ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                      Υπόθεση αρ. 4271/2024

                                   

30 Ιανουαρίου 2026

 

[Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

                          Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

I.C.A.

Αιτητής

και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας

 

                                                                                             Καθ' ων η αίτηση

                                                                                                                          

Α. Πλιάκα (κα) για Διονυσία Ζησιμοπούλου Κυριάκου (κα), Δικηγόροι για τον αιτητή

 

Ε. Ιωάννου (κα) για Ε. Παραδεισιώτη (κα), Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ Δ.Δ.Δ.Δ.Π:   Με την προσφυγή του ο αιτητής, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 19/08/2024 η οποία του κοινοποιήθηκε στις 11/10/2024 και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση του για παροχή διεθνούς προστασίας, ως παράνομη, αντισυνταγματική, άκυρη και στερούμενη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των Διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής ως Τεκμήριο 1, ο αιτητής είναι ενήλικας από τη Νιγηρία και στις 24/05/2022 υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Μετά από πολυάριθμες προσπάθειες τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον αιτητή στις 08/08/2023, στις 10/08/2023 και στις 21/08/23, στα στοιχεία που ο ίδιος είχε δηλώσει, δεν κατέστη δυνατή η επικοινωνία με τον αιτητή προς ενημέρωση του για τη διευθέτηση της συνέντευξης του. Στις 08/09/2023 στάλθηκε ταχυδρομικώς επιστολή ώστε να παρευρεθεί στην διευθετημένη συνέντευξη στις 04/10/2023, στη διεύθυνση που είχε δηλώσει ο ίδιος, στην οποία τελικά δεν παρουσιάστηκε. Στις 06/10/2023, ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με το κλείσιμο του φακέλου του αιτητή λόγω σιωπηρής απόσυρσης της αίτησης και διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης του, καθώς ο αιτητής δεν παρέστη στην προσωπική συνέντευξη στην οποία κλήθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου. Στις 06/10/2023 ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου, ενέκρινε την εισήγηση για κλείσιμο του φακέλου και διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης του αιτητή. Στις 17/10/2023 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του αιτητή, η οποία απεστάλη ταχυδρομικώς στον αιτητή στις 20/10/2023. Στις 29/03/2024, ο αιτητής συμπλήρωσε αίτημα για επανάνοιγμα του φακέλου του. Στις 25/07/2024 διεξήχθη συνέντευξη στον αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου. Στις 05/08/2024, ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με την συνέντευξη του αιτητή. Στη συνέχεια, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου ενέκρινε την εισήγηση για απόρριψη  της αίτησης ασύλου του αιτητή στις 19/08/2024 και αποφάσισε την επιστροφή του αιτητή στη Νιγηρία. Στις 21/08/2024, η Υπηρεσία Ασύλου ετοίμασε επιστολή ενημέρωσης προς τον αιτητή σχετικά με την απόρριψη του αιτήματος του, η οποία στάλθηκε ταχυδρομικώς στον αιτητή στις 19/09/2024 και παραλήφθηκε και υπογράφτηκε ιδιοχείρως από τον ίδιο στις 11/10/2024.

Στη συνέχεια, ο αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

Η συνήγορος του Αιτητή στα πλαίσια της προσφυγής και της γραπτής αγόρευσης, προώθησε διάφορους λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωσης της προσβαλλόμενης πράξης, τους οποίους εν τέλει εγκατέλειψε κατά το στάδιο των διευκρινίσεων και διατήρησε μόνο το λόγο ακύρωσης που αφορά την μη διεξαγωγή δέουσας έρευνας. Ενόψει των δηλώσεων της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή, όλοι οι λόγοι ακύρωσης ως καταγράφονται στην προσφυγή, πέραν από το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη δέουσα έρευνα εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση, αποσύρονται και απορρίπτονται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους καθ΄ ων η αίτηση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και απορρίπτουν τους προωθούμενους ισχυρισμούς ως νόμω και ουσία αβάσιμους.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στην παρούσα προσφυγή η επίδικη πράξη  θα εξεταστεί από το παρόν Δικαστήριο ως απόφαση επί της 1^ης αίτησης ασύλου, παρόλο που πρόκειται για υποβληθείσα μεταγενέστερη αίτηση, καθότι η 1^η αίτηση ασύλου του αιτητή δεν εξετάστηκε επι της ουσίας, καθώς ο αιτητής δεν παρέστη στην προσωπική του συνέντευξη στην 1^η αίτηση ασύλου που υπέβαλε και η διαδικασία εξέτασης της αίτησης του διακόπηκε και έκλεισε ο φάκελος του αφού θεωρήθηκε σιωπηρή απόσυρση στη βάση του άρθρου 16Β(2) (α) του Περί Προσφύγων Νόμου.

Θα προχωρήσω να εξετάσω τον λόγο ακύρωσης που διατήρησε η συνήγορος του αιτητή ήτοι τον ισχυρισμό περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση.

Κατά πάγια νομολογία, η επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα. Προκαθορισμένος τρόπος δεν υπάρχει. Με την προϋπόθεση ότι η έρευνα είναι επαρκής, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που η διοίκηση επέλεξε να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα υπ' αυτής διαπιστωθέντα πρωτογενή ευρήματα (βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 447 και Ράφτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 και Κώστας Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1002/2009, ημερ. 27.10.2011).

Στη βάση της πιο πάνω υποχρέωσης του αρμόδιου οργάνου για δέουσα έρευνα θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν οι ισχυρισμοί του αιτητή σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός του, για να διαφανεί εάν όντως το αρμόδιο όργανο προέβη στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα.

Κατά την υποβολή αιτήματος διεθνούς προστασίας, ο αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη Νιγηρία λόγω του θείου του. Ο πατέρας του σκοτώθηκε εξαιτίας κτηματικής διαμάχης και τον ίδιο τον απειλούσαν με θάνατο. (ερ. 1 του Δ.Φ.).

 

Στο πλαίσιο της προσωπικής του συνέντευξης, ζητηθείς να προσδιορίσει τον τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του, ο αιτητής δήλωσε ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του στη Νιγηρία διέμενε στη πόλη Umunna, στη πολιτεία Imo. Όσον αφορά την οικογένειά του, ο αιτητής ανέφερε ότι στη χώρα καταγωγής του διαμένουν η μητέρα του και τα πέντε αδέλφια του, με τους οποίους διατηρεί συχνή επικοινωνία. Όπως ανέφερε, ο πατέρας του απεβίωσε πριν από τέσσερα (4) χρόνια ήτοι το 2020. Ως προς το επαγγελματικό του υπόβαθρο, ανέφερε ότι ασχολείτο με λογισμικά συστήματα πριν από κάποια χρόνια.

 

Όσον αφορά τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι φοβόταν τον θείο του, ο οποίος, κατά τον ισχυρισμό του, αφού δολοφόνησε τον πατέρα του, αποπειράθηκε, μετά την κηδεία, να σκοτώσει τον ίδιο εξαιτίας περιουσιακής διαφοράς, πριν από 4 χρόνια.

 

Κληθείς να εξηγήσει την αντίφαση που προέκυψε, μιας και στην αρχική του αίτηση ανέφερε ότι κάποια άτομα δολοφόνησαν τον πατέρα του και απειλούσαν τον ίδιο με θάνατο, ενώ το πρόβλημα που αντιμετώπιζε σύμφωνα με τα λεγόμενα του ήταν μόνο με τον θείο του, διευκρίνισε ότι δεν υπήρχαν άλλοι, αλλά μόνο ο θείος του. Κληθείς να διευκρινίσει τι φοβάται ότι θα του συμβεί σε περίπτωση που επιστρέψει στη Νιγηρία απάντησε ότι θα απειληθεί και πάλι από τον θείο του. (βλ. ερ. 66 του Δ.Φ.)

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τις δηλώσεις του αιτητή, κατά το στάδιο της συνέντευξης του, σχημάτισε δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στην ταυτότητα, προφίλ και χώρα καταγωγής του αιτητή, και ο δεύτερος ισχυρισμός αφορά στον ισχυριζόμενο φόβο δίωξης του αιτητή από τον θείο του λόγω περιουσιακών διαφορών.

Αναφορικά με το πρώτο ισχυρισμό κρίθηκε ότι στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του καθώς εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του αιτητή.

Σε ό,τι αφορά τον δεύτερο ισχυρισμό, o εν λόγω έτυχε απόρριψης για τους κάτωθι λόγους. Κατ' αρχάς, ως επισήμανε ο αρμόδιος λειτουργός, ο αιτητής αδυνατούσε να παράσχει μια συνεκτική και προσωπική αφήγηση και να υποστηρίξει με πλήρη σαφήνεια τον λόγο για τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα του. Οι ισχυρισμοί του δεν είχαν την απαιτούμενη ακρίβεια, επάρκεια λεπτομερειών και απαιτούμενη λογική συνοχή μεταξύ τους, ενώ εντοπίστηκαν αντιφάσεις τις οποίες δεν κατάφερε να εξηγήσει με ικανοποιητικό τρόπο. Εντοπίστηκε έλλειψη ευλογοφάνειας στο αφήγημα του και δεν υπήρχε χρονική συνοχή στη περιγραφή των γεγονότων.

Ως τονίζει ο αρμόδιος λειτουργός, οι ισχυρισμοί του αιτητή είναι αντιφατικοί, μη ευλογοφανείς και στερούνται χρονικής συνοχής όσον αφορά την περιγραφή των γεγονότων, αφού αρχικά ισχυρίστηκε ότι το πρόβλημά του ξεκίνησε στις αρχές του 2020, όταν δέχτηκε απειλές από τον θείο του, ενώ στη συνέχεια δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα του στις 08/03/2021, δηλαδή ένα έτος μετά τις απειλές που δέχτηκε. Παρουσιάζεται έλλειψη ευλογοφάνειας, αφού, ενώ ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε τη χώρα του λόγω απειλών κατά της ζωής του από τον θείο του, εντούτοις, ερωτηθείς εάν του συνέβη οτιδήποτε κατά το τελευταίο έτος που βρισκόταν στη Νιγηρία, απάντησε αρνητικά.

Παράλληλα, ως τονίζει ο αρμόδιος λειτουργός, παρουσιάζεται έλλειψη ευλογοφάνειας, αφού, ο αιτητής ενώ ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω απειλών κατά της ζωής του που δέχτηκε από τον θείο του, στην αίτησή του για επανάνοιγμα του φακέλου του ανέφερε ότι ήθελε απλώς να κανονίσει τα χαρτιά του. Όταν του επισημάνθηκε το ανωτέρω γεγονός, ανέφερε ότι απλώς επιθυμούσε το επανάνοιγμα του φακέλου του.

Έπειτα, ως καταγράφεται από τον αρμόδιο λειτουργό, παρουσιάζονται αντιφάσεις και έλλειψη ευλογοφάνειας, αφού, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι διωκόταν μόνο από τον θείο του, ενώ στην αρχική του αίτηση ανέφερε ότι άτομα που είχαν σκοτώσει τον πατέρα του απειλούσαν και τον ίδιο με θάνατο. Όταν του επισημάνθηκε η αντίφαση, ανέφερε ότι μόνο ο θείος του τον απειλούσε, με αποτέλεσμα οι αντιφατικοί ισχυρισμοί του να πλήττουν την αξιοπιστία του σε σχέση με την ισχυριζόμενη δίωξή του.

Συνεπώς, η εσωτερική αξιοπιστία του αιτητή δεν τεκμηριώθηκε.

Ακολούθως, κατά την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι τα όσα ανέφερε ο αιτητής στη συνέντευξη του, αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματος του και ως εκ τούτου δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την οποιαδήποτε ανάλυση των εν λόγω δεδομένων μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης. Εν τέλει, ο ισχυρισμός απορρίφθηκε στην ολότητα του.

 

Ενόψει των πιο πάνω ευρημάτων, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής δεν δικαιούται προσφυγικό καθεστώς, αφού στο πρόσωπο του δεν συντρέχουν εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν το γεγονός ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτή λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης για ένα από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3 και 3Δ του Περί Προσφύγων Νόμου ήτοι την εθνικότητα την φυλή, τη θρησκεία, την ιδιότητα μέλους σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή την πολιτική γνώμη όπως περιγράφεται στο άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 και το άρθρο 10 της οδηγίας 2011/95/ΕΕ. Περαιτέρω, θεώρησε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο του αιτητή, καθότι δεν προέκυψε πραγματικός κίνδυνος θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης δυνάμει του άρθρου 15(α) και (β) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο άρθρο19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου). Επιπρόσθετα, η αρμόδια αρχή, έκρινε ότι ούτε και οι προϋποθέσεις για χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας συντρέχουν δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, μιας και στην πόλη Umunna, της πολιτείας Imo της Νιγηρίας, τόπο  προηγούμενης διαμονής του αιτητή, δεν επικρατούν συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων λόγω εσωτερικής και/ή διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης.

 

Ενόψει των πιο πάνω αναφερθέντων, κρίνω ότι ουδεμία περαιτέρω έρευνα χρειαζόταν για την εξέταση της αίτησης του αιτητή.

 

Θα προχωρήσω να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018) και ενόψει τούτου να κρίνω αν ορθά το αρμόδιο όργανο απέρριψε το αίτημα του Αιτητή.

 

Λαμβάνοντας υπόψιν τις δηλώσεις του αιτητή, ως αυτές προβλήθηκαν καθ' όλη τη διαδικασία εξέτασης του αιτήματός του και οι οποίες παρατέθηκαν λεπτομερώς ανωτέρω, παρατηρώ εκ προοιμίου ότι αυτός δεν ήταν σε θέση να στοιχειοθετήσει την αξιοπιστία των δηλώσεων του γύρω από τον φόβο δίωξης του από τον θείο του λόγω περιουσιακών διαφορών.

 

Ορθώς, λοιπόν, θεωρώ κρίθηκε από τους καθ' ων η αίτηση ότι, τα όσα προβλήθηκαν στη συνέντευξη του αιτητή, ως ανωτέρω καταγράφονται, έθεταν εύλογα εν αμφιβόλω την αξιοπιστία των λεγομένων του αναφορικά με τα όσα ισχυρίστηκε, καθότι δεν ήταν σε θέση να παρέχει ικανοποιητικές πληροφορίες σχετικά με τον ισχυριζόμενο φόβο δίωξης του, ενώ οι απαντήσεις του στερούνταν εύλογα αναμενόμενων λεπτομερειών και περιείχαν αρκετές ελλείψεις, χρονικές ασυνέχειες και αντιφάσεις όσον αφορά  τον κίνδυνο που ισχυρίστηκε ότι διατρέχει από τον θείο του. Θα συμφωνήσω με την αξιολόγηση στην οποία έχει προβεί ο αρμόδιος λειτουργός ως καταγράφεται στην Έκθεση - Εισήγηση και με τα σημεία που εντόπισε περί του να καταλήξει σε εύρημα περί της μη αξιοπιστίας του αιτητή  και επομένως παρέλκει η όποια επανάληψη τους.

 

Επομένως, καταλήγω ότι το εν λόγω αφήγημα του αιτητή δεν παρουσιάζει ευλογοφάνεια, στερείται χρονικής συνοχής και περιέχει ουσιώδεις αντιφάσεις. Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι τα εκ του αιτητή εξιστορισθέντα δεν αντικατοπτρίζουν βιωματικά περιστατικά. Επομένως, ο υπό εξέταση ισχυρισμός κρίνεται ως εσωτερικά μη αξιόπιστος.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία των ανωτέρω δηλώσεών του, το Δικαστήριο κρίνει ότι εκ των όσων αυτός δήλωσε, λόγω της απολύτου προσωπικής φύσεως τους, δεν προκύπτουν στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο περαιτέρω έρευνας σε εξωτερικές πηγές. Στη βάση, λοιπόν, της αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας των δηλώσεών του αιτητή, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτεται ως μη αξιόπιστος στο σύνολό του.

 

Υπό το φως των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης που έγιναν αποδεκτά, κρίνεται ότι ορθώς οι καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν, σύμφωνα και με τα πιο πάνω, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του αιτητή ως πρόσφυγα, καθώς όπως προκύπτει από το πιο πάνω ιστορικό, ο αιτητής δεν τεκμηρίωσε κατά τρόπο κανένα απολύτως ισχυρισμό ο οποίος στοιχειοθετεί βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης, που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στο πρόσωπό του, έτσι όπως η έννοια του πρόσφυγα ερμηνεύεται στην Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από τον Περί Προσφύγων Νόμο, καθότι ο αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας, ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων σύμφωνα με το άρθρο 3 του Περί Προσφύγων Νόμου.

 

Συνακόλουθα, ο αιτητής δεν επικαλέστηκε κανέναν ουσιώδη λόγο που να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη υπό τη μορφή θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή βασανιστηρίων, εξευτελιστικής ή απάνθρωπης μεταχείρισης ή τιμωρίας, για να του δοθεί συμπληρωματική προστασία σύμφωνα με το άρθρο 19 (2) (α), (β) του Περί Προσφύγων Νόμου.

 

Περαιτέρω, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν συντρέχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, ο αιτητής, σε περίπτωση επιστροφής  στη χώρα καταγωγής του θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, ως οι διατάξεις του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπουν, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε έγκυρες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής του αιτητή, προς εξέταση της κατάστασης στην πολιτεία Imo, η οποία έχει γίνει δεκτό ότι αποτελεί τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Σύμφωνα δε, με το WAR WATCH (World Assessment and Tracking of Civilian Harm), που αποτελεί διαδικτυακή πληροφοριακή πύλη της Ακαδημίας της Γενεύης (Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights) για την καταγραφή και ανάλυση ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά την περίοδο (αναφοράς) μεταξύ Ιουλίου 2024 και Ιουνίου 2025, η Νιγηρία εμπλέκεται από το 2009 στις βορειοανατολικές περιοχές της χώρας, σε δύο μη-διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις κατά των μη κρατικών ένοπλων ομάδων Boko Haram και του Ισλαμικού Κράτους στην επαρχία της Δυτικής Αφρικής (ISWAP), καθώς επίσης, στη Νιγηρία υπάρχει και μια μη-διεθνής ένοπλη σύρραξη μεταξύ του ISWAP και της Boko Haram.^[1]

Ειδικότερα όσον αφορά την πολιτεία Imo, τόπος συνήθους διαμονής του αιτητή,  για σκοπούς πληρότητας της έρευνας, παραθέτω αριθμητικά δεδομένα επί των περιστατικών ασφαλείας στη συγκεκριμένη περιοχή. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 23/01/2026), καταγράφηκαν 73 περιστατικά ασφαλείας, από τα οποία προκλήθηκαν 107 θάνατοι.[2]

Σημειώνεται δε πως ο πληθυσμός της πολιτείας Imo για το έτος 2022 εκτιμήθηκε στους 5,459,300 κατοίκους[3] και για το έτος 2025 εκτιμήθηκε στους 6,013,800 κατοίκους.[4] Καθώς, ο συνολικός πληθυσμός της πολιτείας Imo  εκτιμάται σε 6,013,800 κατοίκους ( για το 2025), καθίσταται σαφές ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός θανάτων στην εν λόγω περιοχή από περιστατικά ασφαλείας δεν ανέρχεται σε τόσο υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να συναχθεί ότι στην πολιτεία Imo επικρατούν συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων στα πλαίσια οιασδήποτε εσωτερικής και/ή διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης.

Κατά συνέπεια, η πολιτεία Imo της Νιγηρίας, τόπος καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του αιτητή, δεν φαίνεται να πλήττεται από συγκρούσεις και περιστατικά βίας οι οποίες πληρούν το όριο του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ως αυτό ερμηνεύθηκε νομολογιακά στις αποφάσεις C-465/07 - Elgafaji και C‑285/12 - Diakit? του ΔΕΕ[5]. Πέραν τούτου, λαμβάνοντας υπόψιν και το προσωπικό προφίλ του αιτητή, διαπιστώνω ότι απουσιάζουν ιδιαίτερες επιβαρυντικές περιστάσεις, δεδομένου ότι ο αιτητής συνιστά ενήλικα, υγιή, με βασική μόρφωση και χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας. Συμπερασματικά, δεν κρίνω ότι ανακύπτουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι ο αιτητής θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του και συγκεκριμένα στην πολιτεία Imo.

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού διοικητικού φακέλου, αφού ουδεμία περαιτέρω μαρτυρία προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσας προς υποστήριξη της αιτήσεως και αφού εξέτασα, τόσο τη νομιμότητα, όσο και την ουσία της υπό αναφορά υπόθεσης, καταλήγω ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση του αιτητή.

Εν τέλει, σημειώνεται ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, ασκώντας την εξουσία που του παρέχει το άρθρο12Βτρις του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000, έκδωσε την Κ.Δ.Π 145/2025, δυνάμει της οποίας η Νιγηρία περιλαμβάνεται στον κατάλογο των χωρών με τις ασφαλείς χώρες ιθαγένειας. Ο αιτητής στην παρούσα δεν έχει προβάλει οποιοδήποτε λόγο για να θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής χώρα ιθαγένειας, στη βάση των όσων διαλαμβάνονται από το αρ.12Βτρις (6).

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1000 έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

                                                                                     Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.