ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε41/2026)
(i-justice)
25 Ιουνίου 2026
[Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]
MAGNUMSERVE GROUP LIMITED,
Εφεσείοντες/Αιτητές,
v.
2PLUS AUDIT LIMITED,
Εφεσίβλητοι/Καθ’ ων η Αίτηση.
___________________
Αίτηση ημερομηνίας 13.05.2026
για επίσπευση εκδίκασης της Έφεσης
___________________
Ε. Κασάπη για N. Pirilides & Associates LLC, για τους Εφεσείοντες/Αιτητές.
Κ. Σ. Στυλιανού για Ευθύμιος Κ. Ιωσήφ & Συνεργάτες (JLAW) Δ.Ε.Π.Ε., για τους Εφεσίβλητους/Καθ’ ων η Αίτηση.
ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.: Οι Αιτητές στην παρούσα Αίτηση είναι οι εφεσείοντες στην έφεση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Με την Αίτηση τους ζητούν διάταγμα με το οποίο να διατάζεται η επίσπευση της εκδίκασης της έφεσης τους, χωρίς προδικασία, η οποία καταχωρίστηκε εναντίον της πρωτόδικης απόφασης Επαρχιακού Δικαστηρίου, αφορώσα στην ενδιάμεση αίτηση τους, ημερομηνίας 01.07.2025, για έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον των εφεσίβλητων – Καθ’ ων η Αίτηση, την οποία, όμως, το πρωτόδικο Δικαστήριο, στις 31.03.2026, απέρριψε.
Η επίδικη Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Σ. Πίττα, εκ των διευθυντών των Αιτητών. Ως αυτός αναφέρει, κατόπιν συμβουλής των συνηγόρων των Αιτητών, το πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την απόρριψη της αίτησης για συνοπτική απόφαση προέβη σε ευρήματα τα οποία το δεσμεύουν για σκοπούς ακρόασης της αγωγής, παρ’ ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις έκδοσης συνοπτικής απόφασης. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται, από τον ενόρκως δηλούντα, ότι «… η κατάληξη του Πρωτόδικου Δικαστηρίου στο στάδιο της Αίτησης Συνοπτικής Απόφασης ότι ο όρος 4 της επίδικης σύμβασης μίσθωσης που αποτελεί τον πυρήνα της υπόθεσης των Εφεσειόντων – Αιτητών τόσο σε σχέση με την βάση όσο και την αιτία της αγωγής τους εναντίον των Εφεσιβλήτων – Καθ’ ων η Αίτηση, είναι δρακόντειος όρος, κάτι που καθιστά αναγκαία την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο αναφορικά με τα γεγονότα που σχετίζονται με τον επίμαχο όρο 4 της επίδικης σύμβασης μίσθωσης με αναφορά τόσο στον χρόνο όσο και στον λόγο για τον οποίο οι Εφεσίβλητοι – Καθ’ ων η Αίτηση άσκησαν το δικαίωμα που τους παρέχει ο συγκεκριμένος όρος, έστω και κατά μερικές μέρες εκπρόθεσμα, προκαθορίζει ή και πιθανόν να προκαθορίσει και την κατάληξη επί της ουσίας της απαίτησης που στηρίζεται σε παράνομη επέμβαση των Εφεσιβλήτων – Καθ’ ων η Αίτηση στο επίδικο υποστατικό λόγω παράλειψης των τελευταίων να ασκήσουν το δικαίωμα επιλογής ανανέωσης (Option) της συμφωνίας μίσθωσης εντός της συμφωνηθείσας προθεσμίας και/ή περιόδου ως προνοείτο ρητά στον όρο 4 της συμφωνίας μίσθωσης, αφού το εν λόγω δικαίωμα ασκήθηκε εκπρόθεσμα την 11.03.2025 και συνακόλουθα αν πετύχει η Έφεση στο εν λόγω σημείο, η όλη διαδικασία στην Αγωγή θα διεξαχθεί επί ματαίω σε περίπτωση που δεν προηγηθεί η εκδίκαση της Έφεσης.».
Οι εφεσίβλητοι – Καθ’ ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση στην Αίτηση ισχυριζόμενοι ότι (1) απουσιάζουν οι εξαιρετικές περιστάσεις ή το κατ’ επείγον για να εγκριθεί η Αίτηση, (2) ο λόγος επίσπευσης αποτελεί εμμέσως αίτηση αναστολή της πρωτόδικης διαδικασίας, (3) ο ισχυρισμός περί «προκαθορισμού» της πρωτόδικης δίκης είναι ανακριβής, (4) απουσιάζει η αμεσότητα ζημίας και (5) το αντικείμενο της έφεσης δεν αφορά το κατ’ ισχυρισμόν εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου σε σχέση με τον όρο 4 της επίμαχης Συμφωνίας Μίσθωσης.
Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ’ ων η Αίτηση. Εν πολλοίς, η εν λόγω ένορκη δήλωση περιλαμβάνει τις θέσεις που υποστηρίζουν τους λόγους ένστασης καθώς και επιχειρήματα προς υποστήριξη της θέσης ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.
Αιτήματα επίσπευσης έχουν απασχολήσει κατά καιρούς το Εφετείο, θα λέγαμε πως το τελευταίο χρονικό διάστημα αυξήθηκε ο αριθμός τέτοιων αιτήσεων. Το νομολογιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο αποφασίζονται τέτοιες αιτήσεις είναι διατυπωμένο με πλήρη σαφήνεια. Σχετικά λεχθέντα, από τη νομολογία, στα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.
Στην υπόθεση Σάρδος v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α., Πολιτική Έφεση Ε116/2025, ημερομηνίας 29.12.2025 αναφέρθηκε πως «Οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες το Εφετείο δύναται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια ώστε να εκδικάσει μια έφεση κατά προτεραιότητα, έχουν παρατεθεί με λεπτομέρεια στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Διογένους κα ν. Orogeorgio Jewellery Limited Πολ. Έφεση Ε116/25 ημ. 22.12.25. Προκύπτει σαφώς από την πιο πάνω νομολογία ως κύριο κριτήριο που συνηγορεί υπέρ της έγκρισης της επίσπευσης, η ύπαρξη περιστατικών που θα καταστήσουν άνευ αντικειμένου την έφεση σε περίπτωση που αυτή δεν εκδικαστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σε αντίθετη περίπτωση ισχύει ο γενικός κανόνας ότι οι εφέσεις που είναι έτοιμες για ακρόαση, εκδικάζονται κατά χρονολογική σειρά προτεραιότητας, με δεδομένο ότι εκκρεμούν ενώπιον του Εφετείου, αρκετές καθυστερημένες υποθέσεις....». Στην ίδια υπόθεση επισημάνθηκε πως «…το Εφετείο … αντιμετωπίζει ένα ιδιαίτερα βεβαρημένο πρόγραμμα με αρκετές καθυστερημένες εφέσεις που αναμένουν να εκδικαστούν από το 2018 και μετέπειτα» και πως τα δεδομένα «…δεν αφήνουν περιθώρια για επίσπευση εκδίκασης μια νεότερης χρονολογικά έφεσης παρά μόνον αν πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζονται στη νομολογία». Συνεπώς, βασική νομολογιακή προϋπόθεση είναι η ύπαρξη περιστατικών που θα καταστήσουν άνευ αντικειμένου την έφεση, σε περίπτωση που αυτή δεν εκδικασθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και, εν πάση περιπτώσει, πριν την εκδίκαση της απαίτησης.
Είναι χρήσιμο να σημειώσουμε πως, εφέσεις επί ενδιάμεσων αποφάσεων, ως η παρούσα έφεση, εκδικάζονται κατά προτεραιότητα των εφέσεων επί τελικών αποφάσεων. Το γεγονός γνωστοποιήθηκε στον συνήγορο των Αιτητών, πλην όμως προωθήθηκε η επίδικη Αίτηση προς εξασφάλιση έτι περαιτέρω προτεραιότητας, έναντι άλλων ενδιάμεσων εφέσεων.
Έχουμε αξιολογήσει καθετί που τέθηκε ενώπιον μας, με ενδελέχεια, από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων.
Κατ’ αρχάς, ο λόγος ένστασης (5) κρίνεται αβάσιμος, αφού το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου εν σχέσει με τον όρο 4 της επίμαχης Σύμβασης Μίσθωσης προσβάλλεται με την Ειδοποίηση Έφεσης.
Αφού έχουμε μελετήσει όλα τα ενώπιον μας στοιχεία, αποτελεί ουσιώδες γεγονός, που μας έχει σοβαρά απασχολήσει, η θέση των Αιτητών ότι δια της εκκαλούμενης απόφασης διατυπώθηκαν ευρήματα τα οποία προκαθορίζουν, ή θα δεσμεύουν, κατά τη διεξαγωγή της κύριας δίκης, το Δικαστήριο που θα εκδικάσει την υπόθεση, είτε υπό την ίδια σύνθεση είτε υπό διαφορετική.
Κρίνουμε, χρήσιμο να παρατεθούν αποσπάσματα από την πρωτόδικη, εκκαλούμενη, απόφαση, σχετιζόμενα με το υπό συζήτηση θέμα, τα οποία έχουν ως ακολούθως:
«Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η πρόθεσή των εναγόντων για μη ανανέωση της επίδικης σύμβασης εδράζεται στο ποσό της αύξησης που ήθελαν να πάρουν για οποιαδήποτε νέα περίοδο ενοικίασης, αγνοώντας και/ή παραβλέποντας και αποσιωπώντας το ρητό και εξυπακουόμενο όρο της επίδικης σύμβασης, στον οποίο προβλεπόταν το προκαθορισμένο ποσοστό αύξησης του ενοικίου, ήτοι το 5%.
Η πιο πάνω συμπεριφορά τους, εκ των γεγονότων διαφαίνεται να είναι κακόπιστη και καταχρηστική, δεδομένης της αρμονικής σχέσης, ως επίσης και της χαλαρότητας των χρονοδιαγραμμάτων μεταξύ των μερών για 4 και πλέον έτη.
Η σχετική ειδοποίηση που στάλθηκε στους ενάγοντες, με την οποία οι εναγόμενοι τούς είχαν κοινοποιήσει την πρόθεσή τους για ανανέωση της σύμβασης, έστω κι αν στάλθηκε στις 11/3/2025 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι στάλθηκε κατά παράβαση της ρητής και υποχρεωτικής «express and mandatory» πρόνοιας του όρου 4 της επίδικης συμβάσης, καθότι οι ενάγοντες κατάργησαν την αυστηρή προϋπόθεση του όρου αυτού, αφού ενώ έλαβαν την εν λόγω ειδοποίηση δεν εξέφρασαν οποιαδήποτε άρνηση και/ή διαφορετική άποψη, δημιουργώντας έτσι την ισχυρή πεποίθηση προς τους εναγόμενους ότι αποδέχονταν το περιεχόμενο της επιστολής τους για επέκταση και/ή την ανανέωση της επίδικης σύμβασης για περίοδο 4 ακόμη ετών.
Ως εκ τούτου, οι εναγόμενοι συνέχιζαν να τους καταβάλλουν κανονικά τα ενοίκια, ως η συμφωνία των μερών και η ακολουθητέα πρακτική, δηλαδή, η προκαταβολή των ενοικίων για τρεις μήνες, πληρώνοντας έτσι το τιμολόγιο που απεστάλη από τους ενάγοντες, στις 17/3/2025 για το ποσό των €18.742,50.
Το πιο πάνω τιμολόγιο που αφορούσε τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο του 2025 συμπεριλάμβανε ολόκληρο το ποσό που αντιστοιχούσε στα ενοίκια των πιο πάνω μηνών, χωρίς να ενεργοποιείται από τους ενάγοντες ο όρος 17.1 της επίδικης συμβάσης «security deposit» με βάση τον οποίο, κατά τη σύναψη της επίδικης σύμβασης, πέραν της καταβολής των τρεχόντων ενοικίων από τους εναγόμενους, καταβλήθηκε και το ποσό των €5.000 το οποίο αφορούσε ποσό εξασφάλισης (security deposit) ίσο με ένα ενοίκιο το οποίο θα έπρεπε να αξιολογηθεί και να επιστραφεί προς τους ενοικιαστές/εναγόμενους μετά το πέρας και/ή τη λήξη και/ή τον τερματισμό της επίδικης σύμβασης.
Καμία μνεία και/ή ενεργοποίηση και/ή πρόθεση εκφράστηκε από τους ενάγοντες, περί του ποσού εγγύησης το οποίο ήταν κατατεθειμένο δεν έγινε, ενισχύοντας έτσι την πεποίθηση προς τους εναγόμενους ότι η επίδικη σύμβαση θα συνεχιζόταν κανονικά, ως οι πρόνοιες της.
Περαιτέρω, η κακοπιστία και η αντισυμβατική συμπεριφορά των εναγόντων προκύπτει ξεκάθαρα από την παράγραφο 9.2 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης Πίττα, καθότι εκβιαστικά οι ενάγοντες ζητούσαν μέσω του διευθυντή τους να λάβουν ψηλότερο ενοίκιο, προτείνοντας την υπογραφή νέας σύμβασης μίσθωσης, χωρίς να γίνεται λόγος για τερματισμό της, εάν λάμβαναν διπλάσια σχεδόν ενοίκια.
Τα πιο πάνω απαντούν και στις παραγράφους 10 και 11 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης Πίττα, ενισχύοντας περαιτέρω τη θέση των εναγόμενων, ως προς την αντισυμβατική και καταχρηστική συμπεριφορά των εναγόντων, οι οποίοι, τεχνηέντως προσπαθούν να καλύψουν τη σιωπηρή αποδοχή της σύμβασης μίσθωσης που έχουν αποδεχτεί για περαιτέρω περίοδο 4 ετών σύμφωνα με τις συμβατικές αυξήσεις που προβλέπονται, ζητώντας να λάβουν περισσότερα έναντι ενοικίων, είτε από τους εναγόμενους είτε από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο.
Εάν οι ενάγοντες διαφωνούσαν και/ή αρνούνταν την ανανέωση της σύμβασης μίσθωσης μεταξύ των μερών όφειλαν άμεσα να απαντήσουν όταν κατά ή περί τις 11/3/2025 έλαβαν από τους εναγόμενους την επιστολή περί προθέσεως ανανέωσης της εν λόγω σύμβασης.
Αντ' αυτού και χωρίς να γίνεται κανένας λόγος για την μη αποδοχή της εν λόγω επιστολής, οι ενάγοντες, τον Απρίλιο και το Μάιο του 2025 διαπραγματεύονταν και/ή ζητούσαν από τους εναγόμενους, μεγαλύτερο ενοίκιο από πέρα και έξω από το συμβατικό.
Συναφώς με όλα τα παραπάνω, με αντιπαραβολή των εκατέρωθεν αντικρουόμενων ισχυρισμών είναι φανερό ότι ενώ δεν τίθεται θέμα ερμηνείας του επίμαχου όρου 4 της επίδικης σύμβασης, εντούτοις ανακύπτει σοβαρό και μείζον θέμα αναφορικά με τα αποτελέσματα που επιφέρει στην προκειμένη περίπτωση ο συγκεκριμένος όρος, ενόψει όλων των παραπάνω που αναφέρουν οι εναγόμενοι, μέρος των οποίων είναι παραδεκτά από τους ενάγοντες. Όπως για παράδειγμα, ότι, ενώ οι εναγόμενοι εκδήλωσαν εκπρόθεσμα την πρόθεσή τους να ανανεώσουν την επίδικη σύμβαση, με την αποστολή στους ενάγοντες σχετικής ειδοποίησης, στις 11/3/2025, οι τελευταίοι, στη συνέχεια και συγκεκριμένα, στις 17/3/2025, τους απέστειλαν τιμολόγιο αναφορικά με τα ενοίκια των τριών τελευταίων μηνών, πριν από τη λήξη της επίδικης σύμβασης, χωρίς να λάβουν υπόψη τον όρο 17.1 αυτής, ο οποίος διαλαμβάνει την καταβολή από τους εναγόμενους του ποσού των €5.000 το οποίο κατέβαλαν το οποίο θα έπρεπε να αξιολογηθεί και να τους επιστραφεί μετά το πέρας και/ή τη λήξη και/ή τον τερματισμό της επίδικης σύμβασης.
Από τα παραπάνω είναι σαφές, ότι αυτό που στην ουσία υποβάλλουν οι εναγόμενοι είναι ότι οι ενάγοντες κωλύονται λόγω συμπεριφοράς και συγκεκριμένα, λόγω παραστάσεων να επικαλούνται την εφαρμογή του όρου 4 της επίδικης σύμβασης. Συναφώς με το συγκεκριμένο αποδεικτικό κανόνα παραπέμπω στο σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδη & Νικόλα Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές» (2014) σελ. 913, επ. και ειδικά στις σελ. 938, 939 και 940.
Το συγκεκριμένο θέμα, που αποτελεί το πλέον σημαντικό επίδικο θέμα της υπόθεσης, ασφαλώς δεν μπορεί να επιλυθεί και αποφασιστεί στο πλαίσιο αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Κάτι τέτοιο, μόνο στο πλαίσιο κανονικής δίκης μπορεί να γίνει. Και τούτο, επειδή η επίλυσή του εξυπακούει και προαπαιτεί την αποδοχή της μιας ή της άλλης από τις αντικρουόμενες εκδοχές, επομένως, αξιολόγηση μαρτυρίας και ακολούθως, εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο αναφορικά με τα γεγονότα που σχετίζονται με τον επίμαχο όρο 4 της επίμαχης σύμβασης, με αναφορά, τόσο στο χρόνο όσο και στο λόγο για τον οποίο οι εναγόμενοι άσκησαν το δικαίωμα που τους παρέχει ο συγκεκριμένος όρος, έστω κατά μερικές μέρες, εκπρόθεσμα.
Από την προηγηθείσα ανάλυση συμπεραίνω ότι υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος που επιτάσσει όπως η υπόθεση οδηγηθεί σε πλήρη και κανονική ακρόαση.
…………………………………………………………………………………………..
Δεν νομίζω να αμφισβητείται ότι όρος 4 της επίδικης σύμβασης αποτελεί τον πυρήνα της υπόθεσης των εναγόντων σε σχέση τόσο με τη βάση όσο και την αιτία της αγωγής τους εναντίον των εναγόμενων, οπότε δικαιολογημένα, όπως και στην AC Ward & Sons Ltd (ανωτέρω), τηρουμένων των αναλογιών, ο συγκεκριμένος όρος μπορεί να θεωρηθεί δρακόντειος. Όπως επίσης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι οι εναγόμενοι, έστω έμμεσα, αποδίδουν στους ενάγοντες ότι ενήργησαν έναντί τους και δόλια και ανέντιμα και με αλλότρια κίνητρα, περιπλέκοντας τα γεγονότα. Το τελευταίο (με αλλότρια κίνητρα) με προοπτική να εξασφαλίσουν μεγαλύτερο ενοίκιο.».
(οι υπογραμμίσεις έγιναν από το πρωτόδικο Δικαστήριο)
Από τα πιο πάνω αποσπάσματα κρίνουμε ότι αναδύεται η διατύπωση κάποιων ευρημάτων και αναφορών οι οποίες θεωρούμε πως πιθανότατα να ερμηνευθούν πως έχουν προκαθορίσει επί της ουσίας ζητήματα που θα απασχολήσουν στην κύρια δίκη.
Παρόμοιο ζήτημα απασχόλησε και στην υπόθεση Διογένους (ανωτέρω) όπου κρίθηκε πως υπήρχαν ιδιαίτερα περιστατικά στην υπόθεση που συνηγορούσαν στην έγκριση αιτήματος για επίσπευση. Σχετικές αναφορές, από την εν λόγω αυθεντία, παρατίθενται στη συνέχεια, οι οποίες έχουν ως εξής:
«Είναι σαφές από την νομολογία ότι στην απόρριψη αιτήματος για συνοπτική απόφαση υπέρ του ενάγοντα, το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση του κατά πόσον έχει καταδειχθεί συζητήσιμη υπεράσπιση και δεν αποφασίζει την ουσία της αγωγής. Είναι επίσης σημαντικό να λεχθεί ότι στην διαδικασία εξέτασης αιτήματος για συνοπτική απόφαση, το Δικαστήριο δεν προχωρεί σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών για να προβεί σε ευρήματα όσον αφορά την υπεράσπιση και τυχόν ανταπαίτηση του εναγομένου, ως να εκδίκαζε την ουσία της υπόθεσης. Αρκεί να αποκαλυφθεί συζητήσιμο θέμα προς εκδίκαση ούτως ώστε να δοθεί άδεια για υπεράσπιση (βλ. Oceanlink Holdings Ltd ν. Marios Michaelides Temple Fitness Ltd Πολ. Έφεση Ε84/22 ημ. 25.11.2025).
Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου στο στάδιο της αίτησης συνοπτικής απόφασης ότι είναι παράνομη η ειδοποίηση τερματισμού της συμφωνίας ενοικίασης που απέστειλαν οι εφεσείοντες, δικαιολογεί σε ένα βαθμό την θέση των εφεσειόντων ότι πιθανόν να προκαθορίζεται και η κατάληξη επί της ουσίας της απαίτησης, που στηρίζεται σε παράνομη επέμβαση της εφεσίβλητης στο επίδικο υποστατικό, μετά την αποστολή της πιο πάνω ειδοποίησης τερματισμού. Υπό αυτή την έννοια αν πετύχει η έφεση στο σημείο αυτό, η όλη διαδικασία στην αγωγή θα διεξαχθεί επί ματαίω σε περίπτωση που δεν προηγηθεί η εκδίκαση της έφεσης.»
Σταθμίζοντας όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα Αίτηση, έχοντας μελετήσει την πρωτόδικη, εκκαλούμενη, απόφαση και τους λόγους έφεσης, το περιεχόμενο της Αίτησης και της Ένστασης, κρίνουμε ότι βρισκόμαστε ενώπιον περίπτωσης όπου δικαιολογείται η παράκαμψη των εκκρεμουσών, παλαιότερων χρονολογικά, εφέσεων 2019 – 2026, των οποίων οι διάδικοι αναμένουν την εκδίκαση και τον καθορισμό των δικαιωμάτων ή των υποχρεώσεων τους, σε τελικό στάδιο, από το Εφετείο. Ασφαλώς η συντομότερη δυνατή απονομή της δικαιοσύνης αποτελεί μέλημα μας. Εάν το πρόγραμμα του Εφετείου το επέτρεπε θα ήταν πιο επιθυμητό να ακούγονται οι εφέσεις σε πιο σύντομο χρόνο, οφείλουμε, ωστόσο, να διαχειριστούμε το ζήτημα του προγράμματος μας κατά τέτοιο τρόπο ούτως ώστε η ακρόαση των πολύ παλαιών και χρονολογημένων εφέσεων (ετών 2019 – 2026), να μην επιβαρύνεται έτι περαιτέρω, εκτός και αν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις. Φρονούμε πως στην παρούσα περίπτωση συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις και ότι είναι επάναγκες το υπό συζήτηση ζήτημα να ξεκαθαριστεί από το Εφετείο, πριν την εκδίκαση της απαίτησης.
Οι λόγοι ένστασης 1- 4 κρίνονται αβάσιμοι.
Συνακόλουθα των πιο πάνω, εγκρίνεται η επίσπευση της εκδίκασης της έφεσης, με έξοδα €4.800,00, πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, εναντίον των Καθ’ ων η Αίτηση και προς όφελος των Αιτητών.
Η έφεση ορίζεται για προδικασία στις 08.07.2026 ώρα 9:00 ώστε να δοθούν οδηγίες για περιγράμματα, με φυσική παρουσία των συνηγόρων των διαδίκων που χειρίζονται ή θα χειριστούν την έφεση.
Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.
Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Δ.
Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο