ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
Πολιτική Έφεση Αρ.: 281/2023
09 Μαρτίου 2026
[Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ «ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟ» ΛΤΔ,
Εφεσείοντες/Καθ’ ων η Αίτηση,
v.
1. ΜΑΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΓΑΒΡΙΗΛ,
2. ΛΟΥΚΙΑ ΧΑΤΖΗΓΑΒΡΙΗΛ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ
ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΗΓΑΒΡΙΗΛ,
Εφεσίβλητοι/Αιτητές.
___________________
Αίτηση ημερομηνίας 20.10.2025 για Ασφάλεια Εξόδων
___________________
Ν. Κ. Χατζηϊωάννου (κα) για Α. Κ. Χατζηϊωάννου & Σία, για τους Εφεσίβλητους/Αιτητές.
Γ. Παπαθεοδώρου, για τους Εφεσείοντες/Καθ’ ων η Αίτηση.
ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον δικαστή Δρουσιώτη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.: Οι εφεσείοντες εφεσιβάλλουν πρωτόδικη απόφαση ημερομηνίας 25.07.2023 με την οποία διατάχθηκε να πληρώσουν στους εφεσίβλητους 1 και 2 τα ποσά €1.435.225,21 και €717.612,61 πλέον τόκους, αντίστοιχα. Περαιτέρω το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι τα επίδικα θέματα δεν επιλύθηκαν με την Πολιτική Έφεση 450/2011. Η ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης αμφισβητείται με δέκα (10) λόγους έφεσης.
Οι εφεσίβλητοι 1 και 2 – Αιτητές, στις 20.10.2025, καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση για παροχή ασφάλειας εξόδων από τους εφεσείοντες – Καθ’ ων η Αίτηση. Συγκεκριμένα, αξιώνουν την έκδοση διατάγματος για παροχή ασφάλειας εξόδων ύψους €16.193,53 καθώς και διατάγματος για αναστολή της διαδικασίας της έφεσης μέχρι οι Καθ’ ων η Αίτηση να συμμορφωθούν με το υπό έκδοση διάταγμα και διάταγμα με το οποίο να θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα η έφεση σε περίπτωση που δεν συμμορφωθούν με διαταγή καταβολής εξόδων εναντίον τους.
Η Αίτηση στηρίζεται στο Μέρος 1, Μέρος 2, Μέρος 3 Ενότητα Ι, Μέρος 23, Μέρος 25.1, 25.2, 25.3, Μέρος 26, Μέρος 32.15, 32.17, Μέρος 38, Μέρος 39 και Μέρος 41 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 1, 2 και 382 του περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, στα Άρθρα 1-11 και 14 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1, στα Άρθρα 2, 9, 11 και 12 στου περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμος Ν. 33/1964, στα Άρθρα 1-3, 21, 22, 25, 29, 30 και 42 του περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960, στα Άρθρα 26, 30, 160, 161 και 162 του Συντάγματος, στη νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μ. Χατζηγαβριήλ, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος της δήλωσης ασχολείται με τις διαφορές των διαδίκων, παραθέτοντας σωρεία εγγράφων ως μέρος της δήλωσης του. Από την ένορκη του δήλωση, θα περιοριστούμε στις ακόλουθες παραγράφους, τις οποίες και παραθέτουμε:
«9. Η αίτηση καταχωρείται τώρα λόγω της δήλωσης του γραμματέα των εφεσειόντων ότι αυτοί είναι αδρανής εταιρεία, η οποία δεν διαθέτει προσωπικό ή χώρο εργασίας, και η οποία διατηρεί σε ζωή μόνο για σκοπούς της παρούσας έφεσης (βλ. Τεκμήριο Γ), και λόγω της μαρτυρίας που άκουσε το Δικαστήριο την 01/07/2025 και 03/07/2025 στα πλαίσια της αίτησης Τεκμήριο Α, την οποία παρουσιάζω ως Τεκμήριο Ε. Επίσης, ενώ αναμέναμε από το πρωτόδικο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση στις δύο προαναφερόμενες αιτήσεις (Τεκμήριο Α και την αίτηση για πώληση των μετοχών) με την ελπίδα ότι οι εφεσείοντες θα είχαν με κάποιο τουλάχιστον τρόπο συμμορφωθεί, δυστυχώς όχι μόνο δεν έγινε κάτι τέτοιο αλλά δηλώνουν ενόρκως ότι η εταιρεία δεν έχει χρήματα για να πληρώσει, δεν γνωρίζουν τίποτε για οτιδήποτε αναφορικά με την εταιρεία, ούτε καν ακόμη ως προς τη τύχη συγκεκριμένου ποσού που η εταιρεία είχε, ή έτσι μας είχαν αναφέρει, μέχρι, προφανώς το Σεπτέμβριο 2023.
……………………………………………………………………………………..
14. Από όλα τα πιο πάνω είναι φανερό ότι σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης, οι εφεσείοντες δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν τα έξοδα που θα επιδικαστούν. Αυτό αποδεικνύεται κιόλας από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, τα μόνα ποσά που πληρώθηκαν είναι με βάση το διάταγμα δέσμευσης του τραπεζικού λογαριασμού, ενώ για τα υπόλοιπα ποσά όχι μόνο δεν πλήρωσαν οτιδήποτε, αλλά «…δεν υπάρχει τέτοια προοπτική…» ούτε καν να δοθεί τραπεζική εγγύηση για οποιοδήποτε ποσό. Αυτό αναφέρθηκε στα πλαίσια της αίτησης αναστολής εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναστολής με απόφαση του ημερ. 11/10/2024.
15. Εν όψει των πιο πάνω συντρέχουν στη προκειμένη περίπτωση, εξ’ όσων κάλλιον γνωρίζω, πιστεύω και συμβουλεύομαι από τους δικηγόρους μου, τόσο θεσμοθετημένοι λόγοι, ως αυτοί φαίνονται στο αρθ. 382 του Κεφ. 113, όσο και ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν τη παραχώρηση της αιτούμενης ασφάλειας εξόδων.».
Οι Καθ’ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση, ο μοναδικός λόγος ένστασης τους εστιάζεται στο ότι οι Αιτητές εμποδίζονται να αξιώσουν τα αιτούμενα διατάγματα λόγω του δημιουργηθέντος δεδικασμένου από την απόφαση ημερομηνίας 25.07.2023 στην Έφεση 450/2011 που αφορούσε την Αγωγή 3783/2002 και η συγκεκριμένη έφεση, είχε ως αποτέλεσμα να επιλυθούν οριστικά και τελεσίδικα όλες ανεξαίρετα οι διαφορές μεταξύ τους.
Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Γ. Ιωσήφ, ο οποίος είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Καθ’ ων η Αίτηση. Στις παραγράφους 2-15 περιγράφει τις μεταξύ των διαδίκων διαφορές, τις οποίες θεωρούμε αχρείαστο να παραθέσουμε. Παραθέτουμε όμως από την ένορκη του δήλωση τις παραγράφους 16 μέχρι και 20, οι οποίες περιορίζονται στα γεγονότα της παρούσας Αίτησης:
«16. Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω με την ΈΦΕΣΗ 450/11 ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΄΄Χ΄΄ που αφορούσε την Αγωγή 3783/2002 έχουν επιλυθεί οριστικά και τελεσίδικα όλες ανεξαίρετα οι διαφορές μεταξύ των ΄΄Χατζηγαβριήλ΄΄ και του ΄΄Λευκόνοικου΄΄ και καμία απολύτως διαφορά δεν παρέμεινε να εκδικασθεί σχετικά με την αγωγή 3019/2002 για την οποία την 25/7/2023 εκδόθηκε απόφαση η οποία είναι το αντικείμενο της Έφεσης 281/2023. για τους λόγους αυτούς είναι η θέση του ΄΄ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ΄΄ ότι η ΕΦΕΣΗ 281/2023 η οποία εκκρεμεί και για την οποία αξιώνεται η ασφάλεια εξόδων με την επίδικη Αίτηση ημ. 25/10/2023 και η οποία αφορά την αγωγή 3019/2002 θα έχει ως βέβαιο αποτέλεσμα την δικαίωση του ΄΄ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ΄΄ και την ακύρωση της εναντίον του εκδοθείσας απόφασης ΄΄Παπαδοπούλου ΠΕΔ΄΄ ημ. 25/7/2023 στην αγωγή 3019/2002 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ Α) επί της Αίτησης.
17. Συμφωνώ με το περιεχόμενο των ισχυρισμών των παραγράφων 5 και 6 της Ένορκης Δήλωσης των Αιτητών ημερομηνίας 25/10/2025 που υποστηρίζει την Αίτηση τους ιδίας ημερομηνίας στο εξής η ΄΄ Ε/Δ/ Αιτητών.΄΄
18. Επαναλαμβάνω τους ισχυρισμούς μου της παραγράφου 16 της παρούσας Ένορκης Δήλωσής μου πιο πάνω και αρνούμαι ένα έκαστο ως και όλους τους ισχυρισμούς των Αιτητών των παραγράφων 11 , 12, 13 και 15 της Ε/Δ Αιτητών ημ. 20/10/2025.
19. Όπως ο δικηγόρος των Καθ΄ων η Αίτηση με συμβουλεύει το αξιούμενο ποσό των €16.193.58 ως τα ισχυριζόμενα ως έξοδα τα οποία θα ήταν δυνατό να επιδικασθούν στους Εφεσίβλητους – Αιτητές σε περίπτωση απόρριψης της παρούσας Έφεσης τους 281/2023 , είναι εξωπραγματικό. Το ποσό των εξόδων αυτών δεν είναι δυνατό να υπερβεί τα 2/3 του συνολικού ποσού των €6.195.00 ήτοι το ποσό των €4.130.00. Ενδεικτικός κατάλογος των εξόδων ο οποίος έχει ετοιμασθεί από τον δικηγόρο των Εφεσειόντων – Καθ΄ων η Αίτηση επισυνάπτεται στην παρούσα μου ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΄΄Χ 1΄΄.
20. Για όλους τους λόγους τους οποίους προσπάθησα όπως παραθέσω πιο πάνω είναι ευσεβάστως εισήγηση μου , ότι η επίδικη Αίτηση των Εφεσίβλητων – Αιτητών ημ. 20/10/2025 θα πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά και νομικά αστήρικτη με ανάλογη καταδίκη των Αιτητών στην καταβολή των εξόδων της διαδικασίας στους Καθ’ ων η Αίτηση Εφεσείοντες – Λευκόνοικο.»
Προκύπτει από τις πρόνοιες του Μέρους 26, καθώς και από την υποστηρικτική της επίδικης Αίτησης μαρτυρία, πως δεν τυγχάνει εφαρμογής το Μέρος 26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023, αλλά, επειδή οι Καθ’ ων η Αίτηση είναι νομικό πρόσωπο με έδρα την Κύπρο, εφαρμογή έχει μόνο το Άρθρο 382 του Κεφ. 113 (βλέπε υπόθεση F.N. & A. G. DEVELOPERS LTD v. BIEMAN LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 208/2023, ημερομηνίας 28.04.2025).
Το Μέρος 41.12(1) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023 προνοεί ότι «Σε σχέση με έφεση το Εφετείο έχει όλες τις εξουσίες του κατώτερου Δικαστηρίου».
Το Άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, το οποίο πρέπει να αποτελεί την αφετηρία εξέτασης τέτοιων αιτήσεων, όταν στρέφονται εναντίον εταιρειών, προνοεί τα ακόλουθα:
«382. Όταν εταιρεία είναι ενάγουσα σε οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία, κάθε δικαστής που έχει δικαιοδοσία στο θέμα δύναται, αν φαίνεται με αξιόπιστη μαρτυρία ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου αν αυτός επιτύχει στην υπεράσπιση του, να ζητήσει να δοθεί ικανοποιητική εγγύηση για τα έξοδα εκείνα, και δύναται να αναστείλει όλες τις διαδικασίες μέχρι να δοθεί η εγγύηση.»
Οι πρόνοιες του Άρθρου 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, εξετάστηκαν στην υπόθεση G.K. Theonell Building & Construction Ltd v. AIG Europe Limited, Πολ. Έφ. 98/2017, ημερομηνίας 3.6.2019, ECLI:CY:AD:2019:A249 και με αναφορά στην υπόθεση Y. Liasides Developers Ltd v. Μιχαήλ κ.α., Πολ. Έφ. 123/2012, ημερομηνίας 2.6.2017, ECLI:CY:AD:2017:A211, λέχθηκαν τα ακόλουθα:
««Θα πρέπει, κατ΄αρχάς, να λεχθεί ότι, σε αντιδιαστολή προς τη γενική ρύθμιση περί παροχής ασφάλειας εξόδων δια της Διαταγής 60 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, το εν λόγω άρθρο 382 αποτελεί ειδική πρόνοια, με την οποία ρυθμίζεται το ζήτημα της παροχής ασφάλειας εξόδων από εταιρείες.
Αναφορικά µε φυσικά πρόσωπα, αποκρυσταλλωμένη είναι η αρχή ότι δεν εκδίδεται διάταγµα για παροχή ασφάλειας εξόδων εναντίον ενάγοντα ο οποίος στερείται µέσων. Όπως ετέθη στην Cowell ν. Taylor (1885) 31 Ch D 34, 38 «the general rule is that poverty is no bar to a litigant, that, from time immemorial, has been the rule at common law, and also, in equity». Άλλως η διαταγή για παροχή ασφάλειας εξόδων θα απέληγε σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο (Conway v. Ηλία (2002) 1 ΑΑΔ 1653).
Τέτοια αρχή, όμως, δεν ισχύει προκειµένου περί εταιρειών περιορισµένης ευθύνης, όπου ο κανόνας αντιστρέφεται. Το ζήτηµα εξηγείται από τον Megarry V-C στην υπόθεση Pearson ν. Naydler[1977] 3 ΑΙΙ ER 531, 532, µε αναφορά στο άρθρο 447 του Companies Act 1948[1], το οποίο αντιστοιχούσε στο άρθρο 382 του δικού µας Νόµου:
"In the case of a limited company, there is no basic rule conferring immunity from any liability to give security for costs. The basic rule is the opposite; section 447 applies to all limited companies, and subjects them all to the liability to give security for costs. The whole concept of the section is contrary to the rule developed by the cases that poverty is not to be made a bar to bringing an action. There is nothing in the statutory language (the substance of which goes back at least as far as the Companies Act 1862, section 69) to indicate that there are any exceptions to what is laid down as a broad and general rule for all limited companies. Nor is it surprising that there should be such a rule. A man may bring into being as many limited companies as he wishes, with the privilege of limited liability; and section 447 provides some protection for the community against litigious abuses by artificial persons manipulated by natural persons. One should be as slow to whittle away this protection as one should be to whittle away a natural person's right to litigate despite poverty."»
Η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 382, ερμηνευόμενη ως άνω, κατισχύει της διαδικαστικής ρύθμισης της Δ.35, κ.2 η οποία προϋποθέτει «ειδικές περιστάσεις» ώστε να διαταχθεί η παροχή ασφάλειας.»
Στην απόφαση Λεωνίδας Κίμωνος ως Εκκαθαριστής της Blue Seal Shoes Ltd v. Χρ. Ιωάννου & Υιοί (Υποδήματα) Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 66/2013, ημερομηνίας 30.01.2015, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Ως προς το ουσιαστικό μέρος της αίτησης, αν δηλαδή η εφεσείουσα εταιρεία είναι ικανή ή όχι να πληρώσει τα έξοδα της εφεσίβλητης σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης, όντως το Άρθρο 382* του περί Εταιρειών Νόμου προβλέπει πως η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να διατάξει την παροχή ασφάλειας εξόδων προϋποθέτει ότι ο αιτητής έχει αποσείσει το βάρος των ισχυρισμών του περί αφερεγγυότητας της εταιρείας με αξιόπιστη μαρτυρία. Στην υπό κρίση όμως περίπτωση η εφεσείουσα εταιρεία τελεί υπό εκκαθάριση και το γεγονός αυτό αποτελεί prima facie μαρτυρία ότι αδυνατεί να καταβάλει τα έξοδα, εκτός αν δοθεί προς το αντίθετο σχετική μαρτυρία (βλ. Genemp Trading Ltd (ανωτέρω) η οποία παραπέμπει στην Northhampton Goal, Iron & Waggon Co. v. Midland Wagon Co. [1878] 7 Ch.D. 500). Tο βάρος επομένως απόδειξης ότι η εφεσείουσα εταιρεία έχει τη δυνατότητα να καταβάλει τα έξοδα της εφεσίβλητης σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης μετήλθε σ' αυτή...».
Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των Καθ’ ων η Αίτηση έχει αναφέρει στην αγόρευση του ότι το Άρθρο 382 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, μιλά για «ενάγοντα» και δεν μπορεί με ερμηνεία του Δικαστηρίου να αντικατασταθεί με τον «εφεσείοντα». Με την πιο πάνω θέση να μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε και να αναφέρουμε ότι δεν πρόκειται για ερμηνεία του σχετικού Νόμου, αλλά υιοθέτηση του Μέρους 41.12(1), ως ανωτέρω παρατίθεται, που προβλέπει ότι «σε σχέση με έφεση το Εφετείο έχει όλες τις εξουσίες του κατώτερου Δικαστηρίου». Περαιτέρω, το Άρθρο 382 του Περί Εταιρειών Νόμου εξετάστηκε μέσα στο πλαίσιο Αίτησης για Ασφάλεια Εξόδων που καταχωρήθηκε ενώπιον του Εφετείου στις υποθέσεις Κάρκας Αλουμίνια Λτδ v. Σώτιας Αχιλλέως, Πολιτική Έφεση 279/2019, ημερομηνίας 23.12.2024 και Demetris Elia Properties Ltd v. Κουρρή, Πολιτική Έφεση Αρ. 286/2019, ημερομηνίας 18.09.2023).
Έχουμε εξετάσει και αξιολογήσει τον λόγο ένστασης σε συνδυασμό με τα γεγονότα της υπόθεσης. Οφείλουμε σ’ αυτό το στάδιο να επισημάνουμε ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση εξασφάλισαν δικαστική απόφαση προς όφελος τους, την οποία οι Αιτητές δικαιούνται να την αμφισβητήσουν. Παράλληλα όμως με αυτό το δικαίωμα των Αιτητών, οι Καθ’ ων η Αίτηση δικαιούνται να ζητήσουν, στο πλαίσιο της έφεσης, διάταγμα για παροχή ασφάλειας των εξόδων τους. Προχωρώντας, περαιτέρω, στην εξέταση της επίδικης Αίτησης, στο πλαίσιο της νομικής βάσης επί της οποίας αυτή εδράζεται και δη στη βάση του Άρθρου 382 του Κεφ. 113, έχοντας κατά νου τα προαναφερόμενα σχετικά νομολογηθέντα, σε συνδυασμό με το πραγματικό υπόβαθρο που οι Αιτητές έθεσαν ενώπιον μας, κρίνουμε ότι οι τελευταίοι έχουν αποδείξει πως το Εφετείο έχει λόγο να πιστεύει πως οι Καθ’ ων η Αίτηση είναι ανίκανοι να πληρώσουν τα έξοδα της έφεσης, αν αυτή απορριφθεί. Συγκεκριμένα, οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν αμφισβητούν τις παραγράφους 5 και 6 της ένορκης δήλωσης του Χατζηγαβριήλ στις οποίες αναφέρεται ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση «είναι αδρανής εταιρεία», ότι ο μόνος λόγος που διατηρούνται σε ζωή/λειτουργία οι Καθ’ ων η Αίτηση είναι η παρούσα έφεση και ότι ο λογαριασμός που δεσμεύθηκε και το ποσό που κατασχέθηκε με βάση το διάταγμα δέσμευσης, ήταν η μοναδική κατάθεση των Καθ’ ων η Αίτηση. Τα γεγονότα αυτά δηλώνουν ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν θα έχουν ικανότητα να πληρώσουν τα τυχόν έξοδα της έφεσης, αν αυτά επιδικασθούν εναντίον τους και προς όφελος των Αιτητών. Περαιτέρω, έχουμε διεξέλθει τις θέσεις και τα επιχειρήματα των Καθ’ ων η Αίτηση ως αυτά προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που επισυνάπτεται στην ένσταση τους. Δεν αποφαινόμαστε επί της ουσίας της έφεσης, δεν αποκλείουμε το ενδεχόμενο η έφεση τους να ευδοκιμήσει, ωστόσο οι πιθανότητες αυτό να συμβεί δεν φαίνονται αυξημένες. Διαπιστώνουμε, ακόμη, πως τα όσα επιχειρήματα προωθούνται με την ένορκη δήλωση και υποστηρίζουν τον λόγο ένστασης αφορούν την ουσία της έφεσης όπως και ο ίδιος ο λόγος ένστασης. Συνεπώς κρίνουμε αβάσιμο τον μόνο λόγο ένστασης, με τον οποίο προωθούντα τα συγκεκριμένα επιχειρήματα.
Καταλήγουμε ότι οι Αιτητές έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους, περί αφερεγγυότητας της εταιρείας, και επίσης ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν απέσεισαν το μετατοπισθέν σε αυτούς βάρος να αποδείξουν ότι είναι σε θέση να πληρώσουν τα έξοδα των Αιτητών σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης τους.
Υπό τις δεδομένες περιστάσεις, και τη μαρτυρία που έθεσαν οι Αιτητές, οι Καθ’ ων η Αίτηση όχι μόνο δεν την έχουν αμφισβητήσει, αλλά συμφώνησαν με αυτή, σε σχέση με τις οικονομικές τους δυνατότητες, ως εκ τούτου, καταλήγουμε ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος οι Καθ’ ων η Αίτηση να είναι ανίκανοι να πληρώσουν τυχόν έξοδα τα οποία πιθανόν να επιδικαστούν εναντίον τους στην παρούσα έφεση.
Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση προβάλλεται ισχυρισμός ότι ο κατάλογος που οι Αιτητές έχουν επισυνάψει στην Αίτηση τους είναι διογκωμένος. Παρ’ ότι τέτοιος λόγος ένστασης δεν εγείρεται, θα τον λάβουμε υπόψη, λόγω της φύσεως του, στο ύψος του ποσού που θα καθορισθεί.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, η Αίτηση επιτυγχάνει. Έχουμε υπόψη το ύψος του ποσού (€16.193,58) του καταλόγου εξόδων που επισύναψαν οι Αιτητές επί της Αίτησης τους. Λαμβάνοντας, όμως, υπόψη και το ποσό που επιδικάζεται συνήθως από το Εφετείο σε ίδια κλίμακα, ως η κλίμακα της παρούσας έφεσης, ήτοι άνω των €2.000.000,00 (κλίμακα στην οποία ηγέρθηκε και η αγωγή) κρίνουμε ότι το ποσό των €7.400,00 πλέον Φ.Π.Α. είναι εύλογο ως ασφάλεια για τα έξοδα των Αιτητών για την έφεση. Περαιτέρω, θεωρούμε ορθό, στο ποσό ασφάλειας εξόδων, εφόσον η Αίτηση επιτυγχάνει, να προστεθεί και το ποσό των €4.800,00 το οποίο θα αφορά στα επιδικασθέντα έξοδα της παρούσας Αίτησης. Συνεπώς, το συνολικό ποσό της ασφάλειας εξόδων, που θεωρούμε εύλογο, υπό τις περιστάσεις, καθορίζεται στο ποσό των €12.200,00 πλέον Φ.Π.Α..
Συνακόλουθα, εκδίδονται τα ακόλουθα διατάγματα:
1. Διάταγμα με το οποίο οι εφεσείοντες - Καθ’ ων η Αίτηση διατάσσονται να παράσχουν ασφάλεια για τα έξοδα των εφεσίβλητων – Αιτητών εντός 45 ημερών από σήμερα, για το ποσό των €12.200,00, πλέον Φ.Π.Α., δια της παράδοσης στην Πρωτοκολλητή του Εφετείου ανέκκλητης τραπεζικής εγγύησης ή τραπεζικής επιταγής για το εν λόγω ποσό, προς όφελος των εφεσίβλητων – Αιτητών.
2. Διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η αναστολή κάθε διαδικασίας στην παρούσα έφεση έως ότου οι εφεσείοντες - Καθ’ ων η Αίτηση συμμορφωθούν με το προειρημένο διάταγμα ασφάλειας εξόδων.
3. Διάταγμα με το οποίο διατάσσεται όπως, σε περίπτωση που οι εφεσείοντες - Καθ’ ων η Αίτηση δεν συμμορφωθούν με το προειρημένο διάταγμα ασφάλειας εξόδων, η παρούσα έφεση θα θεωρείται απορριφθείσα, με έξοδα προς όφελος των εφεσίβλητων και εναντίον των εφεσειόντων.
Επιδικάζονται έξοδα της επίδικης Αίτησης, προς όφελος των Αιτητών – εφεσίβλητων και εναντίον των Καθ’ ων η Αίτηση - εφεσειόντων, ύψους €4.800,00 πλέον Φ.Π.Α., ως τα έχουμε καθορίσει πιο πάνω.
Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.
Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Δ.
Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο