ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

 Υπόθεση Αρ. 4473/2024

12 Μαρτίου, 2026

[Ε. ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

K.A.

από Μπουρουντί

                          Αιτήτρια

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας,

μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου, Υπουργείο Εσωτερικών

 

Δικηγόρος για Αιτήτρια: Α. Πλιάκα (κα) για Τζ. Μπετίτο (κος) για Πιερίδης & Πιερίδης

Δικηγόρος για Καθ’ ων η αίτηση: Κ. Ιμανίμης για Α. Γεωργιάδη (κος), Δικηγόρος της Δημοκρατίας για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

(Ex Tempore)

 

Ε. ΡΗΓΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου το ζήτημα της ενεργοποίησης ή μη της ρήτρας απόρριψης, η οποία είχε τεθεί κατά την τελευταία δικάσιμο της 11ης Δεκεμβρίου 2025, λόγω μη καταχώρισης της γραπτής αγόρευσης της Αιτήτριας, λαμβανομένης υπόψη και της μη αντίρρησης των Καθ’ ων η αίτηση στην παραχώρηση εκ νέου χρόνου προς τούτο.

 

Το Δικαστήριο, εξετάζοντας την παρούσα υπόθεση υπό το φως των πραγματικών περιστατικών και δεδομένων που προκύπτουν από τον δικαστικό φάκελο και της εφαρμοστέας νομολογίας, καταλήγει ότι η ενεργοποίηση της εν λόγω ρήτρας απόρριψης, την οποία το ίδιο έθεσε στις 11.12.2025, είναι επιβεβλημένη εκ των συνθηκών.

 

Τούτο καθώς φρονώ ότι η συμπεριφορά της Αιτήτριας και των συνηγόρων της χαρακτηρίζεται από συνεχή και επαναλαμβανόμενη περιφρόνηση προς τις σαφείς οδηγίες του Δικαστηρίου επηρεάζοντας κατά τον τρόπο αυτό την ομαλή διαχείριση της υπόθεσης, χωρίς να παραβιάζονται οι θεμελιώδεις αρχές της δίκαιης διαδικασίας και της εύρυθμης απονομής δικαιοσύνης.

 

Ειδικότερα, ως προκύπτει από τον δικαστικό φάκελο, η Ένσταση των Καθ’ ων η αίτηση καταχωρίστηκε στις 09.01.2025 και από τότε, παρά τις επανειλημμένες ευκαιρίες συμμόρφωσης, η Αιτήτρια παρέλειψε να καταχωρίσει τη γραπτή της αγόρευση εντός των προθεσμιών που καθορίστηκαν. Το Δικαστήριο, επιδεικνύοντας υπέρμετρη επιείκεια, παραχώρησε διαδοχικές παρατάσεις – με τελευταία εκείνη της 11^ης Δεκεμβρίου 2025- συνοδευόμενη από ρητή ρήτρα απόρριψης σε περίπτωση νέας παράλειψης. Επισημαίνεται ότι προηγουμένως, ήτοι στις 05.05.2025  έδωσε εκ νέου χρόνο έξι (6) εβδομάδων για καταχώριση της αγόρευσης επισημαίνοντας ότι θα είναι για τελευταία φορά, ορίζοντας την υπόθεση για οδηγίες στις 08.10.2025 και δίδοντας παράλληλα και χρόνο έξι (6) εβδομάδων για τη γραπτή αγόρευση των Καθ’ ων η αίτηση, αλλά και δύο (2) εβδομάδων μετέπειτα, για την απαντητική αγόρευση της Αιτήτριας. Ο χρόνος αυτός παρήλθε άπρακτος χωρίς καμία συμμόρφωση από την Αιτήτρια, οπόταν στις 08.10.2025 το Δικαστήριο επαναόρισε την υπόθεση της 11.12.2025 δίδοντας χρόνο έξι (6) εβδομάδων για καταχώριση της αγόρευσης της Αιτήτριας και θέτοντας ρήτρα απόρριψης σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Ούτε και αυτή η προθεσμία τηρήθηκε, με το Δικαστήριο,  εξαντλώντας την επιείκεια του έδωσε εκ νέου χρόνο τεσσέρων (4) εβδομάδων στην Αιτήτρια για καταχώριση της γραπτής της αγόρευσης θέτοντας εκ νέου ρήτρα απόρριψης σε περίπτωση μη συμμόρφωσης και ορίζοντας την υπόθεση για σήμερα, 12.03.2026.

 

Η συνήγορος της Αιτήτριας επικαλείται σήμερα ενώπιόν μου προσωπικούς λόγους του δικηγόρου ο οποίος χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση της Αιτήτριας, κ. Μπετίτο, για την μη καταχώριση της αγόρευσης της. Παρά  ταύτα, οι εξηγήσεις αυτές οι οποίες προβάλλονται εκ των υστέρων δεν επαρκούν για την κατά δεύτερη φορά παραγνώριση της ρήτρας απόρριψης που τέθηκε από το Δικαστήριο. Είναι πρόδηλο ότι η Αιτήτρια και οι συνηγόροι της γνώριζαν ήδη από τις 08.10.2025 ότι μη συμμόρφωσή τους με τις οδηγίες του Δικαστηρίου θα επέφερε απόρριψη της προσφυγής της.

 

Επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να συνεχίσει τη διαδικασία με τρόπο που να εξαρτάται αποκλειστικά από την ετοιμότητα ή αμέλεια της Αιτήτριας ή των νομικών της εκπροσώπων. Η συνεχής καθυστέρηση και αδιαφορία πλήττει ευθέως την αρχή της δίκαιης δίκης και της αποτελεσματικής απονομής δικαιοσύνης.

 

Η νομολογία είναι απολύτως σαφής επί του ζητήματος αυτού. Στην Κούρτης[1], κρίθηκε ότι η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη συμμόρφωσης προς τις οδηγίες του Δικαστηρίου συνιστά λόγο απόρριψης προσφυγής. Η παράταση των διαδικασιών επ’ αόριστον λόγω αδράνειας ενός διαδίκου δημιουργεί ανασφάλεια και καταστρατηγεί τα δικαιώματα των άλλων διαδίκων.

 

Επιπλέον, στην Βαρδιάνος[2] - η οποία επιβεβαιώθηκε και στη Δρουσιώτης[3]- διατυπώνεται με σαφήνεια ότι ούτε το λάθος, ούτε η αμέλεια συνηγόρου μπορούν να δικαιολογήσουν υπέρβαση δικονομικών προθεσμιών. Σημειώνεται πρόσθετα ότι η δικονομική πειθαρχία, ήτοι η έγκαιρη και συνεπής συμμόρφωση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και τους δικονομικούς κανόνες, συνιστά θεμελιώδη πυλώνα της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.

 

Είναι αυτονόητο ότι το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη, όπως προστατεύεται από το Άρθρο 30(2) του Συντάγματος, είναι θεμελιώδες, αλλά όχι απόλυτο καθώς υπόκειται σε περιορισμούς αναγκαίους για τη διασφάλιση της εύρυθμης απονομής δικαιοσύνης. Η πολλαπλή παραβίαση των οδηγιών του Δικαστηρίου από την Αιτήτρια συνιστά κατάχρηση αυτού του δικαιώματος και δικαιολογεί την απόρριψη της προσφυγής λόγω μη προώθησης.

 

Τούτο, καθώς η συμπεριφορά της Αίτητριας και των συνηγόρων της, ενισχύει την εικόνα γενικευμένης αδιαφορίας και περιφρόνησης προς τις διαδικασίες, θέτοντας εν αμφιβόλω τον ίδιο τον σεβασμό προς το Δικαστήριο.

 

Δεν θεωρώ, τέλος, ότι με την απόρριψη της παρούσας προσφυγής θίγεται εν προκειμένω η αρχή της μη επαναπροώθησης καθότι η Αιτήτρια διατηρεί - σε κάθε περίπτωση - κάθε δικαίωμα  να προσβάλει, μεταξύ άλλων και στη βάση αυτή, το όποιο διάταγμα απέλασης ήθελε εκδοθεί, ως συνέπεια απώλειας της ιδιότητας του αιτητή ασύλου, ως αποτέλεσμα απόρριψης της προσφυγής της. Ως έχει προσφάτως επισημανθεί από το Εφετείο κατά την άσκηση της Αναθεωρητικής του λειτουργίας στην (-έμφαση και υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«Σημειώνεται ότι η εκτέλεση απόφασης (της Υπηρεσίας Ασύλου, εν προκειμένω) για απόρριψη αίτησης διεθνούς προστασίας δεν έχει αφ' εαυτής ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του αιτητή από τη Δημοκρατία και είναι έτσι καταρχήν συμβατή με την Αρχή της μη επαναπροώθησης και το προρρηθέν Άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απόφαση ΔΕΕ ημερ. 19.6.2018 στην Υπόθεση C-181/16 Gnandi, σκέψη 55), αφού η απομάκρυνσή του υλοποιείται με μεταγενέστερη διοικητική πράξη, ήτοι το διάταγμα απέλασης/απόφασης επιστροφής. Θεωρούμε ότι κατ' αναλογία το ίδιο ισχύει και για τη δικαστική απόφαση με την οποία απορρίπτεται δικαστική προσφυγή του αιτητή διεθνούς προστασίας ή/και η υπ' αυτού υποβληθείσα αίτηση επαναφοράς».

 

Υπο το φως των προλεχθέντων, καταλήγω ότι η ενεργοποίηση της ρήτρας απόρριψης είναι επιβεβλημένη. Η Αιτήτρια και οι συνήγοροι της είχαν σαφή και επαρκή προειδοποίηση σχετικά με τις συνέπειες της μη έγκαιρης συμμόρφωσης με τις σαφείς οδηγίες του Δικαστηρίου και παρά ταύτα δεν προέβησαν σε καμία ενέργεια για να αποτρέψουν αυτή την εξέλιξη.

 

Ενόψει των όσων προανέφερα, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €300 υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας.

 

 

 

Ε. Ρήγα,  Δ.Δ.Δ.Δ.Π.