ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.147/24

 

                                                                 15 Μαΐου 2026             

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Y. A.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Κα M. Βασιλείου, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση                          

Κος Ρ. Ευαγγέλου – μεταφραστής για πιστή μετάφραση από Ελληνικά σε Γαλλικά και αντίστροφα            

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται επανεξέταση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία του κοινοποιήθηκε στις 08/01/24 με επιστολή ίδιας ημερομηνίας, δια της οποίας απορρίφθηκε η επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση και προκύπτει από τον Διοικητικό Φάκελο (ΔΦ), ο αιτητής κατάγεται από το Djibouti, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 24/09/23 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 09/10/23 (ερ.1-4, 26).

Στις 04/12/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.15-26). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε Έκθεση και στις 08/12/23 η επίδικη εδώ αίτηση απορρίφθηκε (ερ.32-45). Ακολούθως ετοιμάστηκε επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία του δόθηκε διά χειρός και του μεταφράστηκε στην μητρική του γλώσσα στις 08/01/24 (ερ.46, 3).

Η αίτηση αποτελείται από χειρόγραφα συμπληρωμένο Έντυπο αρ.1 επί του οποίου δεν καταγράφονται νομικοί λόγοι και χωρίς έκθεση γεγονότων. Αυτό που αναφέρει ο αιτητής είναι ότι «[έχει] χάσει την μητέρα [του] πολύ μικρός και [μεγάλωσε] με τη θεία [του] η οποία [τον] κακομεταχειρίζόταν».

Ενόψει της μη συμπερίληψης οιουδήποτε νομικού ισχυρισμού στην παρούσα αίτηση, απομένει η επί της ουσίας εξέταση της. Με βάση λοιπόν τα διαλαμβανόμενα στο αρ.146 (4) (α) του Συντάγματος και αρ.11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (73(I)/2018) προχωρώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» (βλ. Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του «λόγω σοβαρών οικογενειακών ζητημάτων», καθώς, ως εξηγεί, «η μητέρα [του] απεβίωσε και [τον] μεγάλωσε η θεία [του]» που «[τον] χτυπούσε και [τον] παραμελούσε [..] [τον] διέκρινε από τα άλλα της παιδιά […], δεν [τον] στήριζε να [πάει] σχολείο […] και [ο αιτητής] είχε [εκδιωχθεί] από το σπίτι και [ήταν] άστεγος».         

Στην επίδικη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε στην πόλη Djibouti για όλη του τη ζωή (στο προάστιο Balbala), ταξίδεψε 3 φορές (2019-2020-2021) στην Αιθιοπία, για να δει τον αδελφό του (που μένει εκεί), διέμεινε στην Τουρκία περί το 1 ½ έτος (Φεβρουάριος 2022), έχει ολοκληρώσει το λύκειο, η μητέρα του απεβίωσε όταν ήταν 6 ετών ο ίδιος, ο δε πατέρας του και έμενε στην Αιθιοπία αλλά τους επισκεπτόταν, έχει 1 αδελφό από την μητέρα του και 5 αδέλφια από τον πατέρα του, τον ανέθρεψε η θεία του μετά τον θάνατο της μητέρας του, από το 2007 μέχρι το 2022 και διατηρεί επικοινωνία με τη θεία του αυτή (κάθε 2-3 μέρες), και έχει άλλους θείους/θείες (από την πατρική πλευρά).

Ερωτώμενος ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής γιατί η θεία του τον κακομεταχειριζόταν. Ως ανέφερε, όταν ο ίδιος είχε πρόβλημα με τον πατέρα του αυτή δεν του συμπεριφερόταν καλά, όταν ασθενούσε δεν τον έπαιρνε σε γιατρό αλλά τον έπαιρνε σε «παραδοσιακό γιατρό», οι οποίοι τον έκαιγαν για να τον θεραπεύσουν, η ζωή ήταν γι’ αυτόν δύσκολη, ο τρόπος που του μιλούσε ήταν άσχημος, τον χτυπούσε και ο αιτητής δεν μπορούσε να κοιμηθεί σωστά, τον έβαζε να πλένει τα ρούχα του αλλά και των άλλων παιδιών της, καθώς και να καθαρίζει το σπίτι.

Ερωτώμενος περαιτέρω ο αιτητής ανέφερε ότι η θεία του τον χτυπούσε και του έριχνε πράγματα, χωρίς να γνωρίζει τον λόγο, σημειώνοντας ότι αγαπούσε τα παιδιά της πιο πολύ από τον ίδιο, όταν ήταν 17 ετών (ο αιτητής, ήτοι το 2018) ο αδελφός του την πήρε τηλέφωνο και της είπε να μην το κακομεταχειρίζεται και έκτοτε δεν το ξαναχτύπησε και ούτε υπέστη κάτι άλλο ο αιτητής, πέραν του ότι – ως ανέφερε – μια φορά που αρρώστησε πολύ δεν του έδινε σημασία και μόνο όταν έχασε τις αισθήσεις του τον πήρε στις πρώτες βοήθειες. Ερωτώμενος γιατί δεν πήγε να μείνει με τον αδελφό του στην Αιθιοπία, ο οποίος ήταν 27 ετών τότε, ο αιτητής ανέφερε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει το σχολείο εκεί και δεν το ήθελε. Ερωτώμενος για τον θείο του (σύζυγος της θείας που κατ’ ισχυρισμό τον κακομεταχειριζόταν) ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν καλύτερη η συμπεριφορά του.

Ερωτώμενος ο αιτητής σχετικά ανέφερε ότι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα του δεν θα έχει σπίτι, είναι πολύ δύσκολο οικονομικά να εγκατασταθεί κάποιος μόνος του και δεν είναι εύκολο να βρεις εργασία και, σε επόμενη ερώτηση, ανέφερε ότι φοβάται ότι, αν επιστρέψει, δεν θα έχει «καλή ζωή» και δεν θα μπορεί να πάει στο πανεπιστήμιο ή και να δουλέψει εκεί.

Κατά την εξέταση της επίδικης αίτησης οι καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν και αξιολόγησαν τους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Κακή συμπεριφορά προς τον αιτητή από τη θεία του

Ο 1^ος εκ των ως άνω ισχυρισμών έγινε αποδεκτός, ο 2^ος απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Σε σχέση με τον ως άνω 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παρέχει συγκεκριμένες και λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τους ισχυρισμούς του περί του ότι η θεία του τον κακομεταχειριζόταν, δεν μπορούσε να περιγράψει με εύλογη συνοχή και ακρίβεια σε ποιες πράξεις προέβαινε αυτή εναντίον του, για το διάστημα από 2018 (όταν πήρε τηλέφωνο ο αδελφός του τη θεία του) μέχρι το 2021 το μόνο που ανέφερε είναι ότι όταν αυτός αρρώστησε τον πήρε στις πρώτες βοήθειες μόνο όταν έχασε τις αισθήσεις του, δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί, παρότι υπέστη απ’ αυτήν τα όσα αυτός ισχυρίστηκε, εντούτοις – σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου – ο αιτητής διατηρεί τακτική επικοινωνία με τη θεία του αυτή και – τέλος – εντοπίστηκε αντίφαση αναφορικά με το ότι, ως είχε αρχικά αναφέρει, ήταν άστεγος, ενώ ακολούθως ανέφερε ότι διέμενε μαζί με τη θεία του μέχρι που έφυγε από τη χώρα καταγωγής.

Συνεπεία των ως άνω ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Στα πλαίσια αξιολόγησης κινδύνου στη βάση των ως άνω αποδεκτών ισχυρισμών οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν, κατόπιν ανασκόπησης της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Djibouti City, Balbala), σε συνάρτηση με το προφίλ του, ότι δεν υφίσταται κίνδυνος δίωξης ή σοβαρής βλάβης και συνεπώς η αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής.

Στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης ουδέν πρόσθεσε επί των ως άνω ισχυρισμών του ο αιτητής, επαναλαμβάνοντας κατ’ ουσία τα όσα είχε αναφέρει στην επίδικη αίτηση και, προφορικά κατά τις διευκρινήσεις, ανέφερε ότι στη συνέντευξη δεν καταλάβαινε τις ερωτήσεις, μερικά από τα λεγόμενα του μεταφράστηκαν λάθος και οι καθ’ ων η αίτηση δεν έλαβαν υπόψη την προσωπική του κατάσταση.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, ορθή επί της ουσίας αυτής, ελήφθη στα πλαίσια ορθής και επιμελούς διαδικασίας, και, με αναφορές στα ευρήματα αξιοπιστίας του αιτητή και στην τελική τους κατάληξη, αναφέρουν ότι είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και τα επιμέρους ευρήματα τους είναι ορθά.

Προτού προχωρήσω σημειώνω, αναφορικά με τους ισχυρισμούς του αιτητή περί του ότι δεν καταλάβαινε τα διαμειφθέντα στη συνέντευξη και δεν καταγράφηκαν σωστά τα όσα ανέφερε, ότι δεν μπορώ να εντοπίσω πλημμέλεια ή σφάλμα στη διαδικασία, δεδομένου ότι στον αιτητή εξηγήθηκε δεόντως η διαδικασία της συνέντευξης, αυτός ερωτήθηκε ρητά αν αντιλαμβανόταν τον διερμηνέα και τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν (και αντίστοιχα αν ο διερμηνέας αντιλαμβανόταν τον ίδιο), απάντησε καταφατικά και, κατόπιν ανάγνωσης (readback) του πρακτικού της συνέντευξης, έθεσε την υπογραφή του, βεβαιώνοντας ότι τα όσα ανέφερε καταγράφηκαν με ακρίβεια και ορθά και ότι αντιλαμβανόταν πλήρως τη γλώσσα της συνέντευξης και πριν αρχίσει η συνέντευξη εξηγήθηκε στον αιτητή ότι αν δεν αντιλαμβάνεται τα διαλαμβανόμενα θα πρέπει να το αναφέρει αμέσως (ερ.15, 16 – Χ4, 25 – Χ1). Άλλωστε η συνέντευξη έγινε στην μητρική γλώσσα του αιτητή (ερ.26, 3).

Δεδομένων όσων πιο πάνω αναφέρω, ουδεμία αμφιβολία γεννάται εν προκειμένω για την ποιότητα επικοινωνίας κατά τη συνέντευξη και συνεπώς δεν μπορώ να δεχθώ τις σχετικές αιτιάσεις του αιτητή. Σημειώνω ότι, επί όμοιου ζητήματος, στην απόφαση του Ανώτατου στην υπ.1694/11, Noel De Silva v. Δημοκρατίας, ημ.07/02/14, λέχθηκε ότι «[…] ο αιτητής υπέγραψε δήλωση ότι, όλες οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται είναι αληθινές και ότι αντιλαμβάνεται το ερωτηματολόγιο και τις αντίστοιχες απαντήσεις. Στη συνέχεια βεβαιώνει, ότι έχει καταγραφεί αντικατοπτρίζει επακριβώς τη δήλωσή του. Συνεπώς το επιχείρημα αυτό δεν έχει έρεισμα».

Προχωρώ κατ’ αρχή σε αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.».

Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρονται τα εξής:

«[Οι] δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […]

Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.» 

Εν προκειμένω, διερχόμενος με προσοχή το πρακτικό της συνέντευξης αλλά και την επίδικη έκθεση των καθ’ ων η αίτηση,  αποδέχομαι – ως ήταν και η κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση - ότι οι πολλές ελλείψεις εύλογα αναμενόμενων λεπτομερειών επί του συνόλου του αφηγήματος του, τα κενά, η παντελής απουσία βιωματικών στοιχείων και η γενικότητα των ισχυρισμών του αιτητή καθιστούσε αυτούς στερούμενους εσωτερικής συνοχής και συνεπώς ορθά απορρίφθηκε εδώ ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός ως αναξιόπιστος.

Σημειώνω ότι, πέραν των όσων λεπτομερών καταγράφονται από τους καθ’ ων η αίτηση στα ερ.38-40, τα οποία υιοθετώ, ως αυτά καταγράφονται και πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, τα οποία δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω, είναι κατάληξη μου πως ο αιτητής απέτυχε καταφανώς να παραθέσει εύλογα αναμενόμενες λεπτομέρειες και βιωματικά στοιχεία. Ενδεικτικά επί τούτου σημειώνω ότι στις πολλές ερωτήσεις που έγιναν σχετικά ο αιτητής αποκρινόταν κατά βάση ασαφώς και με γενικότητα και εν πολλοίς μονολεκτικά και τελικά τα όσα ανέφερε δεν θα μπορούσαν – σε κάθε περίπτωση – δεδομένου ότι αυτός ενηλικιώθηκε ήδη στις 28/09/21 (βλ. ερ.26, 3) και συνεπώς ουδόλως εξηγείται το γιατί, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, συνέχισε να διαμένει με τη θεία του. Σ’ αυτό προστίθεται και το ότι μετά το 2018, σύμφωνα και πάλι με τα λεγόμενα του ιδίου, ουδέν υπέστη από τη θεία του, πέραν του ότι μια φορά που αρρώστησε τον πήρε στις πρώτες βοήθειες μετά που έχασε τις αισθήσεις του. Δεν μπορεί δε να παραγνωρισθεί ούτε και το ότι ο αιτητής δεν μπόρεσε να παρέχει ικανοποιητική εξήγηση γιατί δεν πήγαινε να μείνε με τον αδελφό του στην Αιθιοπία, δεδομένου του ότι – αφού τελείωσε το λύκειο το 2018 – ουδέν κώλυμα υφίστατο μετά απ’ αυτό (βλ. και ερ.17, Χ1, Χ2). Ούτε και εξηγεί ο αιτητής γιατί, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, η θεία του τον κακομεταχειριζόταν, αυτός διατηρεί και μάλιστα τακτική επικοινωνία μαζί της (κάθε 2-3 μέρες) και ούτε γιατί δεν θα μπορούσε να διαμείνει μόνος του, μετά που ενηλικιώθηκε. Σημειώνεται άλλωστε ότι ο αιτητής έχει ζήσει περί τον 1 ½ χρόνο στην Τουρκία, προτού έρθει στη Δημοκρατία.

Είναι εκ των ως άνω κατάληξη μου λοιπόν ότι εν προκειμένω ουδείς εκ των ισχυρισμών του αιτητή μπορεί να γίνει αποδεκτός, καθώς οι πολλές και σε καίρια σημεία ελλείψεις εσωτερικής συνοχής δεν αφήνουν περιθώριο αποδοχής τους. Σημειώνεται δε και πάλι ότι σε κάθε περίπτωση ουδόλως εξηγείται γιατί ο αιτητής δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τη ζωή του μόνος του και, όντας ενήλικας, να βιοποριστεί, λαμβανομένου υπόψη και του ότι έχει επαρκή μόρφωση και δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας.

Απομένει λοιπόν μια αποτίμηση της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Djibouti City, Balbala).

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση την 08/05/26). στην πόλη Djibouti (όπου υπάγεται και το προάστιο Balbala) σημειώθηκε στο σύνολο 1 περιστατικό πολιτικής βίας ("Political violence": περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), χωρίς θανατο.^[1]  Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται περί τους 767.000 κατοίκων ^[2] και του Balbala περί τις 547.000 ^[3]. 

Είναι κατάληξη μου εκ των ως άνω ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τόπο διαμονής του  δεν είναι σε τέτοιο υψηλό επίπεδο ώστε να προκύπτει «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» [αρ.19 (2) (γ) τον Νόμου] του αιτητή εκ μόνης της παρουσίας του εκεί (βλ. και C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ).

Συνυπολογίζω ότι ο αιτητής είναι ηλικίας περί των 26 ετών σήμερα, υγιής, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας, με επαρκή, έχει ζήσει όλη του τη ζωή στην Djibouti City και διατηρεί εκεί οικογενειακό δίκτυο (θείους/θείες), διατηρεί δε επικοινωνία με την οικογένεια του. Εκ των δεδομένων αυτών προκύπτει ότι, κατά την επιστροφή του ο αιτητής αναμένεται ευλόγως να λάβει - έστω προσωρινά - στήριξη και στέγαση, κατ’ ελάχιστο μέχρις ότου να είναι σε θέση να βιοποριστεί και να συντηρεί τον εαυτό του, τα οποία και συνηγορούν υπέρ του ότι, παρά τις οποίες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει, δεν αναμένεται να στερηθεί των αναγκαίων χρειωδών και δεν αναμένεται να παραμείνει χωρίς πιθανότητες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του στο άμεσα προβλέψιμο μέλλον, ως και στη σχετική αυθεντία του ΕΔΑΔ [4] περιγράφονται.

Έπεται λοιπόν ότι δεν τεκμηριώθηκε εδώ βάσιμος φόβος «καταδίωξης του [αιτητή] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του Νόμου. Δεδομένων των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι επιστροφή του αιτητή συνιστά επαναπροώθηση του, κατά παράβαση των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ.

Ουδέν ετέθη ενώπιον μου στα πλαίσια της παρούσης που να ανατρέπει τα ως άνω.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €800 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.