ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 9(3)(γ) ΤΟΥ Ν. 33/1964
ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ
(Αίτηση Αρ. 7/2026)
13 Μαΐου, 2026
[ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΑΥΙΔ, Δ/στές]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ TΟΥ ATAKLTI MEFSIN
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ
ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
ΑΡ. ΥΠΟΘΕΣΗΣ: 211/2025
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ: 12/02/2026
Μεταξύ:
ATAKLTI MEFSIN
Εφεσείοντα,
ΚΑΙ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Εφεσίβλητης.
Μ. Παυλίδου (κα), για τον Αιτητή.
Ν. Κόλιαρου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για την Καθ’ης η Αίτηση.
______________________________________________________________
ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.: Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί από τη Δικαστή Δημητριάδου-Ανδρέου.
______________________________________________________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Ο Αιτητής, Εφεσείοντας στην Έφεση αρ. 211/2025, στην οποία εκδόθηκε Απόφαση από το Εφετείο στις 12/2/2026, καταχώρισε την υπό κρίση Αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο, επιζητώντας άδεια για να υποβάλει αίτηση δυνάμει του Άρθρου 9(3)(γ) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων 1964 έως (2023 (εφεξής «ο Νόμος»).
Η πιο πάνω Απόφαση εκδόθηκε σε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερ. 26/6/2025, δια της οποίας ο Εφεσείων, μετά από ακροαματική διαδικασία, κρίθηκε ένοχος σε εννέα κατηγορίες οι οποίες αφορούσαν τα αδικήματα της κοινής επίθεσης κατά παράβαση του Άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, της επίθεσης με πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του Άρθρου 231 του Κεφ. 154, της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του Άρθρου 243 του Κεφ. 154, της άσεμνης επίθεσης εναντίον γυναίκας κατά παράβαση του Άρθρου 151 του Κεφ. 154 και της αμελούς και απερίσκεπτης πράξης κατά παράβαση του Άρθρου 236(α) του Κεφ. 154. Στον Εφεσείοντα επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλακίσεως με μεγαλύτερη αυτή των 26 μηνών.
Ο Καθ’ου η Αίτηση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας καταχώρισε Ένσταση, στη βάση του ότι δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις παροχής άδειας προς ενεργοποίηση της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνάμει του Άρθρου 9(3)(γ) του Νόμου.
Το Άρθρο 9(3)(γ) του Νόμου προνοεί ότι, από την 1η Ιουλίου 2023, το Ανώτατο Δικαστήριο:
«αποφασίζει σε τρίτο και τελευταίο βαθμό βάσει αιτήσεως, η οποία υποβάλλεται από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ή οιονδήποτε των διαδίκων κατόπιν αδείας παραχωρουμένης υπό του ιδίου και κατόπιν προηγηθείσας διαδικασίας πολιτικής ή ποινικής εφέσεως επί νομικών θεμάτων τα οποία προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου και συναρτώνται με τη διαφοροποίηση πάγιας νομολογίας ή με την ανάγκη ορθής ερμηνείας, είτε πρωτογενούς είτε δευτερογενούς ουσιαστικής νομοθετικής διατάξεως, ή με μείζον ζήτημα δημοσίου συμφέροντος ή γενικής δημόσιας σημασίας ή συνοχής του δικαίου επί συγκρουομένων ή αντιφατικών αποφάσεων του Εφετείου, κατά την υπ' αυτού ενασκουμένη πολιτική ή ποινική δικαιοδοσία:
Νοείται ότι, η συμφώνως των πιο πάνω, υποβαλλομένη αίτηση δέον να προσδιορίζει σαφώς τα προκύπτοντα από την οικεία απόφαση νομικά θέματα, ως και τους πλήρεις λόγους και τα αναγκαία στοιχεία τα υποστηρίζοντα το αίτημα, προκειμένου το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφανθεί κατά πόσο θα παραχωρήσει την απαιτούμενη άδεια:
Νοείται περαιτέρω ότι, σε τέτοια περίπτωση η απόφαση του Εφετείου αντικαθίσταται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.»
Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Zutphen κ.ά., Αρ. Αίτησης 2/2023, ημερ. 30/1/2024:
«Προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου ότι η δικαιοδοσία αφορά στην επίλυση νομικών θεμάτων. Τα νομικά αυτά θέματα πρέπει να προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου. Περαιτέρω, τα νομικά αυτά θέματα πρέπει να συναρτώνται:
- με τη διαφοροποίηση πάγιας νομολογίας, ή
- με την ανάγκη ορθής ερμηνείας, είτε πρωτογενούς είτε δευτερογενούς ουσιαστικής νομοθετικής διατάξεως, ή
- με μείζον ζήτημα δημοσίου συμφέροντος, ή
- ζήτημα γενικής δημόσιας σημασίας, ή
- ζήτημα συνοχής του δικαίου επί συγκρουομένων ή αντιφατικών αποφάσεων του Εφετείου.
Και η αίτηση για άδεια πρέπει να προσδιορίζει σαφώς τα νομικά αυτά θέματα και επίσης να προσδιορίζει τους πλήρεις λόγους και τα αναγκαία στοιχεία που υποστηρίζουν το αίτημα.»
Στην Έκθεση Νομικών Θεμάτων που επισυνάπτεται στην Αίτηση για άδεια καταγράφονται δύο «Νομικά Θέματα», τα οποία συνοδεύονται από αιτιολογία. Κρίνεται σκόπιμη η μεταφορά των εν λόγω «Νομικών Θεμάτων» αυτούσια, χωρίς την αιτιολογία που τα συνοδεύει, την οποία βεβαίως έχουμε μελετήσει.
«1ο Νομικό Θέμα
Η απόφαση του Εφετείου, ημερ. 12.2.2026, αντιστρατεύεται και/ή έρχεται σε κάθετη σύγκρουση με τις νομολογιακές αρχές και/ή συνιστά διαφοροποίηση με αρχές της πάγιας νομολογίας, που είναι καλά καθιερωμένες, σε σχέση με την εξουσία του Εφετείου να επέμβει στα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εφόσον διαπιστώνονται αντιφάσεις ουσιώδους μορφής που πλήττουν καίρια την αξιοπιστία του μάρτυρα και το Εφετείο δεν τις εφάρμοσε και/ή τις εφάρμοσε λαθεμένα και/ή πεπλανημένα».
«2ο Νομικό Θέμα
Η Εφετειακή απόφαση συγκρούεται με τις πάγιες αρχές της νομολογίας μας, αναφορικά με το ότι η επιστημονική μαρτυρία πρέπει να συνάδει απόλυτα με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής και ότι η «θετική εικόνα» που αποκομίζει το Δικαστήριο, για ένα μάρτυρα είναι υποκειμενικής υφής και αναμφίβολα δεν μπορεί να παραμείνει τόσο «θετική» υπό το φως αντίθετης επιστημονικής μαρτυρίας και το Εφετείο δεν τις εφάρμοσε και/ή τις εφάρμοσε λαθεμένα και/ή πεπλανημένα».
Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις παροχής άδειας στη βάση του Άρθρου 9(3)(γ) του Νόμου. Έχουμε προς τούτο με προσοχή εξετάσει τις θέσεις, αναφορές και εισηγήσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των δύο πλευρών, όπως αυτές προωθήθηκαν μέσω των Γραπτών τους Αγορεύσεων.
Το πρώτο προαπαιτούμενο, ώστε να δοθεί η άδεια, είναι να διατυπώνεται νομικό θέμα (βλ. Κλεοβούλου και Χατζησωφρονίου, Αρ. Αίτησης 4/2023, ημερ. 25/4/2024). Εάν δεν διατυπώνεται νομικό θέμα η άδεια δεν μπορεί να δοθεί.
Εν προκειμένω, με τον τρόπο που έχουν διατυπωθεί και τα δύο «Νομικά Θέματα», δεν καταγράφεται οποιοδήποτε νομικό ερώτημα το οποίο χρήζει επίλυσης.
Ειδικότερη εξέταση τόσο του «1ου Νομικού Θέματος» όσο και του «2ου Νομικού Θέματος» σε συνάρτηση και με την εκτεταμένη αιτιολογία που συνοδεύει έκαστο, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, αναδεικνύει πως μέσω τους εγείρονται ισχυρισμοί για σφάλματα στην Απόφαση του Εφετείου κατά τρόπο που η υπό κρίση Αίτηση να λαμβάνει τη μορφή μιας περαιτέρω έφεσης σε τρίτο βαθμό.
Η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του Άρθρου 9(3)(γ) των Νόμων δεν αφορά στον έλεγχο της ορθότητας των αποφάσεων του Εφετείου. Οι αποφάσεις του Εφετείου δεν υπόκεινται σε έφεση. Η δικαιοδοσία που το Άρθρο 9(3)(γ) παρέχει στο Ανώτατο Δικαστήριο είναι να αποφασίζει σε τρίτο και τελευταίο βαθμό επί νομικών θεμάτων τα οποία προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου και νοουμένου ότι τα νομικά αυτά θέματα συναρτώνται με ζητήματα που το Άρθρο 9(3)(γ) του Νόμου εξαντλητικά καταγράφει. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Κλεοβούλου, Αίτηση Αρ. 6/2023, ημερ. 3/6/2024, «Η δικαιοδοσία δεν αφορά σε έφεση κατά της απόφασης του Εφετείου, πόσο μάλλον επανακρόαση της έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης». Ομοίως, στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Hassan Farhat, Αίτηση Αρ. 27/2024, ημερ. 19/11/2024, επαναλήφθηκε ότι: «Η τριτοβάθμια δικαιοδοσία του Ανώτατου Δικαστηρίου δεν αποσκοπεί στο να διορθώνει λάθη του Εφετείου, αλλά να εξετάζει νομικά θέματα που προκύπτουν ξεκάθαρα από την απόφαση του Εφετείου, ως καθορίζεται στο άρθρο 9(3)(γ) του Νόμου». Και στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Μ. Γαβριηλίδη κ.ά., Αίτηση Αρ. 2/2024, ημερ. 11/11/2024, εξηγήθηκε ότι η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του Άρθρου 9(3)(γ) του Νόμου δεν αφορά στον έλεγχο της ορθότητας των αποφάσεων του Εφετείου.
Δεδομένων των πιο πάνω, αυτό που εμφανέστατα αναδύεται είναι η επιδίωξη του Αιτητή για μία εκ νέου συζήτηση του νομικού πλαισίου και των ζητημάτων που απασχόλησαν τόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και το Εφετείο, ενόψει της διαφωνίας του Αιτητή με την απόφαση του Εφετείου, ζήτημα το οποίο σαφώς και δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του, όπως αυτή καθορίζεται από το Άρθρο 9(3)(γ) του Νόμου.
Είναι, παράλληλα, σημαντικό να σημειωθεί πως τα όσα εγείρει ο Αιτητής και οι λόγοι που προβάλλει για σκοπούς παραχώρησης της αιτούμενης άδειας, δεν εμπίπτουν σε οποιαδήποτε από τις αυστηρές προϋποθέσεις που τίθενται από το Άρθρο 9(3)(γ) του Νόμου. Η αναφορά του Αιτητή ότι «το Εφετείο με την απόφαση του ημερ. 12/2/2026, προέβηκε σε διαφοροποίηση της πάγιας νομολογίας του Ανωτάτου δικαστηρίου σε σχέση με την εξουσία του Εφετείου να επέμβει στα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εφόσον διαπιστώνονται αντιφάσεις ουσιώδους μορφής που πλήττουν καίρια την αξιοπιστία του μάρτυρα..» δεν θα πρέπει να αφεθεί να δημιουργήσει σύγχυση ή εντυπώσεις, ότι, δηλαδή, τα αναφερόμενα πιο πάνω «Νομικά Θέματα» συναρτώνται με τη διαφοροποίηση πάγιας νομολογίας. (Βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Κ. Καντούνα, Αρ. 40/2024, ημερ. 6/2/2025). Όπως επεξηγήθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Μ. Γαβριηλίδη κ.ά., Αίτηση Αρ. 2/2024, ημερ. 11/11/2024, ζήτημα διαφοροποίησης πάγιας νομολογίας προκύπτει όταν το Εφετείο εφάρμοσε την πάγια νομολογία, αλλά ο αιτητής εισηγείται ότι αυτή δικαιολογείται να διαφοροποιηθεί. Στην υπό συζήτηση περίπτωση, ό,τι στην πραγματικότητα επικαλείται ο Αιτητής είναι ότι το Εφετείο δεν ακολούθησε την καθιερωμένη νομολογία και, ως εκ τούτου, η Απόφαση του είναι εσφαλμένη. Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Καντούνα (ανωτέρω): «Όταν το Εφετείο σφάλλει γιατί παραγνωρίζει και δεν ακολουθεί την πάγια νομολογία, κάτι που δεν πρέπει να συμβαίνει, δεν εγείρεται κανένα νομικό ζήτημα συναρτώμενο με διαφοροποίηση της πάγιας νομολογίας. Απλώς η απόφαση του Εφετείου είναι εσφαλμένη». Το ζήτημα, βεβαίως, καθίσταται σαφέστατο, όπως και η ίδια η επιδίωξη του Αιτητή, από την ίδια την αναφορά που γίνεται στη δεύτερη παράγραφο κάτω από τους Λόγους για τους οποίους πρέπει να χορηγηθεί η άδεια, ήτοι ότι «η απόφαση του Εφετείου ημερ. 12.2.2026, βρίσκεται σε σύγκρουση με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα θέματα που αναφέρω ανωτέρω, και ως εκ τούτου επιβάλλεται η χορήγηση της σχετικής άδειας».
Η Αίτηση απορρίπτεται.
Επιδικάζονται έξοδα €1.500, πλέον Φ.Π.Α. αν υπάρχει, εις βάρος του Αιτητή.
Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.
Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.
Α. ΔΑΥΙΔ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο