ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υποθ. Αρ.: 40/2025

22 Απριλίου 2026

[Β. ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ-KΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με τo άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

Ι.S.B. από τη Σιέρα Λεόνε και τώρα στη Λεμεσό

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η Αίτηση

 

Α. Ιωαννίδου για Γ. Στυλιανού (κος) και Συνεργάτες, Δικηγόροι για τον Αιτητή

Α. Φιλίππου (κος), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

O Αιτητής παρών.  Παρούσα  και  η Ζ.Αγαπίου  (κα) για πιστή μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά και αντιστρόφως.

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Ο Αιτητής αιτείται: α) δήλωσης του Δικαστηρίου ότι η απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 17/12/2024, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 03/01/2025 και με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παροχή Διεθνούς προστασίας είναι παράνομη, άκυρη και στερείται κάθε νόμιμου αποτελέσματος, έχει δε ληφθεί καθ’ υπέρβαση και/ή χωρίς δικαιοδοσία και είναι αποτέλεσμα πλάνης και κακής εφαρμογής του Νόμου.

β) Έκδοση απόφασης επί της ουσίας η οποία θα αντικαθιστά τη προσβαλλόμενη απόφαση, αναγνωρίζοντας στον Αιτητή καθεστώς διεθνούς προστασίας.

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Σύμφωνα με τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου που βρίσκονται ενώπιόν μου, ο Αιτητής είναι υπήκοος της Σιέρρα Λεόνε και στις 02/12/2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας, η οποία καταχωρίστηκε αυθημερόν. Στις 02/09/2024 αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε σημείωμα σχετικά με το κλείσιμο του φακέλου του Αιτητή στη βάση τεκμαιρόμενης σιωπηρής υπαναχώρησης από την αίτηση, λόγω του ότι ο Αιτητής δεν παρέστη στην προγραμματισμένη του συνέντευξη την 09/08/2024. Η εισήγηση του λειτουργού εγκρίθηκε αυθημερόν από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου και στις 16/09/2024 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή λόγω σιωπηρής απόσυρσης, η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή αυθημερόν. Ακολούθως, στις 27/09/2024 ο Αιτητής αιτήθηκε το επανάνοιγμα του φακέλου του και στις 27/11/2024 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος στις 11/12/2024 υπέβαλε Έκθεση- Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματος διεθνούς προστασίας. Στις 17/12/2024 ο δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός, ενέκρινε την πιο πάνω Έκθεση-Εισήγηση αποφασίζοντας  την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας του Αιτητή και εξέδωσε απόφαση επιστροφής στην χώρα καταγωγής του. Την 03/01/2025 εκδόθηκε απορριπτική του αιτήματος του Αιτητή  επιστολή από την Υπηρεσία Ασύλου συνοδευόμενη από αιτιολόγηση της απόφασής της, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν στον Αιτητή.

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Στο δικόγραφο της αίτησης ακύρωσης που υπέβαλε αυτοπροσώπως ο  την 08/01/2025 δεν καταγράφονται νομικοί λόγοι ακύρωσης, παρά μόνον ουσιώδεις λόγοι για τους οποίους προσφεύγει κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου. Κατέγραψε συγκεκριμένα πως αδυνατεί να επιστρέψει στην χώρα καταγωγής του διότι η άρνησή του να αντικαταστήσει τον πατέρα του μετά τον θάνατό του σε μια μυστική οργάνωση, είχε ως αποτέλεσμα να απειληθεί η ζωή του από τα μέλη της οργάνωσης αυτής.

Στην συνέχεια, κατόπιν διορισμού δικηγόρου τον Αιτητή, καταχωρίστηκε στις 02/04/2025 αίτηση τροποποίησης του αιτητικού της από 08/01/2025 κατατεθείσας προσφυγής, η οποία έγινε δεκτή από το παρόν Δικαστήριο, και εκδόθηκε διάταγμα τροποποίησης την 14/04/2025. Ακολούθως, στις 16/04/2025 καταχωρίστηκε η τροποποιημένη προσφυγή.

Ο Αιτητής, δια του συνηγόρου του, προέβαλε πλείονες λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν προωθούνται δια της Γραπτής Αγόρευσης. Ειδικότερα, δια της γραπτής αγόρευσης, ο συνήγορος του Αιτητή προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη κατά παράβαση του Συντάγματος και των αρχών του Διοικητικού Δικαίου, από αναρμόδιο διοικητικό όργανο, χωρίς να έχει προηγηθεί διεξαγωγή δέουσας έρευνας, ενώ περαιτέρω στερείται δέουσας αιτιολογίας επί της ουσίας του αιτήματος και αποτελεί προϊόν πραγματικής και νομικής πλάνης.

Οι Καθ' ων η αίτηση κατά την Ένστασή τους υπεραμύνονται της ορθότητας και της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης και αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη έχει ληφθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, τη σχετική νομοθεσία και με τους βάσει αυτής εκδοθέντες Κανονισμούς, μετά από δέουσα έρευνα και ορθή ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας των Καθ’ ων η αίτηση, κατόπιν συνεκτίμησης όλων των σχετικών γεγονότων και περιστατικών της υπόθεσης, είναι δε επαρκώς ή/και δεόντως αιτιολογημένη.

Ακολούθως, κατά την γραπτή τους αγόρευση, οι Καθ’ ων η αίτηση επαναλαμβάνουν την θέση που ανέφεραν κατά την Ένστασή τους περί ορθότητας και νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης και αντικρούουν τους προβαλλόμενους νομικούς ισχυρισμούς του Αιτητή. Συμπερασματικά, καταλήγουν στο ότι ο Αιτητής δεν απέδειξε τους επικαλούμενους νομικούς ισχυρισμούς και ως εκ τούτου εισηγούνται την απόρριψη της υπό εξέταση προσφυγής ως νόμω και ουσία αβάσιμης.

Στη συνέχεια, στην απαντητική γραπτή του αγόρευση ο Αιτητής, δια του συνηγόρου του, επαναλαμβάνει και προωθεί τους νομικούς ισχυρισμούς περί πραγματικής και νομικής πλάνης, όπως και περί μη διεξαγωγής δέουσας έρευνας ως προς την κατάσταση ασφαλείας της χώρας καταγωγής του και ως προς την συνδρομή των κριτηρίων για παροχή επικουρικής προστασίας. Κατά το στάδιο των Διευκρινίσεων, ο συνήγορος του Αιτητή δήλωσε πως διατηρεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς, αποσύροντας μόνον τον ισχυρισμό περί αναρμοδιότητας.

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Καταρχάς πρέπει να λεχθεί ότι οι λόγοι ακύρωσης είναι με γενικότητα και αοριστία που εγείρονται στην παρούσα αίτηση.  Η απλή καταγραφή κατά ιδιαίτερο συνοπτικό τρόπο στους λόγους ακύρωσης της νομικής βάσης της προσφυγής δεν ικανοποιεί την επιτακτική ανάγκη του Καν. 7 του Ανωτάτου Συνταγματικού Διαδικαστικού Κανονισμού του 1962, όπως οι νομικοί λόγοι αναφέρονται πλήρως.  

Η αναφορά, για παράδειγμα, ότι «Η απόφαση πάσχει γιατί λήφθηκε χωρίς την δέουσα έρευνα» (το ίδιο αοριστόλογοι είναι και οι υπόλοιποι λόγοι ακύρωσης), δεν εξηγεί καθόλου, ούτε παραπέμπει σε συγκεκριμένα κατ' ισχυρισμόν δεδομένα που οδήγησαν σε μη έρευνα ή έλλειψη δέουσας έρευνας κλπ. Η συνήγορος του Αιτητή εν προκειμένω αναφέρεται με γενικό τρόπο στους λόγους χωρίς να τεκμηριώνει πως αυτοί υφίστανται και χωρίς να υποδεικνύει τα σημεία της διοικητικής διαδικασίας όπου αυτές οι αρχές καταπατώνται. Η προσφυγή θα μπορούσε να απορριφθεί για τους πιο πάνω διαδικαστικούς λόγους οι οποίοι αντανακλούν βεβαίως και επί της ουσίας.  Αυστηρώς ομιλούντες τα όσα αναφέρονται στην αγόρευση της δικηγόρου του Αιτητή δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, εφόσον παγίως αναγνωρίζεται ότι οι αγορεύσεις δεν αποτελούν μέσο για τη θεμελίωση γεγονότων. (δέστε Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Ελισσαίου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (2004) 3 Α.Α.Δ. 412 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 384) (δέστε Υπόθεση Αρ. 1119/2009  ημερ. 31 Ιανουαρίου 2012 FARHAN KHALIL, και   Κυπριακής Δημοκρατίας).

Οι ισχυρισμοί για την ακύρωση μιας διοικητικής απόφασης πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και να εξειδικεύουν ποια νομοθετική πρόνοια ή αρχή διοικητικού δικαίου παραβιάζεται. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Latomia Estate Ltd. v. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 672: «Η αιτιολόγηση των νομικών σημείων πάνω στα οποία βασίζεται μια προσφυγή είναι απαραίτητη για την εξέταση από ένα Διοικητικό Δικαστήριο των λόγων που προσβάλλουν τη νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης».

Περαιτέρω δεν αρκεί η παράθεση των συγκεκριμένων διατάξεων της νομοθεσίας που κατ' ισχυρισμόν παραβιάζει η προσβαλλόμενη πράξη, αλλά θα πρέπει επίσης τα επικαλούμενα νομικά σημεία να αιτιολογούνται πλήρως.  Οποιαδήποτε αοριστία ή ασάφεια σε σχέση με αυτά μπορεί να έχει ως συνέπεια την απόρριψη της προσφυγής. (βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 AAΔ.598).

Επίσης είναι πλειστάκις νομολογημένο ότι, λόγοι ακύρωσης που δεν εγεί­ρονται στο δικόγραφο της προσφυγής δεν μπορούν να εξεταστούν με το να εγείρονται για πρώτη φορά στις γραπτές αγορεύσεις. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας στη Φλωρεντία Πετρίδου ν. Επιτρο­πής Δημόσιας Υπηρεσίας, (2004) 3 Α.Α.Δ. 636: «Παρατηρούμε ότι στο κείμενο της προσφυγής δεν εγείρεται τέτοιος λόγος ακύ­ρωσης, αν και σχετική επιχειρηματολογία πράγματι προβάλλεται στη γραπτή αγό­ρευση της εφεσείουσας. Έχει επανειλημμένα λεχθεί πως λόγος ακύρωσης που δεν εγείρεται στην προσφυγή δεν μπορεί να εξεταστεί σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού οι γραπτές αγορεύσεις αποτελούν απλώς επιχειρηματολογία».

Σύμφωνα με την  Μαραγκός ν. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 671 : «Για να καταστεί το θέμα επίδικο, πρέπει αυτό να εγείρεται σύμφωνα με τις δικονομικές διατάξεις και να αποφασίζεται ύστερα από εξαντλητική επιχειρηματολογία.»

«Η αγόρευση αποτελεί το μέσο για την έκθεση της επιχειρηματολογίας υπέρ της αποδοχής των λόγων ακύρωσης και όχι υποκατάστατο της στοιχειοθέτησής τους. Βλ. Παπαδοπούλας ν. Ιωσηφίδη κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 601 και Λεωφορεία Λευκωσίας Λτδ ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 56.»

 

Τα όσα επομένως πιο κάτω εξετάζονται και  αποφασίζονται τελούν υπό την πιο πάνω τοποθέτηση.

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κυρίως των όσων ο Αιτητής δήλωσε τόσο με την υποβολή της αίτησης διεθνούς προστασίας, όσο και κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αλλά και όσων προβάλλει με την παρούσα προσφυγή.

 

Κατά τη καταγραφή του αιτήματός του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής δήλωσε πως ότι είναι υπήκοος Σιέρα Λεόνε και γεννήθηκε στην πόλη Freetown της Σιέρα Λεόνε. Ως προς τα προσωπικά του στοιχεία δήλωσε πως είναι Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα. Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση δήλωσε ότι είναι άγαμος. Έφυγε από την χώρα του στις 05/11/2020 και αφίχθη στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 30/11/2022, περνώντας από την Κωνσταντινούπολη και τις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές. Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν, ο Αιτητής κατέγραψε ότι έφυγε από την Σιέρρα Λεόνε επειδή έχασε τον πατέρα του ο οποίος ήταν μιας μυστικής κοινότητας (Babane) και εξαναγκάστηκε να πάρει την θέση του εκεί μετά τον θάνατό του (“he was a member of a secret society (babane). After his death I was forced to take his place there, but I didn’t want that”). Επειδή το αρνήθηκε, ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε σωματική βία και διέφυγε προκειμένου να σώσει την ζωή του. (ερ. 1 του Δ.Φ.)

 

Κατά την πρωτοβάθμια συνέντευξη, ο Αιτητής επιβεβαίωσε τα προσωπικά στοιχεία που είχε καταγράψει κατά την πρώτη υποβολή του αιτήματος, όπως και τον τόπο γέννησής του, ήτοι την πόλη Freetown της Σιέρα Λεόνε, όπου και διέμενε μαζί με τον πατέρα, την μητέρα και την αδερφή του και η οποία πόλη αποτέλεσε τον τόπο της τελευταίας συνήθους διαμονής του πριν αναχωρήσει από την χώρα του (ερ. 51/1χ-4χ, και ερ. 47 1χ-6χ Δ.Φ.). Ως προς το προφίλ του, δήλωσε πως είναι άγαμος, Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, παρακολούθησε 10ετή εκπαίδευση και μιλά αγγλικά και Krio (ερ. 51/5χ, 6χ και ερ. 49/1χ-3χ του Δ.Φ.). Ο πατέρας του ήταν από την Γουινέα και απεβίωσε τον Μάρτιο του 2019, ενώ η αδερφή και η μητέρα του εξακολουθούν να διαμένουν στην Freetown. Πριν εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του εργαζόταν με τον πατέρα του στο κατάστημα που διατηρούσε ο τελευταίος (ερ. 49/4χ-8χ και ερ. 48/1χ, του Δ.Φ.).

 

Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής δήλωσε πως έφυγε από την Σιέρρα Λεόνε, όταν, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο οποίος ήταν μέλος μιας κοινότητας, του ζήτηθηκε από την κοινότητα να πάρει την θέση του. (ερ. 46/2χ του Δ.Φ.).

 

Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις του αρμόδιου λειτουργού, ο Αιτητής δήλωσε πως η κοινότητα αυτή ονομάζεται “Babane society”, και πως ο πατέρας του ανήκε ήδη εκεί από τότε ήταν παιδί ο ίδιος, διατελώντας δεύτερος τη τάξει διοικητής (ερ. 46/3χ- 5χ Δ.Φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τον ρόλο και τις αρμοδιότητες του πατέρα του, ο Αιτητής απάντησε πως δεν γνωρίζει, καθώς η κοινότητα ήταν μυστική (ερ. 46/6χ του Δ.Φ.). Ως προς τα πρόσωπα που τον προσέγγισαν προκειμένου να ενταχθεί στην κοινότητα, ο Αιτητής ανέφερε πως μέλη της κοινότητας τον προσέγγισαν δύο ημέρες μετά τον θάνατο του πατέρα του τον Μάρτιο του 2019, ζητώντας του να διαδεχθεί τον πατέρα του.  Εξήγησε πως άρχισαν να του ασκούν λεκτική πίεση και για τον λόγο αυτόν αποφάσισε να διαφύγει από την χώρα (ερ. 45/ 1χ-6χ του Δ.Φ.). Σε ερώτηση σχετική με το εάν ανέφερε το περιστατικό αυτό στην αστυνομία, ο Αιτητής απάντησε πως φοβόταν να καταγγείλει την μυστική κοινότητα στην αστυνομία, λόγω του ότι τα μέλη της διαθέτουν πνευματικές δυνάμεις (ερ. 45 του Δ.Φ.). Ζητηθείς να περιγράψει τι έγινε με την θέση που του πρότειναν να αναλάβει μετά την άρνησή του, ο Αιτητής δήλωσε πως δεν γνωρίζει τι συνέβη, πιθανολογώντας πως βρήκαν άλλον αντικαταστάτη, διευκρινίζοντας περαιτέρω πως δεν επικοινώνησαν ξανά μαζί του μετά τον Μάρτιο του 2019, διότι ο ίδιος διέφυγε σε φιλικό σπίτι στην Freetown και δεν τους ξαναείδε (ερ. 45/8χ-13χ του Δ.Φ.). Ερωτηθείς, επίσης, σχετικά με την δήλωση που έκανε κατά την καταγραφή του αιτήματος, σχετικά με το ότι υπέστη σωματική βία ως συνέπεια της άρνησής του να διαδεχθεί τον πατέρα του στην οργάνωση, ο Αιτητής διευκρίνισε πως δέχθηκε μόνο προφορικές πιέσεις προκειμένου να ενταχθεί. (ερ. 44/6χ Δ.Φ.)

 

Ερωτηθείς, τέλος, τι επιπτώσεις θα υπήρχαν σε περίπτωση επιστροφής του στην Σιέρα Λεόνε, ο Αιτητής απάντησε πως δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει δική του επιχείρηση, διευκρινίζοντας πως, ως προς την μυστική αυτή κοινότητα, ίσως και να τον έχουν αντικαταστήσει (ερ. 44/3χ-5χ του Δ.Φ.).

 

 

Κατά την αξιολόγηση της αίτησης διεθνούς προστασίας του Αιτητή η αρμόδια λειτουργός σχημάτισε δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή, το προφίλ και την χώρα καταγωγής, ο οποίος και έγινε αποδεκτός λόγω της διαπιστωθείσας εσωτερικής και εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού. (ερ. 63 του Δ.Φ.).

 

Ο δεύτερος ισχυρισμός αφορά στον λόγο για τον οποίο ο Αιτητής δήλωσε πως εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του, ήτοι στο ότι του ζητήθηκε να γίνει μέλος στην μυστικιστική κοινότητα. Η λειτουργός αξιολόγησε πως οι απαντήσεις του Αιτητή σχετικά με την κοινότητα “Babane society”, όπως και σχετικά με τον ρόλο και τα καθήκοντα του πατέρα του στην μυστικιστική κοινότητα, διακρίνονταν από παροχή ανεπαρκών πληροφοριών. Ομοίως, ως προς τις περιστάσεις και τον τρόπο με τον οποίο του ζήτησαν να ενταχθεί, στην θέση του πατέρα του, η λειτουργός διαπίστωσε ότι ο Αιτητής δεν εκφράστηκε με επαρκείς λεπτομέρειες, ενώ περαιτέρω επισημαίνει πως ο Αιτητής αρκέστηκε στο να διατυπώσει πως δέχθηκε μόνον λεκτικές πιέσεις, χωρίς να αναφέρει ότι του συνέβη κάτι από τον Μάρτιο του 2019 που πέθανε ο πατέρας του μέχρι τον Νοέμβριο του 2020 που παρέμεινε στην Freetown, οπότε και τελικά αναχώρησε από την χώρα. Επιπλέον, σχετικά με το τι συνέβη αναφορικά με την θέση που του ζητήθηκε να αναλάβει, μετά την άρνησή του να προσχωρήσει στην μυστικιστική κοινότητα, η λειτουργός διαπίστωσε πως ο Αιτητής παρείχε ανεπαρκείς πληροφορίες. Τέλος, επισημαίνεται αντίφαση μεταξύ της αρχικής αίτησης, στην οποία η λειτουργός διαπίστωσε ότι ο Αιτητής είχε αναφέρει πως δέχθηκε και φυσική βία, και των δηλώσεών του κατά την συνέντευξη, κατά την οποία ο Αιτητής δήλωσε πως δέχθηκε μόνο προφορικές πιέσεις. Ακολούθως, ως προς την εξωτερική αξιοπιστία η λειτουργός σημείωσε πως οι ισχυρισμοί του Αιτητή κατά την συνέντευξη αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός του και πως δεν συντρέχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την ανάλυση των ισχυρισμών μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης.

 

Συμπερασματικά, στην βάση της ανωτέρω ανάλυσης, η λειτουργός απέρριψε τον υπό εξέταση ισχυρισμό (ερ. 62-61 του Δ.Φ.) καθότι η εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή δεν τεκμηριώθηκε.

 

Όσο αφορά την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή το Δικαστήριο προέβη σε έρευνα εξωτερικών πηγών πληροφόρησης η οποία κατέδειξε πως  σχετικά  με τις μυστικές κοινότητες στην Σιέρρα Λεόνε και ειδικότερα στην ομάδα των «Babane»/ Gbangbani συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά σε παλαιότερη έκθεση του UK Home Office, το οποίο αναφέρει την μυστική ένωση Gbangbani ως ανδρικής ιεραρχίας και δομής κοινότητα, περιγράφοντας πως, οι μυστικές κοινότητες αποτελούν αρχαίους πολιτισμικούς θεσμούς στην περιοχή της Δυτικής Αφρικής και κύριος σκοπός τους είναι η ρύθμιση της σεξουαλικής ταυτότητας και της κοινωνικής συμπεριφοράς. Η γυναικεία κοινότητα, γνωστή ως Sande στο νότιο τμήμα της χώρας και ως Bondo στο βόρειο τμήμα και στην Freetown, απαντάται σε ολόκληρη τη Σιέρα Λεόνε. Υπάρχουν επίσης αρκετές σημαντικές ανδρικές κοινότητες (Poro, Wunde, Gbangbani κ.ά.).^[1]

 

Το ψηφιακό αποθετήριο Sierra Leone Heritage που επικεντρώνεται σε ανθρωπολογικές μελέτες και μουσειακές σπουδές και, μεταξύ άλλων, συγκεντρώνει πληροφορίες από διάφορα μουσεία σχετικά με την πολιτιστική κληρονομιά της Sierra Leone, κάνει μια σύντομη αναφορά στην κοινότητα των Gbangbani: Οι Gbangbani είναι μια κοινότητα που αντιστρατεύονται την μαγεία και απαντάται κυρίως μεταξύ των μελών της φυλής Limba του βόρειου τμήματος της Σιέρα Λεόνε. Επικαλούνται συχνά τις δυνάμεις της, προκειμένου να προστατεύσουν τους άνδρες που πρόκειται να μυηθούν, κατά τη διάρκεια των τελετών μετάβασης στην ανδρική ηλικία, από κακόβουλες πνευματικές δυνάμεις, στις οποίες θεωρείται ότι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι εκείνη την περίοδο.^[2]

 

Ωστόσο στη βάση των δηλώσεων του Αιτητή δεν προκύπτει δίωξη από την εν λόγω κοινότητα ούτε ο Αιτητής προέβαλε ισχυρισμούς που να καταδεικνύουν ότι αυτός κινδυνεύει από την εν λόγω κοινότητα λόγω της άρνησης του να ενταχθεί σε αυτήν .

 

Στη συνέχεια, η λειτουργός προχώρησε στην αξιολόγηση του κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του και συγκεκριμένα στην πόλη Freetown. Αξιολογώντας τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, ήτοι ότι πρόκειται, σύμφωνα με την λειτουργό, για υγιή ενήλικα, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα υγείας, ο οποίος διαθέτει στοιχειώδη εκπαίδευση και δεν παρουσιάζει στοιχεία ευαλωτότητας, και αναλύοντας περαιτέρω την κατάσταση ασφαλείας τόσο στη χώρα όσο και στον τελευταίο τόπο διαμονής του την Freetown, η λειτουργός διαπίστωσε ότι δεν υφίστανται συνθήκες αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης και ως εκ τούτου δεν συντρέχουν εύλογοι λόγοι από τους οποίους να προκύπτει ότι σε περίπτωση επιστροφής στην χώρα καταγωγής του ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης ως απόρροια της κατάστασης ασφαλείας στην Σιέρα Λεόνε.(ερ. 61-60 του Δ.Φ.)

 

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, η αρμόδια λειτουργός κατέληξε ότι ο Αιτητής δεν δικαιούται προσφυγικού καθεστώτος, δεδομένου ότι στο πρόσωπό του δεν τεκμηριώθηκε ότι συντρέχουν εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης συνδεόμενο με έναν από τους λόγους που αναφέρονται  στο άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, στο άρθρο 10 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και στο άρθρο 3 και 3Δ του περί Προσφύγων Νόμου. (ερ. 60 του Δ.Φ.).

 

Στη συνέχεια, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε εξέταση του εάν πληρούνται τα κριτήρια χορήγησης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19 (1) και έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 (2), (α), (β) και (γ) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000. Συγκεκριμένα, η λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο του Αιτητή, δυνάμει του άρθρου 15, εδάφια (α) και (β), της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο άρθρο 19(2), εδάφια (α) και (β), του περί Προσφύγων Νόμου), καθότι δεν διαπιστώθηκε ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη Σιέρα Λεόνε θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή/και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή/και τιμωρίας.

Περαιτέρω, έκρινε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου), καθότι δεν διαπιστώθηκε ότι υπάρχει λόγος να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας ως άμαχος πολίτης, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης κατά την επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του. (ερ. 59 του Δ.Φ.).

Στη βάση όλων των ανωτέρω, το αίτημα του Αιτητή για διεθνή προστασία απορρίφθηκε δια της προσβαλλόμενης απόφασης. (ερ. 59-58 του Δ.Φ.).

 

Βάσει της αξιολόγησης τόσο της εσωτερικής, όσο και της εξωτερικής αξιοπιστίας του υπό εξέταση ισχυρισμών , το Δικαστήριο καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα με τον λειτουργό και οι υπό εξέταση ισχυρισμοί  απορρίπτονται στο σύνολό τους ως μη αξιόπιστοι.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε κάθε περίπτωση και σύμφωνα με το άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου, εναπόκειται στον εκάστοτε Αιτητή/Αιτήτρια να τεκμηριώσει την αίτησή του για διεθνή προστασία. Στην υπό κρίση περίπτωση, για τους λόγους που αναλύθηκαν ανωτέρω, ο Αιτητής δεν κατάφερε τεκμηριώσει κάποια παρελθούσα πράξη δίωξης σε βάρος του ούτε κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης, αλλά  ούτε  κατά την ενώπιόν μου διαδικασία.

 

Όταν ο αιτητής κρίνεται αναξιόπιστος, δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω διερεύνησης (δέστε  υπόθ. αρ. 1964/06, ημερ. 11.3.08  Obaidul Haque v. Δημοκρατίας).

 

Εν πάση περιπτώσει  κρίνω ότι ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, στην έκθεση-εισήγηση, αξιολόγησε κάθε έκαστο ισχυρισμό του Αιτητή  και για τους λόγους που εκτενώς καταγράφηκαν στην εισήγησή του, εύλογα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιοπιστία του δεν κρίνεται ως ικανοποιητική και ως εκ τούτου ορθά δεν παραχωρήθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας, όπως αυτό καθορίζεται στην παράγραφο 204 του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων.

 

Έχει, πολλάκις, νομολογηθεί ότι κρίση επί της αξιοπιστίας του αιτητή και έγκριση κωλύματος έγκρισης αίτησης για το λόγο αναξιοπιστίας ως προς τα προβαλλόμενα από τον αιτητή είναι επιτρεπτή (AMIRI  ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Κ.Α. (2009 3 Α.Α.Δ. 358).

Στην παράγραφο 204 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, "Το ευεργέτημα της αμφιβολίας πρέπει  να δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί και εξετασθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ο εξεταστής είναι γενικά ικανοποιημένος από την αξιοπιστία του αιτούντος. Οι ισχυρισμοί του αιτούντος πρέπει να παρουσιάζουν συνοχή και αληθοφάνεια και να μην έρχονται σε αντίφαση με γεγονότα που είναι γενικά γνωστά σε όλους".

 

Επομένως, ορθά δεν παραχωρήθηκε σε αυτόν το ευεργέτημα της αμφιβολίας και ορθά ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του για διεθνή προστασία.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση του  ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

Σημειώνεται πως λόγω του ότι ο ισχυρισμός του Αιτητή αναφορικά με τον λόγο που φέρεται να εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του απορρίφθηκε ως μη αξιόπιστος, δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στα άρθρα 19 (2) (α) και (β) περί συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).

 

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

Στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v.  Staats-secretarisvan Justitie παρ. 35, το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας^[1]» ενώ στην παρ. 37 αναφέρει ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.» (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση αποφάσισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας» (παρ. 39).

Επιπλέον, σύμφωνα με το Εγχειρίδιο της ΕΥΥΑ σχετικά με τη δικαστική ανάλυση του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ακόμη και αν ο αιτητής μπορεί να αποδείξει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης στην περιοχή καταγωγής του (ή καθ' οδόν προς τη συγκεκριμένη περιοχή καταγωγής), το δικαίωμα επικουρικής προστασίας μπορεί να κατοχυρωθεί μόνο εάν ο αιτητής δεν μπορεί να επιτύχει εγχώρια προστασία σε άλλο τμήμα της χώρας, καθώς επίσης, όταν αποφασίζεται η τοποθεσία της περιοχής καταγωγής ενός αιτητή ως προορισμός επιστροφής, απαιτείται η εφαρμογή προσέγγισης βασισμένης στα πραγματικά περιστατικά όσον αφορά την περιοχή του τελευταίου τόπου διαμονής και την περιοχή συνήθους διαμονής.

Εν προκειμένω, αναφορικά με τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι την Freetown, πρωτεύουσα της Σιέρρα Λεόνε το Δικαστήριο προχώρησε σε επικαιροποιημένη έρευνα αναφορικά με τις επικρατούσες εκεί συνθήκες.

 

Σημειώνεται, αρχικά, πως η Σιέρρα Λεόνε δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών που βρίσκονται σε ενεργό διεθνή ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, όπως προκύπτει από την σχετική πλατφόρμα «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm (πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict) της Ακαδημίας της Γενεύης που καταγράφει τις απώλειες αμάχων εν μέσω ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.^[3]

Σύμφωνα με το RULAC, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights» για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων, η Σιέρα Λεόνε δεν βρίσκεται υπό ένοπλη σύρραξη.^[4] Ωστόσο σύμφωνα με τη σχετική έκθεση του 2024 της γερμανικής BTI, ο κίνδυνος κοινωνικών συγκρούσεων αυξάνεται λόγω της επιδείνωσης του οικονομικού περιβάλλοντος που επιδεινώνει τον ήδη συγκρουσιακό χαρακτήρα της πολιτικής στη χώρα.^[5]

 

Σύμφωνα με την έκθεση του World Food Program του Νοεμβρίου του 2024 η φτώχεια είναι ευρέως διαδεδομένη στη Σιέρα Λεόνε, με πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας των 2 $ ΗΠΑ την ημέρα. Η γεωργία, η κύρια πηγή διαβίωσης, είναι υπανάπτυκτη οδηγώντας σε επισιτιστική ανασφάλεια. Οι περιορισμένες υποδομές, η υψηλή ανεργία και η εξάρτηση από τις εισαγωγές τροφίμων επιδεινώνουν τις ευπάθειες, καθιστώντας το έθνος επιρρεπές σε επισιτιστικές κρίσεις και υποσιτισμό. Τα στοιχεία της κυβέρνησης και του WFP δείχνουν αύξηση στις τιμές των τροφίμων για συγκεκριμένα βασικά προϊόντα σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο. Η τιμή τόσο του τοπικού όσο και του εισαγόμενου ρυζιού αυξήθηκε κατά 18 τοις εκατό και 28 τοις εκατό αντίστοιχα από τον Σεπτέμβριο του 2023 έως τον Σεπτέμβριο του 2024. Τα αποτελέσματα της εξαμηνιαίας αξιολόγησης του Συστήματος Παρακολούθησης Επισιτιστικής Ασφάλειας μετά τη συγκομιδή (FSMS) του Σεπτεμβρίου έδειξαν ότι το 77 τοις εκατό των κατοίκων της Σιέρα Λεόνε ήταν τροφικά ανασφαλές, μια ελαφρά μείωση σε σύγκριση με το ποσοστό 80 τοις εκατό την ίδια περίοδο το 2023. Το ποσοστό των νοικοκυριών με σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια μειώθηκαν κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες από 28 τοις εκατό τον Σεπτέμβριο του 2023 σε 17 τοις εκατό τον Σεπτέμβριο του 2024^[6].

 

Αναφορικά με τη κατάσταση Ασφαλείας- Δυτική Περιοχή της Σιέρρα Λεόνε- Freetown σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, 20/02/2025- 20/02/2026 παρατίθενται τα πλέον πρόσφατα ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας στην Δυτική Επαρχία της Σιέρρα Λεόνε, στην οποία βρίσκεται η Freetown, η οποία αποτέλεσε τον τόπο της τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή πριν εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του. Συγκεκριμένα, όσον αφορά στην εν λόγω επαρχία, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 20/02/2026), καταγράφηκαν 11 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων τα 7 σημειώθηκαν στην Freetown. Από τα 11 περιστατικά ασφαλείας στην Δυτική Επαρχία προκλήθηκαν 2 θάνατοι στις περιοχές Tokeh και Waterloo.^[7]

 

Σημειώνεται δε πως ο πληθυσμός της πρωτεύουσας Freetown για το έτος 2021 είχε εκτιμηθεί στους 609,174 κατοίκους^[8] και για το 2026 εκτιμάται στους 1,428,520 κατοίκους.^[9]

 

Ως εκ των ανωτέρω, συμπεραίνεται ότι οι ένοπλες συγκρούσεις στην Freetown δεν έχουν φτάσει σε σημείο που να στοχοποιούνται αδιακρίτως άμαχοι πολίτες μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας τους.

 

Δεδομένων  των πιο πάνω, καθίσταται κατανοητό ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός θανάτων στην εν λόγω περιοχή δεν ανέρχεται σε τόσο υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να συναχθεί ότι ο Αιτητής θα εκτεθεί σε κίνδυνο σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας εάν επιστρέψει στον τόπο προηγούμενης συνήθους διαμονής του.

Τα εν λόγω στοιχεία καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν συνθήκες αδιάκριτης βίας και γενικά δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος για έναν πολίτη να επηρεαστεί προσωπικά μόνο από την παρουσία του στην εν λόγω πολιτεία, υπό την έννοια του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.

Από τα πιο πάνω, δεν προκύπτει οτιδήποτε που να δημιουργεί τέτοιες προϋποθέσεις ώστε, σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στην περιοχή συνήθους διαμονής του, να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή, αφού πρόκειται για άμαχο πολίτη, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος να υποστεί θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του στη χώρα καταγωγής του.

Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι αυτός είναι άνδρας νεαρής ηλικίας, υγιής και ικανός προς εργασία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

Στη βάση των παραπάνω δεν προκύπτει ότι με την επιστροφή του στην πόλη του  ο Αιτητής θα έλθει αντιμέτωπος με σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας του, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης βάσει του άρθρου 19 (2) (γ).

Επί τη βάσει όλων όσων παρατέθηκαν στην παρούσα απόφαση, το Δικαστήριο κρίνει ότι το αίτημα του Αιτητή για διεθνή προστασία εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου ήταν το αποτέλεσμα δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων, είναι επαρκώς αιτιολογημένη και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, το Σύνταγμα και τις Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου.

Συνεπώς, κρίνω, με βάση τα ανωτέρω, ότι οι λόγοι ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης δεν ευσταθούν.

Υπό το φως των πιο πάνω η  προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1500 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

 

 

                 Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.