ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ – ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ. 207/2026)
3 Σεπτεμβρίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ,
Εφεσείων,
v.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
_________________________________
Α. Αλεξάνδρου, για τον Εφεσείοντα
Ε. Μανώλη (κα) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Στυλιανίδου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.: Ο εφεσείων παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου την 22.7.2026, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για αδικήματα κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου Ν.29/77, αδικήματα κατά παράβαση του περί Φαρμάκων Ανθρώπινης Χρήσης (Έλεγχος Ποιότητας Προμήθειας και Τιμών) Νόμου Ν.70(Ι)/2001, καθώς και δια αδικήματα κατά παράβαση του περί Φαρμακευτικής και Δηλητηρίων Νόμου, Κεφ.254. Με την απάντησή του αρνήθηκε τις κατηγορίες και κατόπιν αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής το οποίο προσέκρουσε σε ένσταση από πλευράς του, το Δικαστήριο εξέδωσε αιτιολογημένη απόφαση διατάζοντας την κράτησή του λόγω κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων.
Λόγω του ότι επί του ιδίου κατηγορητηρίου περιέχονται και κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 3 (ο εφεσείων είναι ο κατηγορούμενος 2) σε σχέση με τους οποίους κατά την πιο πάνω ημερομηνία εκκρεμούσε το ζήτημα της επίδοσης, το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση την 30.7.2026 με σκοπό την επίδοσή του στα εν λόγω πρόσωπα. Την 30.7.2026 οι κατηγορούμενοι 1 και 3 επίσης αρνήθηκαν τις κατηγορίες και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση την 10.9.2026. Η Κατηγορούσα Αρχή επανέλαβε το αίτημα για κράτηση του εφεσείοντα, ο οποίος έφερε ένσταση. Ακολούθησε αυθημερόν, κατόπιν ακρόασης, η έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης με την οποία διατάχθηκε η κράτηση του εφεσείοντα μέχρι την 10.9.2026.
Για να γίνουν κατανοητοί οι λόγοι έφεσης παραθέτουμε στον βαθμό που είναι σχετικό, το ιστορικό της διαδικασίας.
Κατά την πρώτη ακρόαση του αιτήματος κράτησης την 22.7.2026 τέθηκε η θέση από πλευράς Υπεράσπισης ότι δεν υπήρχε επαρκές μαρτυρικό υλικό που να αποδεικνύει το ποσοστό της ουσίας TCH στις επίδικες ουσίες ώστε αυτές να εμπίπτουν στην κατηγορία του απαγορευμένου φαρμάκου εν τη εννοία του Νόμου 22/77, σε σχέση με τις κατηγορίες. Αντιθέτως, όπως φαίνεται από τα πρακτικά της διαδικασίας κατά την εν λόγω ημερομηνία ο εφεσείων κατείχε αναλύσεις από χημείο ότι αυτές «δεν εμπίπτουν στο όρο «ναρκωτικές ουσίες». Το ζήτημα απασχόλησε το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο, με αναφορά σε σωρεία νομολογίας παρέθεσε και εφάρμοσε τις αρχές που προκύπτουν από αυτή σχετικά με την εξέταση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην απόφαση του Εφετείου AHMET AL DHIAB v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 252/2025, ημερομηνίας 16.10.2025. Ανέφερε ότι σύμφωνα με τη νομολογία τη διαπίστωση κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων δύναται να τη στοιχειοθετήσει, και από άλλες εκκρεμούσες αποφάσεις στις κατάλληλες βεβαίως περιπτώσεις. Εν όψει της νομολογίας αυτής, το πρωτόδικο Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τις κατηγορίες επί των τεσσάρων κατηγορητηρίων εναντίον του κατηγορουμένου που είχε ενώπιόν του και συσχετίζοντάς τις με τα τις κατηγορίες της υπό κρίση υπόθεσης, θεώρησε ότι το ζήτημα της μη προσκόμισης μαρτυρικού υλικού από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής σε σχέση με αναλύσεις επί των ουσιών που αφορούσαν στην υπό κρίση υπόθεση δεν ήταν καθοριστικής σημασίας εφόσον ικανοποιήθηκε συμφώνως της νομολογίας την οποία και παρέθεσε ότι το περιεχόμενο του υπό κρίση κατηγορητηρίου ιδωμένο σωρευτικά με το σύνολο των εκκρεμμουσών υποθέσεων ήταν αρκετό για να δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι σε περίπτωση που ο εφεσείων αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος που η Κατηγορούσα Αρχή επικαλέστηκε. Δεν παρέλειψε να αναφέρει και ως σχετικό παράγοντα για την εκτίμηση του κινδύνου αυτού νομολογία σύμφωνα με την οποία σχετικό παράγοντα αποτελεί και το γεγονός ότι προσάφθηκαν κατηγορίες εναντίον του εφεσείοντα για γεγονότα που έλαβαν χώραν ενώ ο εφεσείων βρισκόταν ελεύθερος υπό όρους σε άλλη ποινική υπόθεση. Τονίζουμε στο σημείο αυτό ότι η εν λόγω απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε.
Την 30.7.2026, όπως καταγράφεται στην εκκαλούμενη απόφαση, ο εφεσείων παρέδωσε στο Δικαστήριο έγγραφα από τα οποία, σύμφωνα με τη θέση του, καταδεικνύεται ότι οι επίδικες ναρκωτικές ουσίες εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται να εμπίπτουν εντός των προνοιών του Νόμου 22/77. Το Δικαστήριο σημείωσε ότι πληθώρα εγγράφων φέρουν ημερομηνία πολύ μεταγενέστερη των αδικημάτων επί του κατηγορητηρίου αλλά, εν πάση περιπτώσει, εφάρμοσε τη νομολογιακή αρχή με βάση την οποία το Δικαστήριο δεν προβαίνει κατά το στάδιο του αιτήματος κράτησης σε αξιολόγηση μαρτυρίας, διεργασία που θα ακολουθήσει κατά το στάδιο της δίκης. Δεν παρέλειψε επίσης να σημειώσει, εύστοχα, ότι δεν προέκυψε διαφοροποιητικό δεδομένο που να μπορεί να μεταβάλει την απόφασή του ημερομηνίας 22.7.2026, πλην του χρόνου βεβαίως μέχρι την 10.9.2026 τον οποίο και συνυπολόγισε.
Όλοι οι λόγοι έφεσης στρέφονται εναντίον της «άρνησης του Δικαστηρίου» κατά τον εφεσείοντα να εξετάσει τα πιο πάνω αναφερόμενα έγγραφα και να καταλήξει βάσει αυτών στην απόρριψη του αιτήματος κράτησης, χαρακτηρίζοντας τον όλο χειρισμό του πρωτόδικου Δικαστηρίου εσφαλμένο, και κατά παράβαση των αρχών της νομολογίας. Επιπλέον υποστηρίζεται ότι με την επικαλούμενη «άρνηση του Δικαστηρίου», παραβιάστηκε η αρχή της ισότητας των όπλων.
Είναι ευχερέστερο όπως λόγω της συνάφειάς τους οι τέσσερεις λόγοι έφεσης εξεταστούν μαζί.
Θα πρέπει πρώτα να τονίσουμε ότι σε αιτήματα συνέχισης κράτησης, το ζήτημα της κράτησης δεν εξετάζεται εξ υπαρχής αλλά μόνο σε σχέση με διαφοροποιητικό γεγονός. Τα δε έγγραφα τα οποία προσκόμισε ο συνήγορος του εφεσείοντα δεν αποτελούσαν τέτοιο διαφοροποιητικό γεγονός αλλά είχε γίνει σε σχέση με αυτά εκτενής αναφορά από τον συνήγορό του και προωθήθηκε σχετική επιχειρηματολογία κατά την ακρόαση του πρώτου αιτήματος κράτησης την 22.7.2026 και όπως προαναφέραμε λήφθηκε υπόψη από το πρωτόδικο Δικαστήριο και απορρίφθηκε με το αιτιολογημένο σκεπτικό στο οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως.
Εν πάση όμως περιπτώσει, σημειώνουμε ότι όπως προκύπτει από το ίδιο το κείμενο της εκκαλούμενης απόφασης το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αρνήθηκε να εξετάσει το έγγραφο το οποίο παρουσίασε ο εφεσείων. Ο εφεσείων προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στο ότι, κατά τον ίδιο, το Δικαστήριο εσφαλμένα αναφέρθηκε στο ζήτημα των ημερομηνιών κάποιων εγγράφων. Θεωρούμε το σημείο επουσιώδες, επειδή η ουσία του πράγματος έγκειται στο ότι, ως θέμα αρχής, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά εξέτασε το έγγραφο το οποίο του παραδόθηκε και ορθά δεν προέβη σε αξιολόγησή του ως μαρτυρία που να το οδηγούσε σε κατάληξη εάν οι επίδικες ουσίες εμπίπτουν ή όχι εντός των προνοιών του Νόμου 29/77. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανεπίτρεπτο και επειδή το ζήτημα το οποίο ηγέρθη είχε ήδη αποφασισθεί με την πρώτη απόφαση κράτησης καθώς επίσης λόγω του ότι η διαδικασία κράτησης δεν προσφέρεται για αξιολόγηση αυτού του είδους της μαρτυρίας. Απόλυτα ορθή είναι και η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το γεγονός ότι κατά την 30.7.2026 ημερομηνία η οποία είχε οριστεί η υπόθεση με σκοπό να επιδοθεί το κατηγορητήριο στους κατηγορουμένους 1 και 3, η Κατηγορούσα Αρχή δεν προσκόμισε οποιαδήποτε πρόσθετη μαρτυρία σε σχέση με το ζήτημα της ποσοτικής ανάλυσης των επίμαχων ουσιών δεν αλλοίωνε τα δεδομένα επί των οποίων κρίθηκε το ζήτημα της κράτησης του εφεσείοντα την 22.7.2026.
Καταλήγουμε ότι ουσιωδώς, το πρωτόδικο Δικαστήριο υπέδειξε ότι η μαρτυρία αυτή δεν μετέβαλλε τα δεδομένα με βάση τα οποία εκδόθηκε η απόφασή του για την κράτηση του εφεσείοντα την 22.7.2026, διαπίστωση η οποία είναι απόλυτα ορθή.
Δεν διαπιστώνουμε λόγο επέμβασής μας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Ως προς το πεδίο επέμβασης του Εφετείου βλ. A.A.S. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 193/2022, ημερομηνίας 14.9.2022.
Όλοι οι λόγοι έφεσης κρίνονται αβάσιμοι και αποτυγχάνουν. Η έφεση αποτυγχάνει στην ολότητά της και η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο