ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                       

                                                                                          Υπόθεση αρ. 441/2025

                                   

29 Μαΐου 2026

 

[Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

                                            G.W.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Αιτητής

και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας, Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                     Καθ' ων η αίτηση

                                                                                                                          

Ζ. Ποντίκη (κα) για Χριστίνα Λαζάρου Αρτέμη (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Χ. Καστάνας (κος), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π:   Με την προσφυγή του ο Αιτητής, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 15/10/2024 η οποία του κοινοποιήθηκε στις 24/01/2025 και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση του για παροχή διεθνούς προστασίας, ως παράνομης, άκυρης και στερούμενης οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των Διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής ως Τεκμήριο 1, ο Αιτητής είναι ενήλικος από την Λιβερία και στις 06/04/2022 υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Στις 19/04/2024, 24/05/2024 και 27/05/2024, ο αιτητής κλήθηκε τηλεφωνικώς στα στοιχεία επικοινωνίας που είχε δηλώσει, για να προγραμματιστεί η συνέντευξη του, ωστόσο δεν κατέστη δυνατόν ο εντοπισμός του. Στις 02/07/2024, στάλθηκε επιστολή για προκαθορισμένη συνέντευξη στις 24/07/2024, στη διεύθυνση επικοινωνίας που είχε δηλώσει, ωστόσο ο ίδιος δεν παρευρέθηκε. Στις 26/07/2024, ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με το κλείσιμο του φακέλου του αιτητή, λόγω σιωπηρής απόσυρσης της αίτησης και διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης του, καθώς ο αιτητής δεν παρέστη στην προσωπική του συνέντευξη στην οποία κλήθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου. Στη συνέχεια ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε το κλείσιμο του φακέλου / διακοπή της διαδικασίας στις 26/07/2024. Στις 08/08/2024 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε ενημερωτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του αιτητή η οποία στάλθηκε ταχυδρομικώς στον αιτητή αυθημερόν. Στις 28/08/2024, ο αιτητής συμπλήρωσε αίτημα για επανάνοιγμα του φακέλου του, όπου ο φάκελος του αιτητή επανανοίχθηκε αυτόματα. Στις 14/10/2024 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του αιτητή στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 15/10/2024, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε έκθεση εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με την συνέντευξη του αιτητή. Στη συνέχεια, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης ασύλου του αιτητή στις 15/10/2024. Την 31/12/2024, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης σχετικά με το αίτημα του αιτητή. Η επιστολή και η αιτιολόγηση της απόφασης, παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον αιτητή στις 24/01/2025, κατόπιν επεξήγησης του περιεχομένου σε γλώσσα στην οποία κατανοεί.

Στη συνέχεια, ο αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

Η συνήγορος του Αιτητή στα πλαίσια της προσφυγής και της γραπτής αγόρευσης, προώθησε διάφορους λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωσης της προσβαλλόμενης πράξης, τους οποίους εν τέλει εγκατέλειψε κατά το στάδιο των διευκρινήσεων και διατήρησε μόνο το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη διεξαγωγή δέουσας έρευνας. Ενόψει των δηλώσεων της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή, όλοι οι λόγοι ακύρωσης ως καταγράφονται στην προσφυγή, πέραν από το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη δέουσα έρευνα εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση, αποσύρονται και απορρίπτονται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν μέσω της γραπτής αγόρευσής τους ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους καθ΄ ων η αίτηση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και απορρίπτουν τους προωθούμενους ισχυρισμούς ως νόμο και ουσία αβάσιμους.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στην παρούσα προσφυγή η επίδικη πράξη  θα εξεταστεί από το παρόν Δικαστήριο ως απόφαση επί της 1^ης αίτησης ασύλου, παρόλο που πρόκειται για υποβληθείσα μεταγενέστερη αίτηση, καθότι η 1^η αίτηση ασύλου του αιτητή δεν εξετάστηκε επι της ουσίας, καθώς ο αιτητής δεν παρέστη στην προσωπική του συνέντευξη στην 1^η αίτηση ασύλου που υπέβαλε και η διαδικασία εξέτασης της αίτησης του διακόπηκε και έκλεισε ο φάκελος του αφού θεωρήθηκε σιωπηρή απόσυρση στη βάση του άρθρου 16Β(2) (α) του Περί Προσφύγων Νόμου.

Προχωρώ, επομένως, να εξετάσω τον ισχυρισμό του συνηγόρου του αιτητή περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση.

Κατά πάγια νομολογία, η επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα. Προκαθορισμένος τρόπος δεν υπάρχει. Με την προϋπόθεση ότι η έρευνα είναι επαρκής, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που η διοίκηση επέλεξε να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα υπ' αυτής διαπιστωθέντα πρωτογενή ευρήματα (βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 447 και Ράφτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 και Κώστας Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1002/2009, ημερ. 27.10.2011).

 

Στη βάση της πιο πάνω υποχρέωσης του αρμόδιου οργάνου για δέουσα έρευνα θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν οι ισχυρισμοί του Αιτητή σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός του, για να διαφανεί εάν όντως το αρμόδιο όργανο προέβη στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα  και ορθώς αποφάσισε να απορρίψει το αίτημα του Αιτητή.

 

Στο πλαίσιο του εντύπου της αίτησής του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής δήλωσε ότι οι γονείς του απεβίωσαν λόγω του ιού έμπολα το έτος 2014 και έκτοτε ζει σε συνθήκες φτώχειας και δεν έχει υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του(βλ. ερ. 2 του Δ.Φ.).

 

Στο πλαίσιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής δήλωσε πως γεννήθηκε στη πόλη Zekepa, από το έτος 2000 έως 2012 διέμενε στη πόλη Karyee με τη μητριά του, ακολούθως μετέβη στη πόλη Ganta,από το έτος 2012 έως 2015, όπου διέμενε με τη βιολογική του μητέρα και από το 2015 διέμενε στην πόλη Monrovia μέχρι να εγκαταλείψει την χώρα του  (βλ. ερ. 52 του Δ.Φ.). Ως προς την πατρική του οικογένεια, οι γονείς του έχουν αποβιώσει το έτος 2015 από τον ιό Έμπολα, η μητριά του διαμένει στη πόλη Karyee και έχει 3 αδέλφια, οι οποίοι διαμένουν στη πόλη Ganta (βλ.ερυθρά 54, 53 του Δ.Φ.). Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, είναι απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και επιπλέον, σπούδαζε βιολογία και χημεία στην πόλη Monrovia, χωρίς ωστόσο να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του (βλ.ερ. 54 του Δ.Φ.). Ως προς το επαγγελματικό του υπόβαθρο, ο Αιτητής από το έτος 2005 έως το 2015 εργαζόταν σε φάρμες και από το έτος 2015 διατηρούσε μικρή επιχείρηση όπου πωλούσε προϊόντα σε αγορά στη πόλη Monrovia (βλ. ερ. 53 του Δ.Φ.).

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα του, ο Αιτητής ανέφερε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του και για να εργαστεί. Ερωτώμενος, αν υπήρχε οποιοσδήποτε άλλος λόγος για τον οποίο εγκατέλειψε την χώρα του, απάντησε αρνητικά. Ερωτηθείς για το ποιες θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του δήλωσε πως θα είναι δύσκολο να εξεύρει εργασία και δεν θα μπορεί να σπουδάσει ιατρική. Ο Αιτητής δήλωσε πως οι αρχές της χώρας καταγωγής του, θα του επιτρέψουν την είσοδο σε περίπτωση επιστροφής του και ερωτηθείς σε ποια περιοχή θα επέστρεφε αναφέρθηκε στη πόλη Monrovia  (βλ. ερ. 51 του Δ.Φ.).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, κατά το στάδιο της συνέντευξης του, σχημάτισε δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς. Έναν αναφορικά με τη ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής, τα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ του Αιτητή και έναν δεύτερο που αφορούσε λόγους σπουδών και εργασίας.

 

Οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί έγιναν αποδεκτοί, καθότι κρίθηκε ότι πληρούται τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία των προβληθέντων ισχυρισμών.

 

Ενόψει των ανωτέρω ευρημάτων, λαμβανομένου υπόψη και του προφίλ του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής δεν δικαιούται προσφυγικό καθεστώς, μιας και δεν τεκμηριώθηκε φόβος δίωξης συνδεόμενος με την εθνικότητα, τη φυλή, τη θρησκεία, την ιδιότητα μέλους σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή την πολιτική γνώμη όπως περιγράφεται στο άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, στο άρθρο 10 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και στο άρθρο 3 και 3Δ του Περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο του Αιτητή, καθότι ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίσει ο Αιτητής σε περίπτωση επιστροφής του δεν συνιστά πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 15(α) και (β) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο του άρθρου 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου). Όσον αφορά το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου) ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών για την τρέχουσα κατάσταση στη πόλη Monrovia της  Λιβερίας, ο Αιτητής δεν θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, καθώς η εν λόγω περιοχή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευρισκόμενη σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής σύρραξης.

 

Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι ουδεμία περαιτέρω έρευνα χρειαζόταν για την εξέταση της αίτησης του Αιτητή και επομένως ο πιο πάνω προβαλλόμενος ισχυρισμός απορρίπτεται ως αβάσιμος.

 

Θα προχωρήσω να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018) και ενόψει τούτου να κρίνω αν ορθά το αρμόδιο όργανο απέρριψε το αίτημα του Αιτητή.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων στη βάση της εκ του Νόμου παρεχόμενης δικαιοδοσίας, διαπιστώνω ότι ορθώς έγιναν αποδεκτοί αμφότεροι οι ισχυρισμοί του Αιτητή καθώς δήλωσε και εξήγησε με σαφήνεια και περιγραφική λεπτομέρεια ότι οι λόγοι για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ήταν αποκλειστικά για να σπουδάσει και να εργαστεί. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο κάνει δεκτούς τους ισχυρισμούς του Αιτητή γύρω από τα προσωπικά του στοιχεία και τους αποκλειστικά οικονομικούς και συνακόλουθα εκπαιδευτικούς λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως λοιπόν των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης που έγιναν αποδεκτά, κρίνεται ότι ορθώς οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν, σύμφωνα και με τα πιο πάνω, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του Αιτητή ως πρόσφυγα, καθώς όπως προκύπτει από το πιο πάνω ιστορικό ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε κανένα απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στο πρόσωπο του. Το μόνο που επικαλέστηκε είναι τα οικονομικά προβλήματα καθώς και το γεγονός ότι ήρθε στην Κυπριακή Δημοκρατία για να εργαστεί και ακολούθως να συνεχίσει τις σπουδές του, στοιχεία που δεν θα μπορούσαν να τον εντάξουν στην έννοια του πρόσφυγα έτσι όπως αυτή η έννοια ερμηνεύεται στην Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από τον Περί Προσφύγων Νόμο καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3 του Περί Προσφύγων Νόμου.

Συνακόλουθα ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε κανένα ουσιώδη λόγο που να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, για να του δοθεί συμπληρωματική προστασία σύμφωνα με το άρθρο 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, δεν επικαλέστηκε πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας στην χώρα καταγωγής του, δυνάμει του άρθρου 19(2), εδάφια (α) και (β), του Περί Προσφύγων Νόμου.

Περαιτέρω, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν συντρέχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, ως οι διατάξεις του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε έγκυρες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα του Αιτητή, προς εξέταση της κατάστασης που επικρατεί στην Μονρόβια, στην Λιβερία, η οποία έχει γίνει δεκτό ότι αποτελεί τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

 

Σημειώνεται ότι η Λιβερία δεν συγκαταλέγεται ως χώρα υπό ενεργή ένοπλη σύρραξη στον επικαιροποιημένο χάρτη του «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm μιας πρωτοβουλίας της Ακαδημίας της Γενεύης για την καταγραφή των απωλειών αμάχων εν μέσω ενεργών ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.[1]

Ως αναφέρει το Freedom House στην 2025 έκθεση του αναφορικά με τα γεγονότα του 2024, από τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών. Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024. Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών.[2]

Τον Σεπτέμβριο, μια μαζική απόδραση από φυλακή στην Kakata ανέδειξε την ανεπαρκή χρηματοδότηση και τους ανεπαρκείς πόρους του σωφρονιστικού συστήματος καθώς και τις σκληρές συνθήκες εντός των φυλακών της χώρας. Περαιτέρω, ξέσπασαν αρκετές διαδηλώσεις που κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία ενώ η διαφθορά και η κακοδιαχείριση εξακολούθησαν να συνιστούν ένα ευρύτερο πρόβλημα.[3]

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, παρατίθενται τα πλέον πρόσφατα ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας στην κομητεία Montserrado, όπου υπάγεται η Monrovia, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 10/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 12 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/ απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 5 θάνατοι.^[4] Σημειώνεται δε πως ο πληθυσμός της κομητείας Montserrado  για το έτος 2022 έχει εκτιμηθεί στους 1,920,965 κατοίκους.^[5]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών καθίσταται σαφές ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός στην εν λόγω περιοχή από περιστατικά ασφαλείας δεν ανέρχεται σε τόσο υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να συναχθεί ότι στην κομητεία Montserrado της Λιβερίας επικρατούν συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων στα πλαίσια οιασδήποτε εσωτερικής και/ή διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης.

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, καθίσταται κατανοητό ότι η πόλη της  Monrovia, στην κομητεία Montserrado στην Λιβερία, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, δεν πλήττεται από συγκρούσεις και περιστατικά βίας οι οποίες πληρούν το όριο του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ως αυτό ερμηνεύθηκε νομολογιακά στις αποφάσεις C-465/07 - Elgafaji και C‑285/12 - Diakite του ΔΕΕ[6]. Πέραν τούτου, λαμβάνοντας υπόψιν και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, διαπιστώνω ότι απουσιάζουν ιδιαίτερες επιβαρυντικές περιστάσεις, δεδομένου ότι ο Αιτητής συνιστά νεαρό ενήλικο άνδρα, υγιή, με οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου και πλήρως ικανός προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας. Συμπερασματικά, δεν κρίνω ότι ανακύπτουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

Επομένως, κρίνω ότι ορθώς κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να του παρασχεθεί ούτε προσφυγικό καθεστώς αλλά ούτε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

Εξάλλου, σύμφωνα με την παράγραφο 62 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ «Μετανάστης είναι το πρόσωπο που για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που αναφέρονται στον ορισμό εγκαταλείπει οικειοθελώς τη χώρα του με σκοπό να εγκατασταθεί αλλού. Μπορεί δεν να ωθείται από την επιθυμία για αλλαγή ή για περιπέτεια ή από οικογενειακούς ή άλλους προσωπικούς λόγους. Εάν ωθείται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα, είναι οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας».

Υπό το φως των απαντήσεων του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του και των γεγονότων και στοιχείων που είναι καταγεγραμμένα στο Διοικητικό Φάκελο της υπό αναφορά υπόθεσης, κρίνεται ότι στην παρούσα περίπτωση ο Αιτητής, δεν χωρεί αμφιβολία ότι είναι οικονομικός μετανάστης καθότι υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας ωθούμενος από οικονομικά κίνητρα και επομένως δεν υπάγεται στην κατηγορία δικαιούχων διεθνούς προστασίας.

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου, αφού ουδεμία περαιτέρω μαρτυρία προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσας προς υποστήριξη της αιτήσεως και αφού εξέτασα, τόσο τη νομιμότητα όσο και την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018), καταλήγω ότι το αίτημα του Αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση του Αιτητή.

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1000 έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή.

 

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.