ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

Υπόθεση Αρ.: 4756/24

 

9 Φεβρουαρίου, 2026

 

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

Μ. C. M.

Αιτητού

και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

 .........

 

Ν. Α. Λοΐζου & Χ. Γ. Χριστούδιας, Δικηγόροι για τον Αιτητή

Θ. Παπανικολάου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 14.8.2024 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθώς κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία. Περί στις 19.1.2022, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 24.7.2024, ο Αιτητής κλήθηκε σε συνέντευξη και δεν παρέστη σε αυτήν, αποφασίστηκε στις31.8.2023 το κλείσιμο του φακέλου του και η διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησής του, ως σιωπηρώς αποσυρθείσας. Την 1.3.2024, ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση για επανάνοιγμα του φακέλου της αίτησής του η οποία έγινε αποδεκτή και στις 7.8.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Στις 14.8.2024, η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή την 1.11.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του κατά την ακροαματική διαδικασία, προωθεί ως μόνο λόγο προσφυγής την κατ’ ισχυρισμό έλλειψη δέουσας έρευνας. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι τα ευρήματα των Καθ’ ων η Αίτηση περί της αναξιοπιστίας του Αιτητή ήταν λανθασμένα  και ότι όσα ανέφερε συνιστούν επαρκή στοιχεία και ικανοποιητικές λεπτομέρειες ούτως ώστε ο ισχυρισμός του περί δίωξής του από μυστική κοινότητα, μέλη της οποίας δολοφόνησαν και τον πατέρα του να γίνει αποδεκτός.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η Αίτηση υπεραμύνονται της προσβαλλόμενης απόφασης. Παραπέμποντας σε συγκεκριμένα αποσπάσματα του διοικητικού φακέλου, υποστηρίζουν ότι η έρευνα που πραγματοποιήθηκε ήταν η δέουσα υπό τις περιστάσεις και ότι ορθώς το αίτημα του Αιτητή απορρίφθηκε καθώς ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του κρίθηκε αναξιόπιστος και ο ίδιος δεν διατρέχει οποιοδήποτε κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des trait?s des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας  από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

 

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατάληξη

10.          Ως προς τον προωθούμενο λόγο προσφυγής περί έλλειψης δέουσας έρευνας είναι κρίσιμο και απαραίτητο να καταστεί αντιληπτό ότι η δικαιοδοσία του παρόντος δικαστηρίου διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές της προβολής των λόγων προσφυγής. Ειδικότερα, το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί παραπέρα και εξετάζει και την ουσιαστική ορθότητα της de novo και ex nunc (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας), Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021·Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς τoυ και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελείς χαρακτηρίζονται οι λόγοι προσφυγής, οι οποίοι ακόμα και αν γίνουν δεκτοί δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτού. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI:EU:C:2012:744, σκέψεις 63 εώς 68).

 

12.          Εν προκειμένω, ο Αιτητής, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, δήλωσε ότι μυστική κοινότητα, φερόμενη ως «Osungbebe Fraternity», της οποίας μέλος υπήρξε ο πατέρας του, ευθύνεται για τη δολοφονία του τελευταίου. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι τα μέλη της εν λόγω κοινότητας τον διώκουν και τον απειλούν, προκειμένου να τον εξαναγκάσουν να ενταχθεί στις τάξεις της.

 

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι γεννήθηκε το 1982 στην πολιτεία Imo State, όπου και διέμενε μέχρι το έτος 2010. Ακολούθως, για εργασιακούς λόγους, μετοίκησε μαζί με την οικογένειά του στην πολιτεία Bayelsa State, όπου παρέμεινε μέχρι και έναν μήνα πριν από την εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του. Κατά το τελευταίο αυτό διάστημα, διέμεινε για περίπου έναν μήνα στην Abuja. Δήλωσε ότι είναι Χριστιανός, θρησκεύματος Ρωμαιοκαθολικού, και εθνοτικής καταγωγής Igbo. Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, ανέφερε ότι είναι έγγαμος, με τη σύζυγό του να διαμένει στην Abuja, με την οποία διατηρεί επικοινωνία. Οι γονείς του έχουν αποβιώσει, ενώ διαθέτει δύο αδελφούς, αμφότεροι έγγαμοι, οι οποίοι εξακολουθούν να διαμένουν στη χώρα καταγωγής του. Αναφορικά με το μορφωτικό του επίπεδο, δήλωσε ότι είναι κάτοχος πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών, ενώ επαγγελματικά ανέφερε ότι εργάστηκε επί έντεκα (11) έτη σε τραπεζικό ίδρυμα, στην πολιτεία Bayelsa. Τέλος, δήλωσε ότι αναχώρησε νομίμως από τη χώρα καταγωγής του μέσω του αεροδρομίου της Abuja και ότι ουδέποτε συνελήφθη ή κρατήθηκε από τις αρχές της χώρας του, ούτε αντιμετώπισε οποιοδήποτε πρόβλημα με αυτές.

 

14.          Ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά την ελεύθερή του αφήγηση, κατά το στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής επανέλαβε τον ισχυρισμό του περί δίωξής του από μυστική κοινότητα, στην οποία φέρεται να ανήκε ο πατέρας του, αναφέροντας ότι, τα μέλη της εν λόγω κοινότητας προέβησαν στη δολοφονία του πατέρα του και στη συνέχεια αναζητούσαν και τον ίδιο, με σκοπό να τον εξαναγκάσουν να καταστεί μέλος της. Κατόπιν σχετικών ερωτήσεων, κλήθηκε να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τη συγκεκριμένη κοινότητα, την οποία ανέφερε ως  «Osungbe Fraternity», αποδίδοντάς της εμπλοκή σε ανθρωποθυσίες, εμπορία ανθρωπίνων οργάνων και λοιπές πρακτικές, τις οποίες χαρακτήρισε ως «διαβολικές».

 

15.          Περαιτέρω, ερωτηθείς σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του πατέρα του, ανέφερε ότι ενημερώθηκε από γνωστό του πρόσωπο πως ο πατέρας του δολοφονήθηκε από τα μέλη της εν λόγω κοινότητας και ότι και ο ίδιος διέτρεχε άμεσο κίνδυνο, γεγονός που τον οδήγησε στην εγκατάλειψη της οικίας του. Όπως δήλωσε, το ίδιο πρόσωπο τον ενημέρωσε εκ των υστέρων ότι η οικία του είχε πυρποληθεί. Ο Αιτητής επανέλαβε ότι το εν λόγω πρόσωπο τον συνέδραμε τόσο στη μετάβασή του στην Abuja όσο και στην εν συνεχεία εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του. Τέλος, κατόπιν αιτήματος παροχής περαιτέρω λεπτομερειών αναφορικά με τον θάνατο του πατέρα του, ανέφερε ότι δεν δύναται να παράσχει περισσότερα στοιχεία, καθόσον δεν ήταν παρών κατά το φερόμενο περιστατικό.

 

16.          Αξιολογώντας τις ανωτέρω δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση προέβησαν στον σχηματισμό δύο ουσιωδών ισχυρισμών. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός αφορά την ταυτότητα, το προσωπικό προφίλ, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός συνίσταται στον ισχυρισμό ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε τη Νιγηρία λόγω φόβου δίωξης από ομάδα/αίρεση, στην οποία φέρεται να ήταν μέλος ο πατέρας του, ο οποίος, κατά τους ισχυρισμούς του Αιτητή, δολοφονήθηκε από τα μέλη της εν λόγω ομάδας, ενώ ακολούθως ο ίδιος κατέστη στόχος αυτών, εξαιτίας της άρνησής του να ενταχθεί στις τάξεις της.

 

17.          Ο πρώτος ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον οι πληροφορίες που παρείχε ο Αιτητής κρίθηκαν συνεκτικές και δεν παρουσίασαν ουσιώδεις αντιφάσεις. Περαιτέρω, ο Αιτητής προσκόμισε το διαβατήριό του, το οποίο επιβεβαιώνει την εθνικότητά του, καθώς και τον τόπο γέννησης και συνήθους διαμονής του, ενώ οι γεωγραφικές τοποθεσίες στις οποίες αναφέρθηκε επιβεβαιώνονται και από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

18.          Ο δεύτερος ισχυρισμός του Αιτητή απορρίφθηκε, καθόσον, κατά την αξιολόγηση της εσωτερικής του αξιοπιστίας, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει ικανοποιητικές, συγκεκριμένες και επαρκείς πληροφορίες ως προς ουσιώδεις πτυχές του πυρήνα του αιτήματός του. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να δώσει επαρκείς λεπτομέρειες αναφορικά με τη φερόμενη αδελφότητα στην οποία υποστήριξε ότι ανήκε ο πατέρας του, ούτε ως προς τα καθήκοντα του τελευταίου και τον τρόπο σύνδεσής του με αυτή. Περαιτέρω, οι απαντήσεις του κρίθηκαν γενικόλογες τόσο ως προς τον τρόπο με τον οποίο πληροφορήθηκε τον θάνατο του πατέρα του, όσο και ως προς τις περιστάσεις του εν λόγω θανάτου. Γενικόλογες κρίθηκαν, επίσης, οι δηλώσεις του αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι είχε εντοπιστεί στην οικία του, ότι αυτή είχε ερευνηθεί από τρίτους, καθώς και ως προς το γεγονός ότι, στη συνέχεια, δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός του, παρά το ότι διέμεινε, κατά τους ισχυρισμούς του, επί έναν μήνα στην Abuja, στην οικία φίλου του πατέρα του.

 

19.          Από δε την έρευνα εξωτερικών πηγών πληροφόρησης δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός αδελφότητας με την προβαλλόμενη ονομασία, ενώ τα λοιπά στοιχεία που προσκομίστηκαν αφορούσαν αποκλειστικώς στο μορφωτικό του υπόβαθρο και δεν σχετίζονται με τον πυρήνα του αιτήματός του. Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, ο δεύτερος ισχυρισμός έτυχε απόρριψης στο σύνολό του.

 

20.          Ακολούθως, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, στη βάση του μόνο αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση αξιολογώντας την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα του Αιτητή και πιο συγκεκριμένα στη πολιτεία Bayelsa, τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, σε συνάρτηση με το προφίλ του, εκτίμησαν ότι αυτός δεν διατρέχει οποιοδήποτε κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του.

 

21.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν συντρέχει βάσιμος φόβος δίωξης για κάποιον από τους λόγους που θα δικαιολογούσε την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα. Κρίθηκε επίσης ότι δεν συντρέχει πραγματικός κίνδυνος βλάβης με την έννοια του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

22.          Στο πλαίσιο της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, ο Αιτητής δια της συνηγόρου του προώθησε τον ίδιο βασικό ισχυρισμό, χωρίς ωστόσο να προσκομίσει οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία ούτε και σχολιάζεται ειδικώς οποιοδήποτε εκ των ευρημάτων των Καθ’ ων η αίτηση.

 

23.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιον μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, με βάση τα ενώπιον μου δεδομένα, δέον να απομονωθούν καταρχάς οι ουσιώδεις ισχυρισμοί του Αιτητή προς αξιολόγηση. Ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό αυτός αφορά στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής, τα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ του.

 

24.          Ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, συντάσσομαι με το σύνολο των επιμέρους ευρημάτων των Καθ’ ων η αίτηση και εν τέλει στην αποδοχή του. Στην περίμετρο του εν λόγω ισχυρισμού εντάσσονται τα επιμέρους στοιχεία που καταγράφονται στο ερ. 111 του δ.φ. Συμφωνώ εξάλλου με την κρίση ότι ο Αιτητής υπήρξε συνεκτικός ως προς τις συναφείς δηλώσεις του και ότι αυτές εν μέρει επιβεβαιώνονται από το διαβατήριο που προσκόμισε ο Αιτητής (βλ. ερ. 7 και 11 του διοικητικού φακέλου, στο εξής «δ.φ.») και τα πιστοποιητικά εκπαίδευσής του, αλλά και από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

25.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, περί δίωξής του από μέλη μυστικής κοινότητας, τα οποία φέρονται να δολοφόνησαν προηγουμένως και τον πατέρα του, επίσης φερόμενο ως μέλος της εν λόγω οργάνωσης, το Δικαστήριο συντάσσεται με το σύνολο των ευρημάτων των Καθ’ ων η αίτηση, όπως αυτά αναλύονται στην Έκθεση–Εισήγηση, η οποία αποτέλεσε την αιτιολογική βάση της επίδικης απόφασης. Επιγραμματικώς επισημαίνεται ότι ο Αιτητής επέδειξε άγνοια ουσιωδών πτυχών της φερόμενης οργάνωσης και, ιδίως, του ρόλου που διαδραμάτιζε ο πατέρας του εντός αυτής. Περαιτέρω, οι περιστάσεις της φερόμενης δολοφονίας του πατέρα του παρουσιάζονται με εξαιρετικά γενικό και αόριστο τρόπο, χωρίς συγκεκριμένα πραγματικά στοιχεία. Ομοίως, ασαφής παραμένει η συμβολή προσώπου το οποίο ο Αιτητής χαρακτήρισε ως φίλο του πατέρα του, καθότι ο τελευταίος δεν παρέχει οποιαδήποτε συγκεκριμένη πληροφορία αναφορικά με τη φύση και τη διάρκεια της σχέσης του με το εν λόγω πρόσωπο. Δεν καθίσταται δε σαφές πώς το πρόσωπο αυτό, το οποίο φέρεται να φιλοξένησε τον Αιτητή στην Abuja, είχε γνώση του ότι ο Αιτητής αναζητείτο από τα μέλη της εν λόγω κοινότητας και ότι τα τελευταία πυρπόλησαν την οικία του Αιτητή. Περαιτέρω, οι ισχυρισμοί περί προσέγγισης και αναζήτησης του Αιτητή από τα μέλη της φερόμενης οργάνωσης παραμένουν ιδιαιτέρως αόριστοι, χωρίς ο Αιτητής, τόσο κατά τη διοικητική όσο και κατά τη δικαστική διαδικασία, να παραθέτει οποιεσδήποτε συγκεκριμένες, βιωματικού χαρακτήρα λεπτομέρειες. Σημειώνεται, επιπλέον, ότι η σύζυγος του Αιτητή εξακολουθεί να διαμένει στη χώρα καταγωγής του, χωρίς ο ίδιος να έχει αναφέρει, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ότι αυτή αντιμετώπισε οποιοδήποτε πρόβλημα με την εν λόγω οργάνωση, ενώ ο Αιτητής διατηρεί κανονική επικοινωνία μαζί της. Γενικότερα, το αφήγημα του Αιτητή στερείται βιωματικών λεπτομερειών. Υπό το φως των ανωτέρω, η εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του δεν θεμελιώνεται.

 

26.          Ως προς την εξωτερική του αξιοπιστία εκ της προσωπικής φύσεως των περιστάσεων του τον συνθέτουν αυτές δεν μπορούν να διασταυρωθούν από εξωτερικές πηγές. Ωστόσο το Δικαστήριο πραγματοποίησε έρευνα σε περιφερειακές πτυχές του αφηγήματος του Αιτητή.

 

 

27.          Αρκετές κοινότητες στη Νιγηρία έχουν επηρεαστεί από βίαιες συγκρούσεις που συνδέονται με ομάδες όπως οι Black Axe, Eiye Confraternity και Vikings, μεταξύ άλλων.[1] Αρχικά σχηματισμένες ως πανεπιστημιακές αδελφότητες, οι ομάδες αυτές έχουν εξελιχθεί σε σύνθετα εγκληματικά δίκτυα που δραστηριοποιούνται πολύ πέρα από τα πανεπιστημιακά περιβάλλοντα. Οι δραστηριότητές τους περιλαμβάνουν πλέον εκβιασμούς, διακίνηση ναρκωτικών, κυβερνοέγκλημα και πολιτικά υποκινούμενη βία. Οι γεωγραφικές ζώνες South-South και South-West αποτελούν τα κύρια κέντρα της βίας συμμοριών στη Νιγηρία. Στις πολιτείες της Κεντρικής Ζώνης (North Central), όπως το Benue, παρατηρείται βία από ομάδες όπως οι Scavengers και Chain, ενώ στις ζώνες North-East και North-West καταγράφονται λίγοι θάνατοι που σχετίζονται με συμμορίες.[2]

 

28.          Σύμφωνα με το Nigeria Watch, το 2024 η βία που σχετίζεται με λατρευτικές/συμμοριακές ομάδες (cult-related violence) οδήγησε σε 328 θανάτους, σημειώνοντας μια ελαφρά μείωση σε σύγκριση με τους 371 θανάτους που καταγράφηκαν το 2023. Η Πολιτεία Anambra παρουσίασε τον υψηλότερο αριθμό θανάτων που σχετίζονται με cult ομάδες, με 88 αναφερόμενα περιστατικά, ακολουθούμενη από τις πολιτείες Lagos και Rivers. Αδελφότητες όπως οι Eiye και Aiye ήταν ενεργές στο Lagos, ενώ ομάδες όπως οι Debam, Deewell, Greenlanders και Icelanders δραστηριοποιούνταν κυρίως στην περιοχή του Δέλτα του Νίγηρα. Στην Πολιτεία Anambra, η δραστηριότητα των cult ομάδων συγκεντρωνόταν στην πρωτεύουσα, Awka. Στις 31 Μαρτίου 2024, σύγκρουση μεταξύ cult ομάδων στις περιοχές Okpuno, Eke Akwa και Obinagu της Awka οδήγησε στον θάνατο 13 ατόμων, συμπεριλαμβανομένου ενός υπαλλήλου της Δικαστικής Υπηρεσίας της Πολιτείας Anambra. Παρομοίως, στις 20 Οκτωβρίου 2024, άλλη αντιπαράθεση στις κοινότητες Nibo και Nodu-Okpuno της περιοχής τοπικής αυτοδιοίκησης Awka South είχε ως αποτέλεσμα 13 επιπλέον θανάτους. Τα θύματα των φοιτητικών cult ομάδων δεν περιλάμβαναν μόνο μέλη αντίπαλων ομάδων, αλλά και φοιτητές και προσωπικό ασφαλείας.[3]

 

29.           Η βία των συμμοριών στρέφεται κυρίως εναντίον αντίπαλων μελών· ωστόσο, άμαχοι συχνά πλήττονται ακούσια, συνήθως λόγω εγγύτητας, λανθασμένης ταυτοποίησης ή δεσμών με τους στοχευμένους δράστες. Σύμφωνα με ανάλυση της SBM Intel, οι θάνατοι αμάχων αντιπροσωπεύουν το 4,6 % του συνόλου των θανάτων που σχετίζονται με συμμορίες μεταξύ Ιανουαρίου 2020 και Μαρτίου 2025, γεγονός που υποδηλώνει έναν άγραφο κανόνα μεταξύ των νιγηριανών συμμοριών να αποφεύγεται η δολοφονία μη μαχόμενων. Η βία συμμοριών κατά αμάχων στη Νιγηρία συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στη νότια περιοχή, με τις πολιτείες Rivers, Edo και Lagos να είναι οι περισσότερο πληγείσες.[4] Σύμφωνα με την SBM Intel, τα περισσότερα θύματα αμάχων είναι αποτέλεσμα παρεμπίπτοντων περιστατικών και όχι σκόπιμης στόχευσης. Ορισμένες ομάδες, όπως οι Black Axe (Aiye) και οι Icelanders, έχουν παρουσιάσει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό θυμάτων αμάχων.[5]

 

30.          Οι cult ομάδες συνήθως στρατολογούν νέα μέλη από πανεπιστήμια και δευτεροβάθμια σχολεία.[6] Η στρατολόγηση νέων και νεαρών ενηλίκων συχνά καθοδηγείται από την πίεση των συνομηλίκων, τη δυναμική της ομάδας και τη χρήση τακτικών εκφοβισμού, ιδίως εντός των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Τα υψηλά επίπεδα φτώχειας, ανεργίας και κοινωνικής ανισότητας στη Νιγηρία έχουν δημιουργήσει ένα πρόσφορο περιβάλλον για την άνθηση των cult ομάδων. Για πολλά άτομα, η ένταξη σε μια cult ομάδα μετατρέπεται σε στρατηγική επιβίωσης σε μια κοινωνία όπου οι νόμιμες οδοί επιτυχίας είναι περιορισμένες.[7] Οι cult ομάδες εκμεταλλεύονται την ευαλωτότητα άνεργων νέων από τη Νιγηρία και άλλες αφρικανικές χώρες, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στην επιρροή των συνομηλίκων. Αναφέρεται ότι επιβάλλουν μόνιμη συμμετοχή, με την άρνηση να τιμωρείται με θάνατο.[8] Για παράδειγμα, οι Black Axe εκμεταλλεύονται ευάλωτους πληθυσμούς στη Νιγηρία, καθώς και ευάλωτα μέλη της νιγηριανής διασποράς, ιδιαίτερα νεαρούς άνδρες. Απασχολούν νεαρά, χαμηλόβαθμα μέλη συμμοριών, γνωστά ως «streets», για να μάχονται για τον έλεγχο εδαφών, να ελέγχουν παράνομες αγορές και να κλέβουν πετρέλαιο από αγωγούς[9].

 

31.           Εθνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν αύξηση στη στρατολόγηση παιδιών από cult ομάδες[10]. Κατά τη διάρκεια δημόσιας εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στην Πολιτεία Kwara το 2024, ο Επίτροπος Αστυνομίας της Πολιτείας Kwara δήλωσε ότι ένας μαθητής είχε «πρόσφατα» σκοτωθεί επειδή αρνήθηκε να ενταχθεί σε cult ομάδα.[11] Οι ομάδες αυτές φέρονται να χρησιμοποιούν επιθετικές τακτικές για τη στρατολόγηση μαθητών, με ολοένα και μικρότερη ηλικία εισόδου στην cult δραστηριότητα. Πολιτείες όπως οι Rivers, Bayelsa, Ogun, Delta και Edo έχουν καταστεί εστίες cult-σχετιζόμενων δραστηριοτήτων, με τα δευτεροβάθμια σχολεία να λειτουργούν ολοένα και περισσότερο ως φυτώρια μελλοντικών μελών cult ομάδων.[12]

 

32.          Από την έρευνα που διεξήχθη σε αξιόπιστες εξωτερικέ πηγές πληροφόρησης  δεν εντοπίστηκαν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη αδελφότητας με την ονομασία «Osungbebe» στη Νιγηρία. Ωστόσο, οι ίδιες πηγές επιβεβαιώνουν τη γενικότερη δραστηριοποίηση λατρευτικών/συμμοριακών αδελφοτήτων στην Πολιτεία Bayelsa, από όπου προέρχεται ο Αιτητής, γεγονός που καταδεικνύει την παρουσία και δράση τέτοιων ομάδων στην εν λόγω περιοχή.

 

33.          Δεδομένης της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή, τα ανωτέρω ευρήματα, καίτοι κάποιες εκ των αναφορών του Αιτητή συγκλίνουν με αυτά, δεν μπορούν εκ της γενικής τους φύσεως να οδηγήσουν σε αποδοχή του υπό εξέταση ισχυρισμού.

 

34.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση κινδύνου που τυχόν αντιμετωπίζει ο Αιτητής και στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή ως αναλύεται ανωτέρω, επισημαίνονται τα κάτωθι: Ως προς τα στοιχεία του προφίλ του, ο Αιτητής δεν προβάλλει οποιοδήποτε υποκειμενικό φόβο, και επιπλέον, δεν προκύπτει οποιοσδήποτε κίνδυνος ένεκα της θρησκεία του Αιτητή, καθώς σύμφωνα με έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για τη Θρησκευτική Ελευθερία στη Νιγηρία για το 2023, o χριστιανισμός είναι η δεύτερη δημοφιλέστερη θρησκεία συνολικά στη χώρα με ποσοστό 48,1% και αποτελεί σημαντική πλειοψηφία στα νότια της Νιγηρίας, όπου συμπεριλαμβάνεται η πολιτεία Rivers, όπου διέμενε και εργαζόταν προτού εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του ο Αιτητής.[13] Ούτε, επίσης, προκύπτει κίνδυνος λόγω της εθνοτικής καταγωγής του Αιτητή, καθώς σύμφωνα με έτερη εξωτερική πηγή, η φυλή του Αιτητή (Igbo), η οποία κυρίως εμφανίζεται στα ανατολικά, αποτελεί μία εκ των τριών κύριων φυλών στη χώρα του[14].

 

35.          Εξετάζονται στη συνέχεια και αξιολογούνται εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την γενικότερη κατάσταση ασφαλείας στη Νιγηρία, όπου διαπιστώθηκαν τα κάτωθι: Σύμφωνα με το Portal RULAC (Rule of Law in Armed Conflict) της Ακαδημίας της Γενεύης, η Νιγηρία είναι αναμεμειγμένη σε δύο παράλληλες μη διεθνείς ένοπλες συρράξεις ενάντια στις μη κρατικές ένοπλες ομάδες Boko Haram και ISWAP (Islamic State in West Africa Province)[15].

 

36.          Η Boko Haram δρα στις πολιτείες Borno, Yobe, και Adamawa. Το 2019, παρατηρήθηκε  αναζωπύρωση και κλιμάκωση της κρίσης της Boko Haram σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Νιγηρία και από το 2019 επεκτάθηκε στη βορειοδυτική Νιγηρία με επιθέσεις που έλαβαν χώρα στην Kaduna, Katsina, Sokoto και Zamfara.[16] Ο στρατιωτικός εξοπλισμός και ο οπλισμός της Boko Haram περιλαμβάνει AK47, αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, χειροβομβίδες, όλμους, βόμβες βενζίνης και οχήματα Hilux. Επιπλέον, έχει αναφερθεί ότι χρησιμοποιεί χειροβομβίδες με ρουκέτες και ενδέχεται να έχει τη δυνατότητα κατασκευής όπλων.[17] Οι εν λόγω συγκρούσεις περιορίζονται στις εν λόγω περιοχές της χώρας και δεν εκτείνονται στον τόπο προηγούμενης συνήθους διαμονής του Αιτητή, την πολιτεία Bayelsa.

 

37.          Η Πολιτεία Bayelsa αποτελείται από τις ακόλουθες 8 Περιοχές Τοπικής Αυτοδιοίκησης (LGAs): Brass, Ekeremor, Kolokuma/Opokuma, Nembe, Ogbia, Sagbama, Southern Ijaw και Yenagoa. Πρωτεύουσα της πολιτείας είναι η Yenagoa.[18]

 

38.          Η κύρια εθνοτική ομάδα της πολιτείας είναι οι Ijaw· άλλες ομάδες περιλαμβάνουν τους Urhobo[19] και τους Isoko.[20] Η πληθυσμιακή δύναμη της Bayelsa «υπερέβαινε τα 2,5 εκατομμύρια», σύμφωνα με την ιστοσελίδα της κυβέρνησης της Πολιτείας Bayelsa, η οποία σημείωνε ότι επρόκειτο για την λιγότερο πολυπληθή πολιτεία της χώρας.[21] Παρομοίως, το UNFPA και το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ εκτίμησαν τον πληθυσμό σε 2.537.375 το 2022, βάσει στοιχείων της απογραφής του 2006.[22]

 

39.          Στις αρχές του 2025, το PIND περιέγραψε τη βία που σχετίζεται με cult ομάδες και το οργανωμένο έγκλημα ως τους κύριους παράγοντες ανασφάλειας και βίας, συμπεριλαμβανομένης της φονικής βίας, στην Πολιτεία Bayelsa. Συγκρούσεις μεταξύ αντίπαλων cult ομάδων σημειώθηκαν ιδίως στη Yenagoa μεταξύ των Greenlanders και των Bobos, οι οποίοι μάχονταν για τον έλεγχο ενός χώρου στάθμευσης στην Igbogene.[23] Άλλες cult ομάδες που φέρονται να ενεπλάκησαν στη σύγκρουση ήταν οι Icelanders, Vikings και Deebams.[24] Η βία που σχετίζεται με cult ομάδες δεν στόχευε μόνο αντίπαλα μέλη· άμαχοι επίσης σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν από φερόμενους cultists.[25] Πηγές ανέφεραν cult-σχετιζόμενες δολοφονίες με χρήση πυροβόλων όπλων,[26] ματσέτας[27] ή με λιθοβολισμό.[28] Τα εγκλήματα που συνδέονται με cult ομάδες περιλάμβαναν επίσης ληστείες και κλοπές.[29] Η ανασφάλεια και η φονική βία αυξήθηκαν κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2025, κυρίως λόγω συγκρούσεων μεταξύ αντίπαλων cult συμμοριών – ιδίως στη Yenagoa και στην LGA Southern Ijaw – καθώς και εγκληματικών δραστηριοτήτων. Παρ’ όλα αυτά, βάσει των καταγεγραμμένων θανάτων, η Bayelsa παρέμεινε μία από τις λιγότερο βίαιες πολιτείες στην περιοχή του Δέλτα του Νίγηρα, σύμφωνα με το PIND.[30]

 

40.          Ύποπτοι θαλάσσιοι πειρατές φέρονται να ενεπλάκησαν στην απαγωγή τεσσάρων γυναικών που ταξίδευαν με πλοιάριο και στη ληστεία των υπόλοιπων επιβατών,[31] καθώς και σε ενέδρες κατά ιδιωτικών εργαζομένων επιτήρησης αγωγών πετρελαίου[32] και ομοσπονδιακών δυνάμεων ασφαλείας.[33] Θανατηφόρες συγκρούσεις μεταξύ των κοινοτήτων Opolo και Okutukutu στην LGA Yenagoa σχετικά με την κυριότητα γης και τα όρια της κοινοτικής τους γης αναφέρθηκαν τον Φεβρουάριο του 2024.[34]

 

41.          Κατά την περίοδο από 1 Ιανουαρίου 2024 έως 31 Αυγούστου 2025, το ACLED κατέγραψε 44 περιστατικά ασφάλειας στην Πολιτεία Bayelsa, τα οποία οδήγησαν σε 44 θανάτους. Από τα περιστατικά αυτά, 13 ταξινομήθηκαν ως μάχες, 1 ως έκρηξη/βία εξ αποστάσεως, 7 ως ταραχές και 23 ως περιστατικά βίας κατά αμάχων.[35]

 

42.          Στις αρχές του 2025, η βία που σχετίζεται με cult ομάδες αποτέλεσε «κύριο παράγοντα» ανασφάλειας στην πολιτεία.[36] Αντιθέτως, το 2024 η Bayelsa συγκαταλεγόταν μεταξύ των πέντε πολιτειών της χώρας με τον χαμηλότερο αριθμό θανάτων (91), σύμφωνα με το Nigeria Watch.[37] Η εφημερίδα Daily Trust σημείωσε ότι η βία εκτιμάται πως αυξήθηκε μετά την απόφαση της κυβέρνησης, στα τέλη του 2024, να μεταφέρει όλους τους διαπολιτειακούς σταθμούς λεωφορείων στην Igbogene της LGA Yenagoa, καθώς οι συμμορίες συγκρούονταν για τα έσοδα που παρήγαγε ο νέος τερματικός σταθμός μεταφορών. Η πηγή εκτίμησε ότι 15 άτομα σκοτώθηκαν σε επτά περιστατικά cult-σχετιζόμενης βίας στη Yenagoa κατά την περίοδο από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 2025.[38] Η Guardian Nigeria ανέφερε τον Μάιο του 2025 τη δολοφονία έξι ατόμων μέσα σε μία εβδομάδα, μεταξύ των οποίων δύο απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Δέλτα του Νίγηρα (NDU), οι οποίοι δέχθηκαν επίθεση ενώ κατευθύνονταν για ψώνια.[39] Σε ορισμένες περιοχές της πολιτείας, οι κοινωνικές δραστηριότητες φέρονται να είχαν «παραλύσει», με τους κατοίκους να αποφεύγουν τους δρόμους και τους καταστηματάρχες να κλείνουν νωρίς από φόβο επίθεσης.[40]

 

43.          Ως προς την αντίδραση του κράτους στη διατήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, η Guardian Nigeria σημείωσε τον Μάιο του 2025 ότι σε ορισμένα τμήματα της πρωτεύουσας Yenagoa η βίαιη σύγκρουση μεταξύ αντίπαλων cult ομάδων συνεχιζόταν «αμείωτη» και ότι, μετά τη δολοφονία 15 ατόμων μέσα σε έναν μήνα, οι αστυνομικές αρχές «έδειχναν ανήμπορες» απέναντι στον συνεχιζόμενο «cult πόλεμο». Κάτοικοι της κοινότητας Swali (LGA Yenagoa) φέρονται να κατηγόρησαν τις αρχές για αποτυχία λήψης «προληπτικών μέτρων» κατά των δραστών, ενώ ο ηγέτης της κοινότητας υποστήριξε ότι πολλοί από όσους συλλαμβάνονταν από την αστυνομία επέστρεφαν λίγες ημέρες αργότερα και παρενοχλούσαν τους κατοίκους.[41] Παρομοίως, ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων δήλωσε ότι οι προσπάθειες της αστυνομίας δυσχεραίνονταν από «κάθε είδους τηλεφωνήματα από διάφορες πλευρές» που δεχόταν όταν συλλάμβανε cultists, με εκκλήσεις για την αποφυλάκισή τους. Υποστήριξε την ύπαρξη δεσμών μεταξύ της πολιτικής τάξης και των cult ομάδων, σημειώνοντας ότι οι cultists ήταν μερικές φορές «τα ίδια παιδιά» που οι πολιτικοί «χρησιμοποιούσαν κατά τη διάρκεια των εκλογών».[42] Τον Μάιο του 2025, ο ανώτατος παραδοσιακός ηγέτης της κοινότητας Swali φέρεται να ανεστάλη από τον κυβερνήτη της Πολιτείας Bayelsa λόγω της κλιμάκωσης των cult-σχετιζόμενων δολοφονιών και εγκλημάτων και εξαιτίας «αξιόπιστων πληροφοριών» ότι δύο από τους γιους του παραδοσιακού ηγέτη εμπλέκονταν σε cult δραστηριότητες.[43]

 

44.          Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η κατάσταση ασφαλείας στην Πολιτεία Bayelsa είναι γενικά λιγότερο βίαιη σε σύγκριση με άλλες περιοχές του Δέλτα του Νίγηρα, αλλά παραμένει εύθραυστη. Η ανασφάλεια συνδέεται κυρίως με βία των αιρέσεων (cult ή συμμοριακή βία) και οργανωμένο έγκλημα, ιδίως στη Yenagoa, με περιστασιακές επιπτώσεις και σε αμάχους.

 

45.          Με βάση τα ανωτέρω αριθμητικά και ποσοτικά δεδομένα, δεν διατρέχε ιοποιοσδήποτε κίνδυνος για τον Αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στην εν λόγω περιοχή, όπου διέμενε επί σειρά ετών χωρίς αποδεκτώς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα. Επικουρικώς, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε σημεία ευαλωτότητας, καθώς πρόκειται για νέο, υγιή, μονήρη άνδρα, ικανό προς εργασία, ο οποίος διατηρεί οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του.

 

46.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, καταλήγω βάσει όλων των ανωτέρω και από τα στοιχεία του φακέλου που έχω ενώπιον μου ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Φόβος δίωξης δεν προκύπτει καθαυτός από τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή τα οποία και έχουν γίνει αποδεκτά.

 

47.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, επικουρικώς, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

48.          Ειδικότερα, στην προκείμενη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό του Αιτητή δεν προκύπτει, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

49.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή, δηλαδή την πολιτεία Rivers, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94 Elgafaji, σκέψη 43].

 

50.          Επισημαίνεται ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε Αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

51.          Ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν ως προς την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε πρόσφατη απόφασή του ότι συνιστούν «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (πρβλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakit?, C‑285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών» (ΔΕΕ, C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43).

 

52.          Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών 8319/07 και 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

53.          Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ, «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές, οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ, της οδηγίας» (Βλ. Απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

54.          Επί τη βάσει των ανωτέρω ποσοτικών και ποιοτικών δεδομένων, όπως αναλύθηκαν ανωτέρω, σε σχέση με την κατάσταση ασφαλείας στην πολιτεία Bayelsa (τελευταίος τόπος  συνήθους διαμονής του Αιτητή), δεν προκύπτει ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί αυτός θα βρεθεί αντιμέτωπος με συνθήκες αδιάκριτης βίας λόγω ένοπλης σύρραξης οι οποίες να θέτουν σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας μόνο εκ της παρουσίας του στο έδαφος της συγκεκριμένης περιοχής εντός της έννοιας του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου[44]. Αλλά και όλως επικουρικώς των ανωτέρω, δεν εντοπίζω οποιοδήποτε παράγοντα επίτασης κινδύνου εξετάζοντας τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή Κατά την εξέταση των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή, προκύπτει ότι πρόκειται για ενήλικο άνδρα, ο οποίος διέμενε στη χώρα καταγωγής του έως την αναχώρησή του, έχοντας μετοικήσει για μακρό χρονικό διάστημα στην Πολιτεία Bayelsa για εργασιακούς λόγους. Είναι Χριστιανός Ρωμαιοκαθολικός και εθνοτικής καταγωγής Igbo, κάτοχος πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών και με πολυετή επαγγελματική πείρα, καθώς εργάστηκε επί έντεκα έτη σε τραπεζικό ίδρυμα στην Bayelsa. Επίσης, σημειώνεται ότι διαθέτει οικογενειακό και κοινωνικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, ιδίως μέσω της συζύγου του που διαμένει στην Abuja και των αδελφών του, ενώ δεν έχει αναφέρει προηγούμενη σύλληψη, κράτηση ή οποιοδήποτε πρόβλημα με τις αρχές. Από τα ανωτέρω ευλόγως συνάγεται ότι έχει επαρκή γνώση των τοπικών συνθηκών και ικανότητα αυτόνομης διαβίωσης και επανένταξης σε περίπτωση επιστροφής του.

 

55.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν του Δικαστηρίου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.