ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

Υπόθεση Αρ.:  2190/2025

 

22 Απριλίου 2026

 

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρα 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

H.E. ARC. 058XXXXXXX από τη Συρία και τώρα Λεμεσό

 

Αιτητής

-και-

     Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                             Καθ' ων η Αίτηση

 

Ζωή Ποντίκη (κα) για Αλ Ταχέρ Μπενέτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Κ. Μιχαηλίδου (κα) για Μιχαηλίδη & Χαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

 

(Παρών ο διερμηνέας κος Aleid Abdelrahman για πιστή μετάφραση από τα ελληνικά στα αραβικά και αντίστροφα)

Ο Αιτητής είναι παρών

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

 

Με την υπό εξέταση προσφυγή, ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση ημερομηνίας 24/07/2025, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 12/08/2025, με την οποία τον πληροφορούν ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται καθότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του Περί Προσφύγων Νόμου και ο Αιτητής δεν απέδειξε οποιονδήποτε λόγο για να του παραχωρηθεί το καθεστώς πρόσφυγα ή της συμπληρωματικής προστασίας.

Ζητά παράλληλα από το παρόν Δικαστήριο όπως αυτό εκδώσει νέα εκτελεστή απόφαση επί της ουσίας του αιτήματος του Αιτητή για διεθνή προστασία ως πολιτικού πρόσφυγα και/ή υποκατάστατου προστασίας, η οποία θα αντικαθιστά την προσβαλλόμενη απόφαση.

Περαιτέρω αιτείται δήλωσης του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη Συρία θα παραβιαστεί το άρθρο 2 και /ή 3της ΕΣΔΑ.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

Ο Αιτητής είναι υπήκοος της Συρίας. Εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του στις 31/03/2024 και εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές δια θαλάσσης , όπου υπέβαλε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 11/04/2024. Ακολούθως, στις 19/07/2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου και αυθημερόν ο λειτουργός ετοίμασε Έκθεση – Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με την συνέντευξη του Αιτητή, εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματός του. Στις 24/07/2025, ο εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου, ενέκρινε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφής του στη Συρία. Στις 12/08/2025, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή σχετικά με το αίτημα του Αιτητή, η οποία αυθημερόν παραλήφθηκε και υπογράφτηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή κατόπιν διερμηνείας του περιεχομένου της σε γλώσσα πλήρως κατανοητή από τον ίδιο (Αραβικά).

 

Κατά της ως άνω απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 24/07/2025, ο Αιτητής, στις 28/08/2025, καταχώρισε αυτοπροσώπως προσφυγή ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (Δ.Δ.Δ.Π.). Στις 06/11/2025, κατόπιν διορισμού δικηγόρου, ο Αιτητής κατέθεσε μέσω των συνηγόρων του αίτηση τροποποίησης της προσφυγής, η οποία έγινε δεκτή με την έκδοση διατάγματος τροποποίησης από το παρόν Δικαστήριο στις 14/11/2025. Στις 26/11/2025, καταχωρήθηκε η τροποποιημένη προσφυγή.  

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Δια της τροποποιημένης αίτησής του, ο Αιτητής, μέσω των συνηγόρων του, προβάλλει πλείονες λόγους ακυρώσεως. Κατά την γραπτή του αγόρευση, ο Αιτητής προβάλλει ότι η επίδικη απόφαση στερείται δέουσας έρευνας και υποστηρίζει ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, αυτεπαγγέλτως ανέπλασαν έναν νέο ουσιώδη ισχυρισμό, ήτοι ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για οικονομικούς λόγους, δίχως αυτός να προκύπτει από τις δηλώσεις του κατά την ελεύθερη αφήγηση και δίχως να έχει ήδη τεθεί ο εν λόγω ως ουσιώδης ισχυρισμός, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται η υποχρέωση ορθής αποτύπωσης και αξιολόγησης των πραγματικών ισχυρισμών του Αιτητή. Καταληκτικά, υποβάλλει ότι θα πρέπει να αναγνωρισθεί στο πρόσωπό του καθεστώς πρόσφυγα και/ή συμπληρωματικής προστασίας.

 

Από την πλευρά τους οι Καθ’ ων η Αίτηση αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθόλα νόμιμη και ορθή, προϊόν δέουσας έρευνας και αιτιολογίας και σύμφωνη με τις νομοθετικές διατάξεις. Υποστηρίζουν περαιτέρω ότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που έφερε στους ώμους του και να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης ώστε να του χορηγηθεί καθεστώς πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατά την ακροαματική διαδικασία, στην δικάσιμο της 04/03/2026, η συνήγορος που εκπροσώπησε τον Αιτητή προώθησε τον ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας. Από την πλευρά τους οι Καθ’ ων η Αίτηση υιοθέτησαν την θέση τους. Η συνήγορος του Αιτητή υποστήριξε πως ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω της ένοπλης σύρραξης και διότι βρισκόταν σε κίνδυνο στρατολόγησης, εν αντιθέσει με τον ισχυρισμό που κατέγραψαν οι Καθ’ ων η Αίτηση ότι έφυγε για λόγους οικονομικού περιεχομένου. Οι Καθ’ ων η Αίτηση αντέταξαν ότι ο Αιτητής είχε επικαλεστεί τον κίνδυνο στρατολόγησης από το προηγούμενο καθεστώς και ότι περαιτέρω ισχυρίσθηκε πως εγκατέλειψε τη χώρα και για οικονομικούς λόγους.

 

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Κατά το στάδιο υποβολής της αίτησής του, ο Αιτητής προέβαλε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας του πολέμου και των δυσμενών συνθηκών διαβίωσης. Δεν αντιμετώπισε κάποιο περιστατικό προσωπικά. Επιθυμούσαν να τον στρατολογήσουν στις στρατιωτικές δυνάμεις, ωστόσο, διέφυγε προς αναζήτηση ασφάλειας καθότι δεν ήθελε να εμπλακεί σε πολύχρονες διαμάχες. Ο Αιτητής συμπλήρωσε ότι δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας (ερ. 1 Δ.Φ.).

 

Ο Αιτητής υπέβαλε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, κατά την αίτησή του για διεθνή προστασία, την πολιτική του ταυτότητα, εκδοθείσα από τις αρχές της χώρας καταγωγής του (ερ. 8 Δ.Φ.).

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής επιβεβαίωσε πως τόπος γέννησής του αποτελεί η πόλη Idlib, του κυβερνείου Idlib στην βορειοδυτική περιοχή της χώρας, η οποία συνιστά και τόπο προηγούμενης συνήθους διαμονής του (περιοχή Al Jawahri)∙ η εν λόγω βρίσκεται επί του παρόντος υπό τον έλεγχο της Hay'at Tahrir al-Sham (ερ. 28 Δ.Φ.). Οι γονείς του διαμένουν στην περιοχή Al Jawahri της πόλης Idlib, έχει επτά αδελφούς οι οποίοι διαμένουν στην πόλη Idlib (έξι εξ αυτών είναι έγγαμοι) και τρεις αδελφές, έγγαμες που επίσης διαμένουν στην εν λόγω (ερ. 26, 25 Δ.Φ.). Ο Αιτητής είχε έναν αδελφό ο οποίος συνελήφθη από τις δυνάμεις του Asad το 2012 και για τον οποίο μετέπειτα πληροφορήθηκαν ότι απεβίωσε τον Ιούλιο του 2013 ενόσω βρισκόταν φυλακισμένος (ερ. 25 Δ.Φ.). Ο Αιτητής είναι έγγαμος και έχει δύο τέκνα τα οποία διαμένουν με την οικογένειά του (ερ. 25 Δ.Φ.). Φοίτησε έως την έβδομη τάξη – δεν γνωρίζει ωστόσο καλή ανάγνωση και γραφή – και ενόσω στην χώρα καταγωγής εργαζόταν αρχικά ως ελαιοχρωματιστής ξύλινων επίπλων και μετέπειτα ως πωλητής οπωροκηπευτικών (ερ. 25, 24 Δ.Φ.).

 

Ο Αιτητής δήλωσε ότι η οργάνωση Al – Tahrir, η οποία είχε τον έλεγχο της περιοχής, τον καλούσε σε στρατολόγηση και πως σε περίπτωση που εγκατέλειπε τη χώρα με την οικογένειά του θα έχανε την οικία του (ερ. 27 Δ.Φ.). Ερωτηθείς εάν αντιμετώπισε ο ίδιος ή η οικογένειά του κάποιο περιστατικό προσωπικά, απάντησε αποφατικά και συμπλήρωσε πως δεν εξέρχονταν συχνά της οικίας τους (ερ. 27 Δ.Φ.). Σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στη χώρα, απάντησε πως ο πόλεμος έχει παύσει, ωστόσο, η κατάσταση παραμένει ασταθής (ερ. 27 Δ.Φ.).

 

Αναφορικά με τους κατ’ ιδίαν λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής, ο Αιτητής υποστήριξε ότι έφυγε εξαιτίας του εν εξελίξει πολέμου που είχε επηρεάσει το νευρικό σύστημά του. Ο Αιτητής ανέμενε επί δύο έτη την βελτίωση της κατάστασης, ωστόσο, αυτή μονάχα δυσχεραινόταν και αποφάσισε να φύγει προτού ο ίδιος καταρρεύσει (I decided to leave the situation there before I collapse) (για τα ανωτέρω βλ. ερ. 23 Δ.Φ.).

 

Ο Αιτητής δήλωσε ότι η οικία του καταστράφηκε ολοσχερώς εξαιτίας της εσωτερικής διαμάχης (ερ. 23, 22 Δ.Φ.). Σχετικά με την στρατολόγηση δήλωσε ότι αυτή ήταν υποχρεωτική υπό το προηγούμενο καθεστώς, ωστόσο, ο ίδιος, καθώς δεν γνώριζε πότε θα απολυόταν, δεν επιθυμούσε να ενταχθεί στον στρατό (ερ. 22 Δ.Φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τον τρόπο που κατόρθωσε να αποφύγει τον έλεγχο από το καθεστώς του Ahmed al-Sharaa, απάντησε ότι το καθεστώς του Asad ήταν αυτό που επιθυμούσε την στρατολόγησή του (ερ. 22 Δ.Φ.). Ερωτηθείς εάν θα δημιουργηθεί πρόβλημα σε περίπτωση επιστροφής του από το νέο καθεστώς, απάντησε πως δεν γνωρίζει (ερ. 22 Δ.Φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τις συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής, απάντησε πως δεν γνωρίζει τι θα μπορούσε να συμβεί και συμπλήρωσε περαιτέρω ότι η κατάσταση με τον τρέχον καθεστώς είναι ακόμη αβέβαιη και ότι η οικογένειά του χρειάζεται υποστήριξη ώστε να βιοποριστούν και αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκεται στη Δημοκρατία (ερ. 21 Δ.Φ.). Ερωτηθείς εάν το νέο καθεστώς απαιτεί στρατολόγηση των αρρένων, απάντησε πως δεν γνωρίζει και πως ενδεχομένως να είναι αυτή υποχρεωτική (ερ. 21 Δ.Φ.).

 

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από το πρακτικό της συνέντευξης του Αιτητή και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο αρμόδιος λειτουργός σχημάτισε την Έκθεση – Εισήγησή του επί τη βάσει των εξής δύο (2) ουσιωδών ισχυρισμών: (1) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή και (2) Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι εγκατέλειψε τη χώρα του λόγω του πολέμου και της πίεσης για στρατολόγηση από το προηγούμενο καθεστώς.

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε δεκτός, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και με την προσκομισθείσα ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου πρωτότυπη πολιτική ταυτότητα του Αιτητή, εκδοθείσα από τις αρχές της χώρας καταγωγής του.

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ισχυρισμό του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση στην πόλη Idlib και ειδικότερα τις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ του καθεστώτος του Asad (υποστηριζόμενο από τις δυνάμεις του Ιράν και της Ρωσίας) και της οργάνωσης Hay'at Tahrir al-Sham, την κατάρρευση του καθεστώτος του Asad και την υποχρεωτική στρατολόγηση που είχε επιβληθεί από την κυβέρνηση του τελευταίου. Ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι καίτοι ο ισχυρισμός του Αιτητή περί υποχρεωτικής στρατολόγησης επιβεβαιώνεται από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός περί φόβου στρατολόγησης σε περίπτωση επιστροφής λόγω κατάλυσης του καθεστώτος του Asad. Περαιτέρω, ως ο λειτουργός σημείωσε, οι δηλώσεις του Αιτητή σχετικά με τις δυσκολίες διαβίωσης και βιοπορισμού στη χώρα καταγωγής σε περίπτωση επιστροφής διακρίθηκαν από συνέχεια και σαφήνεια, καταγράφοντας παράλληλα πως αυτές συνδέονται με οικονομικά κίνητρα και πως ο Αιτητής δεν εξέφρασε κάποιον φόβο κινδύνου κατά της σωματικής του ακεραιότητας που να συνιστά εμπόδιο σε ενδεχόμενη επιστροφή στη χώρα καταγωγής. Καταληκτικά, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι οι δηλώσεις του Αιτητή, κ άθολη την διάρκεια της συνέντευξης του σχετικά με τον λόγο που εγκατέλειψε τη χώρα του, συνδέονται με τις κοινωνικοοικονομικές πτυχές της ζωής και την έλλειψη ευκαιριών απασχόλησης στη χώρα καταγωγής του και ότι οι εν λόγω χαρακτηρίσθηκαν από σαφήνεια και επάρκεια πληροφοριών και αντικατόπτριζαν βιωματικά περιστατικά. Συνεπεία αυτών, ο αρμόδιος λειτουργός έκανε αποδεχτό τον ισχυρισμό.

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός προχώρησε σε αξιολόγηση του κινδύνου με ανάλυση του βάσιμου φόβου δίωξης και κινδύνου σοβαρής βλάβης του Αιτητή, στον οποίο ενδέχεται να εκτεθεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής κατά το οποίο εξετάζεται ο μελλοντικός κίνδυνος με βάση τα αποδεδειγμένα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά, ήτοι τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή και το γεγονός ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής για λόγους οικονομικού περιεχομένου. Επί τούτου, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε πρωτίστως ότι η απόφαση του Αιτητή να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής και η απροθυμία του να επιστρέψει κρίνεται ως αδικαιολόγητη, ο ίδιος δεν επέδειξε κάποιον δικαιολογημένο φόβο επιστροφής και σε περίπτωση που το κίνητρο να εγκαταλείψει κάποιος την χώρα του είναι οικονομικό, αυτός θεωρείται οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας. Περαιτέρω, παραπέμποντας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην χώρα καταγωγής, την εθελοντική επιστροφή Σύριων στη περιοχή διαμονής τους με την αρωγή των Ηνωμένων Εθνών, την εξακολούθηση, παρ’ όλα αυτά, της ανθρωπιστικής κρίσης, τις ενέργειες συνεργασίας και ανοικοδόμησης της χώρας, την υποστήριξη των επαναπατριζόμενων από τα Ηνωμένα Έθνη και τους εταίρους τους, και την κατάσταση ασφαλείας στο Idlib, επισήμανε πως δεν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην περιοχή Idlib, θα υποστεί δίωξη ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Εν συνεχεία, κατά τη νομική ανάλυση, εφόσον διαπιστώθηκε πως δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, κρίθηκε πως δεν προκύπτει βάσιμος φόβος δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης στο πλαίσιο του άρθρου 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε πως ο Αιτητής κατά την επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην περιοχή Idlib, δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω της παρουσίας του και μόνο στην συγκεκριμένη περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει καθώς η επαρχία διαμονής του δεν βρίσκεται επί του παρόντος σε συνθήκες διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή από τους Καθ' ων η αίτηση την αποδοχή του συνόλου των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή,  ήτοι των προσωπικών στοιχείων και της γενικής κατάστασης ανασφάλειας στη χώρα καταγωγής του και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων των Καθ'ων η αίτηση. Η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του υπήρξε ικανοποιητική, υπήρξε συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις ως προς τους ισχυρισμούς του αναφορικά με τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του και αφορούν τις γενικότερες συνθήκες στην χώρα του αναφορικά με τις συνθήκες βιοπορισμού του ίδιου και της οικογένειας του . Περαιτέρω κρίνω ότι η έρευνα της διοίκησης σε επίσημες πήγες πληροφόρησης είναι επαρκής, πλήρης και επίκαιρες, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα και ο αρμόδιος λειτουργός ορθά κατέληξε ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός ύπαρξης μελλοντικού κινδύνου. 

 

Κατά την διάρκεια της συνέντευξης δεν γίνεται επίκληση κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου.

Εξάλλου λαμβάνω υπόψη μου πως με την εναρκτήρια αίτηση προσφυγής του αυτοπρόσωπος ο Αιτητής ανέφερε μόνο πως οι λόγοι που δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του αφορούν τη γενικότερη κατάσταση στη χώρα καταγωγής του ήτοι την εμπόλεμη κατάσταση και αστάθεια. Αναφέρθηκε ακόμα στις δυσκολίες διαβίωσης λόγω των  οικονομικών συνθηκών που επικρατούν εκεί. 

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε κάθε περίπτωση και σύμφωνα με το άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου, εναπόκειται στον εκάστοτε Αιτητή να τεκμηριώσει την αίτησή του για διεθνή προστασία. Στην υπό κρίση περίπτωση, για τους λόγους που αναλύθηκαν ανωτέρω, ο Αιτητής δεν κατάφερε τεκμηριώσει κάποια παρελθούσα πράξη δίωξης σε βάρος του ούτε κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης, αλλά  ούτε  κατά την ενώπιον μου διαδικασία. 

Έχει, πολλάκις, νομολογηθεί ότι κρίση επί της αξιοπιστίας του αιτητή και έγκριση κωλύματος έγκρισης αίτησης για το λόγο αναξιοπιστίας ως προς τα προβαλλόμενα από τον αιτητή είναι επιτρεπτή (AMIRI  ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Κ.Α. (2009 3 Α.Α.Δ. 358).

Ωστόσο το δικαστήριο προχώρησε σε ερευνά σχετικά με την εξωτερική αξιοπιστία του  ισχυρισμού  του Αιτητή αναφορικά με την στρατολόγηση τον οποίο βεβαία κρίνω ως εσωτερικά αναξιόπιστο και οι πληροφορίες  επιβεβαιώνουν πως το νέο καθεστώς έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία και ο νέος στρατός της Συρίας είναι εθελοντικός, προχώρησε ^[1];ακόμα σε ευρεία πολιτική συμφιλίωσης και παράλληλα δεν υφίστανται πλέον κυρώσεις για λιποταξία ή αποφυγή στράτευσης^[2],^[3] Η υποχρεωτική στράτευση μπορεί να επανεισαχθεί μόνο σε περίπτωση κήρυξης εθνικής έκτακτης ανάγκης.^[4]

 

Υπό το φως των πιο πάνω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων και πως δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στα άρθρα 19 (2) (α) και (β) περί συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).

 

Αναφορικά δε, με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie παρ. 35, το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας[5]» ενώ στην παρ. 37 αναφέρει ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.» (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση αποφάσισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας» (παρ. 39).

 

Καταρχάς σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, δημοσιευθείσα τον Φεβρουάριο του 2026, παρακλάδια της Da’esh συνέχισαν να δραστηριοποιούνται σε όλη τη χώρα, πραγματοποιώντας επιθέσεις κυρίως εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας, ιδιαίτερα στο βορειοανατολικό τμήμα, συμπεριλαμβανομένης μίας επίθεσης εναντίον δυνάμεων του συνασπισμού που ηγούνται από κοινού η Συριακή Αραβική Δημοκρατία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.^[6] Η οργάνωση επιδίωξε να υποκινήσει σεχταριστικές εντάσεις με στόχο να υπονομεύσει τις εθνικές αρχές, μεταξύ άλλων οργανώνοντας επιθέσεις σε χώρους λατρείας.^[7] Συνέχισε να διατηρεί περίπου 3.000 μαχητές στο Ιράκ και τη Συριακή Αραβική Δημοκρατία, με την πλειονότητα να βρίσκεται στη Συρία.^[8]

 

Τον Ιανουάριο του 2026, ο συριακός στρατός και οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) συμφώνησαν σε εκεχειρία κατόπιν συγκρούσεων στη βορειοανατολική Συρία.^[9]  Άρθρο του Al Jazeera, δημοσιευθέν τον Ιανουάριο του 2026, αναφέρει ότι ο συριακός στρατός θα ανακαταλάμβανε εκ νέου τον έλεγχο περιοχών που προηγουμένως κατείχαν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) στο κυβερνείο του Aleppo, και κατόπιν της ανακοίνωσης των δυνάμεων SDF ότι θα αποσύρονταν από την υπό την κυριαρχία τους περιοχή, ο συριακός στρατός ανακατέλαβε την πόλη Dayr Hafir, πλησίον της πόλης Aleppo.^[10] Έτερο άρθρο του Al Jazeera αναφέρει ότι ο συριακός στρατός ανέλαβε τον έλεγχο μίας φυλακής στη βορειοανατολική πόλη Raqqa όπου κρατούνταν μαχητές της ISIL (ISIS), μετά την αποχώρηση των μαχητών των SDF στα πλαίσια της συμφωνηθείσας κατάπαυσης πυρός.^[11]

 

Ως αναφέρεται στην  έκθεση μηνιαίας πρόβλεψης του Security Council Report για τον Μάρτιο 2026, δημοσιευθείσα στις 2 Μαρτίου, τον Φεβρουάριο [2026], η προσωρινή κυβέρνηση της Συρίας και οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) υπό την ηγεσία των Κούρδων προχώρησαν σε μέτρα για την εφαρμογή της εκεχειρίας. Η συμφωνία περιλαμβάνει τη σταδιακή ενσωμάτωση των SDF σε κυβερνητικούς θεσμούς και την παραίτηση των Κούρδων από τον έλεγχό τους σε τεράστιες εκτάσεις πλούσιες σε πόρους στη βορειοανατολική Συρία.^[12] Στις 3 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας, δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης στάλθηκαν στις πόλεις αλ-Χασάκα και Καμισλί, που μέχρι τότε ελέγχονταν από τις δυνάμεις SDF.^[13] Μονάδες ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών θα αναλάβουν τον έλεγχο των κρατικών θεσμών, ενώ η κουρδική αστυνομία θα συνεχίσει τις επιχειρήσεις ασφαλείας μέχρι να ενσωματωθεί πλήρως στο υπουργείο.^[14] Κάποιοι Άραβες Σουνίτες και Κούρδοι υποστηρίζουν τη διαδικασία ενσωμάτωσης, ενώ άλλοι Κούρδοι εκφράζουν ανησυχία για πιθανή βία.^[15]

 

Παρά τα βήματα προόδου για την εδραίωση του ελέγχου του στα βορειοανατολικά, η συριακή κυβέρνηση συνεχίζει να αντιμετωπίζει προκλήσεις όσον αφορά την ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, ιδιαίτερα στο νότιο τμήμα της χώρας.^[16] Στις 31 Ιανουαρίου [2026], μια μεγάλη ομάδα διαδηλωτών στο νότιο, κατά πλειοψηφία Δρούζων, κυβερνείο της Suwayda, κάλεσε σύμφωνα με αναφορές σε αυτοδιάθεση και σε απόδοση ευθυνών για εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον Δρούζων κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στην περιοχή τον Ιούλιο του 2025.^[17] Ο ισραηλινός στρατός συνεχίζει επίσης να διατηρεί παρουσία στη νότια Συρία και να πραγματοποιεί εισβολές στο συριακό έδαφος.^[18]

 

Ωστόσο, το κυβερνείο Idlib, βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχο της μεταβατικής Κυβέρνησης, αν και οι δυνάμεις της παραμένουν κατακερματισμένες. Μεταξύ των κυρίαρχων παραγόντων συγκαταλέγονται η Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) και ένοπλες ομάδες εντός του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA). Μερικές μικρές περιοχές στα νότια και δυτικά σύνορα χαρακτηρίζονται από «παρουσία ανταρτών υπέρ του καθεστώτος». Αναφορές υποδεικνύουν επίσης την παρουσία ξένων τζιχαντιστών. Στις αρχές Μαρτίου 2025, οι δυνάμεις της μεταβατικής κυβέρνησης ξεκίνησαν στοχευμένες επιχειρήσεις ασφαλείας και δημιούργησαν σημεία ελέγχου σε ολόκληρη την επαρχία για να ενισχύσουν την ασφάλεια στην περιοχή. Τον Μάρτιο του 2025, οι δυνάμεις της μεταβατικής Κυβέρνησης ξεκίνησαν επιχειρήσεις ασφαλείας και εγκατέστησαν σημεία ελέγχου για να ενισχύσουν τον έλεγχο. Το Κέντρο Harmoon χαρακτήρισε το Idlib ως «σχετικά σταθερό» σε σύγκριση με άλλες επαρχίες, με τις νέες δυνάμεις ασφαλείας να διατηρούν σταθερό έλεγχο παρά τις περιστασιακές εξωτερικές απειλές. Οι αντάρτες που υποστηρίζουν τον Άσαντ πραγματοποίησαν επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων, προκαλώντας αντίποινα εναντίον των υποστηρικτών του καθεστώτος και των συνεργατών του. Μέχρι τα μέσα Απριλίου, οι αρχές φέρεται να βελτίωσαν τις σχέσεις τους με τον τοπικό πληθυσμό και να ξεκίνησαν τοπικές προσλήψεις.^[19]

 

Αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στο κυβερνείο Idlib το οποίο βρίσκεται στο βοειοδυτικό τμήμα της χώρας παρατίθενται τα εξής ποσοτικά δεδομένα. Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 06/03/2026), στo Idlib, τόπος προηγούμενης συνήθους διαμονής του Αιτητή, καταγράφηκαν 167 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 157 θάνατοι.^[20] Σύμφωνα με προβλέψεις ο πληθυσμός του κυβερνείου Idlib τον Μάρτιο του 2025, ήταν 2.848.168, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[21]

Σημειώνεται πως ο πληθυσμός για την πόλη Idlib σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2026 ανέρχεται σε 128,840 κατοίκους.^[22]

 

Επιπρόσθετα, ο Αιτητής τόσο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του επιβεβαίωσε πως η οικογένεια του, ήτοι η σύζυγος, τα ανήλικα τέκνα του, οι γονείς του και επτά  αδέλφια του διαμένουν στο κυβερνείο Idlib (ερυθρό 26-χ2,χ4).

 

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διαπιστώνεται ότι στη χώρα υπάρχουν περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο τόσο η περιοχή καταγωγής του Αιτητή, το κυβερνείο Idlib, όσο και ο τόπος τελευταίας διαμονής του, τη πόλη Idlib,, ο αριθμός των επεισοδίων αυτών και ο βαθμός αδιάκριτης βίας κατά των αμάχων δεν φτάνει το βαθμό κατά τον οποίο να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, τον εκθέτει σε πραγματικό κίνδυνο βλάβης, κατά την έννοια της διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Οδηγίας, με συνέπεια να απαιτούνται ορισμένα προσωπικά χαρακτηριστικά που θα αύξαναν το ρίσκο του αμάχου συγκριτικά με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

 

Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας έγγαμος άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας, ομιλεί την αραβική, σουνίτης μουσουλμάνος, ικανός για εργασία και με οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, καταλήγω ότι το αίτημα του Αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διοικητικής διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας του Αιτητή. Η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, αποτελεί  προϊόν δέουσας και/ή επαρκούς έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των δεδομένων και στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού οργάνου, σύμφωνα και με το Νόμο.

 

Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω  ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι νόμιμη και  εύλογη και λήφθηκε κατ' ορθή ενάσκηση της νόμιμης διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό του Περί Προσφύγων Νόμου (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου. Επίσης, δεν απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς  συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου άρθρο 19(1) του προαναφερθέντος  πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Συνεπώς οι νομικοί ισχυρισμοί απορρίπτονται ως αλυσιτελώς προβαλλόμενοι  με €1500 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

                                                       

 

 

                                        Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.