ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1036/2022 (i-Justice))
5 Ιουνίου 2026
[ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Πρόεδρος]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Ν. Κ. Αιτήτρια
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ης η Αίτηση
Ξ. Ευγενίου (κα), για Α. Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε., για Αιτήτρια
Μ. Κυπριανού (κα), για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Καθ’ ης η Αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Π.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, ζητείται-
«Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση της καθ' ης η αίτηση η οποία στάληκε στην Αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 11.4.2022 (Παράρτημα Α) και με την οποία δυνάμει της γνωμοδότησης της Ειδικής Πολυθεματικής Επιτροπής, απορρίφθηκε η ένσταση που υπέβαλε η Αιτήτρια κατά της απόφασης της Καθ' ης με την οποία αποφάσισε να μη την συμπεριλάβει στον Κατάλογο διοριστέων Εκπαιδευτικών με Αναπηρίες (ειδικότητα Δασκάλων) είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.
Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση της καθ' ης η αίτηση η οποία στάληκε στην Αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 6.5.2022 (Παράρτημα Β) και με την οποία δυνάμει και πάλιν της γνωμοδότησης της Ειδικής Πολυθεματικής Επιτροπής, απορρίφθηκε η ένσταση που υπέβαλε η Αιτήτρια κατά της απόφασης της Καθ' ης με την οποία αποφάσισε να μη την συμπεριλάβει στον Ειδικό Κατάλογο διοριστέων Εκπαιδευτικών με Αναπηρίες (ειδικότητα καθηγητή Θρησκευτικών) είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.».
Αρχικά στις 3.2.2021, η αιτήτρια, η οποία είναι εγγεγραμμένη στους πίνακες διοριστέων (α) Δασκάλων και (β) Καθηγητών Θρησκευτικών, υπέβαλε αίτηση για εγγραφή στους ειδικούς καταλόγους διοριστέων και διορισίμων εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητες: Δασκάλων και Καθηγητών Θρησκευτικών).
Στο πλαίσιο εξέτασης της αίτησης της αιτήτριας, η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (ΕΕΥ), με επιστολές της ημερομηνίας 6.4.2021 και 14.4.2021, αντίστοιχα, παρέπεμψε και την περίπτωση της αιτήτριας, μαζί με τα σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά της αιτήτριας, στην Διευθύντρια του Τμήματος Κοινωνικής Ενσωμάτωσης Ατόμων με Αναπηρίες («η Διευθύντρια»), προκειμένου η Ειδική Πολυθεματική Επιτροπή (ΕΠΕ) να γνωμοδοτήσει αναφορικά με το κατά πόσον η αιτήτρια είναι άτομο με αναπηρία, καθώς και κατάλληλη για την άσκηση των καθηκόντων του εκπαιδευτικού (Δασκάλου και Καθηγητή Θρησκευτικών), όπως τα καθήκοντα αυτά καθορίζονται στα οικεία σχέδια υπηρεσίας.
Η ΕΠΕ, στην έκθεσή της, ημερομηνίας 9.9.2021, γνωμοδότησε ότι η αιτήτρια δεν ενέπιπτε στον, περιεχόμενο στο άρθρο 2 του περί Πρόσληψης Ατόμων με Αναπηρίες στον Ευρύτερο Δημόσιο Τομέα (Ειδικές Διατάξεις) Νόμου (Ν. 146(Ι)/2009), ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες». Η εν λόγω γνωμοδότηση/έκθεση αξιολόγησης απεστάλη στην ΕΕΥ δι’ επιστολής της Διευθύντριας, ημερομηνίας 1.12.2021.
Ακολούθως, στις συνεδρίες της, ημερομηνίας 8.12.2021 και 14.12.2021 αντίστοιχα, η ΕΕΥ υιοθέτησε την υπό αναφορά γνωμοδότηση της ΕΠΕ και απέρριψε τις αιτήσεις της αιτήτριας για εγγραφή στους ειδικούς καταλόγους διοριστέων και διορισίμων εκπαιδευτικών με αναπηρίες στις δυο προαναφερθείσες ειδικότητες.
Η αιτήτρια αντέδρασε και στις 19.1.2022, υπέβαλε ένσταση μέσω των δικηγόρων της κατά της πιο πάνω Έκθεσης της ΕΠΕ, καθώς και αίτημα για επανεξέταση των αιτήσεών της. Η ΕΕΥ, στη συνεδρία της ημερομηνίας 27.1.2022, αποφάσισε όπως απορρίψει τις αιτήσεις της αιτήτριας, καθότι αυτή, σύμφωνα με την έκθεση της ΕΠΕ, δεν ενέπιπτε στον ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες» και την ενημερώσει ότι θα μπορούσε αυτή να υποβάλει νέα αίτηση, μαζί με νέα ιατρικά πιστοποιητικά, σε περίπτωση επιδείνωσης της υγείας της. Σχετική επιστολή ημερομηνίας 31.1.2022, εστάλη στους δικηγόρους της αιτήτριας.
Ακολούθως, μετά την ανάρτηση των πινάκων διοριστέων Φεβρουαρίου 2022, η αιτήτρια, δι’ επιστολής της ημερομηνίας 12.3.2022, υπέβαλε εμπρόθεσμα ένσταση για τη μη συμπερίληψή της στους Ειδικούς Καταλόγους Διοριστέων Εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητες: Δασκάλων και Καθηγητών Θρησκευτικών). Η εν λόγω ένσταση εξετάστηκε από την ΕΕΥ στις συνεδρίες της ημερομηνίας 8.4.2022 και 5.5.2022 και απορρίφθηκε, η δε αιτήτρια ενημερώθηκε σχετικώς με επιστολές ημερομηνίας 11.4.2022 και 6.5.2022. Όπως αναφέρεται στις εν λόγω δυο επιστολές, οι αιτήσεις της αιτήτριας απορρίφθηκαν, καθότι αυτή, σύμφωνα με την έκθεση της ΕΠΕ, δεν ενέπιπτε στον ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες», σύμφωνα με το Νόμο.
Στις 24.5.2022, καταχωρήθηκε η υπό εξέταση προσφυγή.
Πριν από την εξέταση των προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης που προωθούνται, προέχει η εξέταση της προδικαστικής ένστασης που εγείρουν οι καθ’ ων η αίτηση και σύμφωνα με την οποία η υπό κρίση προσφυγή είναι απαράδεκτη όσον αφορά στη δεύτερη προτασσόμενη θεραπεία και/ή προσβαλλόμενη πράξη, ήτοι την υπό της ΕΕΥ ληφθείσα απόφαση απόρριψης της ένστασης της αιτήτριας, ημερομηνίας 5.5.2022 και της μη συμπερίληψής της στον Κατάλογο Διοριστέων Εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητα Καθηγητών Θρησκευτικών), δεδομένου ότι με το δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως, προσβάλλονται δυο ανεξάρτητες και/ή αυτοτελείς πράξεις που αφορούν σε δυο διαφορετικές διαδικασίες. Κατά συνέπεια, ως εισηγείται η κα Κυπριανού, η υπό κρίση προσφυγή μπορεί να θεωρηθεί παραδεκτή μόνον όσον αφορά στην πρώτη προσβαλλόμενη πράξη, ήτοι την απόφαση της ΕΕΥ ημερομηνίας 8.4.2022, να απορρίψει την ένσταση της αιτήτριας και να μην συμπεριλάβει αυτήν στον ειδικό Κατάλογο Διοριστέων Εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητα Δασκάλων).
Εκ διαμέτρου αντίθετη επί του θέματος υπήρξε η θέση των συνηγόρων της αιτήτριας, οι οποίοι επιχειρηματολόγησαν εν εκτάσει υπέρ του παραδεκτού της συμπερίληψης των δυο προσβαλλόμενων πράξεων στο ίδιο δικόγραφο.
Η προδικαστική ένσταση δεν ευσταθεί.
Εν πρώτοις, δεν χωρεί αμφιβολία ότι, πράγματι, δια της υπό κρίση προσφυγής προσβάλλονται δυο αυτοτελείς διοικητικές πράξεις, η πρώτη ημερομηνίας 8.4.2022, με την οποία απορρίφθηκε η ένσταση της αιτήτριας για τη μη συμπερίληψή της στον ειδικό Κατάλογο Διοριστέων Εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητα Δασκάλων) και η άλλη ημερομηνίας 5.5.2022, με την οποία απορρίφθηκε η ένσταση της αιτήτριας για τη μη συμπερίληψή της στον ειδικό Κατάλογο Διοριστέων Εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητα Θρησκευτικών). Ωστόσο, έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι επιτρέπεται η συμπερίληψη στο ίδιο δικόγραφο περισσοτέρων της μιας πράξεων, όταν όλες οι πράξεις είναι συναφείς, διότι π.χ. η μια πράξη αποτελεί προϋπόθεση της άλλης ή όταν προσβάλλονται περισσότερες πράξεις, οι οποίες όλες αφορούν τον αιτητή, βασίζονται στις ίδιες διατάξεις του νόμου, φέρουν ταυτόσημη αιτιολογία και εκδόθηκαν από το ίδιο όργανο και κατά την ίδια διοικητική διαδικασία (Χριστοφίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 766, Μαρίκα Ζήνωνος ν. Δημοκρατίας (2009) 4 Α.Α.Δ., 901, Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929-1959, σελ. 274).
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου τεθέντα, η αιτήτρια υπέβαλε, στις 3.2.2021, δια του ιδίου εντύπου, μια αίτηση (με αριθμό 5835) για εγγραφή στους πίνακες διοριστέων/διορισίμων στις δυο προαναφερθείσες ειδικότητες (σχετικό είναι το παράρτημα 1 στο δικόγραφο της ένστασης). Η αίτηση απορρίφθηκε από την ΕΕΥ στις συνεδρίες της, ημερομηνίας 8.12.2021 και 14.12.2021, με την ίδια αιτιολογία, ότι δηλαδή η αιτήτρια δεν εμπίπτει στον ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες», σύμφωνα με το Νόμο, ως είχε προηγουμένως γνωματεύσει η ΕΠΕ. Ακολούθως, η ένσταση που καταχώρησε η αιτήτρια και αφορούσε στην Έκθεση της ΕΠΕ, και για τις δυο προαναφερθείσες ειδικότητες, απορρίφθηκε με απόφαση της ΕΕΥ ημερομηνίας 27.1.2022. Παρομοίως, στη συνέχεια η αιτήτρια υπέβαλε μια ένσταση, ημερομηνίας 12.3.2022 (παράρτημα 6 στο δικόγραφο της ένστασης), για τη μη συμπερίληψή της στους ειδικούς πίνακες (Φεβρουαρίου 2022) διοριστέων εκπαιδευτικών με Αναπηρίες (Ειδικότητα Δασκάλων και Ειδικότητα Θρησκευτικών), η οποία απορρίφθηκε με απόφαση της ΕΕΥ, ληφθείσα σε δυο συνεδρίες, ημερομηνίας 8.4.2022 και 5.5.2022, αντίστοιχα. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά των δυο συνεδριών, το λεκτικό απόρριψης της αίτησης της αιτήτριας για εγγραφή σε κάθε μια εκ των δυο ειδικοτήτων, είναι πανομοιότυπο. Οι δε δυο απορριπτικές αποφάσεις της ΕΕΥ, πέραν βεβαίως του ότι αφορούν στην αιτήτρια, στηρίχθηκαν στην ίδια γνωμοδότηση της ΕΠΕ, φέρουν ταυτόσημη αιτιολογία, βασίζονται στις ίδιες διατάξεις νόμου, ήτοι αυτές του περί Πρόσληψης Ατόμων με Αναπηρίες στον Ευρύτερο Δημόσιο Τομέα (Ειδικές Διατάξεις) Νόμου (Ν.146(Ι)/2009), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, και εκδόθηκαν από το ίδιο όργανο. Το δε γεγονός ότι οι δυο αποφάσεις λήφθηκαν σε δυο, διαδοχικές, συνεδρίες της ΕΕΥ, ουδόλως αναιρεί τις πιο πάνω διαπιστώσεις και δη την διαπιστωθείσα πρόδηλη συνάφεια των δυο απορριπτικών αποφάσεων, οι οποίες έχουν την ίδια πραγματική και νομική βάση (Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας (1997) 4 Α.Α.Δ. 2873).
Κατά συνέπεια, παραδεκτώς συμπροσβάλλονται με το ίδιο δικόγραφο οι δυο επίδικες αποφάσεις και, συνακόλουθα, η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται ως αβάσιμη.
Προχωρώ στην εξέταση των εγειρόμενων λόγων ακύρωσης που προωθούνται.
Ισχυρίζεται εν πρώτοις η πλευρά της αιτήτριας ότι η ΕΕΥ, υπό καθεστώς πραγματικής πλάνης και χωρίς τη διενέργεια της δέουσας έρευνας, δεν παρέπεμψε την αιτήτρια για επανεξέταση στην ΕΠΕ υπό διαφορετική σύνθεση: ειδικότερα, κατά τη σχετική εισήγηση, αντί η καθ’ ης η αίτηση να εξετάσει τα νέα στοιχεία που είχε προσκομίσει η αιτήτρια με την ένστασή της, ημερομηνίας 29.3.2022, προχώρησε, στις συνεδρίες της ημερομηνίας 8.4.2022 και 5.5.2022, και απέρριψε την ένσταση της αιτήτριας, υπό πλάνη, αναιτιολόγητα και χωρίς τη διενέργεια δέουσας έρευνας, δεδομένου ότι υπήρχε νέο πιστοποιητικό ιατρού που δεν λήφθηκε υπόψη. Υπό πλάνη η καθ’ ης η αίτηση έκρινε ότι η αιτήτρια δεν είχε προσκομίσει νέα ιατρικά πιστοποιητικά και υιοθέτησε την πάσχουσα γνωμάτευση της ΕΠΕ ημερομηνίας 9.9.2021, χωρίς να παραπέμψει την αιτήτρια για εξέταση από ΕΠΕ υπό νέα σύνθεση, ενόψει των νέων δεδομένων που υπήρχαν.
Έτερος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης που προωθείται, έγκειται στον ισχυρισμό περί πάσχουσας σύνθεσης και/ή συγκρότησης της ΕΠΕ, η οποία είχε ετοιμάσει την έκθεση ημερομηνίας 9.9.2021, όπου περιέχεται η γνωμοδότηση ότι η αιτήτρια δεν εμπίπτει στον ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες». Κατά τον σχετικό ισχυρισμό και με αναφορά στο άρθρο 5 του Νόμου, από πουθενά δεν προκύπτει από πότε και από ποιον διορίστηκαν ο Πρόεδρος και τα δυο μέλη της ΕΠΕ, ούτε και παρουσιάστηκε οποιαδήποτε απόφαση συγκρότησης και/ή σύστασης της ΕΠΕ. Περαιτέρω, στην έκθεση της ΕΠΕ παρατηρείται η υπογραφή ενός ειδικού Ιατρού αγνώστου ειδικότητος, με αποτέλεσμα να υφίσταται κενό νομιμοποίησής της ως αρμοδίου οργάνου.
Περαιτέρω, η πλευρά της αιτήτριας ισχυρίζεται ότι πάσχει η έκθεση της ΕΠΕ, καθότι από το κείμενό της, δεν προκύπτει τι έλαβε υπόψη η εν λόγω Επιτροπή και γιατί διαφώνησε με τα υπό της αιτήτριας προσκομισθέντα ιατρικά πιστοποιητικά, αλλ’ ούτε και ποια ήταν η διενεργηθείσα έρευνα και οι λόγοι απόρριψης των αιτήσεων της αιτήτριας. Επιπρόσθετα, η γνωμάτευση της ΕΠΕ, την οποία υιοθέτησε εν συνεχεία η ΕΕΥ, πάσχει ως αναιτιολόγητη, εφόσον δεν εξηγείται γιατί κρίθηκε η αιτήτρια ότι δεν εμπίπτει στον όρο «άτομο με αναπηρίες»
Ως εκ των αμέσως πιο πάνω, σύμφωνα με πρόσθετο λόγο ακύρωσης που προωθείται, πάσχει και η τελική, επίδικη, απόφαση της ΕΕΥ ως αναιτιολόγητη, αλλά και ως το προϊόν μη δέουσας έρευνας. Εφόσον υπήρχαν ενώπιον της νέα στοιχεία, όφειλε η ΕΕΥ να μην βασιστεί «τυφλά και/ή δέσμια» στην καταφανώς εσφαλμένη έκθεση της ΕΠΕ, αλλά να διενεργήσει τη δική της έρευνας και να ασκήσει την αποφασιστική αρμοδιότητά της.
Τέλος, εγείρεται και προωθείται ως αυτοτελής λόγος ακύρωσης ο ισχυρισμός περί παραβίασης του Άρθρου 35 του Συντάγματος, καθότι η αναπηρία της αιτήτριας «ισοπεδώθηκε» και η αιτήτρια έτυχε άνισου χειρισμού σε σχέση με άλλους υποψηφίους χωρίς αναπηρία, «αγνοώντας την αρμοδιότητα που ο Νόμος παραχώρησε για τέτοια κρίση σε Ειδική Επιτροπή».
Από την πλευρά της, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, αντικρούοντας τους εγειρόμενους λόγους ακύρωσης, ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πλήρως και/ή επαρκώς αιτιολογημένη, λήφθηκε δε αυτή ορθά και σύννομα, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας, κατ’ ορθήν ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.
Τονίζει, μεταξύ άλλων, η κα Κυπριανού ότι η ΕΕΥ δεν είχε καμία υποχρέωση βάσει του Νόμου, να παραπέμψει την αιτήτρια για επανεξέταση στην ΕΠΕ υπό άλλη σύνθεση, αλλά, υιοθετώντας την κατά νόμο αρμόδια να γνωματεύσει ΕΠΕ, η καθ’ ης η αίτηση ορθώς αποφάσισε να απορρίψει την ένσταση της αιτήτριας. Περαιτέρω, ούτε και υφίσταται ζήτημα πάσχουσας σύνθεσης και/ή συγκρότησης της ΕΠΕ, η σύνθεση και/ή συγκρότηση της οποίας έγινε σύμφωνα με το άρθρο 5(2) του Νόμου, οι δε ισχυρισμοί της αιτήτριας περί μη έγκρισης του διορισμού των μελών της ΕΠΕ «απαντώνται και από το διοικητικό φάκελο».
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας των δυο προσβαλλόμενων πράξεων.
Ξεκινώντας από τον τελευταίο ισχυρισμό που αναπτύσσεται στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων της αιτήτριας, περί παραβίασης του Άρθρου 35 του Συντάγματος, διαπιστώνω ότι αυτός δεν έχει δικογραφηθεί, εφόσον δεν περιέχεται σε κανένα από τα είκοσι (20) νομικά σημεία που περιλήφθηκαν στην αίτηση ακυρώσεως.
Κατά πάγια νομολογία, ωστόσο, η δικογραφία συνιστά το μέσο προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων. Οι γραπτές αγορεύσεις που υποβάλλονται μετά την επιθεώρηση των φακέλων δεν αποτελούν μέσο προσδιορισμού των επιδίκων θεμάτων, αλλά εξειδικεύουν και συγκεκριμενοποιούν τα επίδικα θέματα που προσδιορίζονται στα νομικά σημεία της αίτησης και τα οποία καλείται το Δικαστήριο να επιλύσει (Δημοκρατία ν. Ευγενίου κ.α. (2005) 3 Α.Α.Δ. 257, 263, Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598). Παρομοίως, στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, αποφασίστηκε ότι η δικογραφία αποτελεί το μέσο προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων και ότι οι τελικές αγορεύσεις που καταχωρούνται εξειδικεύουν τους λόγους της προσφυγής, τις οποίες το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει. Οι ισχυρισμοί για την ακύρωση μιας διοικητικής απόφασης πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και να εξειδικεύουν ποια νομοθετική πρόνοια ή αρχή διοικητικού δικαίου παραβιάζεται. Η δε αιτιολόγηση των νομικών σημείων, πάνω στα οποία βασίζεται μια προσφυγή, είναι απαραίτητη για την εξέταση από το Διοικητικό Δικαστήριο των λόγων που προσβάλλουν τη νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης (Latomia Estate Ltd. v. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 672). Πιο πρόσφατα, στην Μιχαήλ κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. αρ. 112/2017, ημερ. 19.3.2019, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου τόνισε εκ νέου την ανάγκη συμμόρφωσης με τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, ο οποίος και θέτει υποχρέωση σε κάθε διάδικο, διά των εγγράφων προτάσεών του, «να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται, αιτιολογών, συγχρόνως ταύτα πλήρως». Δεν αρκεί η απλή επίκληση της παραβίασης ενός Άρθρου του Συντάγματος, ή ενός νόμου, ή γενικών αρχών του Διοικητικού Δικαίου, χωρίς οποιαδήποτε συγκεκριμενοποίηση. Απαιτείται η αιτιολόγηση των νομικών σημείων, στα οποία βασίζεται η προσφυγή, για την εξέταση, από το Δικαστήριο, των λόγων ακύρωσης της διοικητικής πράξης.
Υπό το φως των πιο πάνω και δεδομένης της απουσίας της απαιτούμενης δικογράφησης, ως έχει προεκτεθεί, δεν αφήνεται περιθώριο εξέτασης του συγκεκριμένου ισχυρισμού της αιτήτριας, ως αυτός περιέχεται στη γραπτή της αγόρευση. Η αιτήτρια είχε τη δυνατότητα και όφειλε να δικογραφήσει τον συγκεκριμένο λόγο ακύρωσης. Ωστόσο, ελλείψει δικογράφησης, οι ισχυρισμοί που σχετίζονται με αυτό τον λόγο ακύρωσης και περιέχονται στις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων της αιτήτριας, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και δεν θα τύχουν περαιτέρω εξέτασης.
Με τον πρώτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης που προωθείται, εγείρονται ισχυρισμοί περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας από την ΕΕΥ, στην κρίση της οποίας εμφιλοχώρησε πλάνη. Άμεσα συνδεδεμένοι, ως βασιζόμενοι στους ίδιους εν πολλοίς ισχυρισμούς, είναι και ο τρίτος και τέταρτος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης που προωθείται δια της γραπτής αγόρευσης της αιτήτριας. Κατά τον σχετικό ισχυρισμό, αντί η καθ’ ης η αίτηση να εξετάσει τα νέα στοιχεία που είχε προσκομίσει η αιτήτρια με την ένστασή της, ημερομηνίας 12.3.2022, προχώρησε στις συνεδρίες της, ημερομηνίας 8.4.2022 και 5.5.2022, και απέρριψε την ένσταση της αιτήτριας, υπό πλάνη, αναιτιολόγητα και χωρίς τη διενέργεια δέουσας έρευνας, δεδομένου ότι υπήρχε νέο ακοογράφημα και νέο πιστοποιητικό ιατρού, που δεν λήφθηκαν υπόψη. Υπό πλάνη η καθ’ ης η αίτηση έκρινε ότι η αιτήτρια δεν είχε προσκομίσει νέα ιατρικά πιστοποιητικά και υιοθέτησε την αρχική, πάσχουσα γνωμάτευση της ΕΠΕ ημερομηνίας 9.9.2021, χωρίς να παραπέμψει την αιτήτρια για εξέταση από ΕΠΕ υπό νέα σύνθεση.
Πράγματι, ως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η πρώτη απόρριψη των δυο αιτήσεων της αιτήτριας, που είχαν υποβληθεί στις 9.2.2021, στηρίχθηκε στην Έκθεση/γνωμοδότηση της ΕΠΕ, ημερομηνίας 9.9.2021, σύμφωνα με την οποία η αιτήτρια δεν ενέπιπτε στον ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες», ως προβλέπεται στο άρθρο 2 του Νόμου. Σύμφωνα με την εν λόγω Έκθεση (παράρτημα 3 στο δικόγραφο της ένστασης), «στην παρούσα φάση», ήτοι κατά το χρόνο που εξετάστηκε η αιτήτρια, η κατάσταση της τελευταίας δεν κρίθηκε ότι απέκλειε τη δυνατότητα «εύρεσης και διατήρησης κατάλληλης εργασίας», για τους λόγους που αναφέρονται στην Έκθεση και, συνεπώς, κρίθηκε ότι η αιτήτρια δεν ενέπιπτε στον προαναφερθέντα ορισμό.
Συνεπεία των πιο πάνω, η ΕΕΥ, στις συνεδρίες της, ημερομηνίας 8.12.2021 και 14.12.2021, υιοθετώντας ρητά την υπό αναφορά Έκθεση/γνωμάτευση της ΕΠΕ, απέρριψε την αίτηση της αιτήτριας για εγγραφή στους ειδικούς καταλόγους διοριστέων και διορισίμων εκπαιδευτικών με αναπηρίες, ειδικότητες Δασκάλων και Καθηγητών Θρησκευτικών, αντίστοιχα. Ακολούθως, με απόφαση της ΕΕΥ, ημερομηνίας 27.1.2022, απορρίφθηκε και το αίτημα των δικηγόρων της αιτήτριας για επανεξέταση των δυο πιο πάνω αιτήσεών της. Βάση για την εν λόγω απόφαση, αποτέλεσε η προαναφερθείσα Έκθεση/γνωμάτευση της ΕΠΕ, ημερομηνίας 9.9.2021.
Ωστόσο, στη συνέχεια η αιτήτρια επανήλθε και υπέβαλε εμπρόθεσμη ένσταση, ημερομηνίας 12.3.2022 για τη μη συμπερίληψή της στον πίνακα διοριστέων Φεβρουαρίου 2022 και δη στους ειδικούς καταλόγους διοριστέων εκπαιδευτικών με αναπηρίες (ειδικότητες Δασκάλων και Καθηγητών Θρησκευτικών). Στην εν λόγω ένστασή της, όπως προκύπτει από το παράρτημα 6 του δικογράφου της ένστασης, η αιτήτρια αναφέρεται και σε νέα εξέταση από τον θεράποντα ιατρό της, ημερομηνίας 9.3.2022, σύμφωνα με την οποία επήλθε επιδείνωση της κατάστασής της, καθότι «Τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί και το επίπεδο κατανόησης της ομιλίας από την ασθενή και συνεστήθη η χρήση ακουστικών βαρυκοίας», ενώ η ακοή της «δεν είναι φυσιολογική μέχρι τις 3000 Hz, όπως έχει γνωματευτεί από την ειδική επιτροπή». Συναφώς, η αιτήτρια αναφέρεται στο τελευταίο ακοόγραμμα, αλλά και στα πιστοποιητικά, τα οποία, ως λέγει, «είναι διαθέσιμα για την Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, εφόσον μου ζητηθούν».
Παρόλα αυτά, η ΕΕΥ, στις συνεδρίες της ημερομηνίας 8.4.2022 και 5.5.2022, αντίστοιχα, στηριζόμενη και πάλι στην αρχική γνωμάτευση της ΕΠΕ, ημερομηνίας 9.9.2021, απέρριψε την ένσταση της αιτήτριας, αποφαινόμενη ότι η αιτήτρια δεν εμπίπτει στον ορισμό του όρου «άτομο με αναπηρίες», ως προβλέπεται στο άρθρο 2 του Νόμου και επισημαίνοντας ότι η αιτήτρια δεν είχε προσκομίσει καινούρια ιατρικά πιστοποιητικά. Εντούτοις, δεν φαίνεται να λήφθηκαν υπόψη ή/και να έτυχαν αξιολόγησης από την ΕΕΥ τα όσα η αιτήτρια έθεσε ενώπιον της δια της ενστάσεώς της, αναφορικά με την επιδείνωση της υγείας της και τα διαθέσιμα σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά καθώς και νέο ακοόγραμμα, στα οποία γίνεται ρητή αναφορά στην ένσταση. Καμία αναφορά δεν έγινε επ’ αυτού στις επίδικες συνεδρίες της ΕΕΥ, ημερομηνίας 8.4.2022 και 5.5.2022, αντίστοιχα. Εσφαλμένα δε η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι η ΕΕΥ «δεν ήταν το αρμόδιο όργανο για την εξέταση του νέου αυτού πιστοποιητικού»: ορθώς η ένσταση υποβλήθηκε ενώπιον της ΕΕΥ και ήταν η ΕΕΥ που όφειλε να εξετάσει και/ή αξιολογήσει το περιεχόμενο αυτής δεόντως, περιλαμβανομένων βεβαίως και των ισχυρισμών περί επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας της αιτήτριας και των συναφών προς υποστήριξη διαθέσιμων ιατρικών πιστοποιητικών.
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται κενό έρευνας, το οποίο αναπόφευκτα επιδρά στο κύρος των δυο αποφάσεων απόρριψης της ένστασης της αιτήτριας, ημερομηνίας 12.3.2022. Περαιτέρω δε, ούτε και το ενδεχόμενο πλάνης της καθ’ ης η αίτηση κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης μπορεί να αποκλειστεί. Ουδείς μπορεί να γνωρίζει ποια μπορεί να ήταν η απόφαση της καθ’ ης η αίτηση εάν εξέταζε και/ή ελάμβανε υπόψη της και τους περιεχόμενους στην ένσταση της αιτήτριας ισχυρισμούς περί επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας της. Κατά πάγια νομολογία, η πιθανολόγηση και μόνο της πλάνης είναι αρκετή για την ακύρωση της πράξης (Βραχίμης Χατζηχάννας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 546).
Με τις πιο πάνω διαπιστώσεις σφραγίζεται η τύχη της υπό κρίση προσφυγής και παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί. Η προσφυγή επιτυγχάνει και οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ακυρώνονται. Επιδικάζονται €2000 έξοδα υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α..
Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Π.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο