ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.407/24

 

14 Μαΐου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

S. E. T.

                                                                                                                        Αιτήτρια

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Χρ. Ματθαίου, Δικηγόρος για Αιτήτρια

Κα Κ. Μιχαηλίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή η αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία της κοινοποιήθηκε αυθημερόν με επιστολή ημ.25/01/24, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, αντισυνταγματικής, παράνομης, και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, η αιτήτρια έρχεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 09/03/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 08/04/22 (ερ.1-3, 27).

Στις 08/12/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με την αιτήτρια από την Υπηρεσία προς εξέταση της επίδικης αιτήσεως διεθνούς προστασίας, όπου της δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα της (ερ.17-27). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση-Εισήγηση και στις 08/01/24 η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε (ερ.62-76). Ακολούθως ετοιμάστηκε επιστολή ενημέρωσης της αιτήτριας για την επίδικη απόφαση, η οποία της δόθηκε διά χειρός στις 25/01/24, στην μητρική της γλώσσα (ερ.78, 3).

Στην επίδικη αίτηση η αιτήτρια καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής της λόγω της «συνεχιζόμενης κρίσης», καθώς, ως αναφέρει, «[έχει] απαχθεί και βιασθεί, οι γονείς [της] επίσης σκοτώθηκαν και, πολύ περισσότερο, [φοβάται] ότι [θα σκοτωθεί]» και είναι γι’ αυτό που αναζητά προστασία.

Στη συνέντευξη που διενεργήθηκε η αιτήτρια ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε μέχρι τον Δεκέμβριο 2021 στο χωριό Enyoh, όταν μετοίκησε στην Douala, όπου έμεινε μέχρι που έφυγε από το Καμερούν, οι γονείς της σκοτώθηκαν στο εστιατόριο που είχαν στο χωριό, σε επίθεση των αποσχιστών τον Οκτώβριο 2021, τον αδελφό της «τον πήραν μέσα 2020» και δεν γνωρίζουν τι απέγινε έκτοτε και τον Ιανουάριο 2021, κατά τους εορτασμούς της πρωτοχρονιάς, δηλητηριάστηκαν οι δύο αδελφές της και απεβίωσαν κι’ αυτές. Η αιτήτρια έχει ολοκληρώσει δευτεροβάθμια εκπαίδευση, βοηθούσε τους γονείς της στο εστιατόριο και τη φάρμα, από τον καιρό που τελείωσε το σχολείο.

Ερωτώμενη για τους λόγους που έφυγε από τη χώρα καταγωγής η αιτήτρια ανέφερε ότι μετά που απεβίωσαν οι γονείς της δεν ήξερε που ήταν ο αδελφός της, ήταν η μόνη που απέμεινε, δεν μπορούσε να μείνει στην πατρική εστία και έτσι ζήτησε από τον θείο της να πάει να μείνει εκεί, όπως και έπραξε τον Οκτώβριο (σ.σ. 2021). Μια μέρα είπε στον θείο της ότι θα πάει στο σπίτι του πατέρα της να πάρει ορισμένα πράγματα που ήθελε, αυτός της είπε ότι θα πάει μαζί της αλλά τελικά δεν πήγε και δεν άφησε τη θεία της να πάει μαζί της, τότε άρχισε συζήτηση και η αιτήτρια του είπε ότι θα πήγαινε την επόμενη μέρα. Όταν πήγε στο σπίτι του πατέρα της το βράδυ κάποιος τη χτύπησε και όταν αυτή ανέκτησε τις αισθήσεις πονούσε το στομάχι της και – χωρίς να γνωρίζει τι συνέβη - βρισκόταν στο σπίτι του θείου της, όπου η σύζυγος του της είπε ότι τη βίασαν, χωρίς να γνωρίζει τι έγινε και ποιος το έκανε. Όταν ο θείος της επέστρεψε σπίτι, κλείδωσε την αιτήτρια σ’ ένα δωμάτιο, έφυγε και όταν επέστρεψε της είπε ότι ο πατέρας της δεν ήταν καλός μαζί του, τη ρώτησε που είναι τα χρήματα του πατέρα της και ότι κανείς δεν θα μάθει τι της συνέβη και μετά τη βίασε ξανά. Μια μέρα που η σύζυγος του θείου της πήγε να της πάρει φαγητό η αιτήτρια της είπε τι συνέβη και αυτή της έδωσε το τηλέφωνο της. Μετά από λίγο χρόνο ο θείος της επανήλθε, η ίδια τον ηχογραφούσε με το κινητό (που της έδωσε η σύζυγος του) και της είπε ότι ήταν αυτός που σκότωσε τους γονείς της και τις αδελφές της και ότι ο αδελφός της είναι σίγουρα νεκρός πλέον, τη ρώτησε ξανά για τα χρήματα του πατέρα της, αυτή του είπε ότι δεν γνωρίζει, αυτός ανακάλυψε το τηλέφωνο, το πήρε, την κλείδωσε ξανά στο δωμάτιο. Η αιτήτρια φώναζε της συζύγου του αλλά δεν πήγε, όμως τη νύχτα βοήθησε την αιτήτρια να διαφύγει και της συνέστησε ένα άνδρα που τη βοήθησε να φύγει από χώρα.

Ερωτώμενη πότε ήταν που πήγε πίσω στο σπίτι του πατέρα της (όταν συνέβη ο βιασμός της) η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν θυμάται ακριβώς, όμως ήταν η 1^η εβδομάδα Νοεμβρίου 2021, η ίδια ήταν 24 ετών τότε. Σε επόμενη ερώτηση γιατί ζήτησε την άδεια του θείου της προτού πάει ανέφερε ότι επειδή ήταν η μόνη οικογένεια της ένιωθε ότι πρέπει να ζητήσει την άδεια του προτού φύγει από το σπίτι. Ερωτώμενη για την αιχμαλωσία της η αιτήτρια ανέφερε ότι ήταν στον ξενώνα του σπιτιού, που είχε τουαλέτα, η μέρες περνούσαν χωρίς να κάνει κάτι, της έπαιρναν φαγητό, η σύζυγος του θείου της δεν είχε κλειδί του δωματίου αυτού. Σε ερώτηση πως κατάφερε τελικά να μπει στο δωμάτιο η σύζυγος του θείου της η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πως πήρε το κλειδί όμως μπήκε κρυφά και τη βοήθησε να βγει από το παράθυρο που είχε το δωμάτιο, περί τα τέλη Νοεμβρίου το βράδυ, όταν ο θείος της δεν ήταν σπίτι. Ερωτώμενη γιατί δεν διέφυγε από το παράθυρο προηγουμένως η αιτήτρια ανέφερε ότι αυτό είχε «σίδερο στη μέση» και, με τη βοήθεια ενός άνδρα που το έσπασε (χωρίς η ίδια να γνωρίζει πως ακριβώς, όταν ρωτήθηκε σχετικά) η σύζυγος του θείου της τη βοήθησε να φύγει απ’ εκεί και ο άνδρας την πήγε στην Douala και ήταν αυτός που τη βοήθησε να φύγει από τη χώρα.

Ερωτώμενη η αιτήτρια πως γνώριζε, δεδομένου ότι, ως η ίδια ανέφερε, ήταν αναίσθητη μετά το χτύπημα που δέχθηκε από άγνωστο στο σπίτι του πατέρα της, ότι βιάσθηκε, αυτή ανέφερε ότι ένιωθε πόνο και η σύζυγος του θείου της ανέφερε στην αιτήτρια ότι βιάσθηκε, χωρίς να της εξηγήσει περαιτέρω, παρότι της είχε πει να ηρεμήσει και ότι θα της εξηγούσε αργότερο, όμως η αιτήτρια δεν τη ρώτησε καθώς, ως ανέφερε, δεν είχε την ευκαιρία. Σε ερώτηση πως ήταν κλειδωμένη για 3 εβδομάδες στο δωμάτιο χωρίς να την αναζητήσει κανένας η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν είχε φίλους. Ερωτώμενη γιατί προηγουμένως ανέφερε ότι οι γονείς της σκοτώθηκαν από αποσχιστές, ενώ αργότερα ανέφερε ότι ήταν ο θείος της που τους σκότωσε, η αιτήτρια είπε ότι «αυτή ήταν η ομολογία του θείου» της και, σε επόμενη ερώτηση γιατί δεν σκότωσε και την ίδια ανέφερε ότι δεν γνωρίζει, αναφέροντας ότι μίλησε για τελευταία φορά με τη σύζυγο του θείου της το βράδυ που τη βοήθησε να διαφύγει. Ερωτώμενη τι θα της συμβεί σε περίπτωση που επιστρέψει η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν ο θείος της είναι ζωντανός και δεν γνωρίζει αν θα μπορούσε αυτός να πληροφορηθεί την επιστροφή της.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε η αιτήτρια εντόπισαν και αξιολόγησαν τους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα ιθαγενείας και τόπο διαμονής της αιτήτριας

2.    Ο βιασμός και κράτηση της αιτήτριας από τον θείο της και η διαφυγή της απ’ αυτόν

Εκ των ως άνω έγινε αποδεκτός ο 1^ος ισχυρισμός, ο δε 2^ος απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Επί του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού λοιπόν κρίθηκε ότι τα λεγόμενα της αιτήτριας αλλά και οι αποκρίσεις της σε ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν, τόσο σχετικά τον κατ’ ισχυρισμό βιασμό της, την κράτηση της σε δωμάτιο του σπιτιού του θείου της και όσα ακολούθησαν αυτών υπήρξαν γενικά, στερούμενα αναμενόμενων λεπτομερειών αλλά και βιωματικών στοιχείων και περιείχαν αντιφάσεις, κενά και ασάφειες, τόσο ως προς τα συμβάντα που εξιστόρησε όσο και τη χρονική αλληλουχία των ισχυρισμών της. Ως κρίθηκε, η αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να αναφέρει την παραμικρή λεπτομέρεια ή βιωματικό στοιχείο σχετικά με τον κατ’ ισχυρισμό βιασμό της, πως το γνώριζε αφού ήταν αναίσθητη, σύμφωνα με τα λεγόμενα της, πως το γνώριζε η σύζυγος του θείου της, γιατί αυτός δεν σκότωσε και την ίδια, αφού, σύμφωνα και πάλι με τα λεγόμενα της, ήταν αυτός που σκότωσε την υπόλοιπη οικογένεια της, λόγω χρημάτων, γιατί δεν προσπάθησε να διαφύγει από το παράθυρο του δωματίου όπου κρατούνταν η αιτήτρια, πως κατάφερε τελικά ο άνδρας που βοήθησε αυτή να φύγει να σπάσει το σίδερο στο παράθυρο, γιατί δεν την αναζήτησε κανείς για όσο χρόνο αυτή κρατούνταν, γιατί παρότι ήταν ενήλικη, χρειαζόταν άδεια από τον θείο της για να πάει στην πατρική της οικία, και γιατί αυτή – γνωρίζοντας τους κινδύνους – επέλεξε να πάει εκεί το βράδυ. Επί της εξωτερικής συνοχής κρίθηκε ότι, δεδομένης της προσωπικής φύσης των ισχυρισμών της αιτήτριας, δεν ήταν σκόπιμη η αναζήτηση πληροφοριών από εξωτερικές πηγές και ο ισχυρισμός απορρίφθηκε ως στερούμενος εσωτερικής συνοχής.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου στη βάση του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού της αιτήτριας, κατόπιν έρευνας για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής της (χωριό Enyoh, στη βορειοδυτική περιφέρεια), συνυπολογίζοντας ότι πρόκειται για ενήλικο άτομο, χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας, με επαρκή μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται κίνδυνος δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή της στη χώρα καταγωγής.

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής της αιτήτριας στη χώρα καταγωγής της.

Στα πλαίσια των διευκρινήσεων η συνήγορος της αιτήτριας απέσυρε ρητώς άπαντες τους προωθούμενους στην αγόρευση της ισχυρισμούς, πλην αυτού περί μη δέουσας έρευνας στα πλαίσια της επίδικης διαδικασίας.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι κατά την επίδικη διαδικασία λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν όλοι οι ισχυρισμοί της αιτήτριας, η επίδικη απόφαση είναι νόμιμη, πλήρως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας και ζητούν την απόρριψη της προσφυγής.

Δεδομένου ότι ο μόνος προωθούμενος από την αιτήτρια ισχυρισμός συμπλέκεται με την ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ με επί της ουσίας εξέταση, εξ υπαρχής, που τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. αρ.11 (3 ) (α) του Νόμου και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ σε αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.».

Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρονται τα εξής:

«[Οι] δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […]

Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.» 

Ενόψει και κατ’ εφαρμογή και των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών, έχοντας διέλθει με προσοχή του περιεχομένου του φακέλου, των λεγομένων της αιτήτριας κατά την επίδικη αίτηση καθώς και των προωθούμενων ισχυρισμών της στα πλαίσια της παρούσης, είναι κατάληξη μου ότι συμφωνώ πλήρως και σε όλη τους την έκταση με τα ευρήματα και την κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση, ως αυτά λεπτομερώς και ενδελεχώς αναφέρονται στην επίδικη έκθεση, ως και στα πλαίσια της παρούσης καταγράφονται, για τους λόγους που θα εξηγήσω αμέσως πιο κάτω.

Ως προκύπτει καταφανώς από μια ανάγνωση του πρακτικού της επίδικης συνέντευξης, το σύνολο του αφηγήματος της αιτήτριας βρίθει κενών και ασαφειών και σε κανένα σημείο των λεγομένων της τόσο αναφορικά με τον κατ’ ισχυρισμό θάνατο όλης της οικογένειας της, τον βιασμό της από τον θείο της, την κράτηση της σε δωμάτιο του σπιτιού του και την μετέπειτα διαφυγή της με τη βοήθεια ενός άνδρα και της συζύγου του θείου της, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει την παραμικρή βιωματική λεπτομέρεια ή στοιχείο, τα όσα δε ανέφερε στερούνταν - παντελώς και σε όλη τους την έκταση - κάθε ψήγματος χρονικής συνέχειας και λογικής συνέπειας. Σημειώνω ενδεικτικά ότι η αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να παρέχει την παραμικρή λεπτομέρεια για το πως σκοτώθηκαν, ως ισχυρίστηκε, οι γονείς αλλά και οι αδελφές της, τι απέγινε με τον αδελφό της, ποιος τον πήρε και πότε, δεν μπορούσε να δώσει την ελάχιστη ευλογοφανή εξήγηση γιατί, ενώ – σύμφωνα με τα λεγόμενα της – η ίδια ήταν αναίσθητη, γνώριζε η σύζυγος του θείου της ότι βιάσθηκε, γιατί δεν βρήκε τον χρόνο να τη ρωτήσει σχετικά, γιατί δεν απέδρασε από το δωμάτιο όπου κατ’ ισχυρισμό κρατούνταν από τον θείο της προηγουμένως, αφού – ως η ίδια είπε – είχε παράθυρο και, κυρίως, γιατί ουδέν περί τούτων είχε καταγράψει η αιτήτρια στην επίδικη αίτηση (ερ.1).

Ενόψει των όσων πιο πάνω αναφέρω θεωρώ ότι οιαδήποτε άλλη προσέγγιση των όσων η αιτήτρια αφηγήθηκε θα συνιστούσε αφελή και ανεπιφύλακτη αποδοχή ισχυρισμών που στερούνται κάθε ψήγματος συνοχής και λογικής συνέπειας, καθότι είναι προφανές ότι, με δεδομένα τα πολλά κενά, αντιφάσεις και παντελή έλλειψη ευλογοφάνειας που εντοπίζω στο αφήγημα της, άπαντες οι ισχυρισμοί της αποτελούν επινοήματα της ιδίας, στα πλαίσια προσπάθειας της να στηρίξει – ανεπιτυχώς – την επίδικη αίτηση.

Προχωρώ σε αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής της αιτήτριας σε επικαιροποιημένη βάση (Enyoh, βορειοδυτική περιφέρεια).

Η Διεθνής Αμνηστία και το Human Rights Watch (HRW) κάνουν λόγο για μη τήρηση και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εκτεταμένο βαθμό στα πλαίσια της κρίσης στις Αγγλόφωνες επαρχίες και τη δράση της Boko Haram στην επαρχία Far North.[1]

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[2],  ενώ το HRW και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[3].  Σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των συγκρούσεων αναφέρονται τα εξής: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[4].

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν τα εξής:

«Με την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία […]. Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[5]

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες (τελευταία ενημέρωση στις 08/05/26), στην πόλη Batibo, όπου βρίσκεται και το χωριό Enyoh, τόπος διαμονής της αιτήτριας, έχουν καταγραφεί 15 περιστατικά ασφαλείας, με αποτέλεσμα 5 θανάτους.^[6] Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται περί τις 10.000 κατοίκων. ^[7]

Δεν παραγνωρίζω ότι στην ευρύτερη περιοχή, ήτοι τη βορειοδυτική περιφέρεια τα ως άνω δεδομένα διαφοροποιούνται, καθώς, κατά την ίδια με την ως άνω περίοδο, καταγράφηκαν 575 θάνατοι, σε σύνολο 1,923 περιστατικών [8], ο δε πληθυσμός της περιοχής ανέρχεται περί τα 2.5 εκατομμύρια [9].

Είναι κατάληξη μου εκ των ως άνω ότι, παρότι στην ευρύτερη βορειοδυτική περιφέρεια καταγράφεται σχετικά υψηλός αριθμός περιστατικών ασφαλείας και απώλειες αμάχων, εντούτοις, δεδομένου ότι τόπος διαμονής της αιτήτριας είναι το χωριό Enyoh, δεν θεωρώ ότι καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα αυτή να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή της εκεί κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας και η ένταση τους εκεί, όπου εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι σε τέτοιο υψηλό επίπεδο ώστε να προκύπτει «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας» [αρ.19 (2) (γ) τον Νόμου] της αιτήτριας εκ μόνης της παρουσίας της εκεί, δεδομένης της απουσίας ιδιαίτερων περιστάσεων που να επιτείνουν τον κίνδυνο γι’ αυτή, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[10] (C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ). Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι όσα ανέφερε η αιτήτρια ουδόλως σχετίζονται με την καλούμενη αγγλόφωνη κρίση και τις συγκρούσεις στα πλαίσια αυτής και – σε κάθε δε περίπτωση - «οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη» (βλ. αιτιολογική σκέψη 35 – Οδηγία 2011/35/ΕΕ). Δεν πρέπει επίσης να παραγνωρίζεται ότι το σύνολο των περιστατικών ασφαλείας και θανάτων στη βορειοδυτική περιφέρεια αφορούν πληθυσμό περί τα 2.5 εκατομμυρίων, ως αναφέρω και πιο πάνω.

Επί των ως άνω συνυπολογίζω ότι η αιτήτρια είναι ηλικίας περί των 29 ετών, υγιής, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας, με επαρκή μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία και, δεδομένου ότι – ενόψει απόρριψης του συνόλου του αφηγήματος της αιτήτριας, στο οποίο περιλαμβάνεται και ο ισχυρισμός ότι το σύνολο της οικογένειας της έχει αποβιώσει – δεν αποδέχομαι ότι αυτή στερείται οικογενειακού ή και άλλου υποστηρικτικού δικτύου.

Σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να δεχθώ ότι η αιτήτρια κωλύεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο από το να εγκατασταθεί κατά την επιστροφή της στη Douala, όπου άλλωστε διέμενε για λίγο καιρό προτού φύγει από το Καμερούν.

Σχετικά με τη κατάσταση ασφαλείας στη Douala εντοπίζω τα εξής.

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες (τελευταία επικαιροποίηση στις 13/02/26), σημειώθηκαν 17 περιστατικά ασφαλείας στην Douala, περιφέρεια Littoral, τα οποία οδήγησαν σε 30 θανάτους.[11] Το τελευταίο έτος, σε ολόκληρη την περιφέρεια Littoral σημειώθηκαν 28 περιστατικά ασφαλείας με 31 θανάτους[12], ο δε πληθυσμός της Douala ανέρχεται περί τα 4 ½ εκατομμύρια κατοίκων. [13]

Έπεται λοιπόν ότι δεν τεκμηριώθηκε εδώ βάσιμος φόβος «καταδίωξης [της αιτήτριας] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς [της], θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του Νόμου. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι επιστροφή της αιτήτριας συνιστά επαναπροώθηση, κατά παράβαση του αρ.3 της ΕΣΔΑ.

Ουδέν ετέθη ενώπιον μου στα πλαίσια της παρούσης που να ανατρέπει τα ως άνω.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.