ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                              Υπόθεση Αρ.: 3833/2023

12 Μαρτίου, 2026

[Ε. ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 Μεταξύ:

R.I.O.

από Νιγηρία

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω

Υπουργείου Εσωτερικών, Υπηρεσίας Ασύλου

 

Δικηγόροι για Αιτητή: Τζ. Μπετίτο (κος)

Δικηγόρος για Καθ' ων η αίτηση: Λ. Γιάγκου (κα) για Α. Φιλίππου (κος), για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Ε. ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Με την υπό κρίση προσφυγή, ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερ. 31.08.2023 με την οποίαν απορρίφθηκε το αίτημα του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, Ν. 6(Ι)/2000, ως έχει τροποποιηθεί (στο εξής αναφερόμενος ως «ο περί Προσφύγων Νόμος»).

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

Προτού εξεταστούν οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί, επιβάλλεται η σκιαγράφηση των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση υπόθεση, όπως αυτά προκύπτουν από την αίτηση του Αιτητή, την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση αλλά και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και σημειώθηκε ως Τ1 (στο εξής αναφερόμενος ως «ο δ.φ.» ή «ο διοικητικός φάκελος»).

 

Ο Αιτητής κατάγεται από τη Δημοκρατία της Νιγηρίας την οποία εγκατέλειψε στις στις 28.11.2021 και στις 29.11.2021 αφίχθηκε νόμιμα στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές.  Στις 09.03.2022 υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία και ακολούθως, στις 10.08.2023, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη στον Αιτητή από λειτουργό της EUAA (στο εξής αναφερόμενος ως «ο Λειτουργός») ο οποίος στις 24.08.2023 υπέβαλε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, εισηγούμενος την απόρριψη της υποβληθείσας αίτησης.  Ακολούθως, ο ασκών καθήκοντα Προϊσταμένου ενέκρινε στις 31.08.2023 την εισήγηση, αποφασίζοντας την απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή, απόφαση η οποία κοινοποιήθηκε σε αυτόν στις 18.09.2023 μέσω σχετικής επιστολής της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 18.09.2023. Την εν λόγω απόφαση αμφισβητεί ο Αιτητής μέσω της παρούσας προσφυγής.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εξειδικεύοντας και περιορίζοντας στα πλαίσια της γραπτής αγόρευσης του ευπαιδεύτου συνηγόρου του, τους εγειρόμενους στην προσφυγή λόγους ακυρώσεως, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω μη δέουσας υπό τις περιστάσεις έρευνας. Υποστηρίζει ότι ο Λειτουργός δεν αξιολόγησε επαρκώς τους ισχυρισμούς του ούτε έλαβε υπόψη το σύνολο των προσωπικών του περιστάσεων και των σχετικών πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής του, ιδίως σε σχέση με τον σεξουαλικό του προσανατολισμό και τον κίνδυνο δίωξης που ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει.

 

Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι η απόφαση εκδόθηκε υπό πλάνη περί τα πράγματα, καθώς ο Λειτουργός κατέληξε σε εσφαλμένα συμπεράσματα ως προς κρίσιμα πραγματικά δεδομένα. Ειδικότερα, αναφέρει ότι ο Λειτουργός εσφαλμένα θεώρησε ως τελευταίο τόπο διαμονής του το Λάγος, παραγνωρίζοντας τις εξηγήσεις του ότι για σημαντικό χρονικό διάστημα διέμενε στο βόρειο τμήμα της χώρας του και ότι η επιστροφή του στο Λάγος έγινε μόνο πριν την αναχώρησή του από τη χώρα.

 

Επιπλέον, ο Αιτητής προβάλλει ότι η Διοίκηση προέβη σε εσφαλμένη αξιολόγηση της αξιοπιστίας του, στηριζόμενη σε αυθαίρετα και υποκειμενικά κριτήρια. Υποστηρίζει ότι η αφήγησή του ήταν συνεπής και περιλάμβανε επαρκείς λεπτομέρειες για τη συνειδητοποίηση του σεξουαλικού του προσανατολισμού, τις προσωπικές του σχέσεις και τις εμπειρίες στιγματισμού και απόρριψης που βίωσε, ενώ ο Λειτουργός δεν έλαβε υπόψη το σύνολο των δηλώσεών του ούτε εφάρμοσε την αρχή του ευεργετήματος της αμφιβολίας.

 

Τέλος, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι η Διοίκηση εσφαλμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν διατρέχει πραγματικό κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, χωρίς να αξιολογήσει επαρκώς τις συνθήκες που επικρατούν για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα στη χώρα αυτή, όπου η ομοφυλοφιλία ποινικοποιείται και συνοδεύεται από έντονο κοινωνικό στιγματισμό και βία.

 

Επισημαίνεται ότι ο ισχυρισμός που προβλήθηκε αρχικώς με τη γραπτή αγόρευση του Αιτητή περί αναρμοδιότητας του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση αποσύρθηκε κατά το στάδιο των διευκρινίσεων. Ενόψει δε του γεγονότος ότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιόν του οποιαδήποτε στοιχεία ικανά να πλήξουν το τεκμήριο κανονικότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, ο εν λόγω ισχυρισμός δεν θα απασχολήσει περαιτέρω το Δικαστήριο.Top of Form

 

 

Bottom of Form

Από την πλευρά τους οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται πρωτίστως ότι το παρόν Δικαστήριο δε νομιμοποιείται να προχωρήσει σε έλεγχο ορθότητας, καθώς τέτοια θεραπεία δεν έχει δικογραφηθεί από τον Αιτητή. Ακολούθως, υπεραμύνονται της νομιμότητας της επίδικης πράξης, εξετάζοντας και αντικρούοντας έναν έκαστο ισχυρισμό του Αιτητή υποβάλλοντας ότι αυτή λήφθηκε ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίδει ο Νόμος, αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης καθώς και ότι η επίδικη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη. Ισχυρίζονται περαιτέρω, ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή δεν αποσείουν το βάρος απόδειξης, το οποίο ο ίδιος φέρει , τόσο ως προς τους λόγους ακυρώσεως που προωθεί με την προσφυγή, όσο και προς την ύπαρξη βάσιμου φόβου δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου ή πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης δυνάμει του άρθρου 19 του ίδιου Νόμου. 

 

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΙΣΧΥΡΙΣΜΩΝ

 

Αναφορικά με τον ισχυρισμό των Καθ’ ων η αίτηση περί ελλιπούς δικογράφησης ως προς τον έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης και, κατ’ επέκταση, περί έλλειψης δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου να προβεί σε τέτοιο έλεγχο, επισημαίνεται ότι το ζήτημα αυτό έχει ήδη κριθεί με σχετική απόφαση του Εφετείου, η οποία δεσμεύει ασφαλώς το παρόν Δικαστήριο.

 

Ειδικότερα ως αποφασίστηκε από το Εφετείο δια της απόφασης ημερομηνίας 11.2.2025 στην  Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 107/2023 ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ v. QBT:

 

«Η Εφεσείουσα (πρωτόδικα, η Καθ' ης η αίτηση) προβάλλει την πρωτόδικη απόφαση ημερ. 9.8.2023 ως εσφαλμένη, για τους ακόλουθους λόγους:

 

(α) λανθασμένα, πεπλανημένα, αναιτιολόγητα και σε παράβαση του Άρθρου 30(2) του Συντάγματος, το πρωτόδικο Δικαστήριο χορήγησε στην Εφεσίβλητη καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας χωρίς αυτή να έχει ζητήσει με τα δικόγραφά της τέτοια θεραπεία, καθότι ζήτησε με την πρωτόδικη Αίτηση ακύρωσής της μόνο έλεγχο νομιμότητας της προσβαλλόμενης διοικητικής απόφασης (πρώτος λόγος έφεσης)

∙

(β) [.]

 

(γ) [.]

 

Καταρχάς, απορρίπτεται ο πρώτος λόγος έφεσης περί έλλειψης δικαιοδοσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου να χορηγήσει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, λόγω ελλιπούς δικογράφησης. 

 

Εν πρώτοις, παρατηρούμε έλλειψη συνάφειας μεταξύ του πρώτου λόγου έφεσης και της αιτιολογίας του. Ενώ, δηλαδή, ο πρώτος λόγος έφεσης υπονοεί ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο χορήγησε θεραπεία την οποία η πρωτόδικη Αίτηση ακύρωσης δεν ζήτησε, η αιτιολογία αναφέρεται σε απουσία ή/και μη εξειδίκευση λόγου ακύρωσης και, εν συνεχεία, βάλλει κατά της συναφούς πρωτόδικης κρίσης επί της ουσίας της. Είναι μόνο στο περίγραμμά της που η Εφεσείουσα επικαλείται την ελλιπή δικογράφηση της χορηγηθείσας θεραπείας και αυτό δεν αρκεί.

 

Παρότι αυτή η έλλειψη συνάφειας αρκεί προς απόρριψη του πρώτου λόγου έφεσης, διότι τον καθιστά εν τοις πράγμασι αναιτιολόγητο, θεωρούμε επιπρόσθετα ότι είναι και επί της ουσίας του απορριπτέος, με το εξής σκεπτικό:

 

Κατά το εδάφιο (3) του Άρθρου 11 του Νόμου 73(Ι) του 2018, το πρωτόδικο Δικαστήριο προβαίνει σε έλεγχο νομιμότητας και ορθότητας/ουσίας απόφασης που αναφέρεται στο εδάφιο (4) του ίδιου Άρθρου. Το δε Άρθρο 11(4)(γ) του Νόμου 73(Ι) του 2018 (μεταξύ άλλων) αναφέρει, ως υποκείμενη στον προρρηθέντα δικαστικό έλεγχο, δυσμενή απόφαση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου επί αίτησης διεθνούς προστασίας, περιλαμβανομένης απόφασης με την οποία αίτηση κρίνεται αβάσιμη όσον αφορά το καθεστώς πρόσφυγα ή/και το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

Εν προκειμένω, η πρωτόδικη Αίτηση ακύρωσης ζητούσε την ακύρωση της απορριπτικής διοικητικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου (ως προς τη μη χορήγηση τόσο του καθεστώτος πρόσφυγα (κατά την αιτηθείσα θεραπεία Α) όσο και του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας (κατά την αιτηθείσα ( θεραπεία Β) και επιπρόσθετα «Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει κατάλληλη υπό τις περιστάσεις.». (κατά την αιτηθείσα θεραπεία Γ).

 

Παρότι οι εν προκειμένω αιτούμενες θεραπείες δεν ζητούν ειδικώς και ρητώς τη διενέργεια δικαστικού ελέγχου ορθότητας/ουσίας επί της προσβαλλόμενης διοικητικής απόφασης, εκτιμούμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν κωλύετο από του να διενεργήσει έλεγχο ορθότητας/ουσίας επί της προσβαλλόμενης διοικητικής απόφασης, λόγω του ότι τελεί υπό δέσμια εξουσία να διενεργεί τέτοιο έλεγχο κατ' επιταγήν του Άρθρου 11(3) και (4) του Νόμου 73(Ι) του 2018, ως ερμηνεύεται νομολογιακά.

 

Συγκεκριμένα, η από πλευράς μας τυχόν υιοθέτηση της προσέγγισης την οποία προτείνει η Εφεσείουσα θα προσέκρουε στη νομολογία του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου κατά την οποία, σε τέτοιου είδους υποθέσεις, ο έλεγχος τον οποίο διενεργεί το πρωτόδικο Δικαστήριο βάσει του Άρθρου 11 του Νόμου 73(Ι) του 2018 δεν περιορίζεται σε έλεγχο νομιμότητας, αλλά επεκτείνεται και στην εξέταση της ορθότητας της υπόθεσης (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 26/2020 Δημοκρατία ν. Singh, απόφαση ημερ. 10.9.2024).

 

Αφού, λοιπόν, το πρωτόδικο Δικαστήριο υπέχει εκ του Νόμου υποχρέωση για διενέργεια ελέγχου ορθότητας/ ουσίας κάθε διοικητικής απόφασης ή πράξης η οποία αναφέρεται στο Άρθρο 11(4) του Νόμου 73(Ι) του 2018, όπως είναι η ενώπιόν μας επίδικη, κρίνουμε ότι αυτός ο έλεγχος διενεργείται ανεξαρτήτως του αν ζητήθηκε ειδικά και ρητά ως θεραπεία στην πρωτόδικη Αίτηση ακύρωσης.

 

Δεδομένου ότι το Άρθρο 11(3) και (4) του Νόμου 73(Ι) του 2018 (μεταξύ άλλων) ενσωματώνει (ως υποδηλοί το προοίμιο του Νόμου) το Άρθρο 46.3 της Οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2013 σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης L180, 29.6.2013, σελ.60), εκτιμούμε ότι η ως άνω προσέγγιση συνάδει και με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής «το ΔΕΕ») ως προς την ερμηνεία του τελευταίου αυτού Άρθρου.

 

Συγκεκριμένα, με την απόφασή του ημερ. 29.7.2019 στην Υπόθεση C-556/17 Τorubarov, το ΔΕΕ αποφάνθηκε ότι το αρμόδιο εθνικό Δικαστήριο (το πρωτόδικο Δικαστήριο, στην κυπριακή δικαιοταξία) πραγματοποιεί πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσων και των νομικών ζητημάτων και ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας (σκέψη 51).»

 

Ως εκ των ανωτέρω κριθέντων, ο έλεγχος της ουσίας/ορθότητας της προσβαλλόμενης πράξης διενεργείται από το παρόν Δικαστήριο δεσμίως, χωρίς να απαιτείται να ζητείται ως ειδική θεραπεία στο δικόγραφο της προσφυγής που καταχωρείται ενώπιόν του, εφόσον με το δικόγραφο αυτό προσβάλλεται η διοικητική πράξη με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας του προσφεύγοντος, ως είναι και η υπό εξέταση υπόθεση.

 

Αναφορικά με τους λοιπούς λόγους ακυρώσεως, καθόσον αυτοί άπτονται ζητημάτων που συνδέονται άμεσα με την ουσία της υπόθεσης, διαπλέκονται με αυτήν και, ως εκ τούτου, θα εξεταστούν από το παρόν Δικαστήριο σε συνάρτηση με την ουσιαστική κρίση επί της υπόθεσης. Τούτο, άλλωστε, επιβάλλεται ενόψει της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να προβαίνει σε πλήρη έλεγχο τόσο της νομιμότητας όσο και της ορθότητας της προσβαλλόμενης πράξης, λαμβάνοντας υπόψη ex nunc τα πραγματικά και νομικά δεδομένα που τη διέπουν[1].  

 

Επί της ουσίας της υπόθεσης σε συνάρτηση και με τους λόγους ακυρώσεως που προωθεί ο Αιτητής

 

Επισημαίνεται ότι, το Δικαστήριο στα πλαίσια ελέγχου της προσβαλλόμενης απόφασης εξετάζει κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ερεύνησε όλα εκείνα τα στοιχεία που όφειλε να ερευνήσει και να συνεκτιμήσει για να καταλήξει στην απόφασή του σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Η έρευνα θεωρείται πλήρης όταν το διοικητικό όργανο συλλέξει και εξετάσει όλα τα ουσιώδη στοιχεία μιας υπόθεσης, ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Το είδος και η έκταση της έρευνας εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του αποφασίζοντος οργάνου και διαφέρει κατά περίπτωση[2].

 

Ως εκ τούτου, προσέγγισα το θέμα με βάση τα ενώπιόν μου στοιχεία και το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.

 

Ειδικότερα, παρατηρώ ότι ο Αιτητής κατά την υποβολή της αίτησής του για διεθνή προστασία, ισχυρίστηκε ότι ο λόγος για τον οποίον αναζητεί άσυλο είναι επειδή είναι ομοφυλόφιλος, κάτι που είναι παράνομο στη Νιγηρία και πολλοί άνθρωποι πλέον γνωρίζουν για την σεξουαλικότητά του. Ως επίσης καταγράφει, συνελήφθηκε μαζί με τον σύντροφό του («sexual partner») επ’ αυτοφώρω και πέσανε θύματα της «Jungle Justice» (όπως χαρακτηριστικά καταγράφει ο ίδιος) υποστηρίζοντας ότι οι ζωές τους είχαν τεθεί σε κίνδυνο.  Τέλος, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι ο σύντροφος του ξυλοκοπήθηκε σοβαρά και, καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο, πέθανε από εσωτερική αιμορραγία. 

 

Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής δήλωσε ότι έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πολιτεία Delta και το 2017, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο στην Ogumehga της πολιτείας Delta.  Ο Αιτητής υποστήριξε ότι για δύο χρόνια διέμενε στην πόλη Jos της πολιτείας Plateau και ακολούθως επέστρεψε πίσω στο Lagos της ομώνυμης πολιτείας όπου έζησε για έναν χρόνο και μετά ήρθε στην Κύπρο.  Ολοκλήρωσε το Πανεπιστήμιο το 2017 και κατέχει πτυχίο βιοχημίας.  Ως προς την εργασιακή του εμπειρία, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι εργάστηκε ως δάσκαλος από το 2018 μέχρι το 2019 και ως καταστηματάρχης από το 2020 μέχρι το 2021, ωστόσο καθώς δεν κέρδιζε πολλά χρήματα από την εργασία του, τον στήριζαν οικονομικά οι γονείς του.   Ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι ελεύθερος και χωρίς παιδιά, ενώ ως προς την οικογένειά του, δήλωσε ότι έχει τρία αδέλφια, ένα μεγαλύτερο αδελφό, ένα μικρότερο αδελφό και μία μικρότερη αδελφή.  Τα αδέλφια και οι γονείς του διαμένουν στην πολιτεία Delta στην πόλη Effurun Warri ωστόσο η αδελφή του διαμένει στη Δημοκρατία και φοιτά σε κάποιο σχολείο.

 

Ερωτηθείς για το ταξίδι του από τη Νιγηρία μέχρι την Κύπρο, ο Αιτητής υποστήριξε ότι ταξίδευσε μέσω Αιγύπτου και αφίχθηκε στη Λάρνακα νόμιμα με τουριστική βίζα.  Όταν ο Αιτητής ρωτήθηκε για την καθυστερημένη υποβολή του αιτήματος του για διεθνή προστασία, ισχυρίστηκε ότι ήρθε στη Δημοκρατία με άδεια επισκέπτη η οποία έληξε.  Όταν έμαθε για το άσυλο, τότε υπέβαλε και την αίτηση του. 

 

Αναφορικά με τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι έπραξε αυτό επειδή είχε δεχθεί απειλές λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Υποστήριξε ότι στη Νιγηρία, εξαιτίας τόσο των νόμων όσο και των κοινωνικών αντιλήψεων σχετικά με την ομοφυλοφιλία, δεν μπορούσε να αισθάνεται ασφαλής ούτε να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή. Ανέφερε ότι απομακρύνθηκε από την οικογένειά του όταν εκείνοι αντιλήφθηκαν τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, ενώ η μητέρα του, όταν το έμαθε από τρίτους, αντέδρασε έντονα, τον επέπληττε και δεν αποδέχθηκε όσα της εξηγούσε, καθώς πίστευε μόνο στον γάμο μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου.

 

Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο πανεπιστήμιο ανέπτυξε ερωτική σχέση με άνδρα και ότι τότε συνειδητοποίησε πιο ξεκάθαρα τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, αν και ήδη από τα σχολικά του χρόνια αντιλαμβανόταν ότι δεν έλκεται από το γυναικείο φύλο. Ανέφερε ότι δεχόταν συχνά σχόλια από το περιβάλλον του, όπου τον χαρακτήριζαν «κοριτσίστικο» ή «μαλακό», γεγονός που τον έκανε να αισθάνεται στιγματισμένος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η πίεση και ο κοινωνικός στιγματισμός επηρέασαν αρνητικά την αυτοεκτίμησή του και την ψυχική του υγεία, οδηγώντας τον να γίνει πιο εσωστρεφής.

 

Περαιτέρω, ο Αιτητής ανέφερε ότι σε μία περίπτωση συνελήφθη μαζί με τον σύντροφό του από άτομα της κοινότητας και δέχθηκαν σοβαρή επίθεση, περιστατικό που περιέγραψε ως «jungle justice», μετά το οποίο η ζωή του έγινε ακόμη πιο δύσκολη και ανυπόφορη. Υποστήριξε ότι εξαιτίας αυτών των εμπειριών αυτών αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του προκειμένου να μπορέσει να ζήσει ελεύθερα και χωρίς φόβο, προσθέτοντας ότι στην Κύπρο αισθάνεται ότι ζει μια πιο ελεύθερη ζωή.

 

Σε σχέση με τον φόβο επιστροφής στη Νιγηρία, ο Αιτητής δήλωσε ότι αν επιστρέψει θα καταρρεύσει ψυχολογικά και δεν θα μπορέσει να επιβιώσει, ενώ εξέφρασε φόβο ότι θα μπορούσε να συλληφθεί και να φυλακιστεί. Ανέφερε ότι η ομοφυλοφιλία ποινικοποιείται τόσο από τη νομοθεσία όσο και από την κοινωνία, σημειώνοντας ότι άτομα που εντοπίζονται σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις ενδέχεται να φυλακιστούν ή να δεχθούν βίαιες επιθέσεις από την κοινωνία.

 

Τέλος, ο Αιτητής υποστήριξε ότι η κοινωνία στη χώρα καταγωγής του δεν αποδέχεται την ομοφυλοφιλία και συχνά θεωρεί τα ομοφυλόφιλα άτομα ως φορείς «κακού πνεύματος», γεγονός που τον έκανε να αισθάνεται απομονωμένος και μόνος. Ανέφερε επίσης ότι, παρότι ο ίδιος εξακολουθεί να ασκεί τη θρησκεία του, η θρησκεία του δεν αποδέχεται την ομοφυλοφιλία, τονίζοντας ωστόσο ότι ο σεξουαλικός του προσανατολισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς του.

 

Ακολούθως, ο Αιτητής αναφέρθηκε σε δύο ερωτικές σχέσεις που είχε με άνδρες. Η πρώτη σχέση ήταν με άτομο ονόματι James, τον οποίο γνώρισε κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο σχολείο, ενώ η δεύτερη ήταν με άτομο ονόματι Okoli από την πόλη Jos.

 

Σε σχέση με τον James, ο Αιτητής ανέφερε ότι επρόκειτο για την πρώτη του αγάπη από τα σχολικά του χρόνια. Τον περιέγραψε ως καλό και στοργικό άτομο, ωστόσο εξήγησε ότι, λόγω του κοινωνικού περιβάλλοντος, η σχέση τους έπρεπε να παραμένει κρυφή, καθώς δεν μπορούσαν να εκφραστούν ανοιχτά. Δήλωσε ότι η σχέση τους ξεκίνησε το 2015 και διήρκεσε περίπου ενάμιση χρόνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, αισθανόταν χαρά επειδή είχε βρει κάποιον που τον αγαπούσε και τον κατανοούσε, αλλά ταυτόχρονα ένιωθε άσχημα επειδή η σχέση τους έπρεπε να διατηρείται μυστική. Ανέφερε ότι κανείς δεν γνώριζε επίσημα για τη σχέση τους, αν και κάποιοι άνθρωποι υποψιάζονταν κάτι, καθώς οι δύο τους περνούσαν πολύ χρόνο μαζί. Ερωτηθείς για το τέλος της σχέσης τους, ο Αιτητής εξήγησε ότι μετά την αποφοίτησή τους ο James μετακόμισε στο βόρειο τμήμα της Νιγηρίας, ενώ ο ίδιος διέμενε στο νότιο μέρος της χώρας, με αποτέλεσμα να χαθεί η επικοινωνία μεταξύ τους.

 

Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι στην Κύπρο ζει μια πιο φυσιολογική ζωή και ελπίζει να βρει στο μέλλον έναν άνθρωπο που θα τον αποδεχθεί για αυτό που είναι. Δήλωσε ότι έχει γνωρίσει ορισμένα άτομα σε χώρους διασκέδασης, χωρίς ωστόσο να έχει αναπτύξει μέχρι στιγμής κάποια σοβαρή σχέση, καθώς, όπως ανέφερε, παραμένει εσωστρεφής και προσεκτικός ως προς την έκφραση της σεξουαλικότητάς του. Παράλληλα υποστήριξε ότι τα ομοφυλόφιλα άτομα στην Κυπριακή Δημοκρατία ζουν με περισσότερη ελευθερία σε σύγκριση με τη χώρα καταγωγής του. Όταν ρωτήθηκε εάν υφίστανται διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων στην Κύπρο, απάντησε ότι, κατά την άποψή του, τα άτομα αυτά ζουν ελεύθερα και ότι η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για τη σεξουαλικότητα κάποιου.

 

Αναφορικά με τη σχέση του με τον Okoli, ο Αιτητής δήλωσε ότι επρόκειτο για μια σύντομη σχέση. Ανέφερε ότι τότε διέμενε μόνος του στην πόλη Jos και ότι άρχισαν να συναντιούνται, ωστόσο μετά από ένα περιστατικό επίθεσης από μέλη της κοινότητας και την εμπειρία που περιέγραψε ως “jungle justice”, εγκατέλειψε την πόλη και μετέβη στο Lagos, αφήνοντας πίσω του τον Okoli. Παρά τη σύντομη διάρκεια της σχέσης, τον περιέγραψε ως καλό άτομο.

 

Ερωτηθείς για το τι φοβάται σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι φοβάται τον θάνατο ή την ψυχική κατάρρευση, προσθέτοντας ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει μια καλύτερη ζωή εκεί. Υποστήριξε ότι εάν συλληφθεί σε ομοφυλοφιλική πράξη, κινδυνεύει είτε να σκοτωθεί από βίαιες ενέργειες της κοινωνίας στο πλαίσιο του λεγόμενου “jungle justice”, είτε να φυλακιστεί εάν συλληφθεί από την αστυνομία, καθώς, όπως ανέφερε, η ομοφυλοφιλία τιμωρείται από τον νόμο.

 

Στη συνέχεια της συνέντευξης, του επισημάνθηκε ότι είχε αναφέρει πως είχε βιώσει προσωπικά περιστατικό “jungle justice” και κλήθηκε να περιγράψει λεπτομερώς το συμβάν. Ο Αιτητής δήλωσε ότι η γειτονιά είχε αρχίσει να υποψιάζεται τη σχέση του με τον Okoli, καθώς οι δύο τους περνούσαν συχνά χρόνο μαζί. Σύμφωνα με τον ίδιο, ένα βράδυ βρίσκονταν στο σπίτι και είχαν σεξουαλική επαφή, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, όταν ένας γείτονας τους αντιλήφθηκε και άρχισε να φωνάζει, καλώντας και άλλους κατοίκους της περιοχής. Όπως ανέφερε, συγκεντρώθηκε πλήθος, το οποίο τους έβγαλε έξω από το σπίτι και άρχισε να τους χτυπά. Δήλωσε ότι ο Okoli δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος μετά την επίθεση και ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τι απέγινε στη συνέχεια. Ανέφερε ότι τελικά επενέβησαν πρεσβύτεροι της κοινότητας, οι οποίοι καταδίκασαν την πράξη τους αλλά ταυτόχρονα κάλεσαν το πλήθος να σταματήσει να τους χτυπά.

 

Ακολούθως, επισημάνθηκε στον Αιτητή ότι στην αίτηση ασύλου του είχε αναφέρει πως ο φίλος του είχε αποβιώσει από εσωτερική αιμορραγία καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο, ενώ κατά τη διάρκεια της συνέντευξης είχε δηλώσει ότι δεν γνωρίζει τι συνέβη τελικά στον Okoli. Κληθείς να εξηγήσει την αντίφαση, ο Αιτητής ανέφερε ότι τότε επιθυμούσε να καταδείξει τη σοβαρότητα της κατάστασης που αντιμετώπιζε, ενώ τώρα επιθυμεί να αναφέρει τα γεγονότα όπως τα γνωρίζει. Διευκρίνισε ότι ο φίλος του είχε τραυματιστεί σοβαρά και ότι όταν ανέφερε πως τον «είχε χάσει», εννοούσε ότι τον είχε χάσει από τη ζωή του, γεγονός ιδιαίτερα επώδυνο για τον ίδιο.

Ερωτηθείς κατά πόσο θα μπορούσε να είναι ασφαλής σε άλλη πόλη ή περιοχή της Νιγηρίας, όπως στην Abuja, ο Αιτητής απάντησε αρνητικά. Τέλος, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να προσθέσει οτιδήποτε άλλο, δήλωσε ότι ζητεί άσυλο προκειμένου να μπορέσει να ζήσει μια καλύτερη ζωή, την οποία θεωρεί ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει στη χώρα καταγωγής του.

 

Η αξιολόγηση των ισχυρισμών του Αιτητή από τους Καθ' ων η αίτηση

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση που διενεργήθηκε, επί των όσων ο Αιτητής παρέθεσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του από τους Καθ' ων η αίτηση, διαφαίνεται ότι ο Λειτουργός εντόπισε και εξέτασε δύο ισχυρισμούς:

 

Ο πρώτος ισχυρισμός αφορούσε την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής του Αιτητή, ο οποίος έγινε αποδεκτός.

 

Ο δεύτερος ισχυρισμός αφορούσε ότι ο Αιτητής είναι ομοφυλόφιλος, ο οποίος δεν έγινε αποδεκτός. Ειδικότερα, ο Λειτουργός αξιολόγησε την εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή στη βάση του μοντέλου DSSH (Difference, Shame and Stigma, Harm) και έκρινε ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να παραθέσει με επάρκεια, σαφήνεια και προσωπικό χαρακτήρα την εσωτερική διαδικασία μέσω της οποίας αντιλήφθηκε και βίωσε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Κατά την αξιολόγηση, οι απαντήσεις του ως προς το πότε και πώς συνειδητοποίησε ότι έλκεται από άνδρες, τι σήμαινε αυτό για τον ίδιο και ποιες σκέψεις και συναισθήματα του προκάλεσε, κρίθηκαν γενικές, αόριστες και στερούμενες συγκεκριμένων λεπτομερειών.

 

Περαιτέρω, ο Λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής δεν μπόρεσε να περιγράψει ικανοποιητικά ούτε το στοιχείο του στίγματος και της ντροπής που, κατά το μοντέλο αξιολόγησης, αναμένεται να συνοδεύει την εμπειρία ενός ομοφυλόφιλου ατόμου σε ένα εχθρικό κοινωνικό περιβάλλον. Συγκεκριμένα, κρίθηκε ότι οι αναφορές του σχετικά με τη στάση της κοινωνίας, της θρησκείας και του οικογενειακού του περιβάλλοντος έναντι της ομοφυλοφιλίας παρέμειναν σε επίπεδο γενικοτήτων, χωρίς επαρκή προσωπική εξειδίκευση ως προς τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος βίωσε τον στιγματισμό, τη ντροπή ή τη σύγκρουση αυτή στην καθημερινότητά του. Στο ίδιο πλαίσιο, ο Λειτουργός σημείωσε και την αδυναμία του Αιτητή να δώσει επαρκείς πληροφορίες αναφορικά με τις ισχυριζόμενες ομοφυλοφιλικές του σχέσεις, τόσο ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτές άρχισαν όσο και ως προς την εξέλιξή τους. Επιπλέον, λήφθηκε υπόψη ότι ο Αιτητής δεν γνώριζε όλα τα στοιχεία της συντομογραφίας LGBTQI, ούτε ανέφερε γνώση για σημεία συνάντησης ή οργανώσεις ομοφυλοφίλων στη χώρα καταγωγής του.

 

Ως προς το στοιχείο της βλάβης, ο Λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής δεν παρείχε συνεκτική και ικανοποιητική περιγραφή της βίας που ισχυρίστηκε ότι υπέστη. Ιδίως, εντοπίστηκε αντίφαση μεταξύ των δηλώσεών του κατά τη συνέντευξη και των όσων είχε αναφέρει στην αίτηση ασύλου του αναφορικά με την τύχη του Okoli μετά το περιστατικό «jungle justice», αφού στη μεν αίτηση γινόταν λόγος για θάνατο του προσώπου αυτού, ενώ κατά τη συνέντευξη ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν γνώριζε τι τελικά του συνέβη. Η εξήγηση που έδωσε για την αντίφαση αυτή δεν κρίθηκε ικανοποιητική.

Τέλος, ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, ο Λειτουργός, στηριζόμενος σε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές για την κατάσταση των ομοφυλοφίλων στη Νιγηρία, δέχθηκε ότι αυτή τεκμηριώνεται, ήτοι ότι τα αντικειμενικά δεδομένα για τη χώρα συνάδουν με ισχυρισμούς περί στιγματισμού, διακρίσεων και κινδύνων για ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Πλην όμως, έκρινε ότι, ελλείψει εσωτερικής αξιοπιστίας, ο ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή ότι είναι ομοφυλόφιλος δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτός και, συνακόλουθα, τον απέρριψε.

Top of Form

Bottom of Form

 

Εν συνεχεία, στο πλαίσιο της αξιολόγησης κινδύνου, λαμβάνοντας υπόψη τον μοναδικό ουσιώδη ισχυρισμό που έγινε αποδεκτός, ήτοι τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής είναι Νιγηριανός υπήκοος, νεαρός, επαρκώς μορφωμένος, με ικανότητα επικοινωνίας στην αγγλική γλώσσα και με τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής την πολιτεία Lagos της Νιγηρίας. Κατά την αξιολόγηση των προσωπικών του περιστάσεων δεν εντοπίστηκαν παράγοντες που να αυξάνουν τον κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

Εξετάζοντας την κατάσταση ασφαλείας στη Νιγηρία και ειδικότερα στην πολιτεία Lagos, ο λειτουργός έλαβε υπόψη διεθνείς πηγές πληροφόρησης, από τις οποίες προκύπτει ότι, παρότι σε ορισμένες περιοχές της χώρας υφίστανται προκλήσεις ασφαλείας, αυτές αφορούν κυρίως άλλες γεωγραφικές περιοχές, όπως τα βορειοανατολικά, τα βορειοδυτικά και τμήματα του Δέλτα του Νίγηρα. Αντιθέτως, σε σχέση με την πολιτεία Lagos, οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι τα περιστατικά ασφαλείας σχετίζονται κυρίως με κοινή εγκληματικότητα και δεν συνιστούν κατάσταση γενικευμένης βίας. Σύμφωνα με στοιχεία της βάσης δεδομένων ACLED για την περίοδο 01.07.2022 έως 01.07.2023 καταγράφηκαν 132 περιστατικά ασφαλείας με 57 θανάτους, αριθμός που, σε συνάρτηση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, θεωρήθηκε σχετικά χαμηλός, ενώ δεν εντοπίστηκαν ενδείξεις επιδείνωσης της κατάστασης ασφαλείας. Ως εκ τούτου, κρίθηκε ότι η κατάσταση στην πολιτεία Lagos δεν δημιουργεί πραγματικό κίνδυνο για τον Αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του.

 

Παράλληλα, σε σχέση με τις συνθήκες αναχώρησης του Αιτητή από τη Νιγηρία, κρίθηκε ότι από τα στοιχεία της υπόθεσης δεν προκύπτουν ενδείξεις εμπορίας ανθρώπων, εκμετάλλευσης ή οποιασδήποτε μορφής καταναγκασμού, καθώς ο Αιτητής δεν ανέφερε απειλές, χρήση βίας ή άλλες ενέργειες τρίτων που να τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τη χώρα του.

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, κρίθηκε ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης για έναν από τους πέντε λόγους που προβλέπονται στη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, ώστε να του αναγνωριστεί καθεστώς πρόσφυγα. Περαιτέρω, εξετάστηκε το ενδεχόμενο υπαγωγής του σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου και το άρθρο 15 της Οδηγίας Qualification. Στο πλαίσιο αυτό κρίθηκε ότι ο Αιτητής, σε περίπτωση επιστροφής του στη Νιγηρία, δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο επιβολής θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ούτε πραγματικό κίνδυνο βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η πολιτεία Lagos δεν βρίσκεται σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης και, συνεπώς, δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος σοβαρής και προσωπικής απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης βίας.

 

Κατά συνέπεια, ο Λειτουργός κατέληξε ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την αναγνώρισή του ως πρόσφυγα ούτε για την παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας και εισηγήθηκε την απόρριψη του αιτήματός του στο σύνολό του.

 

Η εκτίμηση του Δικαστηρίου

 

Αξιολογώντας λοιπόν τα όσα έχουν ανωτέρω αναφερθεί υπό το φως και των νομοθετημένων προνοιών και μελετώντας επισταμένως τόσο την Εισηγητική Έκθεση του Λειτουργού όσο και τους λοιπούς ισχυρισμούς του Αιτητή ως αυτοί παρουσιάστηκαν τόσο κατά την διοικητική διαδικασία όσο και κατά την ενώπιόν μου δικαστική διαδικασία, καταλήγω στα εξής:

 

Καταρχάς, συμφωνώ και συντάσσομαι με την κρίση των Καθ’ ων η αίτηση ως προς την αξιοπιστία του πρώτου ουσιώδους ισχυρισμού, ο οποίος και γίνεται αποδεκτός. Ειδικότερα, δεν ανακύπτει ουσιαστική αμφισβήτηση ως προς την υπηκοότητα του Αιτητή, καθώς και τα βασικά στοιχεία του προσωπικού και κοινωνικού του προφίλ, όπως αυτά επιβεβαιώθηκαν κατά τη συνέντευξη.

 

Ως προς τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, θα διαφωνήσω με τον ισχυρισμό του, ως προωθήθηκε με τη γραπτή του αγόρευση, ότι εσφαλμένα θεωρήθηκε ως τέτοιος η περιοχή Lagos.  Προκύπτει από τις ίδιες τις δηλώσεις του Αιτητή κατά τη συνέντευξη ότι, μετά τη διαμονή του στην πολιτεία Delta και την παραμονή του για δύο έτη στην πόλη Jos της πολιτείας Plateau, μετέβη στο Lagos, όπου διέμενε για περίπου ένα έτος πριν αναχωρήσει από τη Νιγηρία για την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο ίδιος μάλιστα ανέφερε ότι αναχώρησε από το αεροδρόμιο του Lagos και παρείχε συγκεκριμένες πληροφορίες αναφορικά με τον τόπο κατοικίας του εκεί. Υπό τα δεδομένα αυτά, η κρίση του Λειτουργού ότι το Lagos αποτελεί τον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή πριν από την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του δεν μπορεί να θεωρηθεί αυθαίρετη ή πλημμελώς αιτιολογημένη, αλλά στηρίζεται στις ίδιες τις δηλώσεις του Αιτητή.  Είναι λοιπόν και η δική μου κατάληξη ότι το Lagos θεωρείται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του για σκοπούς αξιολόγησης κινδύνου.

 

Αναφορικά με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ήτοι ότι ο Αιτητής είναι ομοφυλόφιλος και ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού, αρχικώς επισημαίνω ότι ο Λειτουργός εφαρμόζοντας το μοντέλο αξιολόγησης DSSH (Difference – Shame – Stigma – Harm) έθεσε διάφορα ερωτήματα προκειμένου να διακρίνει εκείνα τα στοιχεία (key elements) που θα καταδείκνυαν την αξιοπιστία του ισχυρισμού του Αιτητή. Επισημαίνω ότι διατηρώ τις επιφυλάξεις μου ως προς το μοντέλο DSSH το οποίο χρησιμοποιήθηκε και το οποίο τα τελευταία έτη φαίνεται να επικρίνεται ως προς τον τρόπο που αυτό χρησιμοποιείται από τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων, ήτοι με τρόπο που κανονικοποιεί και ομογενοποιεί τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα των αιτούντων και τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αυτά θα πρέπει να εκφράζονται. Ιδιαίτερα, επικρίνεται πως, όπως κάθε κανονιστικό μοντέλο, έτσι και το DSSH δύναται να και έχει αποδειχθεί ότι χρησιμοποιείται καταχρηστικά, για παράδειγμα με την προσέγγιση του «κουτιού επιλογής», η οποία μπορεί να ενισχύσει τα στερεότυπα, ιδίως στην περίπτωση της αξιολόγησης της «ντροπής» «shame» ^[3]. Επισημαίνεται ότι η ανταπόκριση κάθε ατόμου στον σεξουαλικό του προσανατολισμό είναι ατομική και αντιπαραβάλλεται προς την προσωπική του ιστορία, τον πολιτισμό και την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση.

 

Πιο συγκεκριμένα, το μοντέλο αυτό φαίνεται να ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση γύρω από τη σεξουαλικότητα, κάτι που δεν ταιριάζει πάντα με τις εμπειρίες από διαφορετικές κουλτούρες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη αιτήσεων, όταν οι αιτητές δεν ακολουθούν συγκεκριμένες δυτικές αντιλήψεις για τη σεξουαλική ταυτότητα ή τις προσωπικές τους εμπειρίες. Για παράδειγμα, οι αποφάσεις βασίζονται συχνά σε στερεότυπα, όπως η υπόθεση ότι κάποιος πρέπει να έχει βιώσει ντροπή (Shame) για τη σεξουαλική του ταυτότητα, κάτι που δεν ισχύει πάντα για όλους τους αιτητές^[4]​. Συνεπώς στις περιπτώσεις απουσίας συγκεκριμένων στοιχείων ή συναισθημάτων που σχετίζονται με την ντροπή ή το στίγμα, η διαδικασία αξιολόγησης ακολουθώντας τις κατευθύνσεις του DSSH μπορεί να υπονομεύσει την αξιοπιστία των αιτητών. Και τούτο, καθώς παραβλέπει ότι πολλές σύγχρονες κοινωνίες, ακόμα και σε χώρες καταγωγής των αιτητών, μπορεί να μην επιβάλλουν απαραίτητα τέτοια συναισθήματα, ή οι αιτητές μπορεί να έχουν εσωτερικεύσει την ταυτότητά τους διαφορετικά^[5]​. Περαιτέρω, το μοντέλο λαμβάνει υπόψη ότι θεωρείται πως οι αιτητές θα πρέπει να έχουν βιώσει μια εσωτερική πάλη με τη σεξουαλικότητά τους προτού την εξωτερικεύσουν. Μια τέτοια όμως αντιμετώπιση, αγνοεί το γεγονός ότι ορισμένοι αιτητές, λόγω πολιτισμικών διαφορών, μπορεί να μην έχουν την ίδια εμπειρία αυτοαποδοχής που προϋποθέτει το μοντέλο^[6]. ​

 

Φρονώ καταληκτικά πως, το μοντέλο DSSH, αν και προσφέρει μια δομημένη προσέγγιση, μπορεί να περιορίσει την κατανόηση της πολυπλοκότητας των εμπειριών των αιτητών, αν δεν εφαρμόζεται με ευαισθησία προς τις πολιτισμικές διαφοροποιήσεις και τις μοναδικές εμπειρίες κάθε ατόμου. Τούτο, καθώς επιβάλλει απροκάλυπτα ένα σταθερό μοτίβο που όλοι, ανεξάρτητα από την κουλτούρα ή τη γνώση των εννοιών του σεξουαλικού προσανατολισμού, θα βιώσουν κατά την ανάπτυξη της σεξουαλικής τους ταυτότητας.

 

Υπό το πρίσμα αυτό, προχωρώ στην ουσιαστική εξέταση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, αξιολογώντας το σύνολο των δηλώσεών του βάσει των γενικώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας και λαμβάνοντας υπόψη τη συνολική εσωτερική συνοχή του αφηγήματός του.

Από προσεκτική μελέτη των δηλώσεων του Αιτητή κατά τη συνέντευξη προκύπτει ότι αυτός ισχυρίστηκε πως είναι ομοφυλόφιλος και ότι συνειδητοποίησε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών, όταν ανέπτυξε σχέση με συμφοιτητή του ονόματι James. Ανέφερε ότι η σχέση αυτή διήρκεσε περίπου ενάμιση χρόνο και ότι, λόγω του κοινωνικού περιβάλλοντος στη χώρα καταγωγής του, διατηρούνταν μυστική. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι μεταγενέστερα ανέπτυξε σύντομη σχέση με άλλο άνδρα, τον Okoli, στην πόλη Jos, με τον οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, εντοπίστηκαν από γείτονα κατά τη διάρκεια σεξουαλικής επαφής και υπέστησαν επίθεση από μέλη της κοινότητας στο πλαίσιο περιστατικού «jungle justice». Κατά τα λεγόμενά του, το περιστατικό αυτό αποτέλεσε το γεγονός που τον ώθησε να εγκαταλείψει την περιοχή και να μεταβεί στο Lagos, όπου διέμεινε για περίπου ένα έτος πριν αναχωρήσει για την Κυπριακή Δημοκρατία.

 

Παρά τα ανωτέρω, από τη συνολική αξιολόγηση των δηλώσεών του προκύπτουν σημαντικές ασάφειες και εσωτερικές αντιφάσεις που επηρεάζουν αρνητικά την αξιοπιστία του ισχυρισμού του. Ειδικότερα, διαπιστώνεται ασυνέπεια σε σχέση με το περιστατικό βίας που επικαλέστηκε ως καθοριστικό γεγονός δίωξης. Συγκεκριμένα, ενώ στην αρχική αίτησή του ανέφερε ότι ο σύντροφός του Okoli απεβίωσε από εσωτερική αιμορραγία καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο μετά τον ξυλοδαρμό, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης δήλωσε ότι δεν γνωρίζει τι απέγινε ο Okoli μετά το περιστατικό. Όταν κλήθηκε να εξηγήσει την αντίφαση αυτή, ανέφερε ότι είχε γράψει αρχικά πως ο φίλος του πέθανε προκειμένου να καταδείξει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η εξήγηση αυτή, ωστόσο, υπονομεύει την αξιοπιστία του αφηγήματος, καθόσον αφορά ένα καίριο γεγονός το οποίο ο ίδιος προβάλλει ως βασικό λόγο εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του.

 

Περαιτέρω, οι αναφορές του σχετικά με τις προσωπικές του σχέσεις και τα βιώματα που επικαλείται ως μέρος της σεξουαλικής του ταυτότητας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό γενικές και περιορισμένες σε επίπεδο περιγραφής. Παρά το γεγονός ότι χαρακτήρισε τον James ως την «πρώτη του αγάπη», η περιγραφή της σχέσης αυτής περιορίζεται σε γενικές αναφορές περί συζητήσεων και κοινών δραστηριοτήτων, χωρίς να αναπτύσσεται σε βάθος το προσωπικό και συναισθηματικό περιεχόμενο της σχέσης. Ομοίως, η σχέση με τον Okoli παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα σύντομη και περιγράφεται με περιορισμένες λεπτομέρειες, γεγονός που δυσχεραίνει την αξιολόγηση της βιωματικής διάστασης των ισχυρισμών του.

 

Επιπλέον, παρατηρείται ορισμένη ασάφεια ως προς τη διαδικασία συνειδητοποίησης της σεξουαλικής του ταυτότητας. Ο Αιτητής αρχικά αναφέρει ότι ήδη από τα σχολικά του χρόνια αντιλαμβανόταν ότι δεν έλκεται από το γυναικείο φύλο, ενώ σε άλλο σημείο δηλώνει ότι συνειδητοποίησε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών, χωρίς να παρέχει σαφή εξήγηση για τη χρονική αυτή διαφοροποίηση.

 

Τέλος, ενώ ο Αιτητής περιγράφει το περιστατικό «jungle justice» ως ιδιαίτερα σοβαρό και τραυματικό γεγονός, εντούτοις μετά το περιστατικό αυτό δεν ισχυρίζεται ότι υπέστη περαιτέρω στοχευμένες πράξεις δίωξης από τις αρχές ή άλλα πρόσωπα, αλλά δηλώνει ότι μετέβη στο Lagos όπου διέμεινε για περίπου ένα έτος χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα περιστατικά απειλών ή επιθέσεων κατά το διάστημα αυτό.

 

Υπό το σύνολο των ανωτέρω περιστάσεων, οι ασάφειες, οι αντιφάσεις και η περιορισμένη συγκεκριμενοποίηση βασικών πτυχών του αφηγήματος του Αιτητή υπονομεύουν την εσωτερική συνοχή και αξιοπιστία του ισχυρισμού του περί σεξουαλικού προσανατολισμού και δίωξης λόγω αυτού. Συνεπώς, λαμβάνοντας υπόψη τη συνολική αξιολόγηση των δηλώσεών του, συμφωνώ με το συμπέρασμα του Λειτουργού ότι ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή δεν τεκμηριώθηκε επαρκώς ως προς την εσωτερική του αξιοπιστία.

 

Προχωρώντας σε εξέταση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού του Αιτητή το Δικαστήριο προσέτρεξε σε έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την κατάσταση των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων στη Νιγηρία, από την οποία προέκυψαν τα ακόλουθα:

 

·           Το άρθρο 42 του Συντάγματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Νιγηρίας (1999) προβλέπει την ισότητα και την αρχή της μη διάκρισης, αλλά δεν κάνει αναφορά στον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου.^[7] Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις απαγορεύονται στη Νιγηρία από νόμους σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο.^[8] Σύμφωνα με το Άρθρο 241 του Ποινικού Κώδικα (2004), οι συναινετικές σεξουαλικές πράξεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου (διατυπωμένες ως “σαρκική γνώση οποιουδήποτε ατόμου αντίθετα με τη φύση”) επιβάλλουν ποινή φυλάκισης 14 ετών.^[9] Αμφότεροι οι άνδρες και οι γυναίκες ποινικοποιούνται βάσει του νόμου.^[10] Η σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου σε πολιτειακό επίπεδο ποινικοποιείται μέσω της Σαρία, σύμφωνα με την οποία η μέγιστη ποινή είναι ο θάνατος.^[11] Οι νόμοι της Σαρία εφαρμόζονται ως επί το πλείστον σε πολιτείες στη βόρεια Νιγηρία.^[12] Το Human Dignity Trust, μία οργάνωση που χρησιμοποιεί δικαστική δράση για να αμφισβητήσει και να ανατρέψει νόμους που ποινικοποιούν τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, αναφέρει ότι η Σαρία εφαρμόζεται σε 12 βόρειες πολιτείες.^[13] Ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου καθώς και η υιοθέτηση συμφώνων συμβίωσης επίσης απαγορεύονται.^[14] Οι νόμοι που αποσκοπούν στην αποτροπή διακρίσεων δεν αναγνωρίζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό ως ειδική κατηγορία που χρήζει προστασίας.^[15] Η Νιγηρία, πέρα από την ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, έχει θεσπίσει νόμο που τιμωρεί με έως 10 χρόνια φυλάκιση ακόμη και ετεροφυλόφιλους συγγενείς ή φίλους που υποστηρίζουν ΛΟΑΤΚΙ άτομα.^[16]

 

·           Στην πιο πρόσφατη έκθεση της EUAA, δημοσιευθείσα τον Νοέμβριο του 2025, η οποία αφορά την Νιγηρία, οι διακρίσεις εις βάρος ατόμων ΛΟΑΤΚΙ από τις αρχές και την κοινωνία περιγράφονται ως εκτεταμένες.^[17] Καταγράφονται περιστατικά συλλήψεων, εκβιασμών, παρενόχλησης και παράνομων κρατήσεων από αστυνομικούς, ενώ πολλά θύματα αποφεύγουν να καταγγείλουν τα περιστατικά λόγω στίγματος και φόβου στοχοποίησης ή ποινικής δίωξης.^[18] Τον Ιανουάριο του 2025, η Αστυνομία της Νιγηρίας διέταξε τη σύλληψη ατόμων που είχαν αυτοπροσδιοριστεί ως ΛΟΑΤΚΙ σε βίντεο, θεωρώντας τον αυτοπροσδιορισμό τους παραβίαση της νομοθεσίας.^[19]

 

·           Σύμφωνα με την έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών που καλύπτει το 2023, ενώ οι αρχές εφάρμοσαν τον νόμο της Σαρία, η θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε ποτέ.^[20] Ως αναφέρει η Διεθνής Ένωση Λεσβιών, Ομοφυλόφιλων, Αμφιφυλόφιλων, Τρανς και Διεμφυλικών (ILGA), οι θανατικές ποινές στις πολιτείες της Σαρία, έχουν εκτελεστεί «μόνο σπάνια».^[21]

 

·           Ως αναφέρει το Freedom House στην 2025 έκθεση του που κάλυπτε τα γεγονότα του 2024, τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ αντιμετωπίζουν εκτεταμένες διακρίσεις.^[22] Τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ υπόκεινται επίσης σε επιθέσεις από αστυνομικούς κατά τη σύλληψη, σε απόπειρες εκβιασμού και σε διακρίσεις κατά την πρόσβαση σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες.^[23] ΛΟΑΤΚΙ άτομα υψηλού προφίλ δέχθηκαν επιθέσεις και το 2024.^[24] Τον Απρίλιο, ένα πλήθος επιτέθηκε στο σπίτι ενός φερόμενου ηγέτη μιας ομάδας ΛΟΑΤΚΙ στην Abuja, και ένας δημοφιλής χρήστης των κοινωνικών δικτύων που ντύνεται με ρούχα του αντίθετου φύλου σκοτώθηκε τον Αύγουστο, επίσης στην πρωτεύουσα.^[25] Τον Οκτώβριο, ένα ζευγάρι του ίδιου φύλου παρενοχλήθηκε και δέχτηκε δημόσια ξυλοδαρμό στη πολιτεία River.^[26] Πλείστα άρθρα χρονολογηθέντα το 2025 κάνουν μνεία σε συλλήψεις και επιθέσεις ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.^[27]

 

·           Ως αναφέρεται στην προηγούμενη έκθεση του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) για τη Νιγηρία, δημοσιευθείσα τον Ιούλιο του 2024, η οποία κάνει αναφορά στην Equaldex, οι ομοφοβικές αντιλήψεις στην κοινωνία της Νιγηρίας είναι «βαθιά ριζωμένες».^[28] Οι συντηρητικές θρησκευτικές κοινωνικές νόρμες έχουν περιγραφεί ως ο κύριος λόγος πίσω από την ομοφοβία στη Νιγηρία, και έχει αναφερθεί ότι θρησκευτικοί θεσμοί και προσωπικότητες διαδίδουν ομοφοβικά μηνύματα.^[29]

 

·           Ως αναφέρει το Initiative for Equal Rights (TIER), οι κρατικοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη δικαστική αστυνομία, «συχνά έδειχναν έλλειψη βούλησης ή ικανότητας» να χειριστούν υποθέσεις που αφορούν άτομα ΛΟΑΤΚΙ.^[30] Ο φόβος για στιγματισμό, επιπλέον βία και διακρίσεις απέτρεπε τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ από το να ζητήσουν δικαίωση, οι κυβερνητικοί φορείς, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, συχνά δεν είχαν ούτε την πρόθεση ούτε την ικανότητα να χειριστούν τέτοιες παραβιάσεις, καθιστώντας την κατάσταση της κοινότητας ακόμη πιο δύσκολη ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, η αστυνομία προχώρησε σε αυθαίρετες συλλήψεις, εκβιασμούς, παράνομη κράτηση και σωματική κακοποίηση, παραβαίνοντας ευθέως την εθνική νομοθεσία.^[31] Άρθρο του AP News επιβεβαιώνει την αδράνεια των αστυνομικών αρχών στην αντιμετώπιση υποθέσεων κακοποίησης κατά της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ στη Νιγηρία.^[32] Έτερο άρθρο δημοσιευθέν τον Μάρτιο του 2025 αναφέρει ότι αστυνομικές αρχές σταμάτησαν έναν άντρα στον δρόμο, τον ξυλοκόπησαν και απαίτησαν δωροδοκία για να μην τον συλλάβουν επειδή «έμοιαζε ομοφυλόφιλος».^[33] Η κακοποίηση και παρενόχληση των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων από δυνάμεις ασφαλείας και ομάδες αυτοδικίας επιβεβαιώνεται και από την 2024 έκθεση του ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung που αναφέρει ότι είναι επικρατούσες και ότι «δίωξη είναι πραγματική, ιδιαίτερα στις πολιτείες όπου εφαρμόζεται η Σαρία.»^[34]

 

·           Η Human Rights Watch, έκθεσή της για το 2025, σημειώνει ότι η κοινότητα

ΛΟΑΤΚΙ αντιμετώπισε έντονες αντιδράσεις μετά από ένα άρθρο εφημερίδας που υποστήριζε ψευδώς ότι η χώρα είχε νομιμοποιήσει τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου μέσω συμφωνίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), γεγονός το οποίο ενέτεινε τις εχθρικές διαθέσεις προς την κοινότητα.^[35]

 

·           Αναφορικά με την πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες και ειδικότερα στην υγεία, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα υφίστανται διακρίσεις.^[36] Πολλοί πάροχοι αρνούνται να τα θεραπεύσουν ή τους προσφέρουν περιορισμένη φροντίδα, με αποτέλεσμα να βασίζονται σε κρυφά δίκτυα για ιατρική περίθαλψη.^[37] Περαιτέρω, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα βιώνουν σοβαρά ψυχικά προβλήματα καθώς πολλοί αντιμετωπίζουν κατάθλιψη, χρόνιο στρες, τραύματα, και άγχος από νεαρή ηλικία τα οποία επιδεινώνονται από την απειλή έκθεσης ή δίωξης από την κοινωνία, ενώ η περιορισμένη υποστήριξη ψυχικής υγείας και το στίγμα γύρω από τις ταυτότητές τους οδηγούν σε υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών, αυτοτραυματισμών και μακροχρόνιων ψυχολογικών δυσκολιών.^[38]

 

·           Πέραν αυτών, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα αντιμετωπίζουν προβλήματα στην εργασία και στέγαση καθώς έχουν παρατηρηθεί περιστατικά όπου ενοικιαστές εκδιώκονται βίαια από τα σπίτια τους και υπάλληλοι απολύονται λόγω της υποτιθέμενης σεξουαλικότητάς τους.^[39]

 

·           Οι οργανώσεις που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ είναι ουσιαστικά απαγορευμένες στη Νιγηρία, με εξαίρεση αυτές που παρέχουν νομικές συμβουλές ή ενημέρωση για τον ιό HIV και το AIDS.^[40] Η πρωτοβουλία «Women’s Health and Equal Rights Initiative» (WHER) προσφέρει ψυχοκοινωνική υποστήριξη σε λεσβίες, αμφιφυλόφιλες και queer γυναίκες, ενώ η οργάνωση « Where Love is a Crime» παρέχει επίσης νομική και ψυχολογική υποστήριξη σε άτομα ΛΟΑΤΚΙ που είναι θύματα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.^[41]

 

Υπό το πρίσμα αυτό, οι εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι σε γενικό και αντικειμενικό επίπεδο, ένας ομοφυλόφιλος άνδρας στη Νιγηρία δύναται να εκτεθεί σε διακρίσεις, κακομεταχείριση και σοβαρούς κινδύνους, τόσο από κρατικούς φορείς όσο και από μη κρατικούς δρώντες. Συνεπώς, το γενικό πλαίσιο της χώρας καταγωγής είναι τέτοιο που καθιστά κατ’ αρχήν εύλογο έναν ισχυρισμό φόβου βασισμένο στον σεξουαλικό προσανατολισμό.

 

Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί από μόνη της για τη θεμελίωση της εξωτερικής αξιοπιστίας του συγκεκριμένου ισχυρισμού του Αιτητή. Η εξωτερική αξιοπιστία προϋποθέτει όχι μόνο την ύπαρξη ενός αντικειμενικά δυσμενούς περιβάλλοντος στη χώρα καταγωγής, αλλά και την ύπαρξη μιας πειστικής και συνεκτικής σύνδεσης μεταξύ του γενικού αυτού πλαισίου και της προσωπικής ιστορίας του αιτητή. Στην προκειμένη περίπτωση, ενώ οι εξωτερικές πηγές καταδεικνύουν ότι τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα στη Νιγηρία αντιμετωπίζουν πράγματι σοβαρές κοινωνικές και νομικές προκλήσεις, οι προσωπικοί ισχυρισμοί του Αιτητή, όπως αξιολογήθηκαν ανωτέρω, δεν κρίθηκαν επαρκώς αξιόπιστοι σε επίπεδο εσωτερικής συνοχής και συγκεκριμενοποίησης.

 

Ειδικότερα, το αφήγημα του Αιτητή παρουσιάζει ουσιώδεις ασάφειες και αντιφάσεις ως προς βασικά στοιχεία των επικαλούμενων γεγονότων, ιδίως αναφορικά με το περιστατικό «jungle justice» που επικαλέστηκε ως καθοριστικό γεγονός δίωξης, καθώς και ως προς την εξέλιξη των προσωπικών του σχέσεων και τη διαδικασία συνειδητοποίησης της σεξουαλικής του ταυτότητας. Επιπλέον, παρά τον ισχυρισμό ότι το περιστατικό αυτό τον ώθησε να εγκαταλείψει την περιοχή όπου βρισκόταν, ο ίδιος δήλωσε ότι μετέβη στο Lagos, όπου διέμεινε για περίπου ένα έτος πριν αναχωρήσει από τη χώρα, χωρίς να επικαλείται συγκεκριμένα περιστατικά στοχοποίησης ή δίωξης κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα.

 

Υπό τα δεδομένα αυτά, η εξωτερική πληροφόρηση δύναται να λειτουργήσει υποστηρικτικά μόνο σε γενικό επίπεδο ως προς το πλαίσιο που επικρατεί στη χώρα καταγωγής, χωρίς όμως να δύναται να καλύψει ή να θεραπεύσει τις διαπιστωθείσες αδυναμίες της προσωπικής αφήγησης του Αιτητή. Με άλλα λόγια, το γεγονός ότι τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα ενδέχεται να αντιμετωπίζουν κινδύνους στη Νιγηρία δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι ο συγκεκριμένος Αιτητής απέδειξε, με επαρκή βαθμό αξιοπιστίας, ότι ο ίδιος ανήκει στην εν λόγω ομάδα ή ότι υπέστη ή θα υποστεί προσωπικά δίωξη ή σοβαρή βλάβη για τον λόγο αυτό.

 

Υπό το σύνολο των ανωτέρω, κρίνεται ότι, παρότι το γενικό πλαίσιο στη χώρα καταγωγής είναι πράγματι δυσμενές για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, η εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού του Αιτητή δεν δύναται να θεωρηθεί επαρκώς θεμελιωμένη, καθόσον δεν συνδέεται πειστικά με μια εσωτερικά αξιόπιστη και εξατομικευμένη αφήγηση.

 

Ενόψει των πιο πάνω, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή απορρίπτεται ως μη αποδειχθείς.

 

Λαμβάνοντας υπόψη Οι ισχυρισμοί του Αιτητή περί μη εύλογης και μη δέουσας έρευνας δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Από το διοικητικό φάκελο προκύπτει ότι η αίτηση διεθνούς προστασίας εξετάστηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18(7Α)(α) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, κατόπιν εξατομικευμένης αξιολόγησης όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον της αρμόδιας αρχής. Ο Λειτουργός προέβη σε πλήρη καταγραφή των δηλώσεων του Αιτητή κατά τη συνέντευξη, αξιολόγησε τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς του και κατέληξε σε συμπεράσματα στηριζόμενος τόσο στις δηλώσεις του ίδιου όσο και σε διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής.

 

Περαιτέρω, ως προς τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι ο Λειτουργός δεν διεξήγαγε επαρκή αξιολόγηση του βασικού ισχυρισμού περί σεξουαλικού προσανατολισμού του, προκύπτει ότι ο εν λόγω ισχυρισμός εξετάστηκε διεξοδικά κατά τη συνέντευξη και αξιολογήθηκε δεόντως. Από την αξιολόγηση αυτή κρίθηκε ότι οι αναφορές του Αιτητή ήταν γενικές και στερούνταν επαρκών λεπτομερειών ως προς τη διαδικασία συνειδητοποίησης της σεξουαλικής του ταυτότητας, τις εμπειρίες στιγματισμού και τις προσωπικές του σχέσεις, ενώ εντοπίστηκαν και ασυνέπειες σε σχέση με το περιστατικό που επικαλέστηκε ως πράξη βλάβης. Ως εκ τούτου, η αρμόδια αρχή κατέληξε ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν τεκμηριώθηκε επαρκώς.

 

Κατά συνέπεια, από το σύνολο του διοικητικού φακέλου προκύπτει ότι η διοίκηση προέβη σε επαρκή και εμπεριστατωμένη εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας του Αιτητή και κατέληξε σε αιτιολογημένη απόφαση. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί του Αιτητή απορρίπτονται ως αβάσιμοι.

 

Υπό το φως των προλεχθέντων και των ισχυρισμών του Αιτητή που έχουν γίνει αποδεκτοί από το παρόν Δικαστήριο, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν διαπιστώνονται δείκτες κινδύνου έναντι της ζωής του, σε περίπτωση επιστροφής του στη Νιγηρία, ιδιαιτέρως υπό τον ορισμό και προϋποθέσεις του προφίλ του πρόσφυγα, άρθρο 1Α της Συνθήκης της Γενεύης και άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Ως εκ τούτου, απομένει να εξεταστεί το κατά πόσο υπάρχει δυνατότητα να υπαχθεί ο Αιτητής στο καθεστώς της επικουρικής προστασίας, ή αλλιώς συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Το άρθρο 19(1) προβλέπει ότι επικουρική προστασία αναγνωρίζεται σε αιτητή, ο οποίος, μολονότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 3, αντιμετωπίζει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

 

Η έννοια της «σοβαρής βλάβης» περιορίζεται εξαντλητικά στις περιπτώσεις του άρθρου 19(2), ήτοι στη θανατική ποινή ή εκτέλεση, στα βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, και στη σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των περιπτώσεων (α) και (β) του άρθρου 19(2). Συνεπώς, εξετάζεται αποκλειστικά η εφαρμογή της περίπτωσης (γ).

 

Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την εκτίμηση της ύπαρξης αδιάκριτης βίας λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, η ένταση και η διάρκεια της ένοπλης σύρραξης, ο βαθμός οργάνωσης των εμπλεκομένων δυνάμεων, η γεωγραφική έκταση της βίας, καθώς και η ύπαρξη επιθέσεων κατά αμάχων (βλ. απόφαση ΔΕΕ, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland^[42]). Περαιτέρω, όπως έχει κριθεί στην υπόθεση Meki Elgafaji, Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie^[43] η σοβαρή και προσωπική απειλή κατά την έννοια του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ προϋποθέτει εξαιρετική κατάσταση, στην οποία το επίπεδο της αδιάκριτης βίας είναι τόσο υψηλό ώστε η απλή παρουσία του αμάχου στην οικεία περιοχή να συνεπάγεται πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Στη βάση της νομολογίας αυτής, προς τον σκοπό εξέτασης των προϋποθέσεων που διαλαμβάνει το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ως αυτός ενσωματώνει το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ^[44] και λαμβάνοντας υπόψη ότι έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την πρωτοβάθμια εξέταση της αίτησης του Αιτητή, προχώρησα σε έρευνα σε διεθνείς πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι την πολιτεία Lagos της Νιγηρίας.  Από την έρευνα αυτή, προέκυψαν τα ακόλουθα:

 

·         Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, στην πολιτεία Lagos της Νιγηρίας κατά το τελευταίο έτος, με τελευταία ενημέρωση στις 13.02.2026 καταγράφηκαν 156 περιστατικά ασφαλείας που περιλαμβάνει περιστατικά πολιτικής βίας, ήτοι μάχες, βία κατά αμάχων διαμαρτυρίες, εκρήξεις/ απομακρυσμένη βία) τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα 83 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές[45]. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το έτος 2022, ο πληθυσμός της Νιγηρίας ανέρχεται σε 216,783,400 κατοίκους[46], ενώ ο πληθυσμός της πολιτείας Lagos ανέρχεται σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2022, στα 13,491,800 κατοίκους[47]^.

 

·         Επιπρόσθετα, σύμφωνα με την ίδια βάση δεδομένων ACLED, στην πολιτεία Anambra περιοχή καταγωγής του αιτητή και περιοχή στην οποία βρίσκονται τα μέλη τη οικογένειάς του, κατά το τελευταίο έτος, με τελευταία ενημέρωση τις 13.02.2026 καταγράφηκαν 61 περιστατικά ασφαλείας τα οποία περιλαμβάνουν περιστατικά πολιτικής βίας, μάχες, βία κατά αμάχων διαμαρτυρίες, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα 85 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές[48]^. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το έτος 2022, ο πληθυσμός της Νιγηρίας ανέρχεται σε 216,783,400 κατοίκους[49], ενώ ο πληθυσμός της πολιτείας Anambra ανέρχεται σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2022, στα 5,953,500 κατοίκους[50].

 

Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω δεδομένα δεν διακρίνω την ύπαρξη κατάστασης αδιάκριτης βίας λόγω ένοπλης σύρραξης στην πολιτεία Lagos, ή έστω αδιάκριτης βίας λόγω ένοπλης σύρραξης η οποία να εξικνείται σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Αιτητής λόγω της παρουσίας του και μόνο στο έδαφος της περιοχής αυτής να έρχεται αντιμέτωπος με πραγματικό κίνδυνο σοβαρής απειλής κατά το άρθρο 19 στοιχείο (2)(γ).  Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι άνδρας, ενήλικας, μορφωμένος και με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία στην χωρά καταγωγής του. Επισημαίνω τέλος, ότι δεν έχουν εγερθεί ή/και αναδειχθεί ατομικά χαρακτηριστικά ή στοιχεία του Αιτητή που να υποδηλώνουν και να δείχνουν ειδικώς ότι θα τεθεί σε κατάσταση που αυξάνει τον κίνδυνο σοβαρής βλάβης και δυνατόν να μπορούσε να αντισταθμίσει το επίπεδο αδιάκριτης βίας βάσει της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας. 

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω αναπτύχθηκαν, είναι η κατάληξή μου ότι ορθώς κρίθηκε και επί της ουσίας ότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων και, περαιτέρω, ορθώς θεωρήθηκε ότι δεν κατάφερε να τεκμηριώσει ότι υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται από την οικεία νομοθεσία (άρθρα 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου).

Καταληκτικά, λαμβάνω υπόψη μου, πρόσθετα και συμπληρωματικά των ανωτέρω, ότι η χώρα καταγωγής του Αιτητή (Νιγηρία), συμπεριλαμβάνεται στις χώρες που έχουν ορισθεί ως ασφαλείς χώρες ιθαγένειας σύμφωνα με το Διάταγμα του Υπουργού Εσωτερικών, ημερομηνίας 30.05.2025 (Κ.Δ.Π. 145/2025), χωρίς εν προκειμένω ο Αιτητής να προβάλει οποιουσδήποτε ισχυρισμούς ή στοιχεία που αφορούν προσωπικά στον ίδιο και οι οποίοι να ανατρέπουν το τεκμήριο περί ασφαλούς χώρας καταγωγής. Ο κατάλογος των ασφαλών χωρών ιθαγένειας καθορίζεται από τον Υπουργό Εσωτερικών όταν ικανοποιηθεί βάσει της νομικής κατάστασης, της εφαρμογής του δικαίου στο πλαίσιο δημοκρατικού συστήματος και των γενικών πολιτικών συνθηκών ότι στις οριζόμενες χώρες, γενικά και μόνιμα, δεν υφίστανται πράξεις δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3Γ του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία, ούτε απειλή η οποία προκύπτει από την χρήση αδιάκριτης βίας σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης.

 

Με βάση το σύνολο των ενώπιον μου δεδομένων, όπως έχω αναλύσει ανωτέρω, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

 

 

Ε. Ρήγα, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.