ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) του Ν. 33/1964
ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ
ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 28/2025
30 Απριλίου, 2026
[ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στές]
Aναφορικά με την Αίτηση των VITAEMED LIMITED
Aναφορικά με Nομικά Θέματα που προκύπτουν από την Απόφαση του Εφετείου ημερομηνίας 28.05.2025, στην Πολιτική Έφεση Αρ. Ε29/2025
VITAEMED LIMITED
Eφεσείοντες στο Εφετείο
ΚΑΙ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΦΑΓΕΙΟΥ ΚΟΦΙΝΟΥ
Εφεσίβλητοι στο Εφετείο
-------------------------
Αναστάσιος Μυλωνάς & Σία Δ.Ε.Π.Ε, για τους Αιτητές/Εφεσείοντες
Π. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ΄ ων η Αίτηση/Εφεσίβλητους.
------------------------
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Ιωαννίδη, Δ.
__________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.: Το Εφετείο, στο πλαίσιο της Πολιτικής Έφεσης Αρ. 29/2025, απεφάνθη, στις 28.5.2025, πως η προσβαλλόμενη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ήταν ενδιάμεση και κατ’ επέκταση η έφεση εκπρόθεσμη, αφού είχε καταχωριστεί μετά την πάροδο 14 ημερών από την ημερομηνία έκδοσής της. Στη βάση του πιο πάνω ευρήματος του, ως ήτο αναμενόμενο, απέρριψε την Έφεση.
Λίγα λόγια για το τι είχε λάβει χώρα πριν από την έκδοση της απόφασης του Εφετείου. Για λόγους που δεν ενδιαφέρουν, στις 25.2.2022 εξεδόθη στο πλαίσιο της Αγωγής 1584/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, απόφαση υπέρ των εδώ Αιτητών και εναντίον των εδώ Καθ’ ων η Αίτηση για συγκεκριμένο ποσό. Οι εξ αποφάσεως πιστωτές, Αιτητές στην παρούσα διαδικασία, είχαν καταχωρίσει την 1.8.2022 αίτηση έρευνας εναντίον των εξ αποφάσεως οφειλετών, Καθ’ ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία. Στο πλαίσιο της εν λόγω αίτησης έρευνας, καταχωρίστηκε στις 19.3.2024 αίτηση εκ μέρους της άλλης πλευράς, με την οποία αξιώνονταν αρκετές θεραπείες, ανάμεσα σε αυτές και θεραπεία που αφορούσε σε παραμερισμό της αίτησης έρευνας. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας παραμέρισε την αίτηση έρευνας ως ανυπόστατη αφού βρήκε πως αυτή αφορούσε σε «απαίτηση η οποία θα πρέπει να ικανοποιηθεί στα πλαίσια της διαδικασίας εκκαθάρισης» και τούτο γιατί, στις 26.3.2014 το Υπουργικό Συμβούλιο είχε λάβει απόφαση για την εκκαθάριση των εξ αποφάσεως οφειλετών οι οποίοι και τελούσαν υπό καθεστώς εκκαθάρισης, με εκκαθαριστή τον Επίσημο Παραλήπτη.
Στο πλαίσιο εκδίκασης της Έφεσης, με την οποία αμφισβητείτο η ορθότητα της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου να απορρίψει την αίτηση έρευνας, ο Γενικός Εισαγγελέας ήγειρε θέμα ότι η Έφεση ήταν εκπρόθεσμη, θέμα που εξετάστηκε προδικαστικά από το Εφετείο. Το τελευταίο, αφού αναφέρθηκε στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023, κρίνοντας πως αυτοί είχαν εφαρμογή, και σε νομολογία, αποφάσισε ότι η έφεση που εκκρεμούσε ενώπιον του ήταν εκπρόθεσμη, και κατ’ επέκταση την απέρριψε. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου:
«Η αίτηση έρευνας με βάση το Κεφ. 6, παρόλο που ήταν ενταγμένη στο πλαίσιο της αγωγής, συνιστά αυτόνομη διαδικασία που στοχεύει σε άλλης μορφής θεραπεία από την αγωγή. Η υπό κρίση αίτηση, την οποία καταχώρισε ο Γενικός Εισαγγελέας, αφορά ενδιάμεση αίτηση στην αίτηση έρευνας και όχι τελική. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, τελικό είναι το διάταγμα που εκδίδεται στο πλαίσιο αίτησης ή διαδικασίας που θα απέληγε σε τελική επίλυση του επίδικου θέματος, όποιος από τους διαδίκους και αν κέρδιζε, δηλαδή ασχέτως αποτελέσματος θα οδηγούσε σε τελεσιδικία, αρχή που δεν εφαρμόζεται στην παρούσα, εφόσον η πορεία της αίτησης έρευνας εξαρτάτο από το αποτέλεσμα της αίτησης παραμερισμού. Επομένως, η εκκαλούμενη απόφαση είναι ενδιάμεση».
Οι Εφεσείοντες, με την υπό εκδίκαση αίτηση, επιδιώκουν τώρα την εξασφάλιση άδειας για να καταχωρίσουν αίτηση δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως 2025. Στην Έκθεση Νομικών Θεμάτων, παρατίθενται, μαζί με την αιτιολογία τους, δύο Νομικά Θέματα, τα οποία στην παρούσα απόφαση παραθέτουμε αυτολεξεί, χωρίς την αιτιολογία τους, την οποία βεβαίως έχουμε μελετήσει.
«1ο Νομικό Θέμα
Κατά πόσο η μέχρι σήμερα νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου που βασίζεται στην Δ.35 Θ.4 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι δεσμευτική σε σχέση με την ερμηνεία του Κανονισμού 41.2 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 αναφορικά με το ζήτημα κατά πόσο μια πρωτόδικη απόφαση θεωρείται τελική ή ενδιάμεση για σκοπούς καθορισμού του χρόνου καταχώρισης μιας έφεσης.
2ο Νομικό Θέμα
Ο Κανονισμός 41.2(2) του Κανονισμού Πολιτικής Δικονομίας του 2013 χρήζει, ορθής και δεσμευτικής ερμηνείας από το Ανώτατο Δικαστήριο ώστε να αποσαφηνιστεί για ποιες αποφάσεις οι εφέσεις πρέπει να καταχωρούνται εντός 14 ημερών και για ποιες οι εφέσεις πρέπει να καταχωρούνται εντός 42 ημερών.»
Οι Εφεσίβλητοι καταχώρισαν ένσταση, και με έξι λόγους εισηγούνται, πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση της αιτούμενης άδειας. Ουσιαστικά η θέση τους είναι ότι το Ανώτατο Δικαστήριο με τη συγκεκριμένη δικαιοδοσία «δεν ασκεί έλεγχο, σε τρίτο βαθμό, της Εφετειακής απόφασης.», για να προσθέσουν πως με την υπό εκδίκαση αίτηση «δεν εγείρεται μείζον ζήτημα δημοσίου συμφέροντος και/ή νομικό ζήτημα γενικής δημόσιας σημασίας και εν πάση περιπτώσει, τέτοιο νομικό ζήτημα δεν συγκεκριμενοποιείται και/ή δεν συγκεκριμενοποιείται με σαφήνεια, στην αίτηση για χορήγηση άδειας». Τέλος, ήταν η θέση τους ότι το Εφετείο «ακολούθησε δεσμευτική επί του θέματος νομολογία και ότι ορθά έκρινε ότι η επίδικη απόφαση ήταν ενδιάμεση». Με οδηγίες του Δικαστηρίου κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων επίσης έχουμε μελετήσει. Θα κάνουμε ειδική αναφορά σε αυτό, όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο.
Τόσο οι προηγούμενοι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, όσο και οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας του 2023, τάσσουν ως προθεσμία για την καταχώριση έφεσης κατά τελικής απόφασης, 42 ημέρες (οι Θεσμοί ομιλούσαν για έξι βδομάδες - οι Κανονισμοί του 2023 ομιλούν για 42 ημέρες). Για τις ενδιάμεσες αποφάσεις, η προθεσμία ήταν και συνεχίζει να είναι 14 ημέρες.
Στην Σπηταλιώτης κ.α. ν. Liberty Life Insur. Ltd, (2002) 1(B) Α.Α.Δ. 1140, κρίθηκε ότι η απόφαση που εξεδόθη ως η απαίτηση στην αγωγή, κατόπιν αίτησης των εναγόντων για έκδοση συνοπτικής απόφασης, ήταν ενδιάμεση απόφαση. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση:
«Το πώς προσσεγγίζονται τέτοια ζητήματα εξετάστηκε πρόσφατα στην Wilfrid Wortham κ.ά. ν. Ντίνας Κώστα Τσίμον κ.ά., (2001) 1 Α.Α.Δ. 1442. Κατόπιν επισταμένης αναφοράς στη νομολογία, Κυπριακή και Αγγλική, το Εφετείο με απόφαση του Κωνσταντινίδη, Δ. υπέδειξε την προτίμηση για την άποψη ότι η κατάταξη πρέπει να γίνεται με αναφορά στη φύση της αίτησης, δηλαδή με κριτήριο το κατά πόσο με διαφορετικό αποτέλεσμα θα συνεχιζόταν η αγωγή, και όχι με αναφορά στις συνέπειες της εκδοθείσας απόφασης ή διατάγματος. Παρατέθηκε εκτενές απόσπασμα από την ιδιαίτερα χρήσιμη White v. Brunton [1984] 2 All ER 606 σε σχέση με την οποία εξηγήθηκε ότι:
«Με αναφορά στην προηγούμενη νομολογία εξηγείται πως, όπως διαμορφώθηκαν τα πράγματα, εκείνο που μετρά είναι όχι αυτή καθ' εαυτή η φύση του διατάγματος που εκδόθηκε αλλά η αίτηση ή η διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε. Για το συζητούμενο σκοπό, τελικό είναι το διάταγμα που εκδίδεται στο πλαίσιο αίτησης ή διαδικασίας που θα απέληγε σε τελική επίλυση του επίδικου θέματος, όποιος από τους διαδίκους και αν κέρδιζε.»
Αυτή η προσέγγιση σημαίνει εν προκειμένω πως η απόφαση σε αίτηση για συνοπτική απόφαση δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως ενδιάμεση, αφού η διαδικασία μπορεί το ίδιο να έχει ως αποτέλεσμα είτε τη διεκπεραίωση της αγωγής είτε τη συνέχισή της».
Τόσο οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας όσο και οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας του 2023, εν τη σοφία τους δεν παραθέτουν ποιες συγκεκριμένες αποφάσεις είναι ενδιάμεσες και ποιες τελικές. Αυτό είναι έργο του εκδικάζοντος Εφετείου το οποίο καλείται να εξετάσει κατά πόσο η συγκεκριμένη απόφαση που προσβάλλεται ενώπιον του είναι τελική ή ενδιάμεση. Συνεπώς δεν νοείται να αξιώνεται τώρα άδεια «ώστε να αποσαφηνιστεί για ποιες αποφάσεις οι εφέσεις πρέπει να καταχωρούνται εντός 14 ημερών και για ποιες οι εφέσεις πρέπει να καταχωρούνται εντός 42 ημερών». (2ο νομικό θέμα)
Εν προκειμένω, το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας, έκρινε, με παραπομπή σε νομολογία, πως η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν, για λόγους που παρέθεσε, ενδιάμεση. Να διευκρινίσουμε ότι με την υπό εκδίκαση αίτηση, δεν μας ζητείται η άδεια για καταχώριση αίτησης με την οποία η Ολομέλεια να καλείται να διαφοροποιηθεί από πάγια νομολογία. Αυτό που ουσιαστικά επιδιώκεται μέσω του 1ου νομικού θέματος, είναι να κριθεί εσφαλμένη η απόφαση του Εφετείου ότι η επίδικη απόφαση είναι ενδιάμεση και όχι τελική, ως οι αιτητές διατείνονται. Αυτό το παραδέχονται και οι ίδιοι οι αιτητές, αφού στις αιτούμενες θεραπείες ρητά αναφέρουν ότι ζητούν «Άδεια του Δικαστηρίου όπως εξεταστεί σε τρίτο βαθμό η ορθότητα της απόφασης του Εφετείου να απορρίψει την Έφεση υπ’ αριθμό Ε29/2025 ως εκπρόθεσμη λόγω του ότι η πρωτόδικη απόφαση θεωρήθηκε ως ενδιάμεση απόφαση και όχι τελική σύμφωνα με τον Κανονισμό 41.2 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023.».
Εάν όμως το Εφετείο δεν εφάρμοσε την ορθή νομολογία ή εφαρμόζοντας την ορθή νομολογία παρερμήνευσε αυτήν, δεν είναι έργο της τριτοβάθμιας δικαιοδοσίας του Ανώτατου Δικαστηρίου να διορθώσει αυτά τα κατ’ ισχυρισμόν λάθη. Η τριτοβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν συνιστά έφεση κατά απόφασης του Εφετείου. (Αναφορικά με την Αίτηση του Παναγιώτη Κλεοβούλου, Αίτηση Αρ. 6/2023, ημερ. 3.6.2024). Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Athur Petrov, Αίτηση Αρ. 18/2024, ημερ. 15.7.2024, εφαρμόζεται και εδώ:
«Η ξεκάθαρη θέση του Αιτητή είναι ότι το Εφετείο έσφαλε στην ενδιάμεση απόφαση του, αφού δεν έλαβε υπόψη του την προαναφερθείσα προϋπόθεση και δεν εφάρμοσε την πάγια νομολογία. Ο Αιτητής δεν προτείνει κάποιο νομικό θέμα προς επίλυση από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτό που κατ' ουσία επιζητεί είναι να προσβάλει ως εσφαλμένη την ενδιάμεση απόφαση του Εφετείου. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας της έφεσης. Εξουσία τέτοιου ελέγχου δεν εμπίπτει εντός της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως αυτή καθορίζεται με το άρθρο 9(3)(γ) των Νόμων».
Να επαναλάβουμε ότι το ιδρυθέν Εφετείο, ως ανώτερο Δικαστήριο, είναι σήμερα το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της χώρας, με δικαιοδοσία να αναθεωρεί, κατόπιν εφέσεως, αποφάσεις των κατώτερων Δικαστηρίων. (Αναφορικά με την Αίτηση του Ηλία Πεταή, Πολ. Έφεση Αρ. 24/2024, ημερ. 14.11.2024).
Δεν δικαιολογείται η χορήγηση της αιτούμενης άδειας.
Η αίτηση απορρίπτεται.
Επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών €1.500.- έξοδα.
Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/γκ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο