ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΊΤΗΣΗ ΑΡ. 164/2023

 

12 Μαρτίου, 2026

 

[Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗ, Δ/ΣΤΗΣ]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ALPHA PANARETI PUBLIC LTD (HE 34103) EK ΠΑΦΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΡΕΣ (EX PARTE) ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΦΟΥ, ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 13.11.2023 ΣΤΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ (EX PARTE) ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 8.11.2023 ΠΟΥ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ  ΑΡ. 519/2021

 

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΥΠ’ ΑΡ. 519/2021 ΠΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΙ ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

---------------------------

 

Αίτηση δια κλήσεως ημερομηνίας 24.11.2023

 

Αλ. Αλεξάνδρου για Αλέξανδρος Χρ. Αλεξάνδρου και κ. Α. Κασιανή για Ανδρέας Θ. Μαθηκολώνης & Σία ΔΕΠΕ, για τους Αιτητές

Γ. Μίτλεττον με κ. Π. Μακρίδη για Χρυσαφίνης & Πολυβίου ΔΕΠΕ, για τους Καθ’  ων η Αίτηση

------------------------

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.:  Στις 13.11.2023, η Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου εξέδωσε μονομερώς, σε αίτηση ημερομηνίας 8.11.2023, ενδιάμεσο διάταγμα με απαγορευτικές και προστακτικές πρόνοιες, δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Νόμος 14/1960 και το όρισε επιστρεπτέο στις 21.11.2023.  Το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε στο πλαίσιο της αγωγής αρ. 519/2021, η οποία είχε καταχωριστεί την 1.7.2021, δηλαδή δύο χρόνια και τέσσερις μήνες, περίπου, προηγουμένως. 

 

Με την παρούσα αίτηση ζητείται η έκδοση εντάλματος certiorari για την ακύρωση του πιο πάνω διατάγματος, στη βάση ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο, κατά την έκδοση του, ενήργησε καθ’ υπέρβαση εξουσίας και/ή παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης, ειδικά, του δικαιώματος για ακρόαση. Συγχρόνως, ζητείται η έκδοση εντάλματος prohibition για την παρεμπόδιση της εφαρμογής του εκδοθέντος μονομερώς προσωρινού διατάγματος. 

 

Στην έκθεση, όπου αναφέρονται οι λόγοι για την ανάγκη έκδοσης των εν λόγω ενταλμάτων, εξειδικεύεται ότι τα λάθη τα οποία η αιτήτρια εταιρεία αποδίδει στο κατώτερο Δικαστήριο, αποτελούν πασίδηλα νομικά σφάλματα στο πρακτικό, αφού εντοπίζονται στο ίδιο το διάταγμα. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο τούτο εξετάζοντας την  αίτηση δεν πρέπει να εξετάσει οποιοδήποτε άλλο υλικό, πέραν των όσων αναφέρονται στο συνταγμένο διάταγμα, τούτου ιδωμένου υπό το φως των νομοθετικών προνοιών επί των οποίων το εν λόγω Δικαστήριο βασίστηκε για την έκδοση του.   

 

Το πρώτο σφάλμα το οποίο η αιτήτρια αποδίδει στο κατώτερο Δικαστήριο, είναι ως προς το χρόνο που μεσολάβησε για την έκδοση του διατάγματος, από την καταχώριση της αγωγής, την 1.7.2021.  Εισηγείται, συναφώς ότι, ως εκ τούτου υπήρξε παραβίαση του άρθρου 9[1] του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6.  Εννοεί, προφανώς ότι, δεδομένης της μεγάλης καθυστέρησης στην καταχώριση της αίτησης για την έκδοση του, αυτή έπρεπε να είχε υποβληθεί διά κλήσεως.  Μπορεί η θέση αυτή να είναι ορθή, αφού είχαν στο μεταξύ μεσολαβήσει η καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης και της Υπεράσπισης.  Ωστόσο, δεν διαπιστώνεται να υπήρξε παραβίαση τω προνοιών του άρθρου 9, ανωτέρω, ως η εισήγηση εκ μέρους της αιτήτριας. 

 

Το εν λόγω άρθρο, απλώς, προβλέπει για την έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση. Δεν προβλέπει πότε ένα ενδιάμεσο διάταγμα μπορεί να εκδοθεί μονομερώς, στην πορεία μιας αγωγής.  Δεν αποκλείεται, επομένως,  τούτο να συμβεί  οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια της, εάν οι περιστάσεις το δικαιολογούν. Η παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από την καταχώριση της αγωγής, μέχρι την έκδοση μονομερώς του διατάγματος, δεν αποτελεί νομικό σφάλμα, χωρίς άλλο, ειδικά, εάν η ανάγκη για έκδοσή του, προκύψει σε μεταγενέστερο χρόνο από την καταχώριση της.    Η αιτήτρια, δεν προσβάλλει, γενικώς, τη νομιμότητα του εκδοθέντος, ως άνω, διατάγματος, ούτε αναφέρει, συγκεκριμένα, πώς παραβιάστηκε το δικαίωμα της για ακρόαση, δεδομένου ότι αυτό είχε οριστεί επιστρεπτέο σε σχετικά σύντομο χρόνο, στις 21.11.2023, όπως ακριβώς προβλέπεται στο άρθρο 9(3) του Κεφ. 6.

 

Βέβαια, πλέον σημαντικό είναι πως, εάν ένας διάδικος διαφωνεί με την έκδοση εναντίον του ενδιάμεσου διατάγματος στο πλαίσιο αγωγής, τότε σύμφωνα με το άρθρο 25(1)[2] του Νόμου 14/1960, δύναται να υποβάλει έφεση.  Η μη προσφυγή στο διάβημα αυτό, δηλαδή της έφεσης, θα πρέπει να δικαιολογείται στη βάση ότι υπάρχουν  εξαιρετικές περιστάσεις, (βλ. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α (2012) 1 Α.Α.Δ. 878 και την αναφερόμενη σε αυτή σχετική νομολογία). Στην προκειμένη περίπτωση, καμιά αναφορά δεν γίνεται είτε στην έκθεση είτε στην ένορκη δήλωση που να αναφέρει ότι η προσφυγή από την αιτήτρια στη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνάμει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος, δικαιολογείται για το λόγο ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις.

 

 Επομένως, και για τους δύο λόγους ανωτέρω, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει.     Βέβαια, ό,τι αναφέρεται, πιο πάνω, ισχύει mutatis mutandis και για το αίτημα προς έκδοση εντάλματος prohibition, ειδικά,  με δεδομένο ότι το δεύτερο αυτό ένταλμα ζητείται προς υποβοήθηση του εντάλματος certiorari εφόσον αυτό θα εκδιδόταν.

 

Υπό το φως όλων των ανωτέρω, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται.  Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της καθ’ ης η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας τα οποία καθορίζονται στο ποσό των €5.000.- πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.

 

 

 

                                                          Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.

 

 

 

 

/γκ