στην ενώπιόν μας εφεσιβαλλόμενη απόφαση (εκδοθείσας στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 1147/2025), αφού το πρωτόδικο Δικαστήριο ικανοποιήθηκε για τη συμμόρφωση της Διοίκησης με το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 893/2025 μόνο και μόνο λόγω της επιστολής των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας η οποία στοιχειοθετεί πως πλέον η οικογενειακή ζωή του Εφεσείοντα και το βέλτιστο στοιχείο του τέκνου του συνεκτιμήθηκαν κατά την έκδοση των νέων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025.  Απόδειξη τούτου είναι η εξής πρωτόδικη κρίση στην εφεσιβαλλόμενη απόφαση:

«Δεν προκύπτει παράβαση δεδικασμένου (παράβαση άρθρου 146.5Α Συντάγματος) και μη συμμόρφωση με την απόφαση Αρ. 893/2025, αφού αντίθετα η διοίκηση έλαβε υπόψιν τη λεπτομερή έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας η οποία μεσολάβησε, εκδίδοντας τα νέα διατάγματα αφού έλαβε υπόψιν τα πραγματικά δεδομένα.».

 

Άρα, προκύπτει όντως από την Προσφυγή Αρ. 893/2025 (την οποία η Διοίκηση δεν εφεσίβαλε, ενώ θα μπορούσε) δεδικασμένο κατά το οποίο τα τότε διατάγματα κράτησης και απέλασης ακυρώθηκαν και για (μεταξύ άλλων) τον λόγο ότι η Διοίκηση δεν προσμέτρησε δεόντως τις εκκρεμούσες προσπάθειες των δικηγόρων του Εφεσείοντα να του εξασφαλίσουν άδεια διαμονής.

 

Μάλιστα, το πρωτόδικο Δικαστήριο στην Προσφυγή Αρ. 893/2020 έκρινε τούτο ως βάσιμο λόγο ακύρωσης, παρά την πρότερη διαπίστωσή του ότι η διαμονή του Εφεσείοντα στη  Δημοκρατία ήταν παράνομη κατά την (περί την 8.8.2025) κήρυξή του ως απαγορευμένου μετανάστη και έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης.

Το κατά πόσο διαφωνούμε ή όχι με την άνωθεν πρωτόδικη κρίση στην Προσφυγή Αρ. 893/2025 είναι άσχετο, δεδομένης της απουσίας έφεσης κατ’ αυτής.  Το ενώπιόν μας εγειρόμενο ερώτημα είναι κατά πόσο υπάρχει δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 893/2025 το οποίο παραβιάστηκε από τη Διοίκηση κατά την (περί την 7.10.2025) εκ νέου κήρυξη του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη και επανέκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης.  Η απάντησή μας είναι καταφατική και ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε σε αντίθετο συμπέρασμα. 

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο διολίσθησε σε αυτό το σφάλμα παραγνωρίζοντας ότι η πρωτόδικη αγόρευση (σελ. 6) του  Εφεσείοντα επικαλέστηκε παράβαση του δεδικασμένου της Προσφυγής Αρ. 893/2025 επειδή η Διοίκηση αγνόησε τόσο την επιστολή της ημερ. 26.8.2024 με την οποία τον καλούσε να διευθετήσει την άδεια παραμονής του όσο και το εκκρεμές αίτημά του ημερ. 11.8.2025 προς τούτο.

 

Κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων ημερ. 7.10.2025, η Διοίκηση βασίστηκε στο (όντως) παράνομο της διαμονής του Εφεσείοντα, χωρίς να σταθμίσει -ως απαιτούσε το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 893/2025- το εκκρεμές αίτημα των δικηγόρων του Εφεσείοντα για εξασφάλιση άδειας διαμονής.

 

Ο ενώπιόν μας διοικητικός φάκελος παραθέτει τα τρία έγγραφα τα οποία αναφέρονται στη δικαστική απόφαση ημερ. 3.10.2025 επί της Προσφυγής Αρ. 893/2025 ήτοι την επιστολή της  Διοίκησης ημερ. 26.8.2024, το αίτημα δικηγόρων του Εφεσείοντα ημερ. 9.1.2024 (Ερυθρό 31, το οποίο κατ’ ακρίβειαν αφορά το τέκνο του Εφεσείοντα και όχι τον ίδιο) το αίτημα δικηγόρων του Εφεσείοντα ημερ. 11.7.2024 (Ερυθρό 48, το οποίο αφορά τόσο το ανήλικο τέκνο του Εφεσείοντα όσο και τον ίδιο).  Ο διοικητικός φάκελος παραθέτει επίσης και το τελευταίο αίτημα των δικηγόρων του Εφεσείοντα (το οποίο παραλήφθηκε από τη Διοίκηση περί την 11.8.2025) προς νομιμοποίηση της διαμονής του, χωρίς οποιοδήποτε στοιχείο του φακέλου να καταδεικνύει τον προσανατολισμό της Διοίκησης σε αυτό το αίτημα, κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων τριών διοικητικών πράξεων ημερ. 7.10.2025.

 

Ενδεχομένως, υπό άλλες συνθήκες, με βάση το τεκμήριο κανονικότητας και νομιμότητας, η παράθεση του αιτήματος ημερ. 11.8.2025 στον διοικητικό φάκελο θα συνιστούσε τεκμήριο δέουσας προσμέτρησής του από τη Διοίκηση.  Πλην όμως, αυτό καθίσταται αδύνατο από το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 893/2025 το οποίο απαιτεί τον ρητό προσανατολισμό της Διοίκησης σε ένα τέτοιο στοιχείο.

 

Συνεπώς, παρότι θεωρούμε ότι η έκθεση ημερ. 30.9.2025 των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας και η προσμέτρηση αυτής από το Τμήμα Μετανάστευσης κατά την έκδοση των τριών προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων ημερ. 7.10.2025 συνιστά συμμόρφωση της Διοίκησης με το μέρος του δεδικασμένου της Προσφυγής Αρ. 893/2025 που αφορούσε την εκ της Διοίκησης μη συμμόρφωση με το Άρθρο 18ΟΖ του Κεφαλαίου 105, κρίνουμε ορθή την αιτίαση του Εφεσείοντα για παράβαση του άλλου μέρους του ίδιου δεδικασμένου που αφορούσε την εκ της Διοίκησης μη δέουσα προσμέτρηση των προσπαθειών του Εφεσείοντα να εξασφαλίσει άδεια διαμονής.

 

Δεύτερος Λόγος Έφεσης:

 

Κατά τον Εφεσείοντα, λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη την έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ημερ. 30.9.2025 και εσφαλμένα δεν έκρινε τα προσβαλλόμενα διατάγματα παράνομα, αφού είχαν πανομοιότυπη αιτιολογία με τα προηγηθέντα που ακυρώθηκαν στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 893/2025.

 

Ο δεύτερος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη την έκθεση ημερ. 30.9.2025 των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας διότι, αφενός, συνιστούσε προπαρασκευαστικό έγγραφο των προσβαλλόμενων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025 και, αφετέρου, συνιστούσε (μερική) συμμόρφωση της Διοίκησης με το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 893/2025, ως προαναφέρθηκε.  Το γεγονός ότι η Διοίκηση μερίμνησε για την εκπόνηση αυτής της έκθεσης πριν καν την απαγγελία της δικαστικής απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 893/2025 δεν αναιρεί τα άνω δεδομένα ούτε καθιστά τη διοικητική ενέργεια παράνομη.  Αντιθέτως, περιποιεί τιμή στη Διοίκηση το ότι μερίμνησε για την εκπόνηση της έκθεσης σε συμμόρφωση με το Άρθρο 18ΟΖ του Κεφαλαίου 105, πριν καν το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπιστώσει το παράνομο της έλλειψης τέτοιας έκθεσης, ως προπαρασκευαστικό έγγραφο για την έκδοση διαταγμάτων κράτησης.  Η εν λόγω έκθεση αναφέρθηκε στο αρνητικό αντίκτυπο της παρουσίας του Εφεσείοντα στη ζωή του τέκνου του, λόγω της σωματικής και ψυχολογικής βίας την οποία ο Εφεσείων ασκούσε στη μητέρα του τέκνου του.

 

Όσον αφορά το πανομοιότυπο της αιτιολογίας των προηγηθέντων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης που ακυρώθηκαν δικαστικώς στην Προσφυγή Αρ. 893/2025 και των νυν επίδικων που επικυρώθηκαν στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 1147/2025, σημειώνουμε τα εξής:

 

Κατά τη νομολογία (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 40/2019 Λάμπρου ν. Δημοκρατίας, απόφαση Εφετείου ημερ. 23.5.2024), μετά τη δικαστική ακύρωση διοικητικής πράξης, η Διοίκηση δικαιούται να εκδώσει νέα διοικητική πράξη με το ίδιο περιεχόμενο, εφόσον η έκδοση της συμμορφώνεται με το δεδικασμένο.  Εδώ, το πρόβλημα έγκειται στην παράλειψη πλήρης συμμόρφωσης με το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 893/2015, ως προαναφέρθηκε.  Αυτό όμως δεν καθιστά τον δεύτερο λόγο έφεσης βάσιμο.

 

Τρίτος Λόγος Έφεσης:

 

Κατά τον Εφεσείοντα, λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η τυχόν παράνομη κράτηση σε προγενέστερο χρόνο δεν συνιστά νομική πλημμέλεια για την ακύρωση των ενώπιόν μας επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025 και ότι δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη αυτή η κράτηση ως προς τον έλεγχο της νομιμότητας της αιτιολογίας των άνωθεν διαταγμάτων.

 

Ο τρίτος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Μέσω της Προσφυγής Αρ. 893/2025, ο Εφεσείων εξασφάλισε την ακύρωση του προγενέστερου διατάγματος κράτησης ημερ. 8.8.2025 που δεν είναι επίδικο ενώπιόν μας, με ό,τι αυτή η ακύρωση συνεπάγεται υπό το φως του Άρθρου 146.6 του Συντάγματος.

 

Συμφωνούμε με την πρωτόδικη κρίση περί του ότι η νομιμότητα του ενώπιόν μας επίδικου διατάγματος κράτησης δεν κρίνεται με βάση το παράνομο της κράτησης η οποία διενεργήθηκε βάσει του  ακυρωθέντος διατάγματος κράτησης ημερ. 8.8.2025. 

 

Και παρότι το πρωτόδικο Δικαστήριο γνώριζε για την απόφαση ημερ. 4.11.2025 του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί της Προσφυγής Αρ. 252/2025 (εξ ου και την αναφέρει στην εφεσιβαλλόμενη απόφασή του) ορθά δεν την έλαβε υπόψη ως δεσμευτικό δεδικασμένο διότι αφορούσε άλλη δικαιοδοσία και άλλο αντικείμενο, ως προαναφέρθηκε.

 

 

 

Πέμπτος Λόγος Έφεσης:

 

Ο πέμπτος λόγος έφεσης αφορά την εκ του πρωτόδικου Δικαστηρίου απόρριψη του αιτήματος του Εφεσείοντα (το οποίο λήφθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο μετά την επιφύλαξη της απόφασής του), όπως παραπεμφθεί στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα για την ερμηνεία των Άρθρων 11 και 155 του Συντάγματος.

 

Κατά τον Εφεσείοντα η ανάγκη υποβολής τέτοιου προδικαστικού ερωτήματος προέκυπτε από την ανεπίτρεπτη (κατά τον ίδιο) στάση της Διοίκησης να θεωρεί τα προσβαλλόμενα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025 ισχυρά και ως παράγοντα έννομα αποτελέσματα, σε παραγνώριση της έκδοσης habeas corpus ημερ. 4.11.2025 από το Ανώτατο Δικαστήριο (στο πλαίσιο της Αίτησης Αρ. 252/2025) το οποίο οδήγησε στην απελευθέρωση του Εφεσείοντα.

 

Ο πέμπτος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Καταρχάς, αλυσιτελώς ο Εφεσείοντας συσχέτισε το αίτημά του για την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος και με το επίδικο διάταγμα απέλασης ημερ. 7.10.2025, διότι το Άρθρο 11 (που αφορά την προσωπική ελευθερία και ασφάλεια) και το Άρθρο 155.4 (που αφορά τη δικαιοδοσία έκδοσης προνομιακού εντάλματος habeas corpus, μεταξύ άλλων) του Συντάγματος συσχετίζονται με την κράτηση και όχι και με την απέλαση του Εφεσείοντα.

 

Κατά δεύτερον, είναι εσφαλμένη η θεώρηση του Εφεσείοντα πως η τυχόν έκδοση habeas corpus βάσει του Άρθρου 155.4 του  Συντάγματος αναιρεί τη νομιμότητα του διοικητικού διατάγματος κράτησης βάσει του οποίου η κράτηση είχε διενεργηθεί.

 

Αυτό, διότι -ως προαναφέρθηκε- το habeas corpus έχει διαφορετικό αντικείμενο από τον έλεγχο της νομιμότητας έκδοσης του διατάγματος κράτησης η οποία κρίνεται μόνο στο πλαίσιο Προσφυγής βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.

 

Υπό το φως των ανωτέρω, ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα του Εφεσείοντα για υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο.

 

Έκτος Λόγος Έφεσης:

 

Κατά τον Εφεσείοντα, υφίσταται πλάνη περί το δίκαιο ως προς την έννοια του νέου ουσιώδους στοιχείου από το πρωτόδικο Δικαστήριο και ανεπίτρεπτη θεραπεία πλημμελούς αιτιολογίας με προγενέστερα ή/και μεταγενέστερα στοιχεία από το πρωτόδικο Δικαστήριο.

 

Ο άνωθεν λόγος έφεσης αφορά την έκθεση ημερ. 30.9.2025 των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, την οποία έκθεση το πρωτόδικο Δικαστήριο χαρακτήρισε ως κεντρικό, νέο και ουσιώδες γεγονός το οποίο στοιχειοθέτησε τη συμμόρφωση της Διοίκησης με το ακυρωτικό αποτέλεσμα της Προσφυγής Αρ. 893/2025 και καθιστούσε νόμιμη και την έκδοση των προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων ημερ. 7.10.2025.

 

Ο έκτος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Καταρχάς, αξίζει  να σημειωθεί το εξής:

Στη μεν Αίτηση Αρ. 252/2025 το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι δεν υπήρχε -στο πλαίσιο των τεθέντων γεγονότων ενώπιόν του- έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, στη δε Προσφυγή Αρ. 1147/2025 τέτοια έκθεση τέθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και διαδραμάτισε βαρύνοντα λόγο στη δικαστική κρίση (ορθά, κρίνουμε).

 

Παρότι η συναφής έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας είναι ημερ. 30.9.2025, δηλαδή προηγήθηκε της έκδοσης του habeas corpus την 4.11.2025 από το Ανώτατο Δικαστήριο, προφανώς η Διοίκηση δεν την έθεσε υπόψη του εν λόγω Δικαστηρίου, εξ ου και το τελευταίο ανέφερε πως δεν προσφέρθηκε ενώπιόν του μαρτυρία και δη από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας ως προς την αρνητική σχέση του Εφεσείοντα με την μητέρα του κοινού τους τέκνου.  Ο διοικητικός φάκελος επιβεβαιώνει πως η Διοίκηση ετοίμασε έκθεση γεγονότων για την Αίτηση Αρ. 252/2025 στην οποία δεν γίνεται μνεία στην έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ημερ. 30.9.2025.

 

Η έκθεση ημερ. 30.9.2025 εκπονήθηκε μετά την (περί την 8.8.2025) έκδοση των πρότερων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης που ακυρώθηκαν στην Προσφυγή Αρ. 893/2025 οπότε και δεν αφορούσαν την εν λόγω Προσφυγή.

 

Αυτό, διότι μεταγενέστερα του ουσιώδους χρόνου στοιχεία δεν χρησιμοποιούνται από τη Διοίκηση για να νομιμοποιήσουν (ενώπιον του αναθεωρητικής δικαιοδοσίας Δικαστηρίου) τις προσβαλλόμενες πράξεις της (δεν προσκομίζεται ενώπιόν του Δικαστηρίου μαρτυρία που αλλοιώνει το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου προς ενίσχυση του κύρους προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης (συνεκδικασθείσες Εφέσεις κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 5/2016 και 104/2019 ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΡΜΙΩΤΗΣ ΛΤΔ κ.ά. ν. Δημοκρατίας, απόφαση  Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου ημερ. 12.5.2025).

 

Η έκθεση ημερ. 30.9.2025 των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας αφορούσε την ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου Προσφυγή Αρ. 1147/2025 διότι εκπονήθηκε και στάληκε στο Τμήμα Μετανάστευσης πριν την έκδοση των προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων ημερ. 7.10.2025.

 

Μάλιστα, οι άνω απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ζητήθηκαν από το Τμήμα Μετανάστευσης (με επιστολή του ημερ. 20.8.2025) το οποίο ρητά αναφέρθηκε στην κράτηση του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη και ζητώντας τις απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας για την κράτηση και τον επαναπατρισμό του Εφεσείοντα σύμφωνα με το Άρθρο 18ΟΖ(α)  και (β) του Κεφαλαίου 105.

 

Συνάγεται, με βάση το τεκμήριο της νομιμότητας και κανονικότητας, ότι η έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας λήφθηκε υπόψη από τη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης κατά την (περί την 7.10.2025) εκ νέου κήρυξη του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη και επανέκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, παρότι αυτές οι τρεις διοικητικές πράξεις δεν κάνουν μνεία στην εν λόγω έκθεση.

 

Το γεγονός ότι το Τμήμα Μετανάστευσης ζήτησε και έλαβε τις απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας εκκρεμούσης της Προσφυγής Αρ. 893/2025, προφανώς με σκοπό την τυχόν επανέκδοση των διοικητικών πράξεων που προσβάλλονταν σε αυτήν την Προσφυγή σε περίπτωση ακύρωσής τους (όπερ και εγένετο) ουδόλως επηρεάζει τη νομιμότητα της άνωθεν διοικητικής ενέργειας, ως προαναφέρθηκε.  Ως προς τούτο, σε πλάνη τελεί ο Εφεσείων και όχι η Διοίκηση ή το πρωτόδικο Δικαστήριο (το οποίο ορθά έκρινε την άνωθεν διοικητική ενέργεια σύννομη).

 

Έβδομος Λόγος Έφεσης:

 

Κατά τον έβδομο λόγο έφεσης, το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα δεν ακύρωσε τα προσβαλλόμενα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025, διότι ήταν πανομοιότυπα με τα ακυρωθέντα ημερ. 8.8.2025, οπότε εκδόθηκαν σε παράβαση του δεδικασμένου της Προσφυγής Αρ. 893/2025 και της Αίτησης Αρ. 252/2025.

Η αιτιολογία του έβδομου λόγου έφεσης διευκρινίζει ότι ήταν νομικά ανεπίτρεπτη η έκδοση (περί την 7.10.2025) των προσβαλλόμενων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης τόσο σύντομα μετά την ακύρωση των  προγενέστερων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 8.8.2025 διά της δικαστικής απόφασης ημερ. 3.10.2025 στην Προσφυγή Αρ. 893/2025.  Επίσης, ήταν νομικά ανεπίτρεπτη η προσμέτρηση της έκθεσης ημερ. 30.9.2025 των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ως νέου στοιχείου που δήθεν νομιμοποιούσε την επανέκδοση των προσβαλλόμενων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης κατά την 7.10.2025.

 

Ο έβδομος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Ως προαναφέρθηκε, η Αίτηση Αρ. 252/2025 δεν συνιστά δεδικασμένο για τον σκοπό έκδοσης της εφεσιβαλλόμενης απόφασης στο πλαίσιο της Προσφυγής Αρ. 1147/2025.

 

Δεδικασμένο συνιστούσε η Προσφυγή Αρ. 893/2025 μέρος του οποίου τηρήθηκε διά της έκθεσης ημερ. 30.9.2025 των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, διότι ακριβώς θεράπευε την παρανομία από την οποία έπασχαν τα προγενέστερα διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερ. 8.8.2025, λόγω της μη τήρησης του Άρθρου 18ΟΖ του Κεφαλαίου 105.  Δηλαδή, η εν λόγω έκθεση στοιχειοθετούσε τη συμμόρφωση της Διοίκησης με το άνωθεν Άρθρο 18ΟΖ κατά την έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025.

 

Ως προς την έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ημερ. 7.10.2025 σε σύντομο χρόνο μετά την δικαστική ακύρωση (περί την 3.10.2025) των προγενέστερων διαταγμάτων ημερ. 8.8.2025, η νομολογία δεν θεωρεί τούτο μεμπτό στο πλαίσιο  εξέτασης της νομιμότητας των προσβαλλόμενων διαταγμάτων βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.

 

Το ότι τυχόν θεωρείται τούτο μεμπτό στο πλαίσιο έκδοσης habeas corpus (όπως όντως κρίθηκε στην Αίτηση Αρ. 252/2025) είναι διακριτό θέμα.  Εξυπακούεται ότι η δικαιοδοσία του Διοικητικού Εφετείου δεν επεκτείνεται στον έλεγχο ορθότητας των αποφασισθέντων στην Αίτηση Αρ. 252/2025.

 

Η προσέγγιση του Εφεσείοντα παραγνωρίζει πως οι κρατικές αρχές υποχρεούνται να απομακρύνουν από την ημεδαπή τους παράνομα παραμένοντες αλλοδαπούς για τους οποίους εξέδωσαν απόφαση επιστροφής (η κήρυξη αλλοδαπού ως απαγορευμένου μετανάστη βάσει του Άρθρου 6(1)(κ) του Κεφαλαίου 105 -όπως εν προκειμένω- συνιστά απόφαση επιστροφής (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου S.S ν. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 27.2.2026) κατ’ επιταγήν της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ[1] (απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ημερ. 12.9.2024 στην Υπόθεση C-352/23, Changu, σκέψη 57).

 

Υπό αυτό το πρίσμα, η Διοίκηση νομιμοποιείται να εκδίδει διατάγματα απέλασης βάσει του Άρθρου 14 του Κεφαλαίου 105 (όπως εν προκειμένω) ώστε να εκτελείται η απόφαση επιστροφής (ως προβλέπει το Άρθρο 18Π του Κεφαλαίου 105 και τηρώντας τις προϋποθέσεις των Άρθρων 14 & 18Π) όπως και -εν ανάγκη- διαταγμάτων κράτησης βάσει του Άρθρου 14 (ως προβλέπει το Άρθρο 18ΠΣΤ του Κεφαλαίου 105 και τηρώντας τις προϋποθέσεις των Άρθρων 14 & 18ΠΣΤ).

 

Όγδοος Λόγος Έφεσης:

 

Κατά τον όγδοο λόγο έφεσης, ενώ το επίδικο διάταγμα κράτησης ημερ. 7.10.2025 ανετράπη λόγω της έκδοσης του habeas corpus στην Αίτηση Αρ. 252/2025 από το Ανώτατο Δικαστήριο, το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα ανέτρεψε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε υπέρβαση της δικαιοδοσίας του.

 

Ο όγδοος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Ως προαναφέρθηκε, το habeas corpus εκδίδεται στο πλαίσιο διαφορετικής δικαιοδοσίας με διακριτό αντικείμενο που δεν αφορά τη νομιμότητα του επίδικου διατάγματος κράτησης ημερ. 7.10.2025.

 

Συνεπώς, η έκδοση του habeas corpus ναι μεν κατέστησε παράνομη αυτή καθ’ αυτή την κράτηση, ουδόλως όμως έθιξε τη νομιμότητα του διατάγματος κράτησης ημερ. 7.10.2025, για τον έλεγχο της οποίας μόνο δικαιοδοτικά αρμόδιο ήταν το πρωτόδικο  Δικαστήριο.  Για τον ίδιο λόγο, η έκδοση του habeas corpus από το Ανώτατο Δικαστήριο δεν συνιστούσε καν δεδικασμένο για τον σκοπό της εκ του πρωτόδικου Δικαστηρίου εκδίκασης της Προσφυγής Αρ. 1147/2025, ως προαναφέρθηκε.

 

Υπό το φως των ανωτέρω, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε την ευχέρεια να κηρύξει νόμιμο το διάταγμα κράτησης ημερ. 7.10.2025, παρά το γεγονός ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τη διάρκεια της κράτησης παράνομη, εκδίδοντας το habeas corpus ημερ. 4.11.2025.

 

Καταληκτική κρίση του Δικαστηρίου:

Η έφεση επιτυγχάνει και παραμερίζεται η εφεσιβαλλόμενη απόφαση ημερ. 19.12.2025 (περιλαμβανομένης της διαταγής για έξοδα) επί της Προσφυγής Αρ. 1147/2025.

 

Επιδικάζεται το ποσό των 3000 ευρώ, ως κατ΄έφεση έξοδα, υπέρ του Εφεσείοντα και κατά της Εφεσίβλητης.

 

Ακυρώνονται οι προσβαλλόμενες διοικητικές πράξεις ημερ. 7.10.2025, ήτοι η κήρυξή του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη και τα εκδιδόμενα διατάγματα κράτησης και απέλασης σε βάρος του, για τον λόγο που προαναφέρθηκε.

 

 

 

                                                           Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π. 

                                                                                   

                                                           Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.

 

                                                           Δ. ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.