ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

 Υπόθεση Αρ. 328/2025

 

20 Μαρτίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ: 

 

I.C.

                                                                                                                   Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας

μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                 Καθ' ων η αίτηση

 

.................................................

 

Ο αιτητής εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου

 

Γεωργία Καρατσιόλη  για Νίκο Α. Λοΐζου & Χρίστο Γ. Χριστούδια, Δικηγόροι για τον αιτητή

 

Λουίζα Γιάγκου για Χαράλαμπος Καστάνας, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τους καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο αιτητής προσφεύγει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 05/12/2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω: Ο αιτητής είναι υπήκοος Γουινέας και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 10/06/2021, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Ο αιτητής παρέλαβε βεβαίωση υποβολής αίτησης διεθνούς προστασίας στις 14/06/2021.  Στις 18/06/2021, διενεργήθηκε συνέντευξη για εντοπισμό ευαλωτότητας του αιτητή και κατόπιν αξιολόγησης διαπιστώθηκε ότι ο αιτητής ήταν χαμηλού κινδύνου.

 

Στις 25/11/2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος στις 05/12/2024 ετοίμασε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας σχετικά με τη συνέντευξη του αιτητή. Στη συνέχεια, ο αρμόδιος εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, αφού υιοθέτησε την Έκθεση-Εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού απέρριψε το αίτημα του αιτητή αυθημερόν.

 

Στις 13/01/2025, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική του αιτήματος του αιτητή επιστολή στην οποία συμπεριέλαβε την αιτιολόγηση της απόφασής της σχετικά με το αίτημα του αιτητή, η οποία παραλήφθηκε ιδιοχείρως από τον αιτητή αυθημερόν.  Στη συνέχεια, ο αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της προαναφερόμενης απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή κατά το στάδιο των διευκρινίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, απέσυρε όλους τους νομικούς ισχυρισμούς που προωθούσε η πλευρά του αιτητή μέσω της Γραπτής Αγόρευσης και δήλωσε πως προωθεί το νομικό ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου, κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.  Κατά συνέπεια, οι νομικοί ισχυρισμοί που αποσύρθηκαν, απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο κατά την ίδια δικάσιμο.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, μέσω της Γραπτής Αγόρευσης, υποστηρίζει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης και αναφέρει ότι λήφθηκε ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στο αρμόδιο όργανο και είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη.  Επιπλέον, εισηγείται ότι ο αιτητής φέρει το βάρος απόδειξης των λόγων ακυρώσεως και των ισχυρισμών του που θεμελιώνουν το αίτημά του για παραχώρηση διεθνούς προστασίας, το οποίο δεν κατάφερε να αποσείσει στην προκειμένη περίπτωση, καθώς δεν απέδειξε βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως προβλέπεται από το άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000 έτσι ώστε να του αναγνωρισθεί το καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά ούτε απέδειξε ότι δύναται να του χορηγηθεί το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000.  Κατά συνέπεια, εισηγείται πως η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο και να επικυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. 

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας.  Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ορθά απέρριψε το αίτημα του αιτητή για χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.  Θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης αλλά και για να διαφανεί εάν το αρμόδιο όργανο αποφάσισε μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της σχετικής νομοθεσίας και αν εξέδωσε δεόντως αιτιολογημένη απόφαση.

 

Ο αιτητής στην αίτησή του για διεθνή προστασία κατέγραψε ότι ήταν μοναχοπαίδι και ότι ο πατέρας του είχε δυο γυναίκες και πως η μητριά του είχε δυο κόρες.  Ο πατέρας του, χτυπούσε καθημερινά τη μητέρα του και έπειτα εκείνη αρρώστησε και απεβίωσε.  Καθώς η μητριά του τον κακομεταχειριζόταν, εγκατέλειψε την οικία τους και με τη βοήθεια ενός φίλου του πατέρα του εγκατέλειψε και τη χώρα καταγωγής του (ερυθρά 1 και 8 του διοικητικού φακέλου).

 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο αιτητής ανέφερε ότι κατάγεται από τη Γουινέα, ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πρωτεύουσα της Γουινέας, την πόλη Conakry, η οποία αποτελεί και τον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα του (ερυθρό 58, 2χ,1χ του διοικητικού φακέλου).  Είναι μουσουλμάνος, απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ομιλεί την τοπική, τη γαλλική, και ελάχιστα την αγγλική γλώσσα (ερυθρά 60, 3χ, 57, 1χ, 56, 1χ του διοικητικού φακέλου).  Σε σχέση με την οικογένειά του, δήλωσε ότι η μητέρα του απεβίωσε το Δεκέμβριο του 2019 και ότι ο πατέρας του διαμένει με τη δεύτερη σύζυγό του και τις κόρες της στην Conakry (ερυθρά 58, 3χ, 57, 2χ του διοικητικού φακέλου).  Για την εργασιακή του εμπειρία, ανέφερε ότι αφού απεβίωσε η μητέρα του, άρχισε να εργάζεται, με μερική απασχόληση, σε παιχνίδια στοιχημάτων (ερυθρό 56, 3χ του διοικητικού φακέλου).

 

Ως προς τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο αιτητής, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησής του, δήλωσε ότι δεν διατηρούσε καλές σχέσεις με τον πατέρα του και μάλιστα, μια μέρα τον έδιωξε από το σπίτι.     Η μητέρα του, προτού αποβιώσει, τον έστειλε σε ένα φίλο του πατέρα του ο οποίος και τον βοήθησε για να ταξιδέψει στην Κυπριακή Δημοκρατία (ερυθρό 55, 1χ του διοικητικού φακέλου). 

 

Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει τι πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι γονείς του, απάντησε ότι δεν γνώριζε και όταν του επισημάνθηκε ότι προηγουμένως ανέφερε ότι ο πατέρας του χτυπούσε τη μητέρα του, δήλωσε ότι είχαν διαφωνίες και πως διατηρούσε πιο στενή σχέση με τη δεύτερη σύζυγό του.  Για τη μητέρα του, ανέφερε ότι ήταν άρρωστη και ότι μετά από μια διαφωνία που είχε με τον πατέρα του χειροτέρεψε η κατάστασή της και απεβίωσε (ερυθρό 55, 5χ, 6χ του διοικητικού φακέλου).  Σε ερώτηση του λειτουργού δήλωσε πως δεν διέμενε με τον φίλο του πατέρα του και όταν του επισημάνθηκε πως σε άλλο σημείο της συνέντευξης δήλωσε ότι η μητέρα του τον έστειλε να μείνει εκεί, απάντησε ότι απλώς επισκεπτόταν το εν λόγω άτομο και ότι τα όσα ανέφερε σε προγενέστερο σημείο δεν αποτελούσαν αλήθεια (ερυθρό 54, 2χ του διοικητικού φακέλου).    

 

Ο αιτητής ανέφερε ότι στα τέλη του 2020, ο πατέρας του τον έδιωξε από το σπίτι και ότι πήγε να μείνει μαζί με ένα φίλο του.  Έκτοτε, ο ίδιος και ο πατέρας του       δεν μίλησαν ποτέ ξανά ενώ από τη στιγμή που τον έδιωξε και για όσο καιρό διαβιούσε  στη χώρα καταγωγής του, δεν του συνέβη οτιδήποτε.  Δεν γνώριζε αν ο πατέρας του ήξερε ότι βρισκόταν στην Κύπρο αλλά ούτε αν το άτομο που τον βοήθησε να φύγει (ο φίλος του πατέρα του) μίλησε μαζί του.  Τέλος, σε περίπτωση επιστροφής του, ισχυρίστηκε πως οι αρχές δεν θα του απαγόρευαν την είσοδο στη χώρα του, ενώ πρόσθεσε ότι επιθυμούσε να συνεχίσει να ζει στην Κυπριακή Δημοκρατία επειδή επιθυμούσε το καλύτερο για το μέλλον του (ερυθρά 54, 3χ-6χ, 53 του διοικητικού φακέλου). 

 

Στη βάση των ανωτέρω ισχυρισμών, ο αρμόδιος λειτουργός σχημάτισε δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς οι οποίοι προκύπτουν από τις δηλώσεις του αιτητή.  O πρώτος ισχυρισμός αφορά το ότι είναι υπήκοος της Γουινέας, με τόπο καταγωγής και συνήθους διαμονής την πρωτεύουσα αυτής, την πόλη Conakry.  Ο δεύτερος ισχυρισμός στηρίζεται στο φόβο δίωξής του λόγω της κακής σχέσης που είχε με τον πατέρα του. 

 

Ο πρώτος ισχυρισμός έγινε αποδεκτός από τους καθ' ων η αίτηση, καθώς κρίθηκε ότι τεκμηριώθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία, λαμβανομένου υπόψη και του διαβατηρίου του αιτητή.  Ωστόσο, ο δεύτερος ισχυρισμός δεν έτυχε αποδοχής.  Σχετικά με το δεύτερο ισχυρισμό, δηλαδή την κακή σχέση που είχε με τον πατέρα του, ο αρμόδιος λειτουργός διέκρινε ότι τα όσα δήλωσε ο αιτητής δεν ήταν λεπτομερή και περαιτέρω, υπήρχαν πολλά κενά και αντιφάσεις στο αφήγημά του και έχει πληγεί η αξιοπιστία του σε διάφορα σημεία του αφηγήματός του.  Συγκεκριμένα κατά την εκτίμηση της εσωτερικής του αξιοπιστίας, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναφέρει το χρόνο κατά τον οποίο ξεκίνησαν τα προβλήματα μεταξύ του ίδιου και του πατέρα του αναφέροντας αρχικά ότι ξεκίνησαν πριν αρκετό καιρό, ενώ σε άλλο σημείο της συνέντευξης δήλωσε ότι δεν θυμόταν. 

 

Κληθείς να εξηγήσει περαιτέρω την αναφορά του ότι ο πατέρας του χτυπούσε τη μητέρα του, αρκέστηκε στο να δηλώσει ότι διαπληκτίζονταν συχνά και ότι ο πατέρας του διατηρούσε πιο στενή σχέση με τη δεύτερη  σύζυγό του.  Ούτε διευκρίνισε τι εννοούσε λέγοντας ότι ο πατέρας του χτύπησε τη μητέρα του και αρρώστησε, αφού περιορίστηκε στο να δηλώσει ότι  εκείνη ήταν άρρωστη και μετά από μια διαφωνία με τον πατέρα του, χειροτέρεψε η κατάστασή της και απεβίωσε.  Ακόμη, για τη μητριά του, η οποία σύμφωνα με τα όσα κατέγραψε στη αίτησή του, τον κακομεταχειριζόταν, δήλωσε μόνο ότι του φώναζε και του μιλούσε άσχημα και εξαιτίας αυτού του προκλήθηκε φόβος και άγχος.  Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει το χρονικό διάστημα που ο πατέρας του τον έδιωξε από το σπίτι, απάντησε γενικά και αόριστα στα τέλη του έτους 2020, χωρίς να παράσχει την όποια άλλη πληροφορία.  Επιπλέον, από το έτος 2020 μέχρι και τις 05/04/2021, ημερομηνία όπου εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, δεν είχε καμία επικοινωνία με τον πατέρα του και επιπλέον δήλωσε πως δεν του είχε συμβεί το οτιδήποτε. 

 

Κατά την εκτίμηση της εξωτερικής αξιοπιστίας, ο αρμόδιος λειτουργός επισήμανε ότι τα όσα ανέφερε ο αιτητής αποτελούσαν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός του και δεν υπήρχαν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούσαν την περαιτέρω ανάλυσή τους μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης.  Ως εκ τούτου, ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός και απορρίφθηκε στο σύνολό του.

 

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε αξιολόγηση κινδύνου στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού σχετικά με τα προσωπικά στοιχεία του αιτητή.  Ο αρμόδιος λειτουργός, αφού κατέγραψε ότι στη Γουινέα δεν παρατηρούνταν σοβαρά περιστατικά σύγκρουσης, κατέληξε στο ότι στην πόλη Conakry στην οποία αναμενόταν να επέστρεφε ο αιτητής δεν παρατηρούνταν συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων.  Ως προς τις προσωπικές του περιστάσεις, ανέφερε ότι επρόκειτο για ενήλικο άτομο, απόφοιτο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υγιές, χωρίς θέματα ευαλωτότητας και με υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα του.

 

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση των ισχυρισμών του αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι δεν συνέτρεχαν στο πρόσωπό του εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου Ν.6(Ι)/2000 και του άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951. Στη συνέχεια, διαπίστωσε πως δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετώπιζε κίνδυνο σοβαρής βλάβης όπως αυτός καθορίζεται στο άρθρο 19 του προαναφερθέντος Νόμου και κατά συνέπεια, δεν συνέτρεχε οποιοσδήποτε λόγος παραχώρησης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Ειδικά σε σχέση με το εδάφιο (γ) του άρθρου 19 (2) ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι τόσο η χώρα, όσο και η πόλη στην οποία αναμένεται να επέστρεφε ο αιτητής δεν τελούσαν σε συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων υπό την έννοια του άρθρου.  Το περιεχόμενο της υπό αναφορά Έκθεσης-Εισήγησης υιοθέτησε ο αρμόδιος εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου και απέρριψε το αίτημα του αιτητή.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα του αιτητή λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως όλα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου από τη συνήγορό του, αλλά και από τη συνήγορο που εκπροσωπεί τους καθ' ων η αίτηση.  Όσον αφορά τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό ο οποίος έγινε αποδεκτός από την Υπηρεσία Ασύλου και αφορά την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής του αιτητή, δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό, εφόσον προκύπτει πως ορθά έγινε αποδεκτός.

 

Αναφορικά με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, την ισχυριζόμενη κακή σχέση του αιτητή με τον πατέρα του, διαπιστώνω ότι οι δηλώσεις του υπήρξαν αόριστες και ασυνεπείς. Ο αιτητής δεν κατόρθωσε να παράσχει σαφείς και συγκεκριμένες εξηγήσεις για τον κίνδυνο που ισχυρίστηκε ότι διέτρεχε και σε αρκετά σημεία              οι αναφορές του ήταν αντιφατικές.  Με τους ισχυρισμούς του, δεν κατέστη εφικτό να τεκμηριώσει το φόβο του ότι θα τίθετο σε κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.  Αξίζει να σημειωθεί ότι, το μόνο περιστατικό στο οποίο αναφέρθηκε μεταξύ του ίδιου και του πατέρα του, ήταν η εκδίωξή του από την οικία του και έκτοτε, δεν μίλησαν ποτέ ξανά και δεν του συνέβη το οτιδήποτε μέχρι που εγκατέλειψε τη χώρα του.  Ενόψει των πιο πάνω, η εσωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού δεν τεκμηριώνεται.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, θα συμφωνήσω με τους καθ’ ων η αίτηση πως ένεκα της προσωπικής φύσης του υπό εξέταση ισχυρισμού αυτός δεν είναι δυνατόν να διασταυρωθεί από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής του αιτητή.  Κατά συνέπεια, με δεδομένο ότι η αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, εφόσον προέβη κατά το αφήγημά του σε γενικές, αόριστες και αντιφατικές αναφορές, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Όπως προκύπτει από το πιο πάνω ιστορικό ο αιτητής δεν έχει στοιχειοθετήσει οποιοδήποτε λόγο για τον οποίο θα μπορούσε να του δοθεί καθεστώς διεθνούς προστασίας.  Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):  «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής [.]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1 Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (Βλ. σχ. παρ.37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών).

 

Ως νομολογιακά έχει κριθεί, γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί, καθώς και ισχυρισμοί για κίνδυνο ζωής χωρίς στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες αναφορές, δεν θεμελιώνουν βάσιμο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ώστε να ισοδυναμεί με εκείνη της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου από τα οποία δεν χωρεί παρέκκλιση και δεν στοιχειοθετεί περιστάσεις, οι οποίες λαμβανομένης υπόψη της εξατομικευμένης κατάστασης του αιτητή να συνιστούν απειλή έτσι ώστε ευλόγως να δύναται να θεωρηθεί ότι ο αιτητής έχει βάσιμο φόβο δίωξης (βλ. απόφασή στην υπόθεση υπ' αριθμόν 121/20, A.S.R. v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/7/2020).

 

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης στο σύνολό της, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Κατά συνέπεια, προκύπτει πως ορθά αποφασίστηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που στοιχειοθετούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω αναλύσει ανωτέρω, ορθά κρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Ν. 6(Ι)/2000, για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν. 6(Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6 (Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής ή εκτέλεσης βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (Βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγε έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, από την οποία προέκυψε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετώπιζε δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.  Ως εκ τούτου, κρίθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Σε κάθε περίπτωση, διεξήγαγα περαιτέρω έρευνα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του αιτητή, σε πρόσφατες πηγές πληροφόρησης, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Δεν υπάρχει σχετική καταχώριση στο RULAC για τη Γουινέα, αλλά στο σχετικό χάρτη δεν φαίνεται εμπλοκή της Γουινέας σε κάποιου είδους ένοπλη σύρραξη[1].  Στο χάρτη του ACAPS που καταγράφει τις ανθρωπιστικές κρίσεις, η Γουινέα εμφανίζεται[2] ως περιοχή «no crisis».  Σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το έτος 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων[3]. 

 

Εν προκειμένω, αναφορικά με τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του αιτητή, σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έργο τη συλλογή, ανάλυση και χαρτογράφηση δεδομένων σχετικά με τις ημερομηνίες, τους δρώντες, τις τοποθεσίες, τους θανάτους και τους τύπους όλων των καταγεγραμμένων γεγονότων πολιτικής βίας και διαμαρτυρίας σε παγκόσμια κλίμακα, στη διάρκεια ενός έτους (Past year of ACLED Data) και συγκεκριμένα με ημερομηνία καταγραφής το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 06/03/2026), όσον αφορά την πρωτεύουσα της Γουινέας, την πόλη Conakry, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του αιτητή, έχουν καταγραφεί 25 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 8 θάνατοι.^[4]  Σημειώνεται ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το έτος 2025, ο πληθυσμός της Γουινέας ανέρχεται σε 17,521,167 κατοίκους^[5], και ο πληθυσμός της Conakry ανέρχεται στα 3,407,327^[6].

 

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του. Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι άνδρας, ενήλικος, υγιής, απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, πλήρως ικανός προς εργασία και χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας .  Ο αιτητής δεν έχει θέσει οποιαδήποτε ατομικά χαρακτηριστικά στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία, που να υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει τεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε δυσμενή θέση ή σε κίνδυνο δίωξης ή βλάβης.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω παρατέθηκαν και το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι ορθώς κρίθηκε επί της ουσίας ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα ή για την παραχώρηση σε αυτόν συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει των προνοιών του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

  

Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δέουσα έρευνα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι έγινε, όταν το αρμόδιο όργανο εξετάζει κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός (Βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών (1999) 3ΑΑΔ 447).  Ορθή και πλήρης έρευνα θεωρείται αυτή που εκτείνεται στη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων της υπόθεσης (Βλ. Νικολαΐδη v. Μηνά (1994) 3ΑΑΔ 321, Τουσούνα ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 151, Χωματένος ν. Δημοκρατίας κ.α. (2 Α.Α.Δ. 120).  Η έκταση της έρευνας εξαρτάται πάντοτε από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Βλ. Δημοκρατία v. Ευαγγέλου κ.α. (2013) 3ΑΑΔ 414) και το αρμόδιο όργανο οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για δέουσα έρευνα. 

 

Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και το σύνολο το στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, κρίνω ότι ακολουθήθηκε η ορθή διερευνητική διαδικασία και ορθώς το αίτημα του αιτητή για αναγνώριση καθεστώτος διεθνούς προστασίας έχει απορριφθεί. Οι καθ' ων η αίτηση, στα πλαίσια εξέτασης και αξιολόγησης του αιτήματος του αιτητή, συνεκτίμησαν και αξιολόγησαν όλα τα στοιχεία που είχαν ενώπιον τους προτού καταλήξουν στην προσβαλλόμενη απόφαση και ενόψει των ισχυρισμών που πρόβαλε ο αιτητής, προέβησαν στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα. 

 

Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω ότι η προσφυγή του αιτητή εξετάστηκε με επάρκεια και επιμέλεια και υπήρξε επαρκής αιτιολόγηση της προσβαλλόμενης απόφασης εκ μέρους του αρμόδιου οργάνου. Το περιεχόμενο της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία συμπληρώνεται από την αιτιολογημένη Έκθεση-Εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, στην οποία εκτίθενται λεπτομερώς οι λόγοι της απόρριψης του αιτήματος, αποκαλύπτει ότι η απόφασή της είναι  απόλυτα ορθή και στα πλαίσια της σχετικής νομοθεσίας.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση, και εναντίον του αιτητή. 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.