ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ - ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 188/2026)
28 Ιουλίου, 2026
[ΚΟΝΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]
ABDOULLAH HAJYOUSEF
Εφεσείων
v.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Εφεσίβλητης
‑‑‑‑‑‑‑-------------‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑-----
Μ. Παπαδόπουλος, για τον Εφεσείοντα
Σ. Παπαλαζάρου (κα) για Γενικόν Εισαγγελέα, για την Εφεσίβλητη
ΚΟΝΗΣ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Παπαδοπούλου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Ο Εφεσείων αντιμετωπίζει ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου κατηγορίες συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του Άρθρου 371 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (εφεξής «Π.Κ.»), διάρρηξης κατοικίας κατά παράβαση του Άρθρου 292(α) του Π.Κ., κλοπής από κατοικία κατά παράβαση του Άρθρου 266(β) του Π.Κ. και παράνομης παραμονής στο έδαφος της Δημοκρατίας κατά παράβαση του Άρθρου 19 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105.
Κατά την πρώτη εμφάνιση ενώπιον του Δικαστηρίου η Εφεσίβλητη ζήτησε όπως αυτός παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τη δίκη επικαλούμενη κίνδυνο φυγοδικίας. Η συνήγορος που είχε εμφανιστεί εκ μέρους του Εφεσείοντος δήλωσε ότι δεν υπήρχε ένσταση στο αίτημα «λόγω του ότι είναι και παράνομος». To πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε καθηκόντως το αίτημα, καταλήγοντας ότι από το ενώπιον του τεθέν μαρτυρικό υλικό διαφαίνετο πιθανότητα καταδίκης του Εφεσείοντος, με πιθανότητα επιβολής αυστηρών ποινών σε περίπτωση καταδίκης του. Συνυπολογίζοντας και τις υποκειμενικές περιστάσεις του Εφεσείοντος, κατέληξε ότι η θέση της Εφεσίβλητης ικανοποιείτο και εξέδωσε διάταγμα για κράτηση του Εφεσείοντος μέχρι και την επόμενη δικάσιμο.
Κατά τις 6.7.2026 υποβλήθηκε ένσταση στην περαιτέρω κράτηση του Εφεσείοντος, με επίκληση του ότι είχε στο ενδιάμεσο υποβάλει αίτηση πολιτικού ασύλου. Ο συνήγορος του Εφεσείοντος έκανε αναφορά στο ότι με την προσκόμιση του μαρτυρικού υλικού ενώπιον του Δικαστηρίου διαπιστώθηκε ότι η αίτηση για παροχή ασύλου που αυτός είχε υποβάλει τον Ιανουάριο 2020 είχε θεωρηθεί από Υπηρεσία Ασύλου ότι αποσύρθηκε σιωπηρά ένεκα μη ανταπόκρισης του Εφεσείοντος σε κλήσεις που του έγιναν, με αποτέλεσμα να υποβληθεί νέα αίτηση στις 2.7.2026. Προέβαλε επίσης ότι ο Εφεσείων συμμορφώνεται με όρους που του επιβλήθηκαν στο πλαίσιο άλλης ποινικής υπόθεσης που παραδέχτηκε, πράγμα που αμφισβητήθηκε από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής η οποία δήλωσε πως στην εν λόγω υπόθεση έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης του Εφεσείοντος λόγω παράλειψης του να εμφανιστεί στην ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για γεγονότα και ποινή.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο με αναφορά σε Νομολογία, κατέληξε ότι δικαιολογείτο η έκδοση διαταγής για κράτηση του Εφεσείοντος μέχρι και την επόμενη δικάσιμο στις 22.9.2026. Η Απόφαση αυτή προσβάλλεται με τρεις Λόγους Έφεσης, ήτοι ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε (α) στο ότι δεν υπάρχουν διαφοροποιητικά δεδομένα (Λόγος Έφεσης 1), (β) στο να μη συνεκτιμήσει την απόκρυψη από μέρους της Κατηγορούσας Αρχής του γεγονότος ότι ο Εφεσείων απολύθηκε με όρους στο πλαίσιο άλλης ποινικής υπόθεσης (Λόγος Έφεσης 2), και (γ) στη στάθμιση του ζητήματος της αναλογικότητας (Λόγος Έφεσης 3).
Όπως αναφέρθηκε στην Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 260/24, ημερ. 16.12.2024:
«Όπως λέχθηκε στην Ζορπάς ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 103/24, ημερ. 3.6.2024 οι διαπιστώσεις ενός Δικαστηρίου για γεγονότα που άπτονται της κράτησης και δεν είναι μεταβλητά δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας (βλ. και Ψύλλας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 3) (2002) 2 Α.Α.Δ. 388). Το ζήτημα τέθηκε ως ακολούθως στην υπόθεση D.R.M. v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 138/2023, ημερ. 30.6.2023, ECLI:CY:AD:2023:B233:
«Με δεδομένο ότι η εκκαλούμενη Απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου δόθηκε στο πλαίσιο εξέτασης ενστάσεως σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης του Εφεσείοντα, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι η νομολογία καθορίζει ότι, μετά από την πρώτη διαταγή του Δικαστηρίου για κράτηση, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της περαιτέρω κράτησης όχι εξ υπαρχής, αλλά μόνο με αναφορά σε οποιαδήποτε νέα δεδομένα ήθελαν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούσαν την κρίση του επί του θέματος της κράτησης και όχι με αναφορά σε δεδομένα τα οποία υφίσταντο ευθύς εξαρχής (Δημητρίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 416, Μαυρομιχάλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 165/2020 και 166/2020, ημερ. 22/10/2020 και S.M. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 75/2021, ημερ. 6/7/2021, ECLI:CY:AD:2021:B299)».
Μελετώντας τα όσα αναφέρονται σε σχέση με τον πρώτο Λόγο Έφεσης, σημειώνουμε ότι πράγματι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν κατέγραψε με σαφήνεια ότι θεωρούσε την αλλαγή καθεστώτος του Εφεσείοντος ως διαφοροποιητικό γεγονός. Εν τούτοις, αυτό μπορεί να συναχθεί από το ότι προχώρησε και εξέτασε το κατά πόσο το γεγονός ότι ο Εφεσείων «είναι αιτητής πολιτικού ασύλου πλέον δεν αναιρεί τον κίνδυνο διαφυγής του». Έχοντας λάβει ως δεδομένη την προηγούμενη κατάληξη του περί της πλήρωσης των αντικειμενικών κριτηρίων, εξέτασε μόνο το κατά πόσο το καθεστώς του Εφεσείοντος ως αιτητής ασύλου εξαλείφει τον κίνδυνο φυγοδικίας. Ορθά εξέτασε το ζήτημα σε συνάρτηση με την ύπαρξη δεσμών του Εφεσείοντος με τη Δημοκρατία. Παραπέμπουμε και εμείς στην απόφαση Maher Aljumaa v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 267/2025, ημερ. 13.10.2025 στην οποία αναφέρθηκε και το πρωτόδικο Δικαστήριο, όπου επικυρώθηκε η πρωτόδικη κατάληξη ότι «…το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος είναι αιτητής πολιτικού ασύλου δεν αναιρεί τον κίνδυνο διαφυγής του», εφόσον δεν είχε τεθεί οτιδήποτε που να καταδείκνυε ότι αυτός είχε αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με τη Δημοκρατία.
Έτσι και εν προκειμένω το πρωτόδικο Δικαστήριο παρατήρησε ότι στην απουσία ανάπτυξης ισχυρών δεσμών με τη Δημοκρατία, ο κίνδυνος φυγοδικίας δεν αναιρείτο. Ο πρώτος Λόγος Έφεσης δεν ευσταθεί.
Όσον αφορά στο γεγονός ότι ο Εφεσείων είχε αφεθεί ελεύθερος με όρους σε άλλη ποινική υπόθεση που αντιμετωπίζει, συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι αυτό δεν αποτελούσε διαφοροποιητικό γεγονός που να δύνατο να εξετάσει στο πλαίσιο της εκκαλούμενης Απόφασης. Ο ίδιος ο Εφεσείων δεν είχε κάνει αναφορά στο γεγονός αυτό κατά το αρχικό αίτημα κράτησης, παρά το ότι έκτοτε εκκρεμούσε η εν λόγω υπόθεση. Έπεται πως δεν παρείχετο ευχέρεια στο πρωτόδικο Δικαστήριο να το εξετάσει στο πλαίσιο της ανανέωσης της περιόδου κράτησης. Ούτε και διαφοροποιείται το θέμα απλώς και μόνο επειδή σε εκείνο το στάδιο έκρινε ορθό ο Εφεσείων να το θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου.
Ο δεύτερος Λόγος Έφεσης στερείται ερείσματος.
Ομοίως, δεν ετίθετο ζήτημα εξέτασης του γεγονότος ότι η Κατηγορούσα Αρχή είχε ζητήσει όπως ο συγκατηγορούμενος του Εφεσείοντος αφεθεί ελεύθερος με όρους. Αυτό είχε λάβει χώρα από την πρώτη δικάσιμο όπου καμία ένσταση τέθηκε στο αίτημα για κράτηση του Εφεσείοντος. Δεν επρόκειτο για διαφοροποιητικό γεγονός του οποίου η εξέταση να δικαιολογείτο στο στάδιο της ανανέωσης της κράτησης.
Τυγχάνουν εφαρμογής, κατ’ αναλογία, τα όσα λέχθηκαν στην Bashar Turk κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 76/2025, ημερ. 4.6.2025 τα οποία και παραθέτουμε:
«Ούτε και οι προσωπικές συνθήκες των Εφεσειόντων όπως αυτές αναφέρθηκαν στο Κακουργοδικείο στις 21.3.2025 αποτελούσαν νέο δεδομένο, αφού δεν υπήρξε εισήγηση ότι αυτές είχαν μεταβληθεί με οποιοδήποτε τρόπο από την πρώτη φορά που υποβλήθηκε αίτημα για κράτηση τους. Το γεγονός ότι οι Εφεσείοντες επέλεξαν να τις αναφέρουν στο Δικαστήριο για πρώτη φορά στο πλαίσιο του πέμπτου αιτήματος για κράτηση δεν τις καθιστά διαφοροποιητικά στοιχεία (βλ. Khaled Issa v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 162/24, ημερ. 2.8.2024, Kuenzel ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 259/2024, ημερ. 17.12.2024)».
Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον Εφεσείοντα ότι «κατ’ όποιον χρόνο προωθείται αίτημα κράτησης ή περαιτέρω κράτησης, η μαρτυρία που έχει ενώπιον του πρέπει να σταθμίζεται και να επανεξετάζεται…». Η θέση αυτή είναι αντίθετη με τη Νομολογία η οποία παρατίθεται πιο πάνω.
Στη βάση όλων των ανωτέρω η Έφεση κρίνεται αβάσιμη και απορρίπτεται.
Α. ΚΟΝΗΣ, Δ.
Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.
Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο