ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1316/2024

10 Φεβρουαρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

P.N.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Γ. Στυλιανού και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (κ.κ.), Δικηγόροι για τον Αιτητή

Ν. Νικολάου (κ.), Δικηγόρος,  για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται παράνομη, άκυρη, και στερούμενη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος, η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 5.3.2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023. Ταυτόχρονα αιτείται την αναγνώρισή του ως πρόσφυγα ή, επικουρικώς την χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από την Δημοκρατία του Καμερούν (εφεξής: «Καμερούν») και  περί τις 13.3.2023 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 8.2.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε σχετική Έκθεση/ Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και για επιστροφή στη χώρα καταγωγής του. Στις 5.3.2024, ο Προϊστάμενος εξέδωσε απόφαση για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στο Καμερούν. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 26.3.2026 αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, προωθεί αποκλειστικά τους ισχυρισμούς περί έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης. Ως προς την ουσία της υπόθεσης, προωθείται ότι ο Αιτητή συνελήφθη από το στρατό της χώρας του για να αφεθεί στη συνέχεια ελεύθερος και να εγκαταλείψει τη χώρα.  Ως εκ τούτου, εισηγείται τη χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, καταδεικνύοντας ότι δεν προκύπτει μελλοντικός κίνδυνος σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του, παραπέμποντας στα ευρήματά τους κατά τη διοικητική εξέταση της αίτησής του όπου ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του κρίθηκε ως αναξιόπιστος. Συνεπώς, εισηγούνται την απόρριψη της αίτησής του.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des trait?s des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος)καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Επισημαίνεται εκ προοιμίου, ότι το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, σημειώνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα του διότι κατηγορήθηκε ότι είναι μέλος των Ambazonians. Ειδικότερα, οι αρχές της χώρας του τον κατηγόρησαν ότι συνεργάζεται με το αυτονομιστικό κίνημα. Από την άλλη οι αποσχιστές τον κατηγόρησαν ότι δίδει πληροφορίες για αυτούς στην αστυνομία. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι μία φορά, καθώς συμμετείχε σε διαμαρτυρία μπροστά από το πανεπιστήμιο, συνελήφθη από την αστυνομία και παρέμεινε υπό κράτηση.

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής δήλωσε ότι γεννήθηκε στην πόλη Douala το 2003, όπου και διέμενε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Δήλωσε χριστιανός ως προς το θρήσκευμά του. Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, δήλωσε άγαμος, ενώ ανέφερε ότι η μητέρα του απεβίωσε και ότι ο πατέρας του βρίσκεται στην Αυστρία. Η δίδυμη αδελφή του και η ξαδέλφη του διαμένουν στη Douala, όπου επίσης διαμένουν οι παππούδες του. Διαθέτει, επίσης, πέντε ετεροθαλή αδέλφια, τα οποία διαμένουν με τον πατέρα του στην Αυστρία. Με την οικογένειά του διατηρεί, ως ανέφερε, επικοινωνία. Αναφορικά με το μορφωτικό του επίπεδο, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ δεν κατόρθωσε, να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη διοίκηση επιχειρήσεων και στα οικονομικά. Επιπλέον, εργάστηκε ως πωλητής ρούχων στο κατάστημα που διατηρούσε η μητέρα του.

14.          Όσον αφορά στους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής, κατά την ελεύθερη αφήγησή του, δήλωσε ότι, ενώ γευμάτιζε με έναν φίλο του, τους κάλεσε ένας στρατηγός, ο οποίος αναζητούσε Ambazonians. Ο Αιτητής και ο φίλος του φορούσαν ενδυμασία σε κόκκινο και μαύρο χρώμα και, στη συνέχεια, το εν λόγω πρόσωπο επέστρεψε μαζί με ακόμη έξι άτομα και άρχισε να κακοποιεί σωματικά τον Αιτητή και τον φίλο του, θεωρώντας τους αποσχιστές. Ακολούθως, τους κράτησαν για δέκα ημέρες πλησίον του σταθμού του τρένου, όπου τους υπέβαλαν σε ανάκριση προκειμένου να αποκαλύψουν πού κρύβουν όπλα. Ο Αιτητής, ο οποίος, όπως δήλωσε, δεν είναι αποσχιστής, ανέφερε ότι δεν γνώριζε οτιδήποτε σχετικό, με αποτέλεσμα το εν λόγω πρόσωπο να τον απειλήσει ότι θα σκοτώσει τον ίδιο και την οικογένειά του. Αφού κρατήθηκε για δέκα ημέρες, διέφυγε, όταν κάποιοι αποσχιστές άνοιξαν το κελί. Την επόμενη ημέρα, η γιαγιά του τον ενημέρωσε ότι αποσχιστές αναζητούσαν όπλα στο σπίτι του. Τότε, η γιαγιά του τού έδωσε το διαβατήριό του στο αεροδρόμιο της Douala, όπου μετέβη ο Αιτητής και αναχώρησε από τη χώρα. Η μητέρα του, όπως ανέφερε, απεβίωσε από καρδιακή προσβολή όταν, ερχόμενη για να μαζέψει τα ρούχα του, εμφανίστηκαν αποσχιστές και τον αναζήτησαν. Στη συνέχεια, υποβλήθηκαν στον Αιτητή ερωτήματα διευκρινιστικής φύσεως αναφορικά με την αναζήτησή του από τις αρχές και τους αποσχιστές, καθώς και τις περιστάσεις της κράτησης και της διαφυγής του. Ερωτηθείς τι ενδέχεται να του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα του, ο Αιτητής απάντησε ότι θα τον συλλάβουν οι στρατιωτικοί και οι αποσχιστές και ότι δεν μπορεί, δεδομένου ότι ο στρατός βρίσκεται παντού, να μεταβεί σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή της χώρας του.

15.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς: πρώτον την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής του και δεύτερον, την αναζήτηση του Αιτητή από το στρατό και από τους Αμπαζόνιανς.

16.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθώς κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν με ακρίβεια και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παράσχει όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες, ενώ επίσης οι πληροφορίες που παρείχε επιβεβαιώνονται από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, καθώς και από το προσκομισθέν από αυτόν διαβατήριο.

17.          Ο δεύτερος ωστόσο ισχυρισμός του έτυχε απόρριψης, καθώς κρίθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να δώσει επαρκείς πληροφορίες, ενώ εντοπίστηκα και αντιφάσεις στις δηλώσεις του. Δεδομένης της προσωπικής φύσης των δηλώσεών του, οι Καθ’ ων η αίτηση δεν εξέτασαν περαιτέρω την εξωτερική του αξιοπιστία απορρίπτοντας τον υπό εξέταση ισχυρισμό στο σύνολό του.

18.          Στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, και κατόπιν αξιολόγησης του μελλοντοστραφούς κινδύνου που αυτός ενδέχεται να διατρέχει, έγινε καταρχάς δεκτό ότι ο Αιτητής θα μπορούσε, κατ’ αρχήν, να αντιμετωπίσει κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του εάν επιστρέψει στη νοτιοδυτική περιφέρεια της χώρας. Ωστόσο λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές του περιστάσεις, κρίθηκε ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

19.          Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου ακροαματική διαδικασία, ερωτηθείς ο Αιτητής αναφορικά με τον πυρήνα του αιτήματός του, δήλωσε ότι όταν μετέβαινε στο σχολείο μαζί με φίλο του, συνάντησαν αστυνομικό, o οποίος τους ακολουθούσε διότι ο φίλος του είχε όπλα στην τσάντα του, δεδομένο που αγνοούσε ο Αιτητής. Κατόπιν έρευνας στην τσάντα του η οποία είχε και τα προσωπικά του στοιχεία που φαίνονται από τα βιβλία του, ο Αιτητής πήγε στη θεία του, όπου της εξήγησε όσα είχαν προηγηθεί. Όπως ανέφερε, όταν οι αστυνομικοί έφθασαν στον σπίτι του, ερεύνησαν την οικία της μητέρας του, αναζητώντας τον ίδιο. Η μητέρα του αρνήθηκε να αποκαλύψει την παρουσία του, γεγονός που του επέτρεψε να διαφύγει και να μεταβεί στη Douala, όπου παρέμεινε για χρονικό διάστημα περίπου ενός μηνός. Μετά την άφιξή του εκεί, επικοινώνησε τηλεφωνικώς με συγγενικό πρόσωπο, στο οποίο εξήγησε την κατάσταση, και του ειπώθηκε ότι θα επιχειρούσε να βρεθεί τρόπος για να εγκαταλείψει τη χώρα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, η μητέρα του τον προστάτευσε, αρνούμενη να αποκαλύψει την παρουσία του στις αρχές, και το εν λόγω περιστατικό αποτέλεσε την αφορμή για την τελική του αναχώρηση από τη χώρα. Κατόπιν διευκρινιστικής ερώτησης ο Αιτητής δήλωσε ότι ουδέποτε συνελήφθη ή κρατήθηκε χάρις στη μητέρα του. Όταν του υποβλήθηκε ότι κατά τη διοικητική διαδικασία οι περιστάσεις της φερόμενης δίωξής του από τις αρχές και τους αποσχιστές παρουσιάζονται με ένα εντελώς διαφορετικό αφήγημα, ο Αιτητής επικαλέστηκε την κακή μετάφραση των δηλώσεών του, επιβεβαιώνοντας ωστόσο ότι τα πρακτικά της συνέντευξης φέρουν την υπογραφή του.

20.          Προχωρώντας το Δικαστήριο σε de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν του δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, το Δικαστήριο συντάσσεται με τη διάκριση των επιμέρους ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

21.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή γίνεται αποδεκτός, καθώς αυτός παρέθεσε με συνοχή και συνέπεια τα προσωπικά του στοιχεία, καθώς και τον τόπο καταγωγής και διαμονής του, με τα στοιχεία που ανέφερε ως προς τα μέρη διαμονής και καταγωγής του να επιβεβαιώνονται και από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες εντοπίζονται εντός του διοικητικού φακέλου και μερικώς από το προσκομισθέν από αυτόν διαβατήριο.

22.          Ο Αιτητής υπήρξε γενικόλογος και μη επαρκώς περιγραφικός ως προς τις περιστάσεις της φερόμενης δίωξής του, τόσο από τις κρατικές αρχές όσο και από τους αποσχιστές. Όπως ορθώς επισημαίνεται και από τους Καθ’ ων η αίτηση, το αφήγημά του εμφανίζει ουσιώδεις αντιφάσεις, ιδίως ως προς τις περιστάσεις της φερόμενης δίωξής του από τον στρατό. Πέραν των όσων οι Καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν στην έκθεση, η οποία αποτέλεσε την αιτιολογική βάση της επίδικης απόφασης, παρατηρείται ότι κατά το στάδιο της συνέντευξης ο Αιτητής ανέφερε ότι συνελήφθη και κρατήθηκε επί δέκα (10) ημέρες, ενώ ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε κρατήθηκε, αλλά ότι, με την προστασία της μητέρας του, κατόρθωσε να διαφύγει ενώ τον αναζητούσαν οι αρχές. Πρόκειται για ευθεία και ιδιαιτέρως ουσιώδη αντίφαση, η οποία αφορά τον ίδιο τον πυρήνα του ισχυρισμού περί παρελθούσας δίωξης.

23.          Περαιτέρω, οι περιστάσεις που φέρεται να προηγήθηκαν της φυγής του από τη χώρα παρουσιάζονται σημαντικά διαφοροποιημένες στα διάφορα στάδια της διαδικασίας. Κατά τη διοικητική διαδικασία, ο Αιτητής ανέφερε ότι, γευματίζοντας με ένα φίλο του, εντοπίστηκε από στρατιωτικό αξιωματούχο, ο οποίος, λόγω των χρωμάτων των ενδυμάτων του (άσπρο, μαύρο και κόκκινο), θεώρησε ότι συνδέεται με τους αποσχιστές. Αντιθέτως, ενώπιον του Δικαστηρίου, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι, καθ’ οδόν προς το σχολείο, υποβλήθηκε σε έλεγχο μαζί με φίλο του, επειδή ο τελευταίος είχε όπλα στην τσάντα του.

24.          Παράλληλα, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής προέβαλε διαφορετικούς ισχυρισμούς, αναφέροντας γενικώς ότι οι αποσχιστές τον κατηγορούσαν ως πληροφοριοδότη της αστυνομίας, ενώ οι αρχές τον θεωρούσαν αποσχιστή. Άλλοτε δε αναφέρεται σε δίωξη από την αστυνομία και άλλοτε από τον στρατό, χωρίς σαφή και συνεκτική διάκριση μεταξύ των φερόμενων φορέων δίωξης. Επιπλέον, έκανε λόγο για σύλληψή του κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο πανεπιστήμιο και κράτησή του από την αστυνομία, ισχυρισμός ο οποίος δεν επαναλαμβάνεται ούτε επιβεβαιώνεται σε μεταγενέστερα στάδια της διαδικασίας. Κληθείς να εξηγήσει τις ανωτέρω αντιφάσεις, ο Αιτητής επικαλέστηκε λανθασμένη μετάφραση. Ωστόσο, ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι υπέγραφε τα πρακτικά της συνέντευξης και δεν κατόρθωσε να παράσχει επαρκείς και πειστικές εξηγήσεις για το εύρος και τη σοβαρότητα των αποκλίσεων στο αφήγημά του. Περαιτέρω, μολονότι ο ισχυρισμός περί δίωξης από διαφορετικούς φορείς (αποσχιστές και κρατικές αρχές) θα μπορούσε, κατ’ αρχήν, να εξεταστεί αυτοτελώς, η έντονη γενικότητα, η σύγχυση και ο τρόπος με τον οποίο τα φερόμενα περιστατικά συνδέονται μεταξύ τους δεν επιτρέπουν την αποσπασματική αξιολόγησή τους ούτε οδηγούν σε διαφορετικό συμπέρασμα ως προς την εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή.

25.          Ως προς την εξωτερική πτυχή του εν λόγω ισχυρισμού, από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που παρατίθενται στη συνέχεια επιβεβαιώνεται η ύπαρξη ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ του τακτικού στρατού της χώρας και των αποσχιστών. Ο Αιτητής δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να αφορά τον ίδιο προσωπικά προς τεκμηρίωση των συναφών ισχυρισμών του, ούτε ευλόγως αναμένεται να εντοπιστούν από το Δικαστήριο εξωτερικές πηγές για αυτού του είδους τις φύσεως προσωπικές περιστάσεις. Ως εκ τούτου, δεδομένης της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται.

26.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

27.          Το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του και αναφορικά με την θρησκεία του.

 

28.          Οι πηγές ανέφεραν ότι το Καμερούν συνεχίζει να επηρεάζεται από δύο μεγάλες συγκρούσεις: τη σύγκρουση του λεκανοπεδίου της Λίμνης Τσαντ στην περιοχή του Άπω Βορά και την εσωτερική κρίση στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν (NWSW)^[2].

 

29.          Στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν, γνωστές και ως Αγγλόφωνες περιοχές^[3], οι συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των αποσχιστών συνεχίζονται από το 2017, όταν οι αποσχιστές επιχείρησαν να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος^[4]. Το Armed Conflict Location & Event Data Project (ACLED) ανέφερε ότι το 2023, οι εσωτερικές διαφωνίες μεταξύ των ηγετών των αποσχιστών χώρισαν τις αυτοανακηρυχθείσες αγγλόφωνες κυβερνήσεις σε περισσότερες από 50 αποσχιστικές ομάδες, αποδυναμώνοντας τις πολιτικές τους απαιτήσεις και την ικανότητά τους να αντισταθούν στις κυβερνητικές επιθέσεις^[5]. Το ACLED περαιτέρω έδειξε ότι η συνεχιζόμενη σύγκρουση και οι ανταγωνιστικές εδαφικές διεκδικήσεις μεταξύ αυτονομιστικών ομάδων και της κεντρικής κυβέρνησης έχουν μετατρέψει τις αγγλόφωνες περιοχές σε ένα κατακερματισμένο σύστημα φορολογίας, ασφάλειας και δημόσιων υπηρεσιών, τις οποίες διαχειρίζονται διάφοροι ασυντόνιστοι παράγοντες, μεταξύ των οποίων αυτονομιστές, η κυβέρνηση, ιδιωτικές εταιρείες και ανθρωπιστικές οργανώσεις^[6].

 

30.          Τον Ιούνιο του 2025, το Agence France Presse αναφέρει ότι: «Από το 2016, οι Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές του Καμερούν έχουν σπαραχθεί από σύγκρουση μεταξύ αγγλόφωνων αυτονομιστών και της κυβέρνησης. Πολλοί αγγλόφωνοι Καμερουνέζοι δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν συστημικές διακρίσεις στη χώρα όπου κυριαρχεί η γαλλόφωνη πλειοψηφία. Ωστόσο, αυτό που ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για τα πολιτικά δικαιώματα εξελίχθηκε γρήγορα σε ένοπλη εξέγερση. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις της Human Rights Watch, οι συγκρούσεις έχουν προκαλέσει μέχρι σήμερα τον θάνατο τουλάχιστον 6.000 αμάχων. Αυτονομιστικές ομάδες έχουν προχωρήσει σε απαγωγές και επιθέσεις κατά αμάχων και κρατικών αξιωματούχων, ενώ ο στρατός και η αστυνομία κατηγορούνται ότι εξαπολύουν επιχειρήσεις με στόχο την τιμωρία φερόμενων υποστηρικτών των αυτονομιστών. Παράλληλα, τζιχαντιστές της Boko Haram σπέρνουν τον τρόμο στο άλλο άκρο της χώρας, στην Περιφέρεια του Άπω Βορρά, όπου η οργάνωση δρα από το 2009. Οι πολλαπλές κρίσεις ασφάλειας έχουν εκτοπίσει μεγάλο αριθμό Καμερουνέζων από τις εστίες τους και συνιστούν πρόκληση για την ειρηνική διεξαγωγή των εκλογών».[7]

 

31.          Τον Ιούνιο του 2025, το Γραφείο του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς σημειώνει ότι: «Η βία περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αγγλόφωνες περιοχές της χώρας και είναι εντονότερη στη Βορειοδυτική σε σύγκριση με τη Νοτιοδυτική. Οι αυτονομιστές είναι πιο δραστήριοι σε αγροτικές, απομακρυσμένες και υποανάπτυκτες περιοχές. Παρότι η στρατιωτική παρουσία έχει ενισχυθεί στις πόλεις, δεν είναι επαρκής για την αποτροπή περιστατικών ανασφάλειας».[8]

 

32.          Τον Ιούνιο του 2025, το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (UNOCHA) επισημαίνει ότι: «Η κατάσταση στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές (NWSW) παρέμεινε εύθραυστη και ασταθής, με συνεχιζόμενες επιθέσεις και συγκρούσεις μεταξύ των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας (SSFs) και μη κρατικών ένοπλων ομάδων (NSAGs). Εξακολούθησαν να αναφέρονται απαγωγές με σκοπό την καταβολή λύτρων, στοχευμένες δολοφονίες, αυθαίρετες συλλήψεις και απώλειες αμάχων».[9]

 

33.          Τον Μάρτιο του 2025, το Global Centre for the Responsibility to Protect αναφέρει ότι: «Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ομάδων, καθώς και οι εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών αυτονομιστικών ομάδων, συνεχίζονται αμείωτα στις αγγλόφωνες Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές».[10]

 

34.          Με βάση τις ανωτέρω πηγές, προκύπτει ότι η ένοπλη κρίση στο Καμερούν εκδηλώνεται κατά κύριο λόγο και σχεδόν αποκλειστικά στις αγγλόφωνες Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές, όπου καταγράφονται συγκρούσεις μεταξύ κρατικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ομάδων, απαγωγές, στοχευμένες επιθέσεις και απώλειες αμάχων. Συνεπώς, από τα διαθέσιμα στοιχεία δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλων συγκρούσεων ή γενικευμένης ανασφάλειας Littoral Region, γεγονός που καταδεικνύει ότι η κατάσταση ασφάλειας στη Douala, τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή (βλ. 26, σημείο 3χ, όπου ο Αιτητής επιβεβαιώνει ότι όλη του τη ζωή έμενε στη Douala, με εξαίρεση τον ένα μήνα προτού εγκαταλείψει τη χώρα και για ένα έτος όταν πήγε για σπουδές στην Buea - στην Douala άλλωστε διαμένουν και τα στενότερα συγγενικά του πρόσωπα) παραμένει συνολικά ομαλή σε σύγκριση με τις πληττόμενες αγγλόφωνες περιοχές.

 

35.          Η υπό εξέταση σύγκρουση έχει ήδη διάρκεια περίπου εννέα ετών και επηρεάζει τόσο τη Βορειοδυτική όσο και τη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν. Τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι πρόκειται για μια μακροχρόνια και σταθερά εγκατεστημένη κρίση. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση επίλυσής της στο άμεσο μέλλον, καθώς η σύγκρουση δεν συζητήθηκε ούτε στην πρόσφατη συνεδρίαση της Ομάδας Υπουργικής Δράσης της Κοινοπολιτείας του Καμερούν τον Μάρτιο του 2025.[11].

 

36.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας γενικότερα στη περιφέρεια Littoral, ευρύτερη περιοχή στην οποία εντάσσεται η πόλη Douala, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος καταγράφηκαν 12 περιστατικά ασφαλείας τα οποία επέφεραν 4 θανάτους. Ειδικότερα στη πόλη Douala, για την ίδια χρονική περίοδο καταγράφηκαν 8 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία επέφεραν 3 θανάτους.[12] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πόλης Douala ανέρχεται σε σήμερα στους 4.346.000 κατοίκους.[13]

37.          Ως προς τις αποδεκτές προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή επισημαίνονται τα εξής.

38.          Ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως χριστιανού δεν προκύπτει κάποιος κίνδυνος. Πηγές αναφέρουν πως στο Καμερούν, οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με περίπου 70% να ανήκουν σε διάφορα χριστιανικά δόγματα. Ωστόσο, υπάρχουν περιοχές όπου οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Στις βόρειες περιοχές, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, έχουν αναφερθεί περιστατικά  κοινωνικών εντάσεων μεταξύ χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων. Επιπλέον, η παρουσία εξτρεμιστικών ομάδων, όπως η Boko Haram, έχει οδηγήσει σε επιθέσεις κατά χριστιανικών κοινοτήτων στα βόρεια σύνορα με τη Νιγηρία και όχι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Παρά τις προκλήσεις αυτές, οι Χριστιανοί στο Καμερούν γενικά ασκούν τη θρησκεία τους ελεύθερα.[14]

 

39.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως αυτό έγινε αποδεκτό και ειδικότερα ότι ο Αιτητής είναι νεαρός, υγιής, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής του  και χωρίς οποιοδήποτε σημείο ευαλωτότητας ή αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης, διαθέτοντας εκεί οικογενειακό και γενικότερα κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο, κρίνεται πως σε συνάρτηση με τις παρατεθείσες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί  ευλόγως σε σοβαρό κίνδυνο.

 

40.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν προκύπτουν  οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στην προστατευτική διάταξη του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξής του για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Τέτοιος φόβος δίωξης δεν προκύπτει καθαυτός ούτε από τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή, τα οποία έχουν γίνει αποδεκτά.

 

41.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας κατά τα άρθρα 19 (2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου, καθώς δεν ανακύπτει ότι σε περίπτωση επιστροφής του στον τόπο τελευταίας διαμονής του θα εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] λόγω επαπειλούμενης θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας.

 

42.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στη Περιφέρεια Littoral περιφέρεια όπου βρίσκεται ο συνήθης τόπος διαμονής του Αιτητή κρίνω δέον να εξεταστούν τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 19(2)(γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας της και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

43.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

44.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C-549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I 11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C 119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakit?, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

 

45.          Εν προκειμένω, με βάση τις ανωτέρω πηγές, παρά την ύπαρξη πολιτικοκοινωνικών αναταραχών συνεπεία των πρόσφατων εκλογών στη χώρα, δεν συντρέχουν περιστάσεις ένοπλης σύρραξης στην περιοχή της Douala. Συνεπώς, παρέλκει η εξέταση των περαιτέρω σωρευτικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. Επικουρικώς σημειώνεται ότι τα περιστατικά ασφάλειας που προβάλλονται σε συνάρτηση με τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, όπως αυτές καταγράφονται ανωτέρω, δεν επαρκούν ώστε να τον εκθέτουν ευλόγως σε κίνδυνο εκ της παρουσίας του και μόνον στην εν λόγω περιοχή.

 

46.          Επαναλαμβάνεται ότι οι προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, έχουν ως ακολούθως: πρόκειται για ενήλικο άντρα, υγιή, χωρίς σημεία ευαλωτότητας, με οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα του, ικανό προς εργασία, με εργασιακή πείρα και με ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο, ενώ ομιλεί τόσο την αγγλική όσο και τη γαλλική. Ο Αιτητής είναι εξοικειωμένος με την περιοχή, και κατά συνέπεια είναι σε θέση να γνωρίζει και να αξιολογεί επαρκώς τους κινδύνους. Ως εκ τούτου, το προσωπικό του προφίλ σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν αναμένεται ευλόγως ο Αιτητής να εκτεθεί σε σοβαρό κίνδυνο ένεκα της κατάστασης ασφαλείας. Ως εκ τούτου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του στο άρθρο 19(2)(γ).

47.          Περαιτέρω, από τα ενώπιόν του Δικαστηρίου δεδομένα δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.