ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.1107/23

 

30 Ιανουάριου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

L. M. B.

                                                                                                                        Αιτήτρια

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κκ Μούσουλος, Κανέλα & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για Αιτήτρια

Κα Ε. Χατζηγιάννη, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή η αιτήτρια αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία της κοινοποιήθηκε στις 28/03/23, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, αντισυνταγματικής, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, η αιτήτρια κατάγεται από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 29/10/21 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 30/03/22 (ερ.1-4, 51).

Στις 03/03/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με την αιτήτρια από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου της δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα της (ερ.39-51). Μετά το πέρας των συνεντεύξεων ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση- Εισήγηση και στις 09/03/23 απορρίφθηκε το αίτημα για διεθνή προστασία (ερ.59-67).

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης της αιτήτριας για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία της δόθηκε διά χειρός 25/10/23 και της μεταφράστηκε στη γαλλική, γλώσσα την οποία κατανοεί (ερ.68, 48).

Στην επίδικη αίτηση η αιτήτρια καταγράφει έφυγε από τη ΛΔΚ λόγω κακοποίησης της από τον πρώην σύντροφο της.

Κατά τη συνέντευξη η αιτήτρια ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε όλη της τη ζωή στην Κινσάσα, μιλά γαλλικά, lingala και λίγα αγγλικά, έχει ολοκληρώσει το λύκειο, εργαζόταν σε κατάστημα ρούχων, μέχρι το 2020 και έκτοτε τη βοηθά οικονομικά η οικογένεια της, έχει ένα υιό (γεννήθηκε το 2015 στη ΛΔΚ) που απέκτησε με τον σύντροφο της (πατέρα του παιδιού της), με τον οποίο διέμενε για 5 έτη (2013-2018), ο πατέρας της απεβίωσε το 2016, η δε μητέρα της, με την οποία διαμένει σήμερα το παιδί της αιτήτριας, διαμένει στη Κινσάσα, όπου διαμένουν και τα 4 αδέλφια της αιτήτριας, με τους οποίους επικοινωνεί τακτικά. Ο σύντροφος της, με τον οποίο έχει να επικοινωνήσει από το 2018, «έφυγε» και διαμένει κάπου στην Κινσάσα.

Κατά την ελεύθερη αφήγησή της η αιτήτρια δήλωσε ότι είναι από την ίδια οικογένεια με τον πατέρα του παιδιού της, δεν ήθελε αλλά αναγκάστηκε να είναι μαζί του και έτσι ζούσαν μαζί και «όλα ήταν καλά». Όταν γέννησε το παιδί της (Μάρτιος 2015), ο σύντροφος της άρχισε να της συμπεριφέρεται άσχημα και η ίδια βρήκε τηλέφωνα άλλων γυναικών στο κινητό του τηλέφωνο. Όταν τα πράγματα χειροτέρευσαν η αιτήτρια μίλησε με τους γονείς της και τους εξήγησε την κατάσταση, η οποίοι τη συμβούλευσαν αν ηρεμήσει αλλά τα πράγματα δεν βελτιώνονταν. Όταν ο πατέρας της αιτήτριας απεβίωσε (2016) η μητέρα της τη συμβούλευσε να σταματήσει τη σχέση της. Όταν η αιτήτρια πήγαινε στο σπίτι που διέμενε με τον σύντροφο της αυτός την απειλούσε ότι, αν τον παρατήσει, θα τη σκοτώσει.

Η αιτήτρια πήγε στην μητέρα της και ακολούθως στον θείο της, όπου ο σύντροφος της έστειλε άτομα να πάρουν πίσω το παιδί τους. Το 2018 τελικά η αιτήτρια πήγε να μείνει με τον θείο της και ο σύντροφος της παρέμεινε στο σπίτι που διέμεναν μαζί. Όταν ηρέμησαν τα πράγματα ξανασυναντήθηκε με τον σύντροφο της ο οποίος τη χτύπησε και την έριξε στο έδαφος και τότε αποφάσισαν με την μητέρα της ότι θα πρέπει η αιτήτρια να φύγει από τη ΛΔΚ. Ερωτώμενη σχετικά η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν ο σύντροφος της έχει ενοχλήσει την οικογένεια της έκτοτε, ότι αυτός δεν γνωρίζει ότι η αιτήτρια έφυγε από τη χώρα και ότι η ίδια έχει να συναντήσει τον σύντροφο της από το 2020, όταν αυτός, ως ανέφερε, της επιτέθηκε με μαχαίρι στον θείο της. Σε ακόλουθη επισήμανση ότι πριν αυτή είχε αναφέρει ότι έχει να επικοινωνήσει μαζί του από το 2018 η αίτητρια ανέφερε ότι τότε ήταν που χώρισαν.

Σε ερώτηση τι θα μπορούσε να συμβεί αν η ίδια επέστρεφε στη ΛΔΚ η αιτήτρια ανέφερε ότι, αν ο σύντροφος της είναι στη ΛΔΚ, κάθε φορά που θα τη βλέπει θα επανέρχεται και ότι η ίδια φοβάται τις απειλές και ότι θα τη σκοτώσει. Ερωτώμενη αν ο σύντροφος της την είχε πλησιάσει μεταξύ 2018, όταν χώρισαν, μέχρι το 2020, όταν της επιτέθηκε στο σπίτι του θείου της, η αιτήτρια απάντησε αρνητικά. Σε επόμενη ερώτηση γιατί, εφόσον δεν είχε δεχθεί κάποια επίθεση στο μεταξύ, αποφάσισε να μετακομίσει από το σπίτι των γονιών της, όπου έμενε όταν χώρισε, στο σπίτι του θείου της η αιτήτρια ανέφερε ότι στους γονείς της δεν ήταν κακός αλλά όταν πήγε στον θείο της ήταν κακός. Σε ερώτηση γιατί δεν είχε καταγγείλει την επίθεση στις Αρχές ανέφερε ότι δεν το σκέφτηκε, είχε πολλά προβλήματα.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε η αιτήτρια εντόπισαν και αξιολόγησαν τρείς ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής της αιτήτριας

2. Η αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι πρώην σύντροφο της ήταν επιθετικός και την απείλησε ότι θα τη σκοτώσει όταν τον παράτησε το 2018

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν όμως τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι όσα ανέφερε η αιτήτρια στερούνται εσωτερικής συνοχής ενόψει της αοριστίας, ασάφειας, έλλειψης συνέπειας, ευλογοφάνειας αλλά και γενικότητας των δηλώσεων της. Ως αναφέρεται στην επίδικη έκθεση, η αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να τοποθετήσει χρονικά τα όσα ανέφερε, δεν μπόρεσε να παραθέσει λεπτομέρειες για όσα ανέφερε του περί χωρισμού κατ’ ισχυρισμό της από τον σύντροφο της και των επιθέσεων που ακολούθησαν, πότε ακριβώς έγιναν αυτά, πως, τι ειπώθηκε κατά τις συναντήσεις της με τον πρώην σύντροφο της, γιατί σταμάτησε να διαμένει με τους γονείς της (δεδομένου ότι ουδέν συνέβη κατά τον τότε χρόνο) και γιατί τελικά έφυγε από τη ΛΔΚ ενάμισι χρόνο μετά την τελευταία κατ’ ισχυρισμό επίθεση που δέχθηκε. Σε σχέση με τα περιστατικά επιθέσεων εντοπίστηκαν αντιφάσεις αφού αρχικά έκανε λόγο για μια επίθεση ενώ ακολούθως ανέφερε δύο και ομοίως αντιφάσεις εντοπίστηκαν σχετικά με το πότε έγιναν οι επιθέσεις, αφού αρχικά δήλωσε το 2018 και ακολούθως ανέφερε ότι τότε χώρισε και οι επιθέσεις έγιναν το 2020. Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού έγινε έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες, εκ των οποίων προέκυψε ότι υπάρχει προστασία κατά της έμφυλης βίας στη ΛΔΚ και, δεδομένων των ελλείψεων στην εσωτερική συνοχή του ισχυρισμού, αυτός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Στη βάση των ως άνω ευρημάτων, δεδομένου και αξιολογούμενου και του προφίλ της αιτήτριας, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογος βαθμός πιθανότητας να υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της. Αναφορικά ειδικώς με το αρ.19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ομοίως, κατέληξαν ότι δεν υφίσταται κίνδυνο να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο κατά της ζωής ή της σωματικής της ακεραιότητας η αιτήτρια κατά την επιστροφή, καθώς στην Κινσάσα δεν παρατηρείται αδιάκριτη βία σε υψηλό επίπεδο, με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες τις οποίες εντόπισαν.    

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά της αιτήτριας απόφασης επιστροφής της στη χώρα καταγωγής.

Στα πλαίσια της τροποποιημένης προσφυγής (η οποία τροποποιήθηκε δις) ο συνήγορος της σημειώνει πλήθος νομικών σημείων. Στη γραπτή αγόρευση προωθούνται ισχυρισμοί περί μη δέουσας έρευνας, στα πλαίσια της οποίας γίνεται παράθεση σχετικής νομολογίας, αναφορές στην οικεία νομοθεσία και παραπομπή σε πηγές εκ των οποίων προκύπτει – ως εισηγείται – ότι στη ΛΔΚ η ενδοοικογενειακή βία είναι ευρέως διαδεδομένη, αναφέρεται ότι δεν δόθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Εκ τούτων, ως είναι η εισήγηση, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι η αιτήτρια έχει δικαιολογημένο φόβο δίωξης.

Δεδομένου ότι όλοι οι προωθούμενοι από την αιτήτρια ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας της υπόθεσης, προχωρώ με την επί της ουσίας εξέταση των ενώπιον μου στοιχείων, εξ υπαρχής, η οποία και τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.».

Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρονται τα εξής:

«[Οι] δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […]

Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.» 

Εν προκειμένω θα συμφωνήσω με το σύνολο των ευρημάτων και της κατάληξης των καθ’ ων η αίτηση επί του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού της αιτήτριας καθώς, ως επαρκώς και απολύτως τεκμηριωμένα εξηγείται στα ερ.62-63 της επίδικης έκθεσης, τα λεγόμενα της παρουσιάζουν ουσιώδη κενά, σημαντικές ελλείψεις, πλήθος αντιφάσεων και στερούνται παντελώς χρονικής συνέχειας και ευλογοφάνειας, εκ των οποίων διαβρώνεται η συνολική αξιοπιστία των δηλώσεων της.

Διερχόμενος των λεγομένων της αιτήτριας παρατηρώ, πέραν των όσων σχετικώς έχουν καταγράψει οι καθ’ ων η αίτηση (παρατίθενται πιο πάνω και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω, πέραν του να τα υιοθετήσω στο σύνολο τους), ότι το αφήγημα της αιτήτριας στερείται παντελώς κάθε λεπτομέρειας που αφορά τη ζωή της με τον σύντροφο της και το παιδί τους, τι έγινε μεταξύ του 2018 και του 2020, όταν και δέχθηκε επίθεση στο σπίτι του θείου της από τον σύντροφο της, καθώς και τι έγινε από το 2020 μέχρι τις 26/09/21, όταν – σύμφωνα με τα λεγόμενα της – η αιτήτρια έφυγε από τη ΛΔΚ. Στερείται επίσης κάθε ψήγματος αναμενόμενης λεπτομέρειας ή στοιχείου αναφορικά με την κατ’ ισχυρισμό επίθεσης που δέχθηκε τότε και ουδόλως εξηγεί γιατί δεν προσπάθησε να καταγγείλει το συμβάν στις Αρχές. Όλο το αφήγημα της αιτήτριας είναι προφανές θεωρώ ότι αποτελεί εκ των υστέρων επινόημα της ίδιας, προκειμένου να στηρίξει, ανεπιτυχώς εδώ, την επίδικη αίτηση. Σε κάθε δε περίπτωση θα πρέπει να τονιστεί ότι, εκ μόνου το γεγονότος ότι ουδέν συνέβη, σύμφωνα με τα λεγόμενα της ίδιας, σ’ αυτήν τον 1 ½ και πλέον χρόνο (από την τελευταία κατ’ ισχυρισμό επίθεση, που δεν έχει γίνει αποδεκτή) μέχρι που αυτή έφυγε από τη ΛΔΚ, ουδέν ετέθη που να καταδεικνύει εύλογες πιθανότητες δίωξης ή σοβαρής βλάβης από τον πρώην σύντροφο της κατά την επιστροφή της.

Δεδομένης της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων της αιτήτριας δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία αυτών. Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται ότι η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.». Δεδομένου του ότι οι καθ’ ων η αίτηση προέβησαν σε έρευνα θα πρέπει δε να σημειώσω ότι οι πληροφορίες που εντόπισαν οι καθ’ ων η αίτηση δεν φαίνεται να συνάδουν με πολλές άλλες πηγές, οι οποίες κάνουν λόγω για αυξημένα επίπεδα έμφυλης βίας στη ΛΔΚ. ^[1] Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και έτσι, το γεγονός αυτό δεν αρκεί για να υπερκεράσει ή και να ανατρέψει εν προκειμένω την παντελή έλλειψη εσωτερικής συνοχής των λεγομένων της αιτήτριας, ενόψει και της συνολικής θεώρησης των δεικτών αξιοπιστίας.

Είναι εκ των ως άνω λοιπόν κατάληξη μου ότι τα τρωτά σημεία του αφηγήματος της αιτήτριας παραμένουν και συνεπώς ουδείς εκ των ισχυρισμών της μπορεί να γίνει δεκτός, καθότι οι ελλείψεις εσωτερικής συνοχής δεν αφήνουν περιθώριο αποδοχής τους.

Απομένει λοιπόν μια επικαιροποιημένη αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής της αιτήτριας (Κινσάσα). 

Έκθεση του 2021 του portal RULAC σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Κινσάσα, αναφέρει ότι «[η] Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ) εμπλέκεται σε πολλές μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις (NIAC) εντός των εδαφών της εναντίον ένοπλων ομάδων στις περιοχές  Ituri, Kasai και Kivu, ενώ δεν αναφέρεται η δραστηριοποίηση ένοπλων ομάδων στην Κινσάσα».^[2]

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση την 01/11/25) στην Επαρχία της Κινσάσα, όπου βρίσκεται και η ομώνυμη πρωτεύουσα, καταγράφηκαν 42 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις - απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 54 θάνατοι^[3]. Ο πληθυσμός της επαρχίας της Κινσάσα ανέρχεται περί τα 17 εκατομμύρια. ^[4]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα η αιτήτρια να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας της στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που θα μπορούσαν να επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για την αιτήτρια, ενόψει της απόρριψης του αφηγήματος της, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[5] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN).

Εν προκειμένω λαμβάνω υπόψη και συνυπολογίζω ότι η αιτήτρια είναι περί των 33 ετών σήμερα, υγιής, ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχει εργαστεί στο παρελθόν, διαθέτει ευρύτατο οικογενειακό δίκτυο στην Κινσάσα (μητέρα, θείο και 4 αδέλφια, με τους οποίους διατηρεί επικοινωνία), το παιδί της το φροντίζει άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια η μητέρα της, η οποία – σημειωτέο – έχει στηρίξει την αιτήτρια οικονομικά στο παρελθόν, και η ίδια η αιτήτρια έχει ζήσει όλη της τη ζωή εκεί. Τα δεδομένα τούτα αρκούν για να γίνει δεκτό ότι η αιτήτρια αναμένεται να λάβει στήριξη και στέγαση κατά την επιστροφή της έως ότου η ίδια ορθοποδήσει και βιοποριστεί.

Έπεται λοιπόν ότι η αιτήτρια δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης [της] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς [της], θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι η επιστροφή της αιτήτριας θα είναι σε παράβαση του εκ των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ δικαιώματος του στην μη επαναπροώθηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.