ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 209/2025)
9 Ιουλίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
Εφεσείων,
v.
ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΕΙΡΑΝΙΔΗ,
Εφεσίβλητου.
______________________________
Έλενα Κωνσταντίνου (κα) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τον Εφεσείοντα
Βαλέριος Δανιηλίδης, για τον Εφεσίβλητο
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Στυλιανίδου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.: Ο εφεσίβλητος αντιμετώπισε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας τρεις κατηγορίες για αδικήματα κατά παράβαση του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου, Ν.91(I)/2014 («ο Νόμος»). Κατόπιν παραδοχής του, του επιβλήθηκαν οι εξής ποινές:
Για το αδίκημα της απόκτησης παιδικής πορνογραφίας κατά παράβαση των Άρθρων 2, 8(1) και 34 του Νόμου (πρώτη κατηγορία) του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο εφεσίβλητος μεταξύ των ημερομηνιών 21.11.2016 και 12.7.2017 απέκτησε στον φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή του 792 αρχεία παιδικής πορνογραφίας.
Για το αδίκημα της κατοχής παιδικής πορνογραφίας κατά παράβαση των πιο πάνω Άρθρων του Νόμου (δεύτερη κατηγορία) του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 14 μηνών. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο εφεσίβλητος στις 7.2.2021 κατείχε στον φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή του τρία αρχεία παιδικής πορνογραφίας.
Για το αδίκημα της απόκτησης παιδικής πορνογραφίας κατά παράβαση των Άρθρων 2, 8(1)(6) και 34 του Νόμου (τρίτη κατηγορία) του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 30 μηνών. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο εφεσίβλητος απέκτησε στον φορητό υπολογιστή του 186 αρχεία παιδικής πορνογραφίας, όπου τα παιδιά που απεικονίζονται είναι ηλικίας κάτω των 13 ετών.
Διατάχθηκε όπως οι ποινές συντρέχουν. Εκδόθηκαν επίσης, διατάγματα εποπτείας και αποκλεισμού από χώρους όπου συχνάζουν παιδιά για περίοδο τριών ετών από την ημερομηνία αποφυλάκισης του εφεσίβλητου.
Σημειώνεται ότι για το αδίκημα των κατηγοριών 1 και 2 προβλέπεται ανώτατη ποινή μέχρι δέκα έτη και για το αδίκημα της κατηγορίας 3 προβλέπεται μέχρι διά βίου φυλάκιση.
Η παρούσα έφεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας στρέφεται εναντίον των πιο πάνω ποινών φυλάκισης. Αναφορικά με κάθε ποινή αντιστοιχεί και ένας λόγος έφεσης ενώ όλοι οι λόγοι προβάλλουν ότι οι ποινές είναι έκδηλα ανεπαρκείς, λαμβανομένων υπόψη σωρευτικά, της σοβαρότητας του αδικήματος, των προβλεπόμενων από τον Νόμο ποινών και της νομολογίας, των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, της έξαρσης στη διάπραξη των συγκεκριμένων αδικημάτων, της ανάγκης για επιβολή αποτρεπτικών ποινών, καθώς και της ανάγκης για γενική και ειδική πρόληψη και αποτροπή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, ως περαιτέρω προβάλλεται, δεν έλαβε υπόψη καθόλου τους επιβαρυντικούς παράγοντες βάσει των αδικημάτων και των γεγονότων της υπόθεσης και έδωσε υπέρμετρη βαρύτητα στους μετριαστικούς παράγοντες.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι λεπτομέρειες των αδικημάτων και τα συμφωνηθέντα γεγονότα καταδεικνύουν ότι ο εφεσίβλητος ασχολήθηκε με πράξεις που σχετίζονται με αναζήτηση και κατοχή παιδικής πορνογραφίας σε περισσότερες από μία μεμονωμένη περίσταση.
Τα αρχεία τα οποία εντοπίστηκαν κατόπιν εκτέλεσης εντάλματος έρευνας στην κατοχή του εφεσίβλητου, κατά το έτος 2021, διαχωρίστηκαν και κατηγοριοποιήθηκαν ως ακολούθως:
«Τα αρχεία που αφορούν την κατηγορία 1 διαχωρίστηκαν και κατηγοριοποιήθηκαν ως ακολούθως:
627 αρχεία επιπέδου (level) 1
79 αρχεία επιπέδου (level) 2
65 αρχεία επιπέδου (level) 3
18 αρχεία επιπέδου (level) 4 και
Τα αρχεία που αφορούν την κατηγορία 2 κατηγοριοποιήθηκαν ως ακολούθως, ένα αρχείο επιπέδου (level) 1, ένα αρχείο επιπέδου (level) 2 και ένα αρχείο επιπέδου (level) 4.
Τα 186 αρχεία της κατηγορίας 3 που αφορούσαν υλικό παιδικής πορνογραφίας με παιδιά κάτω των 13 ετών κατηγοριοποιούνται ως ακολούθως:
130 αρχεία επιπέδου (level) 1
2 αρχεία επιπέδου (level) 2 και
54 αρχεία επιπέδου (level) 3
Εντοπίστηκαν επίσης προγράμματα άμεσης ανταλλαγής αρχείων Bit torrent και UTorrent. Σύμφωνα με την έκθεση του εμπειρογνώμονα, το πρόγραμμα Bit Torrent ήταν σε λειτουργία και σε αυτό εντοπίστηκαν ημιτελή αρχεία, οι ονομασίες των οποίων παραπέμπουν σε αρχεία σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.»
Σημειώνουμε ότι η αναφορά σε επίπεδα αφορά αυτά, ως καθορίστηκαν στην αγγλική υπόθεση R. v. OLIVER [2003] 1 Cr. App. R. 28, η οποία ακολουθήθηκε σε κυπριακές αποφάσεις. Το τι αφορούν τα εν λόγω επίπεδα έχει ως ακολούθως:
«I. Εικόνες που απεικονίζουν παιδιά σε ερωτικές πόζες χωρίς όμως σεξουαλική δραστηριότητα.
II. Εικόνες που απεικονίζουν σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ παιδιών ή πράξη αυνανισμού από ένα παιδί.
ΙΙΙ. Εικόνες που απεικονίζουν σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ενηλίκων και παιδιών, χωρίς όμως να υπάρχει διείσδυση.
IV. Εικόνες που απεικονίζουν σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ενηλίκων και παιδιών, με διείσδυση.
V. Εικόνες που απεικονίζουν πράξεις σαδισμού ή κτηνοβασίας.»
Στην GEORGIOS TSINTSARATZE v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις Αρ.: 139/2025, 141/2025, ημερομηνίας 30.10.2025, το Εφετείο είχε την ευκαιρία να αναφερθεί στη νομολογία αναφορικά με την επιβολή ποινής σε αυτής της φύσεως αδικήματα.
Παρατέθηκε το πιο κάτω απόσπασμα από την ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 71/2027, ημερομηνίας 27.9.2017:
«Η εν γένει σοβαρότητα τέτοιας φύσεως αδικημάτων, η κοινωνική κοινωνική και ηθική απαξία που συνοδεύει τέτοια απαράδεκτη από κάθε άποψη συμπεριφορά και η συχνότητα, αλλά και η ευχέρεια με την οποία μπορούν να διαπράττονται τέτοια αδικήματα, είναι παράγοντες που αδιαμφισβήτητα λειτουργούν υπέρ της επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών στις κατάλληλες περιπτώσεις. Κατευθυντήριες γραμμές έχουν δοθεί στην υπόθεση Oliver, ανωτέρω, για το πότε είναι κατάλληλη ποινή φυλάκισης, ή χρηματική ποινή, ή ποινή κοινοτικής εργασίας. Παραθέτουμε εκτενές απόσπασμα σε υποσημείωση[1]. Συνοψίζουμε δε, όσα έχουν ιδιαίτερη σημασία για την υπό εξέταση περίπτωση. Η κατοχή μεγάλου όγκου υλικού επιπέδου 1 δεν καθιστά αναγκαία την επιβολή ποινής φυλάκισης. Τέτοιο ζήτημα τίθεται σε περίπτωση που υπάρχει επίδειξη ή διανομή υλικού οποιουδήποτε επιπέδου σε άλλους ή όταν πρόκειται για κατοχή μεγάλης ποσότητας υλικού επιπέδου 2 ή μικρής έστω ποσότητας επιπέδου 3. Ποινές φυλάκισης μεταξύ έξι και δώδεκα μηνών θεωρούνται, γενικά, αρμόζουσες σε περιπτώσεις επίδειξης και διανομής μεγάλης ποσότητας υλικού επιπέδου 2 ή 3 ή κατοχής μικρής ποσότητας υλικού επιπέδου 4 ή 5. Πιο σοβαρές ποινές φυλάκισης, από 12 μήνες μέχρι 3 χρόνια είναι λ.χ. κατάλληλες σε περίπτωση κατοχής μεγάλης ποσότητας υλικού των επιπέδων 4 ή 5. Σημειώνεται, επίσης, ότι οι κατευθυντήριες γραμμές που δόθηκαν στη Oliver αναφέρονται σε ενήλικες παραβάτες μετά από ακρόαση και χωρίς προηγούμενη καταδίκη.
Στην υπόθεση Oliver, επίσης, καθορίστηκαν ελαφρυντικοί και επιβαρυντικοί παράγοντες. Στους επιβαρυντικούς, συγκαταλέγεται η επίδειξη ή η διανομή του υλικού σε παιδί, ο μεγάλος αριθμός φωτογραφιών, η οργάνωση του υλικού στον υπολογιστή με πολυσύνθετη, εξειδικευμένη (sophisticated) μεθοδολογία προς εμπορία ή ένα ψηλότερο επίπεδο προσωπικού ενδιαφέροντος, η δημόσια ανάρτηση του υλικού στο διαδίκτυο ή η διανομή του με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι πιο πιθανή η τυχαία ανεύρεση του από χρήστες οι οποίοι δεν αναζητούν πορνογραφικό υλικό. Επίσης επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η εμπλοκή του κατηγορούμενου στην αρχική παραγωγή των εικόνων, ιδιαίτερα όταν το παιδί ανήκει στην οικογένειά του ή σε συγκεκριμένες ευάλωτες ομάδες ή σε περιπτώσεις όπου ο κατηγορούμενος καταχράται της θέσης εμπιστοσύνης που κατέχει. Από την άλλη, ελαφρυντικοί παράγοντες είναι, η παραδοχή και χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα, ο καλός χαρακτήρας.»
Επίσης, παρατέθηκε το πιο κάτω απόσπασμα από την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ v. ΧΑΤΖΗΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Ποινική Έφεση 20/2021, ημερομηνίας 19.10.2021:
«Tο Ανώτατο Δικαστήριο είχε κατ' επανάληψη την ευκαιρία να καταγράψει τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτής της μορφής. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Xxx Niland, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2017, ημερ. 14/2/2018, ECLI:CY:AD:2018:B79, τονίστηκαν τα ακόλουθα, τα οποία και επαναλαμβάνουμε:
«Με το Νόμο, Ν.91(Ι)/2014, εισάγονται αυστηρότερες ποινές για τα αδικήματα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της παιδικής πορνογραφίας. Αναγνωρίζεται ότι αυτής της μορφής τα εγκλήματα συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις των θεμελιακών δικαιωμάτων των παιδιών, όσον αφορά την προστασία και τη φροντίδα, που είναι αναγκαίες για την ευημερία τους. Η Κυπριακή Δημοκρατία, κατ' ακολουθία του άρθρου 34 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την οποία έχει υπογράψει και κυρώσει, ανέλαβε την υποχρέωση προστασίας των παιδιών από κάθε μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης και σεξουαλικής κακοποίησης. Συνεπώς, η εισαγωγή αυστηρότερων ποινών από το Νόμο προέκυψε ως επιτακτική, αφού τέτοιας φύσεως αδικήματα βρίσκονται σε έξαρση και επιφέρουν ολέθριες συνέπειες.
........................................................................
Η αναχαίτηση των υπό αναφορά εγκληματικών συμπεριφορών, απότοκο των οποίων είναι η σύνθλιψη του ψυχικού κόσμου των παιδιών, ο εξευτελισμός της προσωπικότητας των οποίων συνεχίζει με την προβολή του εν λόγω πορνογραφικού υλικού, καθιστά αδήριτη ανάγκη την καταφυγή των Δικαστηρίων σε επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν ήταν ορθή πρόσδοση τόσο αποφασιστικής σημασίας στο λευκό ποινικό μητρώο και στις προσωπικές συνθήκες. Προέχει η διασφάλιση των δικαιωμάτων των παιδιών. Η δε παραδοχή, ήταν περιορισμένης σημασίας, ιδίως εάν ληφθεί υπόψη αφενός ότι δεν ήταν άμεση και αφετέρου τα μηδαμινά περιθώρια αντίδρασης.»
Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Xxx Νικολάου, Ποινική Έφεση αρ. 185/2016, ημερ. 20/3/2018, ECLI:CY:AD:2018:B118, αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:
«Σε πρόσφατες αποφάσεις, επαναξιολογώντας το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κυπριακή κοινωνία τα τελευταία χρόνια από σεξουαλικά αδικήματα τέτοιου είδους στρεφόμενα κατά παιδιών, τονίστηκε η ανάγκη προστασίας του παιδιού από τέτοιες επιβουλές που έχουν πάρει παγκοσμίως ανησυχητικές διαστάσεις, όπως διαφαίνεται και από την Ευρωπαϊκή Οδηγία (Explanatory Report to the Convention on Cybercrime paragraphs 93 and 98).
......................................................................
Τέλος, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν ότι την παραγωγή τέτοιου υλικού που όχι απλώς προσβάλλει αλλά εξουδετερώνει κάθε ανθρώπινη αξία, είναι η ανώμαλη και διαστροφική αναζήτησή του από άτομα όπως ο εφεσίβλητος που την προκαλεί.»
Όπως ορθά σημείωσε το Κακουργιοδικείο, η σοβαρότητα του αδικήματος ποικίλει αναλόγως με το περιεχόμενο του πορνογραφικού υλικού. Αναφέρθηκε δε στην υπόθεση Oliver (ανωτέρω), όπου το Αγγλικό Εφετείο έθεσε υπό μορφή καθοδήγησης προς τα κατώτερα δικαστήρια κατευθυντήριες γραμμές για σκοπούς επιβολής ποινής, κατατάσσοντας το πορνογραφικό υλικό σε 5 Κατηγορίες/Επίπεδα (levels) με το υλικό στην 1η Κατηγορία να επισύρει τις ελαφρότερες ποινές, ενώ αυτό στην τελευταία Κατηγορία να επισύρει τις πλέον αυστηρές ποινές.
Δεν παρέλειψε δε να επισημάνει ότι η κατηγοριοποίηση αυτή έχει πλέον διαφοροποιηθεί και ότι οι 5 Κατηγορίες/Επίπεδα περιορίστηκαν σε τρεις. Πρόκειται για κατηγοριοποίηση που παρατίθεται στο Εγχειρίδιο "Sexual Offences Definitive Guideline" του Sentencing Council ("Definitive Guideline") το οποίο εφαρμόζεται από 1η Απριλίου 2014. Βάσει αυτών, το αδίκημα της κατοχής για τη σοβαρότερη Κατηγορία Α (διείσδυση, σαδισμός, κτηνοβασία), έχει ως εναρκτήριο σημείο (starting point) τον ένα χρόνο φυλάκισης με την ποινή αυτή να κυμαίνεται, αναλόγως ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών παραγόντων, μεταξύ 26 εβδομάδων και 3 χρόνων φυλάκισης. Η Κατηγορία Β (σεξουαλική δραστηριότητα χωρίς διείσδυση) ξεκινά από τις 26 βδομάδες φυλάκισης και κυμαίνεται μεταξύ του διατάγματος για κοινοτική εργασία μέχρι 18 μήνες φυλάκισης. Και η Κατηγορία Γ (όλες οι περιπτώσεις που δεν εμπίπτουν στο Α ή Β) έχει ως έναρξη το διάταγμα για κοινοτική εργασία και κυμαίνεται από μέτριας μορφής διατάγματος κοινοτικής εργασίας μέχρι 26 βδομάδες φυλάκισης.
Ορθά το Κακουργιοδικείο σημείωσε ότι υπάρχουν διαφορές στην Κύπρο σε σχέση με τα ισχύοντα στην Αγγλία λόγω διαφορετικών προνοιών ως προς τις προβλεπόμενες ποινές. Και τούτο ενόψει των προβλεπόμενων από την Κυπριακή νομοθεσία ποινών που, όπως ήδη έχει πιο πάνω αναφερθεί, θέτει τα 10 χρόνια ως μέγιστη ποινή για κατοχή πορνογραφικού υλικού με παιδιά άνω των 13 ετών και τη δια βίου φυλάκιση ως τη μέγιστη ποινή με παιδιά κάτω των 13 ετών. Ωστόσο καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από το Definitive Guideline στο συγκεκριμένο τομέα ως προς τους σχετικούς παράγοντες κατά την επιμέτρηση της ποινής (Λευκαρίτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 135/2014 και 138/2014, ημερ. 22/11/2016, Αστυνομία ν. Πατούρη, Ποινική Έφεση αρ. 51/2020, ημερ. 3/12/2020 και Δημοκρατία ν. Κουφού, Ποινική Έφεση αρ. 94/2019, ημερ. 20/7/2021, ECLI:CY:AD:2021:B333).
Κατά την επιμέτρηση της ποινής το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε και σε προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές. Οι προηγούμενες αποφάσεις είναι, βεβαίως, ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας για παρόμοιας φύσης αδικήματα, χωρίς, όμως, να έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα που ο καθορισμός αρχών ενέχει, εφόσον η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και των συνθηκών του παραβάτη (Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 123).»
Στην TSINTSARATZE (ανωτέρω), το Εφετείο εξέτασε τους λόγους έφεσης, οι οποίοι ήταν όμοιοι με αυτούς που εξετάζουμε εδώ, υπό το φως των πιο κάτω:
«Στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. ΜΥΛΩΝΑ, Ποινική Έφεση Αρ. 65/2017, ημερομηνίας 14.12.2018, ECLI:CY:AD:2018:B537, επαναλήφθηκαν οι αρχές που διέπουν το ζήτημα της εξουσίας του Εφετείου προς επανακαθορισμό επιβληθείσας πρωτοδίκως ποινής, ως τέθηκαν σε σχετικό απόσπασμα στην ΚΥΠΡΙΖΟΓΛΟΥ κ.α. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 53/2017 κ.ά., ημερομηνίας 15.12.2017:
«Οι βασικές αρχές που διέπουν το ζήτημα της εξουσίας επέμβασης του Εφετείου επί επιβληθείσας πρωτοδίκως ποινής, επαναλαμβάνονται στη σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Selmani κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 5.10.2016, όπου λέχθηκαν τα εξής:
"Είναι πάγια νομολογημένο ότι το Εφετείο δεν κρίνει πρωτογενώς το ύψος της ποινής, καθότι ο καθορισμός της ποινής αποτελεί ευθύνη του πρωτόδικου δικαστηρίου. Σε δεύτερο βαθμό, εξετάζεται αν η ποινή εντάσσεται στα πλαίσια τα οποία καθορίζονται από τη νομολογία και τα οποία αρμόζουν προς τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η έφεση δεν αποσκοπεί στον επανακαθορισμό της ποινής, αλλά στον έλεγχο της ορθότητάς της. Η επάρκεια δε της τιμωρίας καταδικασθέντος κρίνεται υπό το φως του συνόλου των γεγονότων που άπτονται της ποινής. Το Εφετείο έχει εξουσία επέμβασης μόνο όπου η επιβληθείσα ποινή, αντικειμενικά κρινόμενη, είναι είτε έκδηλα ανεπαρκής, είτε έκδηλα υπερβολική. Στις περιπτώσεις αυτές εναπόκειται στο Εφετείο ο καθορισμός της αρμόζουσας ποινής. Επέμβαση του Εφετείου χωρεί επίσης όπου διαπιστώνεται σφάλμα αρχής. (Γεωργίου ν. Αστυνομίας (1991) 2 ΑΑΔ 525, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδου (1993) 2 ΑΑΔ 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λάμπρου (2009) 2 ΑΑΔ 686, Χρίστου Μιχαήλ ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 130/2013, ημερ. 16.5.2015 και Αναστάσιος Φραγκίσκου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 222/2014, ημερ. 25.11.2015)."»
Ανάλογες αρχές αφορούν και στην αποτίμηση των ελαφρυντικών στοιχείων, η οποία, και πάλι, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το Εφετείο επεμβαίνει μόνον όταν διαπιστώνεται λανθασμένη άσκηση αυτής της διακριτικής ευχέρειας ή υπέρβαση των ακραίων ορίων της πρωτόδικης εξουσίας (ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. ΣΑΤΑΝΑ κ.ά (1996) 2 Α.Α.Δ. 257, ΑΝΤΩΝΙΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις 68/2024, 71/2024, ημερομηνίας 16.7.2025). Είναι δε, σαφώς νομολογημένο ότι διαπίστωση έκδηλης ανεπάρκειας ή υπερβολής στην ποινή προϋποθέτει ύπαρξη πασιφανούς αναντιστοιχίας μεταξύ σοβαρότητας του εγκλήματος και επιβληθείσας ποινής ή ουσιώδους απόκλισης της ποινής από το πλαίσιο το οποίο οριοθετείται από τη νομολογία σε παρόμοιες περιπτώσεις (ΓΕΩΡΓΙΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (1991) 2 Α.Α.Δ. 525).»
Στην TSINTSARATZE (ανωτέρω), το Εφετείο έκρινε ότι ενόψει του ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο κατευθύνθηκε ορθά από τη νομολογία και προέβη σε συνεκτίμηση των επιβαρυντικών και ελαφρυντικών παραγόντων στο ορθό πλαίσιο, δεν παρεχόταν πεδίο επέμβασής του. Η ευπαίδευτη συνήγορος για την πλευρά του εφεσείοντα, υποστήριξε ότι η παρούσα διαφέρει από τα δεδομένα στην TSINTSARATZE (ανωτέρω), λόγω του ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα αρχεία που αφορούν παιδιά κάτω των 13 ετών. Πράγματι, σημειώνουμε ότι στην εν λόγω απόφαση επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 μηνών σε σχέση με ένα αρχείο που αφορούσε παιδί κάτω των 13 ετών, ενώ στην παρούσα υπόθεση τα σχετικά αρχεία ανέρχονται σε 186 και επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 30 μηνών στη σχετική τρίτη κατηγορία.
Σε σχέση με την εν λόγω τρίτη κατηγορία το πρωτόδικο Δικαστήριο φαίνεται να άντλησε καθοδήγηση από την υπόθεση ALAN v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 149/2020, ημερομηνίας 26.11.2021, στην οποία ποινή φυλάκισης 4 ετών αναφορικά με τέσσερα αρχεία εικόνας όπου τα παιδιά που απεικονίζονταν ήταν κάτω των 13 ετών, μειώθηκε σε τρία έτη. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι στην εν λόγω υπόθεση, το Ανώτατο Δικαστήριο προσέδωσε βαρύτητα στο ότι τα σχετικά αρχεία διεγράφησαν από τον κατηγορούμενο 22 ημέρες μετά η λήψη τους.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε επίσης στην υπόθεση NILAND (ανωτέρω), στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε ποινή φυλάκισης 4 ετών σε 7, σε κατηγορία κατοχής 28 αρχείων βίντεο, τα οποία απεικόνιζαν παιδιά κάτω των 13 ετών που συμμετείχαν σε πράξεις σεξουαλικού χαρακτήρα και ρεαλιστικές εικόνες γεννητικών οργάνων παιδιών. Περαιτέρω, αναφέρθηκε στην ΧΑΤΖΗΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (ανωτέρω), στην οποία το υλικό που αφορούσε παιδιά κάτω των 13 ετών, περιελάβανε και αρχεία μέχρι το επίπεδο 5. Επρόκειτο για εκατοντάδες αρχεία και το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε τις ποινές στις δύο σχετικές κατηγορίες από 2 έτη φυλάκισης σε 5.
Επιπλέον των όσων ανέφερε το πρωτόδικο Δικαστήριο σημειώνουμε ότι στην υπόθεση ΝΙΚΟΛΑΟΥ (ανωτέρω), η ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών που είχε επιβληθεί για την κατοχή 157 αρχείων παιδικής πορνογραφίας με παιδιά κάτω των 13 ετών αυξήθηκε σε 5 χρόνια.
Στρεφόμενο στους ελαφρυντικούς παράγοντες το πρωτόδικο Δικαστήριο, σημείωσε την απουσία επιβαρυντικών περιστάσεων, ως προβλέπονται στο Άρθρο 19 του Ν.91(I)/2014. Έλαβε υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο του εφεσίβλητου και την έμπρακτη μεταμέλεια διά της παραδοχής του, παρότι δεν ήταν άμεση. Έλαβε υπόψη τον χρόνο που παρήλθε εφόσον το υλικό ανευρέθηκε στην κατοχή του εφεσίβλητου το έτος 2021, παρά το ότι ευθυνόταν κυρίως ο ίδιος γι’ αυτό καθώς και ότι μέρος του υλικού είχε διαγραφεί. Προσέδωσε ειδικότερα βαρύτητα στο ότι η συμβολή του εφεσίβλητου στο οικογενειακό εισόδημα είναι σημαντική, εν όψει των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν οι γονείς του. Αποδέχθηκε, σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ότι η μητέρα του εφεσίβλητου αντιμετωπίζει καρδιολογικά προβλήματα και ο πατέρας του καρκίνο στο στομάχι. Σημειώνεται ότι ο εφεσίβλητος λόγω οικογενειακών δυσκολιών της οικογένειάς του εργάζεται από την ηλικία των 15 ετών και κατά την επιβολή της ποινής εργαζόταν ως εργάτης αλουμινοκατασκευών. Είναι ηλικίας 31 ετών και διαμένει με την πατρική του οικογένεια.
Στη συνέχεια, το πρωτόδικο Δικαστήριο σημείωσε τη σοβαρότητα των αδικημάτων και ότι αυτά παρουσιάζουν ανησυχητική έξαρση και ότι ως εκ τούτου επιβάλλεται αυστηρή αντιμετώπιση με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, ακόμα και όταν οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου είναι ιδιαίτερες, παραπέμποντας σε νομολογία, ήτοι AΣΤΥΝΟΜΙΑ ν. ΒΑΚΑΝΑ, Ποινική Έφεση 173/2020, ημερομηνίας 20.5.2021, ECLI:CY:AD:2021:B200, MEMIC ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 197/2011, ημερομηνίας 16.4.2014, ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ν. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Ποινική Έφεση 41/2025, ημερομηνίας 9.4.2025, DOMOTOV v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (1996) 2 Α.Α.Δ. 328 και SOLIMAN v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 234/2023, ημερομηνίας 27.6.2024
Εντούτοις, όσον αφορά την τρίτη κατηγορία ειδικότερα, η οποία περιλαμβάνει 54 αρχεία επιπέδου 3 με υλικό παιδικής πορνογραφίας με παιδιά κάτω των 13 ετών, το οποίο υπενθυμίζουμε αφορά εικόνες που απεικονίζουν σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ενηλίκων και παιδιών, χωρίς όμως να υπάρχει διείσδυση, το πρωτόδικο Δικαστήριο επιλέγοντας ποινή κάτω των 3 ετών φαίνεται να επέδειξε τη μέγιστη δυνατή επιείκεια εν όψει της πιο πάνω οικογενειακής συνθήκης του εφεσίβλητου. Σημειώνεται, συναφώς, ότι η κυπριακή νομολογία την οποία παραθέσαμε ανωτέρω, φαίνεται να είναι αυστηρότερη από την καθοδήγηση που δόθηκε στην αγγλική OLIVER (ανωτέρω) ως προς το εύρος των ποινών σε σχέση με κάθε επίπεδο υλικού και την ποσότητα των αρχείων.
Οριακά θεωρούμε ότι η υπό κρίση επιβληθείσα στον εφεσίβλητο ποινή μπορεί να ενταχθεί εντός των επιτρεπτών ορίων ώστε να μην είναι έκδηλα ανεπαρκής. Ως εκ τούτου, θεωρούμε ότι δεν επιβάλλεται η επέμβαση του Εφετείου.
Τα όσα αναφέραμε σε σχέση με την τρίτη κατηγορία, τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και σε σχέση με την κατηγορίες 1 και 2 στο βαθμό ιδίως που αυτές αφορούν αρχεία επιπέδου 4.
Συνακόλουθα, καταλήγουμε ότι οι λόγοι έφεσης που αφορούν κάθε μία από τις επιβληθείσες ποινές δεν ευσταθούν και απορρίπτονται.
Η έφεση απορρίπτεται.
Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται στο σύνολό της.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο