ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ                                          

                                                 Υπόθεση Αρ. 363/2020

                                             

      18 Ιουνίου, 2026

 

[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]

 

ΑΝΑΦOΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡO 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 

Γεώργιος Γεωργίου (Τσιουτής)

Αιτητής,

                          Και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας

 

                                                      Καθ' ων η Αίτηση

......... 

 

Ραφαέλα Ευγενίου για Μάριο Ηλιάδη ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για Αιτητή

Μαρία Κυπριανού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Ά για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για τους Καθ' ων η αίτηση

                                               

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Κατόπιν των ακυρωτικών αποφάσεων στις Πρ. 1069/2010 Γλαύκος Κυριάκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημ. 14.11.2012 και Πρ. αρ. 1068/2010 Γλαύκος Κυριάκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημ. 06.11.2013 και της τότε επανεξέτασης προήχθησαν, αναδρομικά από την 01.06.2010, στην επίδικη θέση Δασικού Λειτουργού 1ης Τάξης, πέντε ανθυποψήφιοι του Αιτητή εκ των οποίων τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη στην παρούσα. Η απόφαση εκείνη επίσης ακυρώθηκε με την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου στις Συν. Πρ. Αρ. 205/2014 κ.α Γεωργίου (Τσιούτη) κ.α ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 31.07.2019, την οποία είχε καταχωρήσει ο Αιτητής στην παρούσα (εφεξής η «Απόφαση Αρ. 205/2014»).

 

Ακολούθησε νέα επανεξέταση. Στη συνεδρία της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής «Επιτροπή» ή «Καθ’ ων η αίτηση») ημερ. 30.01.2020, προσήλθε ο Διευθυντής του Τμήματος Δασών και σύστησε τους υποψηφίους με α/α 5, 20, 22 και 24. Ακολούθως οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν όπως προάγουν στις επίδικες θέσεις τους υποψηφίους με α/α 5, 19, 21 και 22. Σημειώνεται ότι ο Αιτητής είχε α/α 25 στη διαδικασία. Με την παρούσα, προσβάλλεται η απόφαση των Καθ΄ων η αίτηση να προάγουν στην επίδικη θέση τους υποψηφίους με α/α 19 Πάρπας Χριστάκης, με α/α 21 Νικοδήμου Στέλιος και με α/α 22 Ελευθερίου Κυριάκος (εφεξής τα «ενδιαφερόμενα μέρη» ή «ΕΜ»).

 

 

Με την αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή, εγείρονται δύο λόγοι ακύρωσης.

 

Με τον πρώτο, τίθεται ότι η σύσταση του Διευθυντή υπέρ του ΕΜ με α/α 22 (στο εξής, για καλύτερη αναφορά σε συνάρτηση και με τα πρακτικά των Καθ΄ων η αίτηση θα αναφέρεται ως το «ΕΜ με α/α 22») πάσχει λόγω παράβασης δεδικασμένου της Απόφασης Αρ. 205/2014. Τίθεται ότι, εφόσον στην Απόφαση Αρ. 205/2014 κρίθηκε ότι όλοι είναι ίσοι σε αξία και δεν είχε επεξηγηθεί ο λόγος σύστασης/επιλογής του εν λόγω ΕΜ έναντι του Αιτητή, η νέα σύσταση παραβιάζει το δεδικασμένο της εν λόγω απόφασης εφόσον εκ νέου ο Διευθυντής αναφέρει σε αυτή ότι υπάρχει ισοδυναμία ή υπεροχή σε αξία και δεν αιτιολογεί (παρά το σχετικό εύρημα της Απόφασης Αρ. 205/2014) τους λόγους σύστασης του εν λόγω ΕΜ έναντι  του Αιτητή.

 

Εξέτασα τις ανωτέρω υποβολές και δε συμφωνώ ότι η προσβαλλόμενη παραβιάζει το δεδικασμένο της Απόφασης Αρ. 205/2014. Ως προς το ζήτημα της αξίας ο Διευθυντής ανέφερε στη σύστασή του:

 

«Ως προς την αξία, έλαβα υπόψη ότι οι υποψήφιοι με αύξοντα αριθμό 1 έως 30 είναι ισοδύναμοι, αφού οι μεταξύ τους μικρές διαφορές δεν συνιστούν ουσιαστική διαφοροποίηση εκτός από τους υποψήφιους Χριστοφίδη Κώστα, α/α 2, που συγκεντρώνει κατά την τελευταία πενταετία 37/40 και στη δεκαετία 69/80, Παναγιώτου Τάκη, α/α 3, που συγκεντρώνει κατά την τελευταία πενταετία 35/40 και στη δεκαετία 64/80, Δράκο Ανδρέα, α/α 9, που συγκεντρώνει κατά την τελευταία πενταετία 36/40 και στη δεκαετία 71/80, Αλεξάνδρου Στυλιανό, α/α 17, που συγκεντρώνει κατά την τελευταία πενταετία 34/40 και στη δεκαετία 63/80, Παπαπολυκάρπου Παναγή, α/α 18, που συγκεντρώνει κατά την τελευταία πενταετία 39/40 και στη δεκαετία 74/80 και Στυλιανού Βάσω, α/α 28, που συγκεντρώνει κατά την τελευταία πενταετία 39/40 και στη δεκαετία 71/80, που υστερούν».

 

Συνεπώς, ο Διευθυντής δεν σύστησε το ΕΜ με α/α 22 ως υπερέχοντα σε αξία έναντι του Αιτητή (υποψηφίου με α/α 25) εφόσον ρητώς ανέφερε ότι αυτοί (όπως και όλοι οι υποψήφιοι με α/α 1-30) είναι ισοδύναμοι εκτός κάποιων εξαιρέσεων, τις οποίες ρητά κατέγραψε που καμία όμως δεν αφορά τον Αιτητή και το εν λόγω ΕΜ. Άρα ουδεμία παράβαση δεδικασμένου εντοπίζεται ούτε άλλωστε η αναφορά στη παράγραφο (ii) των λεπτομερειών σύστασης [το πλήρες κείμενο της παραγράφου (ii) παρατίθεται κατωτέρω] ότι το εν λόγω ΕΜ και οι άλλοι δύο συστηθέντες είναι «ισοδύναμοι ή υπερέχουν ως προς την αξία» αλλάζει την ως άνω ειδική αναφορά στη σύσταση εφόσον εκεί δε γίνεται σύγκριση του Αιτητή με το ΕΜ αλλά μια γενική αναφορά που καλύπτει όλους τους ανθυποψηφίους των συστηθέντων, δηλαδή τόσο τους ισοδύναμους με το ΕΜ ως ο Αιτητής (και άλλοι) όσο και άλλους που δεν ήταν ισοδύναμοι σε αξία με τους συστηθέντες, που ρητώς καταγράφησαν στη σύσταση ποιοι ήταν [βλ. απόσπασμα (..)εκτός από τους υποψήφιους Χριστοφίδη Κώστα, α/α 2,(..)] χωρίς να περιλαμβάνεται σε αυτούς ο Αιτητής.

 

Δε με βρίσκει σύμφωνο ούτε ο ισχυρισμός ότι ο Διευθυντής δεν έλαβε υπόψη την Απόφαση Αρ. 205/2014 όσο αφορά το ζήτημα της αιτιολογίας καθότι κατ’ ισχυρισμό δεν επεξηγήθηκε τι προσμέτρησε υπέρ της σύστασης του εν λόγω ΕΜ με α/α 22 έναντι του Αιτητή. Στην παράγραφο (ii) των λεπτομερειών σύστασης, στην οποία αναφέρθηκα ήδη καταγράφηκαν τα ακόλουθα (υπογράμμιση του Δικαστηρίου):

 

 

«Οι υποψήφιοι Ιεζεκιήλ Ευθύμιος, α/α 20, Ελευθερίου Κυριάκος, α/α 22, και Μούδουρος Αναξαγόρας, α/α 24, είναι ισοδύναμοι ή υπερέχουν ως προς την αξία. Ως προς τα προσόντα, είναι ισοδύναμοι έναντι όλων των άλλων υποψηφίων, με εξαίρεση αυτούς που κατέχουν το πλεονέκτημα, όπως καταγράφεται στο «β» πιο πάνω. Ως προς την αρχαιότητα, αν και έχουν την ίδια ημερομηνία διορισμού στη μόνιμη θέση του Δασικού Λειτουργού υπερτερούν των υποψηφίων με α/α 17, 19, 21, 25, 28, 29 και 30 κατά ένα χρόνο ως προς την ημερομηνία του έκτακτου διορισμού στην εν λόγω θέση, που τους δίνει υπεροχή ως προς την πείρα και κατ’ επέκταση ως προς την αξία, που επιβεβαιώνεται και από τη δική μου προσωπική γνώση των υποψηφίων. Έναντι των άλλων υποψηφίων με α/α 31 έως 136 υπερτερούν και στην παρούσα θέση κατά περισσότερο από τρία έτη. Έναντι των υποψηφίων που κατέχουν το πλεονέκτημα υπερτερούν στην παρούσα θέση κατά περισσότερο από έξι έτη, υπεροχή την οποία θεωρώ αρκετή να υποσκελίσει το πλεονέκτημα.»

 

Συνεπώς ασφαλώς και ο Διευθυντής κατέγραψε τον λόγο επιλογής του ΕΜ με α/α 22 έναντι του Αιτητή, ήτοι ότι, κατά τη θέση του, υπερτερεί κατά ένα χρόνο ως προς την ημερομηνία του έκτακτου διορισμού στη θέση Δασικού Λειτουργού. Συνεπώς δε μπορεί να γίνεται λόγος για αναιτιολόγητη σύσταση κατά παράβαση της Απόφασης Αρ. 205/2014 δεδομένου ότι εδώ η σύσταση αιτιολογήθηκε.

 

Τώρα, ως προς το ισχυρισμό ότι οι Καθ΄ων η αίτηση έσφαλλαν αναφερόμενοι σε υπεροχή σε αξία λόγω της ισχυριζόμενης υπεροχής σε απομακρυσμένη πείρα σε έκτακτη θέση του ΕΜ έναντι του Αιτητή παρά τα ευρήματα της Απόφασης Αρ. 205/2014, αυτός δεν επαληθεύεται διότι οι Καθ΄ων η αίτηση ουδόλως υιοθέτησαν τη σύσταση του Διευθυντή ως προς το ζήτημα αυτό τουναντίον αιτιολόγησαν το γιατί δεν την υιοθέτησαν και αναφέρθηκαν και στο ζήτημα της πείρας σε θέση έκτακτου διορισμού στην προσβαλλόμενη. Θα αναφερθώ επί τούτου ειδικότερα στον δεύτερο λόγο ακύρωσης. Άρα ο ισχυρισμός ότι οι «Καθ’ ων η αίτηση επικαλούνται υπεροχή σε αξία» «κατά παράβαση δεδικασμένου» δεν ευσταθεί εφόσον οι Καθ΄ων η αίτηση δεν έπραξαν κάτι τέτοιο.

 

Για αυτόν τον λόγο, οι παραπομπές ως προς νομολογία[1] για ζητήματα πείρας σε απομακρυσμένη θέση δεν είναι σχετικές εφόσον οι Καθ’ ων η αίτηση δεν υιοθέτησαν εν προκειμένω τη σύσταση του Διευθυντή αλλά έδρασαν σε άλλη βάση την επιλογή των ΕΜ (περιλαμβανομένου του ΕΜ με α/α 22) έναντι του Αιτητή.

Σημειώνεται ότι οι όποιες αναφορές σε άλλους υποψηφίους (υποψήφιοι με α/α 31 και 37), που δεν είναι ούτε κατέστησαν διάδικοι με οποιονδήποτε τρόπο στα πλαίσια της παρούσας φυσιολογικά δεν είναι εξεταστέες. Σε κάθε περίπτωση δε θεωρώ ότι στη σύσταση έπρεπε να γίνει ειδική μνεία της αρχαιότητας του Αιτητή έναντι των εν λόγω υποψηφίων, δεδομένου ότι ο Διευθυντής δεν τους συνέστησε καν η δε καταγραφή της υπεροχής στην αρχαιότητα αφορούσε ακριβώς τους συστηθέντες έναντι των μη συστηθέντων υποψηφίων αυτών.

 

Δεδομένων των πιο πάνω, ο πρώτος λόγος ακύρωσης απορρίπτεται.

 

Με τον δεύτερο λόγο ακύρωσης εγείρεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει την Απόφαση Αρ. 205/2014 καθώς και ότι είναι ανεπαρκής η αιτιολογία της τελικής απόφασης της Επιτροπής. Στο μέτρο που υιοθέτησε τη σύσταση του Διευθυντή η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει, λέγει ο Αιτητής, ως προς το ΕΜ με α/α 22 λόγω πεπλανημένης σύστασης του Διευθυντή.  Περαιτέρω παραβιάζεται το δεδικασμένο όπου κρίθηκε ότι ο Αιτητής και (όλα) τα ΕΜ είναι ίσα σε αξία ενώ δε γίνεται καμία αναφορά του λόγου που συνηγόρησε υπέρ της επιλογής των ΕΜ αντί του Αιτητή παρά την ισοδυναμία τους στα κριτήρια αξιολόγησης. Τίθεται περαιτέρω ότι το πρακτικό διακατέχεται από αντιφάσεις εφόσον, ενώ η Επιτροπή αναφέρει ότι δε μπορεί να δίδεται τέτοια βαρύτητα στην πείρα σε έκτακτη θέση, δεν καταγράφεται τί τελικά προσμέτρησε για να επιλεγούν τα ΕΜ και δη το ΕΜ με αρ. 22 έναντι του Αιτητή.

 

Δε συμφωνώ ούτε με αυτόν τον λόγο ακύρωσης. Το ότι τα δύο από τα ΕΜ ήταν εκ των συστηθέντων, δε σημαίνει ότι η Επιτροπή υιοθέτησε την αιτιολογία της σύστασης με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα πλημμέλειας κατά τον τρόπο που εισηγείται ο Αιτητής. Αντιθέτως η Επιτροπή, ως όφειλε [Ειρήνη Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 16], έδωσε ειδική αιτιολογία για τη μη υιοθέτηση της αναφερόμενη μάλιστα ειδικά στο ζήτημα της πείρας που είχε εστιάσει ο Διευθυντής, αναφέροντας συγκεκριμένα τα ακόλουθα (υπογράμμιση και έμφαση του Δικαστηρίου):

 

«Καταλήγοντας στην πιο πάνω απόφασή της, η Επιτροπή δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι η σύσταση του Διευθυντή βασίστηκε, ανάγοντας, μάλιστα, το στοιχείο αυτό σε ουσιώδες, στην πείρα που οι υποψήφιοι απέκτησαν ως έκτακτοι Δασικοί Λειτουργοί μετά την αποφοίτησή τους από το Δασικό Κολέγιο, κατά την πρόσληψή τους στο Τμήμα Δασών πάνω σε έκτακτη βάση. Η Επιτροπή, υπό το φως της Νομολογίας, καθοδηγούμενη και από την απόφαση στην υπόθεση αρ. 910/12, ημερομηνίας 25.2.15, ECLI:CY:AD:2015:D136, σημείωσε ότι η πείρα που ενδεχομένως έχουν οι υποψήφιοι ως έκτακτοι, πριν από την ημερομηνία του μόνιμου διορισμού τους, ήτοι 1.1.97, είναι πολύ απομακρυσμένη και, εν πάση περιπτώσει, θεωρεί ότι η πείρα αυτή δεν μπορεί να αντισταθμίσει νομοθετημένα κριτήρια, όπως είναι η αρχαιότητα και τα προσόντα των υποψηφίων. Ο νομοθέτης καθορίζει ρητά τη βαρύτητα των κριτηρίων αυτών και ειδικά όσον αφορά την αρχαιότητα το θέμα ρυθμίζεται νομοθετικά κατά τρόπο ώστε, σε περίπτωση που τα άλλα δεδομένα που αφορούν την υπηρεσία των υποψηφίων σε οργανικές θέσεις είναι τα ίδια, να λαμβάνεται υπόψη ως νομοθετημένο κριτήριο και να έχει την ανάλογη βαρύτητα η αρχαιότητα των υποψηφίων με βάση την ημερομηνία γέννησής τους».

 

Άρα σαφώς και η Επιτροπή δεν έλαβε την απόφασή της υιοθετώντας την αιτιολόγηση της σύστασης του Διευθυντή και έπραξε μάλιστα τούτο παρέχοντας ειδική αιτιολογία, ότι δηλαδή εφόσον οι υποψήφιοι ήταν ίσοι στην αρχαιότητα (στην κατοχή των θέσεων προ της επίδικης θέσης), στην αξία και στα προσόντα, έπρεπε, σε συμμόρφωση και με την Απόφαση Αρ. 205/2014, να αιτιολογήσουν τον λόγο επιλογής, εν προκειμένω των ΕΜ, προστρέχοντας στις πρόνοιες της νομοθεσίας ως προς την ημερομηνία γέννησης (ηλικιακή αρχαιότητα).

 

Στο σχετικό κατάλογο των υποψηφίων (Παράρτημα 5 σε Ένσταση), ο οποίος επίσης λήφθηκε υπόψη από την Επιτροπή αναφερόμενη ειδικά σε αυτόν («Η Επιτροπή έλαβε, επίσης, υπόψη τα προσόντα των υποψηφίων καθώς και την αρχαιότητά τους, η οποία φαίνεται στον ενώπιόν της κατάλογο των υποψηφίων») και άρα συμπληρώνει την αιτιολογία, ως στοιχείο σαφώς και αρρήκτως συνδεδεμένο με τη ληφθείσα απόφαση, το οποίο, ενόψει της ως άνω αιτιολόγησης περί αρχαιότητας των υποψηφίων «με βάση την ημερομηνία γέννησής τους», βρίσκεται αναπόφευκτα πίσω της [Συμεωνίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ.145, Ε.Δ.Δ 181/20 Παπαχαραλάμπους v. Δημοκρατίας κ.ά ημερ. 14.05.2025 και ΕΔΔ Αρ. 139/21, Δέσπω Ιωάννου ή διαφ. Δέσπω Κ. Βάσου v. Δημοκρατίας ημερ. 19.05.2026], καταγράφεται η ημερομηνία διορισμού του Αιτητή και των ΕΜ στην προηγούμενη της επίδικης θέσης καθώς και η ημερομηνία γέννησής τους όπου τα ΕΜ καταγράφονται ως ηλικιακά μεγαλύτερα του Αιτητή.

 

Συνεπώς θεωρώ ότι η προσβαλλόμενη αφενός δε παραβιάζει το δεδικασμένο της Απόφασης Αρ. 205/2014 τόσο ως προς την αξία όσο και ως προς τα λοιπά περιλαμβανομένης της αρχαιότητας άλλωστε η πτυχή της ημερομηνίας γέννησης δεν την είχε απασχολήσει, και, περαιτέρω, είναι δεόντως αιτιολογημένη εφόσον ρητά πλέον αναφέρεται, σε συμμόρφωση με την Απόφαση Αρ. 205/2014, η αιτιολόγηση του λόγου επιλογής των ΕΜ έναντι του Αιτητή.

 

Δεδομένων των πιο πάνω, δε θεωρώ ότι η προσφυγή είναι βάσιμη ως εκ τούτου αυτή απορρίπτεται. Η προσβαλλόμενη απόφαση προαγωγής των ΕΜ επικυρώνεται με 1.800 έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.

 

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ