ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ                                          

                                                 Υπόθεση Αρ. 619/2026 (K) iJustice

                                             

        1 Ιουλίου, 2026

 

[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]

 

Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος

 

JOEL LUZOLANA MIGUEL

Αιτητή

και

 

Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω

1. Υφυπουργού Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας

2. Διευθύντρια Τμήματος Μετανάστευσης

 

                                                      Καθ' ων η Αίτηση

......... 

 

Μιχάλης Μαυρονικόλας για Lana Altacher & Associates LLC, Δικηγόροι για Αιτητη

Αίγλη Κίτσιου για Κίτσιου Δημητρίου Παπανικολάου ΔΕΠΕ, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση

                                               

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και στις 19.11.2021 υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία η οποία απορρίφθηκε στις 22.04.2024. Στη συνέχεια ο Αιτητής στις 10.05.2024 καταχώρησε Προσφυγή υπ' αριθμό 1644/24 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (στο εξής «ΔΔΔΠ») η οποία απορρίφθηκε στις 21.06.2024. Στις 03.02.2026 ο δικηγόρος του Αιτητή με επιστολή του προς τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας αιτήθηκε την παραχώρηση στον Αιτητή άδειας παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Στις 30.05.2026 ο Αιτητής συνελήφθη για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία από την απόρριψη της προσφυγής του από το ΔΔΔΠ και κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και εναντίον εκδόθηκαν συναφή διατάγματα κράτησης και απέλασης.

 

Στην συνέχεια, στις 04.06.2026 ο Αιτητής υπέβαλε μεταγενέστερη αίτηση.

 

Με το Αιτητικό Α στην προσφυγή ζητείται ακύρωση της κήρυξής του ως απαγορευμένου μετανάστη. Με το Αιτητικό Β ζητείται η ακύρωση του διατάγματος απέλασης. Με το Αιτητικό Γ ζητείται η ακύρωση του διατάγματος κράτησης ενώ με το Αιτητικό Δ ζητείται δήλωση και/ή απόφαση ότι η απέλαση του Αιτητή στο Κογκό είναι ασυμβίβαστη με την αρχή της μη επαναπροώθησης η οποία προβλέπεται σε Διεθνή Σύμβαση, στο Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Κυπριακό Δίκαιο και παραβιάζει τα άρθρα 2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών ή/και των άρθρων 7 και/ή 8 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή/και των άρθρων 2 ή/και 4 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προνοεί και το Άρθρο 11 Α του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 ((131(1)/2015).

 

Με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή (παράγραφοι 3-10 Αγόρευσης Αιτητή) εγείρεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση πάσχει λόγω της έκδοσης υπό πλάνη και αναιτιολόγητα και κατά παράβαση της αρχής της μη επαναπροώθησης και των προνοιών του Ν.6(1)/2000, των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου, της Διεθνούς Σύμβασης του 1951 για το καθεστώς των προσφύγων, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Οδηγίας 2013/33 και της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ καθότι είχε καταχωρήσει μεταγενέστερη αίτηση ασύλου, η οποία δεν απερρίφθη ως απαράδεκτη. Πρόσθετα εγείρεται ότι  οι Καθ' ων δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τους ότι ο Αιτητής προσπαθεί με όλα τα νόμιμα μέσα τα οποία έχει στην διάθεση του να νομιμοποιήσει την παραμονή του στην Κυπριακή Δημοκρατία εφόσον αιτήθηκε παραχώρησης κατ' εξαίρεση άδειας παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, την παράλειψη απάντησης επί της οποίας προσέβαλε με προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο.

 

Συναφώς, ο συνήγορος του Αιτητή υποβάλλει ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν επαρκώς αιτιολογήσει την συνέχιση της κράτησης του Αιτητή από την στιγμή που ενημερώθηκαν ότι ο Αιτητής προχώρησε σε καταχώρηση μεταγενέστερης αίτησης η οποία ακόμη εκκρεμεί.

 

Με τον επόμενο λόγο ακύρωσης (παράγραφοι 11-13) και το συμπέρασμα (παράγραφοι 14-16) στην Αγόρευση εγείρεται ότι οι προσβαλλόμενες εκδόθηκαν κακόπιστα κατά παράβαση της αρχής καλής πίστης και χρηστής διοίκησης και τα άρθρα 8 της ΕΣΔΑ και 15 και 22 του Συντάγματος εφόσον η διοίκηση δεν έλαβε υπόψη τις προσπάθειες του Αιτητή για νόμιμη παραμονή στη Δημοκρατία.

 

Οι καθ’ ων η αίτηση, με την αγόρευσή της ευπαίδευτης συνηγόρου τους, υπερασπίζονται τη νομιμότητα των ενεργειών τους.

 

Καταρχάς να σημειώσω ότι το Αιτητικό υπό Δ (ακυρότητα απέλασης ως ασυμβίβαστη με αρχή μη επαναπροώθησης κτλ) ουσιαστικά εμπεριέχεται στο υπό Β Αιτητικό, στο οποίο ζητείται η ακύρωση του διατάγματος απέλασης.  Έχει αποφασιστεί (βλ. ενδεικτικώς Πρ. Αρ. 640/2017 TΗUY ν Δημοκρατίας ημερ. 31.8.2017), ότι η πρακτική να ζητείται η ακύρωση της ίδιας πράξης με πολλαπλά αιτητικά δεν είναι δικονομικώς ορθή και πρέπει να αποφεύγεται. Ασφαλώς, η νομιμότητα του διατάγματος απέλασης θα εξεταστεί εφόσον προσβάλλεται με το Αιτητικό Β της προσφυγής.

 

Προχωρώ λοιπόν ως προς τα Αιτητικά Α -Γ. Αφού εξέτασα τις θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων, καταλήγω στα εξής:

 

Είναι σαφές ότι ο βασικός κορμός των λόγων ακύρωσης και ισχυριζόμενων παραβιάσεων των προσβαλλομένων που εγείρει ο Αιτητής αφορούν στον ισχυρισμό του ότι οι Καθ΄ων η αίτηση δεν έλαβαν υπόψη ότι στις 04.06.2026 είχε υποβάλει μεταγενέστερη αίτηση ασύλου, η οποία δεν είχε ακόμα εξεταστεί ή έστω κριθεί απαράδεκτη.

 

Όμως, είναι σαφές ότι η εν λόγω υποβολή μεταγενέστερης αίτησης ακολούθησε την έκδοση των εδώ προσβαλλομένων πράξεων ημερ. 30.05.2026 ως εκ τούτου δεν ήταν γεγονός ή ενέργεια αφενός που θα μπορούσαν οι Καθ΄ων η αίτηση να είχαν λάβει υπόψη πριν την έκδοση των προσβαλλομένων (ή να αιτιολογήσουν τη συνέχιση της κράτησης όταν το πληροφορήθηκαν) αφετέρου που θα μπορούσε το παρόν να είχε λάβει υπόψη προς ακύρωσή τους. Σχετική είναι εν προκειμένω η απόφαση στην Έφεση ΔΔ Αρ. 126/2021 M. S. A. Limon v. Δημοκρατίας ημερ. 20.04.2022.

 

Ανεξάρτητα βέβαια τούτου, αναφέρω ότι, εν πάση περιπτώσει, το Εφετείο έχει αποφανθεί, ότι εκ της καταχώρησης της μεταγενέστερης αιτήσεως δεν επανακτάται το νόμιμο καθεστώς του αιτούντος διεθνούς προστασίας με δικαίωμα νόμιμης παραμονής. Συνεπώς η παραμονή του Αιτητή κατά την έκδοση των προσβαλλομένων δεν ήταν νόμιμη. Εν προκειμένω μάλιστα, σε συμφωνία με τη θέση των Καθ΄ων η αίτηση, τίθεται και θέμα πλημμελούς δικογράφησης και αοριστίας, εφόσον στην αίτηση ακυρώσεως δε δικογραφείται παράβαση του άρθρου 16 του περί Προσφύγων Νόμου και άρα ο ισχυρισμός είναι απορριπτέος και για τον λόγο αυτό. Σχετική με τα πιο πάνω είναι η απόφαση στην Ε.Δ.Δ Αρ. 20/2024 Ruth Nsah v. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 22.10.2024  (βλ. απόφαση πλειοψηφίας αλλά και μειοψηφίας).

 

Στο σημείο αυτό να σημειώσω ως προς την υποβολή του αιτήματος παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους ότι, επίσης δε δικογραφείται παράβαση του άρθρου 18ΟΗ του Κεφ. 105 ώστε τούτη να είναι εξεταστέα καθαυτή ή υπό το πρίσμα της ισχυριζόμενης πλημμέλειας έρευνας λόγω εκκρεμότητας απόφασης επί του αιτήματος. Σχετική ως προς τη δέουσα δικογράφηση νομοθετικών προνοιών, που  εγείρονται ως λόγοι ακύρωσης πλάνης/έρευνας κτλ είναι η απόφαση του παρόντος στην Πρ. Αρ. ΔΚ 904/2023 S A ν. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερ. 04.08.2023 με παραπομπή στην απόφαση του ΑΔ στην Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598[1].   

 

Παρενθέτω  εν πάση περιπτώσει εν παρόδω ότι το εν λόγω αίτημα είναι όψιμο (υπεβλήθη ενόσω η παραμονή του Αιτητή ήταν ήδη παράνομη μήνες μετά και την απόρριψη της προσφυγής του από το ΔΔΔΠ) και δε διαπιστώνω να αναφέρει οποιαδήποτε ιδιαίτερη περίσταση ως προς το πρόσωπο του Αιτητή αλλά γενικές αναφορές ως προς το χαμηλό βιοτικό επίπεδο της χώρας καταγωγής του, συμφωνώ δε με τη θέση των Καθ’ ων η αίτηση ότι η υποβολή ενός τέτοιου αιτήματος δεν έχει οποιοδήποτε ανασταλτικό αποτέλεσμα για την έκδοση των εδώ προσβαλλομένων ούτε θα μπορούσε, υπό τις περιστάσεις, η εκκρεμότητά του να δώσει έρεισμα για ακυρωτικό εύρημα λόγω πλημμέλειας έρευνας ή αιτιολογίας. Σχετική και η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου (Α. Ζερβού, ΔΔΔ) στην Πρ Αρ. 1378/2024(i) G.T. v. Δημοκρατίας ημερ. 14.01.2025 στην οποία αναφέρθηκε:

 

«Καθίσταται σαφές από τις ανωτέρω πρόνοιες ότι η μη έκδοση απόφασης επιστροφής ή η ανάκληση ή αναστολή εκδοθείσας ήδη απόφασης επιστροφής συμφώνως της παραγράφου (4) του άρθρου 18ΟΗ, προϋποθέτει την προηγούμενη έκδοση απόφασης από το Υπουργικό Συμβούλιο, με την οποία να χορηγείται αυτόνομη άδεια διαμονής ή άλλη άδεια που παρέχει δικαίωμα παραμονής.  Η απλή εκκρεμότητα σχετικής αίτησης, όπως εν προκειμένω, δεν επαρκεί». 

 

Ως εκ των ανωτέρω, είναι σαφές ότι ουδείς εκ των λόγων ακύρωσης μπορεί να επιτύχει. Πέραν της μη δικογράφησης στην οποία αναφέρθηκα ήδη, οι θέσεις του Αιτητή έχουν ήδη απορριφθεί από τη νομολογία και άρα δεν προκύπτει εν προκειμένω οποιαδήποτε εκ των ισχυριζόμενων παραβάσεων.

 

Ούτε ασφαλώς τίθεται ζήτημα κακοπιστίας ή παράβασης της αρχής  χρηστής διοίκησης ή των άρθρων της ΕΣΔΑ ή  συνταγματικών Άρθρων (επίσης σε κάθε περίπτωση δε δικογραφούνται τέτοια Άρθρα του Συντάγματος) αντιθέτως θεωρώ ότι η διοίκηση ενήργησε στα πλαίσια της εξουσίας, βασικά της υποχρέωσής της, ως κράτος μέλος της ΕΕ όπως εκδίδει και εν προκειμένω εξέδωσε, απόφαση επιστροφής, εις βάρος του Αιτητή ως υπηκόου τρίτης χώρας που διαπιστώθηκε ότι διαμένει παρανόμως στο έδαφός της (C-38/14 Zaizoune, ημερ. 23.4.2015).

 

Η προσφυγή απορρίπτεται και οι προσβαλλόμενες επικυρώνονται με €1.500 έξοδα εναντίον του Αιτητή.

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ