ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 5036/24

6 Μαΐου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

                                   K. C. O.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

O. Ηλιάδης (κος), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Γ. Ροδοθέου (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται, άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 13.8.2023, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία και αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του,  κατά δήλωσή του στις 17.10.2022 και στη συνέχεια εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία στις 21.10.2022. Στις 14.11.2022, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 19.7.2023, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 13.8.2023 και η εν λόγω απόφαση απεστάλη σε εσφαλμένη ταχυδρομική διεύθυνση και με στοιχεία παραλήπτη αντιστοιχούντα σε άλλο πρόσωπο στις 19.9.2023 με αποτέλεσμα ο Αιτητής να μη λάβει γνώση αυτής. Στις 14.5.2024 ο Αιτητής προχώρησε σε υποβολή μεταγενέστερης αίτησης διεθνούς προστασίας, η οποία απορρίφθηκε αυθημερόν με απόφαση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου ως απαράδεκτη. Στις 17.7.2024 ο Προϊστάμενος ανακάλεσε την από 14.5.2024 απόφασής του και προχώρησε σε κοινοποίηση της απορριπτικής απόφασης του Αιτητή στη βάση των ορθών στοιχείων επικοινωνίας. Ως εκ τούτου, η απορριπτική απόφαση ημερομηνίας 13.8.2023 κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 4.12.2024 και αποτελεί  το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, δια του συνηγόρου του, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, προωθεί την ουσία της υπόθεσης/ αιτήσεώς του για διαθνή προστασία, επικαλούμενος ότι η λανθασμένη κρίση των Καθ΄ων η αίτηση οφείλεται σε έλλειψη δέουσας έρευνας και πλάνης περί τα πράγματα.  

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία.

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, αυτός ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του επειδή τα μέλη της κοινότητάς του είναι ειδωλολάτρες και ήθελαν να τον προσηλυτίσουν. Ο Αιτητής περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι αν δεν ασπαστεί την ειδωλολατρία, θα χρησιμοποιήσουν τα είδωλά τους για να τον σκοτώσουν. Κατόπιν παρότρυνσης του πάστορά του, αποφάσισε να μεταβεί στην Δημοκρατία (βλ. ερ. 3-1)

13.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 1998 στο χωριό Omor της πολιτείας Anambra της Νιγηρίας, όπου διέμενε έως τον χρόνο κατά τον οποίον εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Είναι άγαμος και άτεκνος. Ως προς το θρήσκευμα, δήλωσε ότι είναι Χριστιανός Καθολικός, ενώ παράλληλα δήλωσε ότι ανήκει στη φυλή Igbo, ομιλεί igbo και αγγλικά. Ως προς την πατρική του οικογένεια, ο Αιτητής δήλωσε ότι οι γονείς του ζουν και ότι διαθέτει έξι αδερφούς και δύο αδερφές. Περαιτέρω, δήλωσε ότι άπαντες διαμένουν στο χωριό Omor και ότι διατηρεί τακτική επικοινωνία μαζί τους. Ως προς το εκπαιδευτικό του προφίλ, δήλωσε ότι είναι απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ ως προς το επαγγελματικό του προφίλ, δήλωσε ότι στη χώρα καταγωγής του εργάστηκε για τέσσερα έτη ως πωλητής αλκοολούχων ποτών και τροφίμων. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε νομότυπα τη χώρα καταγωγής του στις 17.10.2022, μεταβαίνοντας αεροπορικώς στην Τουρκία, και ότι στις 21.10.2022 εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχών. Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας (βλ. ερ. 34-31).

14.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι διέφυγε επειδή τα μέλη της κοινότητάς του τον πίεζαν να ασπαστεί την ειδωλολατρία, κάτι το οποίο ο Αιτητής αρνούνταν καθώς πιστεύει ότι όποιος λατρεύει τα είδωλα θα πεθάνει πρόωρα. Για τον λόγο αυτό, ο Αιτητής απευθύνθηκε στον πάστορα, ο οποίος του έδωσε χρήματα και με αυτά ο Αιτητής μετέβη στη Δημοκρατία καθώς είναι μία χριστιανική χώρα. Ερωτηθείς τι φοβάται σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής αποκρίθηκε ότι φοβάται επειδή είναι Χριστιανός και θα τον αναγκάσουν να λατρεύει τα είδωλα. Ερωτηθείς ως προς τον λόγο που αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του στις 17.10.2022, ο Αιτητής υπέδειξε την υπερβολική πίεση που δεχόταν από την κοινότητα. Κληθείς να περιγράψει τις ειδωλολατρικές τελετές, ο Αιτητής αναφέρθηκε σε εξορκισμούς, θυσίες ζώων και πρόσκληση κακών πνευμάτων (βλ. ερ. 31-30).

 

15.          Στη συνέχεια, τέθηκαν διευκρινιστικές ερωτήσεις προς τον Αιτητή ως προς το πότε ξεκίνησαν οι πιέσεις, ως προς το ποιος τον προσέγγισε καθώς και ως προς τον λόγο που πιέζουν τα άτομα να ενταχθούν στην κοινότητα των ειδωλολατρών (βλ. ερ. 29-28). Ερωτηθείς ως προς το αν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς του λάμβανε τις ίδιες πιέσεις, ο Αιτητής υπέδειξε τον μεγαλύτερο αδερφό του. Ερωτηθείς ως προς το αν απευθύνθηκε στην αστυνομία, ο Αιτητής αποκρίθηκε αρνητικά και δήλωσε ότι συζήτησε τα εν λόγω περιστατικά με τον πάστορά του ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθήσει (βλ. ερ. 28-27). Κληθείς να απαντήσει αν κάποιο μέλος της κοινότητας τον αναζήτησε από τότε που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής αποκρίθηκε επίσης αρνητικά (βλ. ερ. 27-26). Ερωτηθείς ως προς το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης σε άλλη περιοχή της χώρας καταγωγής του, όπως η Abuja, ο Αιτητής απάντησε αρνητικά καθώς δεν έχει ζήσει ποτέ εκεί ούτε έχει συγγενείς (βλ. ερ. 26). Όσον αφορά στην τελευταία φορά κατά την οποία τον πλησίασαν, ο Αιτητής αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό κατά το οποίο πολλά μέλη της κοινότητας ήρθαν στο σπίτι του τον Αύγουστο του 2022 και ένας εξ αυτών του είπε ότι αυτή είναι η τελευταία προειδοποίηση (βλ. ερ. 28-27).

 

16.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε το υπ’ αριθ. A12071942 εθνικό διαβατήριο σε πρωτότυπη μορφή, με ημερομηνία έκδοσης 8.9.2021 και ημερομηνία λήξης 7.9.2026 (βλ. ερ. 9-8).

 

17.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά την ταυτότητα, το προφίλ και τη χώρα καταγωγής και προηγούμενης διαμονής του Αιτητή, ενώ ο δεύτερος αφορά τις φερόμενες πιέσεις που δεχόταν από μέλη της κοινότητάς του να γίνει ειδωλολάτρης.

 

18.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

19.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς, ικανοποιητικές, λεπτομερείς και συνεκτικές πληροφορίες ως προς το περιεχόμενο των ειδωλολατρικών πρακτικών και ως προς τα άτομα τα οποία τον προσέγγισαν. Μη ικανοποιητική επιπλέον κρίθηκε η εξήγηση του Αιτητή ως προς τον λόγο για τον οποίο δεν απευθύνθηκε στις αστυνομικές αρχές της χώρας καταγωγής του. Παρά το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή ως προς τις δολοφονίες που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο θρησκευτικών τελετουργιών επιβεβαιώνονται από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι  Καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν τον εν λόγω ισχυρισμό στο σύνολό του ως αναξιόπιστο, εν όψει της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας αυτού.

 

20.          Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, οι Καθ΄ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, διερεύνησαν την κατάσταση ασφαλείας στην πολιτεία Anambra, τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, όπου καταγράφονται περιστατικά ασφαλείας σχετιζόμενα κυρίως με διακοινοτικές συγκρούσεις, διαφορές γης και εγκληματικότητα. Αφού έλαβαν υπόψη τις ατομικές περιστάσεις του Αιτητή, ήτοι την ηλικία του, το εκπαιδευτικό και επαγγελματικό του προφίλ και την απουσία προβλημάτων υγείας, σε συνδυασμό με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τόπο της τελευταίας διαμονής του, έκριναν ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/ βάσιμοι λόγοι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, και συγκεκριμένα στο χωριό Omor της πολιτείας Anambra, να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

21.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν τεκμηριώνεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του για οποιονδήποτε από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, έκριναν ότι δεν προκύπτει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει κίνδυνο σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του άρθρου 19 του ίδιου νόμου και, ως εκ τούτου, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας. Τέλος, διαπίστωσαν ότι δεν υφίστανται ενδείξεις ότι, σε περίπτωση επιστροφής, ο Αιτητής διατρέχει κίνδυνο υποβολής σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, κατά παράβαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και της αρχής της μη επαναπροώθησης, και συνακόλουθα εισηγήθηκαν την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας.

 

22.          Στο πλαίσιο κατάθεσης της από 14.5.2024 μεταγενέστερης αίτησης διεθνούς προστασίας του, αυθημερόν απορριφθείσας ως απαράδεκτης δυνάμει απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, μετέπειτα ανακληθείσας στις 17.7.2024, ο Αιτητής κατέθεσε την από 17.10.2022 έκθεση της εκκλησίας «Christ The King Parish», ευρισκόμενης στο χωριό Omor της πολιτείας Anambra, η οποία αναφέρει ότι σε συνέχεια ενός περιστατικού απόπειρας προσηλυτισμού προς την ειδωλολατρία δύο μελών της εκκλησίας, ο Αιτητής, υιός ενός εκ των θυμάτων, ενθαρρύνθηκε από τον ιερέα της εκκλησίας να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του λόγω κινδύνου ζωής (βλ. ερ. 69).

 

23.          Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 20.4.2026, δεν προβλήθηκαν οποιοιδήποτε νέοι ισχυρισμοί από πλευράς του Αιτητή ούτε και τη δικαστική διαδικασία προσκομίστηκε οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία.

24.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

25.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες εντοπίζονται στο διοικητικό φάκελο, και από το διαβατήριό του.

26.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, ειδικώς αναφορικά με τις φερόμενες πιέσεις που δεχόταν από μέλη της κοινότητάς του να γίνει ειδωλολάτρης, διαπιστώνονται τα εξής ως προς την εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή. Όσον αφορά τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, αναφορικά με τις φερόμενες πιέσεις που δεχόταν από μέλη της κοινότητάς του προκειμένου να ενταχθεί σε συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα, το Δικαστήριο συντάσσεται με τα επιμέρους ευρήματα των Καθ’ ων η αίτηση και την τελική τους κατάληξη. Ειδικότερα, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής παρουσίασε τους σχετικούς ισχυρισμούς με ιδιαίτερα γενικούς και αόριστους όρους, τόσο ως προς τα πρόσωπα που φέρονται ως φορείς δίωξής του όσο και ως προς τις περιστάσεις υπό τις οποίες φέρεται να τον προσέγγισαν.

27.          Περαιτέρω, ο ίδιος ανέφερε ότι η πρώτη προσέγγιση έλαβε χώρα όταν ήταν 19 ετών, ενώ εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του σε ηλικία περίπου 23 ετών, ήτοι μετά την πάροδο σημαντικού χρονικού διαστήματος, χωρίς να προκύπτει ότι οι εν λόγω πιέσεις έλαβαν τέτοια ένταση ή συχνότητα που να καθιστούν επιτακτική την αποχώρησή του. Καίτοι η εν λόγω επισήμανση συντέμνεται και με την αξιολόγηση κινδύνου, επικουρικώς διαπιστώνεται ότι η εν λόγω χρονική έκταση των περιστατικών δηλώνει ευλόγως ότι οι φερόμενες πιέσεις δεν ήταν τέτοιας σοβαρότητας ώστε να στοιχειοθετούν φόβο δίωξης.

28.          Επιπλέον, όταν ερωτήθηκε σχετικά με το κατά πόσον άλλα μέλη της οικογένειάς του αντιμετώπισαν παρόμοιες πιέσεις, ο Αιτητής αναφέρθηκε στον αδελφό του, ο οποίος, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, απευθύνθηκε στον ίδιο πάστορα που βοήθησε και τον ίδιο, και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να διαμένει στη χώρα καταγωγής τους φιλοξενούμενος από τον πάστορα χωρίς να προκύπτει ότι αντιμετωπίζει οποιοδήποτε συναφές πρόβλημα. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα λοιπά μέλη της οικογένειάς του παραμένουν επίσης εκεί χωρίς αναφερόμενα περιστατικά δίωξης, αποδυναμώνει περαιτέρω τον ισχυρισμό περί ύπαρξης πραγματικού κινδύνου. Τέλος, λαμβανομένης υπόψη της ηλικιακής ωριμότητας του Αιτητή, καθώς και της μακρόχρονης διαβίωσής του σε κοινότητα περιορισμένου πληθυσμού, ευλόγως θα αναμενόταν να είναι σε θέση να παράσχει πιο συγκεκριμένες και λεπτομερείς πληροφορίες τόσο για τα πρόσωπα που φέρονται να τον πίεζαν όσο και για τη θρησκευτική ομάδα στην οποία φέρεται να επιχειρήθηκε η ένταξή του, κάτι το οποίο δεν έπραξε. Υπό το φως των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί δεν παρουσιάζουν την απαιτούμενη συνοχή και συγκεκριμενοποίηση και, εν πάση περιπτώσει, δεν καταδεικνύουν πιέσεις τέτοιας έντασης ώστε να θεμελιώνουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

29.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, εντοπίζεται στο ερ. 69 (ημερ. 17.10.2022) επιστολή της εκκλησίας «Christ The King Parish». Καταρχάς, επιβεβαιώνεται από την έρευνα του Δικαστηρίου η ύπαρξη της εκκλησίας «Christ The King Parish» η οποία ευρίσκεται στο χωριό Omor της πολιτείας Anambra.[2] Ωσότος παρατηρείται ότι στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται ότι θύματα απόπειρας εξαναγκασμού σε θρησκευτική πίστη ήταν οι γονείς του Αιτητή και ότι ο ίδιος, λόγω των πιέσεων που ασκούνταν προς αυτούς, εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του με τη συνδρομή πάστορα. Το περιεχόμενο της επιστολής διαφοροποιείται ουσιωδώς από το αφήγημα του ίδιου του Αιτητή, ο οποίος παρουσιάζει εαυτόν ως άμεσο αποδέκτη των πιέσεων, ενώ, όταν ερωτήθηκε σχετικώς, δεν έκανε οποιαδήποτε αναφορά σε πιέσεις προς τους γονείς του, αλλά περιορίστηκε σε αναφορές περί του αδελφού του. Περαιτέρω, το εν λόγω έγγραφο δεν προέρχεται από αντικειμενική και αξιόπιστη πηγή, καθόσον φαίνεται να έχει εκδοθεί από το ίδιο πρόσωπο που φέρεται να συνέδραμε τον Αιτητή στην αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του. Ως εκ τούτου, η αποδεικτική αξία του εν λόγω εγγράφου κρίνεται μειωμένη, τόσο λόγω της προέλευσής του όσο και λόγω της ουσιώδους απόκλισής του από το αφήγημα του Αιτητή.

30.          Ως προς τη γενικότερη πτυχή του υπό εξέταση ισχυρισμού, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης ως προς την πρακτική της ειδωλολατρίας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή και τη διαθέσιμη κρατική προστασία.

31.          Αναφορικά με την πρακτική της ειδωλολατρίας, παρατίθεται απόσπασμα από την έρευνα που διεξήγαγε η EUAA με αντικείμενο την ειδωλολατρίας στις πολιτείες Anambra, Delta, Edo, and Enugu.[3] Από την ανωτέρω έρευνα προέκυψε ότι το 2019 ο Γραμματέας της Πολιτειακής κυβέρνησης της Anambra εξέφρασε ανησυχίες για τη σταθερή αύξηση της ειδωλολατρίας σε αρκετά μέρη της Νιγηρίας, συμπεριλαμβανομένου του νοτιοανατολικού τμήματος της χώρας.[4] Χωρίς να παραθέτουν περισσότερες λεπτομέρειες, εγχώριες εφημερίδες ανέφεραν το 2022 δημόσιες δηλώσεις του Κυβερνήτη της Anambra κατά τις οποίες η ειδωλολατρεία αποτελεί μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες θρησκείες στην πολιτεία, κυρίως μεταξύ των νέων.[5] Φέρεται επίσης να κάλεσε την εκκλησία και «όλα τα δόγματα να ενωθούν σε ένα σώμα εν Χριστώ Ιησού» και να «πολεμήσουν τους κοινούς εγκληματίες», αναφερόμενος σε «αποκρυφιστικές δυνάμεις»^[6]. Στο πλαίσιο της ανωτέρω έρευνας, δεν κατέστη εφικτό να βρεθούν περιστατικά εξαναγκαστικής συμμετοχής σε τελετουργίες όπως και οι συνέπειες σε περίπτωση άρνησης συμμετοχής. Όσον αφορά την αντιμετώπιση των Χριστιανών από τους ειδωλολάτρες, η ίδια έκθεση αναφέρει τις κάτωθι πηγές οι οποίες ενδέχεται να είναι σχετικές. Νιγηριανά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν το 2019 την απόφαση ενός παραδοσιακού ηγέτη στην Πολιτεία Delta να αντικαταστήσει ένα άγαλμα ειδωλολατρικής λατρείας, γνωστό ως άγαλμα Nneoma ή Nnem-omai, με ένα χριστιανικό σύμβολο, δηλαδή ένα άγαλμα του Ιησού Χριστού^[7]. Οι πηγές που συμβουλεύτηκε το Delta Post σχετικά με το περιστατικό αυτό εξέφρασαν ανησυχία για τις ενδεχόμενες συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας κατά των “θεών” για την κοινότητα^[8]. Ένα άρθρο του 2019 στον νιγηριανό ειδησεογραφικό ιστότοπο NaijaGists.com ανέφερε ένα περιστατικό στην περιοχή Urora, στην Πολιτεία Edo, όπου παραδοσιακοί ηγέτες της κοινότητας και αρχιερείς διέταξαν τις χριστιανικές λειτουργίες να σταματούν μέχρι τις 8 το πρωί. Ένας πάστορας αρνήθηκε να συμμορφωθεί και συνέχισε τη λειτουργία του, αλλά δέχθηκε επίθεση και ξυλοδαρμό από ομάδα νέων, οι οποίοι, σύμφωνα με την πηγή, περιγράφονται ως “ειδωλολάτρες”^[9].

 

32.          Επιπλέον έρευνα πραγματοποιήθηκε στην πλατφόρμα συλλογής εξωτερικών πηγών πληροφόρησης με φίλτρο αναζήτησης τη χώρα καταγωγής του Αιτητή και λέξη αναζήτησης «idol worship» από την οποία όμως δεν προέκυψαν πρόσφατα σχετικά ευρήματα.

 

33.          Έρευνα πραγματοποιήθηκε επίσης στο διαδίκτυο με λέξη αναζήτησης «idol worship Nigeria», από την οποία προέκυψαν οι εξής δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις: στις 18.6.2025 δημοσιεύτηκε άρθρο στην ιστοσελίδα Vanguard σύμφωνα με το οποίο ένας Αρχιεπίσκοπος απέδωσε την αναβίωση της ειδωλολατρίας στη χώρα των Igbo στον τρόπο ζωής των Χριστιανών, και ιδίως των ηγετών τους, που δεν αντικατοπτρίζει τις αξίες του Χριστιανισμού και δεν συνάδει με τη χριστιανική πίστη. Επιπλέον αναφέρεται ότι η ανεργία και οι δυσκολίες βιοπορισμού στρέφουν τους νέους στην ειδωλολατρία ελπίζοντας ότι οι θυσίες ζώων θα αλλάξουν την τύχη τους.[10]  Περαιτέρω, στις 17.11.2023 η ιστοσελίδα «Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου» (Αrchons of the Εcumenical Patriarchate) αναφέρει την επί δέκα έτη δίωξη που υφίστατο μία Χριστιανική οικογένεια στη νοτιοανατολική πολιτεία Imo επειδή απέρριπτε την πρακτική της ειδωλολατρίας, υφιστάμενη ειδικότερα απαγωγές, βασανισμούς και απειλές θανάτου, όταν ο μεγαλύτερος πατέρας της οικογένειας και αρχηγός της εν λόγω θρησκευτικής σέκτας απεβίωσε και ο μεγαλύτερος αδερφός του εκλιπόντος αρνήθηκε να αναλάβει τη θέση του θεωρώντας τις τελετουργίες διαβολικές και αντιχριστιανικές.[11]

34.          Υπό το φως των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι, μολονότι από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης επιβεβαιώνεται η ύπαρξη και, σε ορισμένο βαθμό, η αναβίωση πρακτικών ειδωλολατρίας σε επιμέρους περιοχές της χώρας καταγωγής του Αιτητή, δεν προκύπτουν επαρκή και συγκεκριμένα στοιχεία που να τεκμηριώνουν συστηματικό ή γενικευμένο εξαναγκασμό σε συμμετοχή σε τέτοιες πρακτικές ή τις συνέπειες άρνησης συμμόρφωσης. Σε κάθε περίπτωση, λαμβανομένης υπόψη της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή, οι εν λόγω εξωτερικές πηγές, ακόμη και στον βαθμό που επιβεβαιώνουν γενικές πτυχές του αφηγήματός του, δεν επαρκούν για να στοιχειοθετήσουν τις συγκεκριμένες προσωπικές του περιστάσεις ούτε να καταδείξουν ότι αυτός διατρέχει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Ως εκ τούτου, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτεται στο σύνολό του ως μη αξιόπιστος και μη επαρκώς τεκμηριωμένος.

 

35.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

36.          Ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως Χριστιανού, επισημαίνεται ότι η θρησκευτική ελευθερία κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα της Νιγηρίας. Το 50 τοις εκατό του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι και εντοπίζονται  κυρίως στις βόρειες πολιτείες της χώρας και λιγότερο στις νότιες πολιτείες, ενώ περί το 48 τοις εκατό του πληθυσμού ασπάζονται τον Χριστιανισμό και κατοικούν στις νότιες, τις νοτιοανατολικές και τις νοτιοδυτικές πολιτείες^[12]. Οι Χριστιανοί αποτελούν μειοψηφία στη Βόρεια Νιγηρία όπου κυριαρχεί το Ισλάμ και εφαρμόζεται το δίκαιο της Σαρία.[13] Στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, όπου κυρίως εντοπίζεται η δράση της Boko Haram, τα άτομα που δεν ασπάζονται το Ισλάμ εκτίθεται σε ακραία βία από την εν λόγω ένοπλη ομάδα.[14] Βία κατά των Χριστιανών από ένοπλες τζιχαντιστικές ομάδες εντοπίζεται επίσης στον κεντρικό άξονα της χώρας και προς το νότιο τμήμα.[15] Σημειωτέον ότι η πολιτεία Anambra όπου ανήκει ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή ανήκει στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.[16] Συνεπώς, δεδομένης και της μη τεκμηρίωσης του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του, δεν αναμένεται ο Αιτητής να αντιμετωπίσει κίνδυνο ένεκα της θρησκευτικής του ταυτότητας.

37.          Όσον αφορά στη φυλετική του ταυτότητα ως μέλος της φυλής Igbo, στη Νιγηρία υπάρχουν πάνω από 250 εθνοτικές ομάδες, με τις τρεις επικρατούσες να είναι οι Hausa-Fulani, οι Yoruba και οι Igbo. Η φυλή Igbo εντοπίζεται στη νοτιοανατολική Νιγηρία^[17]. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης της Νιγηρίας, το 98 τοις εκατό του πληθυσμού που κατοικεί στην πολιτεία Anambra ανήκει στη φυλή Igbo και μόλις το 2 τοις εκατό αυτού ανήκει στη φυλή Igala.[18] Συνεπώς, ευλόγως δεν αναμένεται ο Αιτητής να αντιμετωπίσει κίνδυνο ένεκα της φυλετικής του ταυτότητας

38.          Ακολούθως, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του Αιτητή και ειδικά στην πολιτεία Anambra, τοπική κυβερνητική περιοχή (LGA) Ayamelum όπου υπάγεται το χωριό Omor, τελευταίος τόπος διαμονής του Αιτητή[19].

39.          Η Νιγηρία είναι αναμεμειγμένη σε δύο παράλληλες μη διεθνείς ένοπλες συρράξεις ενάντια στις μη κρατικές ένοπλες ομάδες Boko Haram και ISWAP (Islamic State in West Africa Province). Στα προβλήματα συγκαταλέγονται η δεκαπενταετής τζιχαντιστική εξέγερση στη βορειοανατολική περιοχή, οι ληστείες στη βορειοδυτική περιοχή, η βία μεταξύ κτηνοτρόφων και αγροτών σε ολόκληρη την κεντρική βόρεια ζώνη, η αποσχιστική κινητοποίηση της Biafra και η σχετική βία στη νοτιοανατολική περιοχή, καθώς και το οργανωμένο έγκλημα που συνδέεται με τον πετρελαϊκό τομέα στο Δέλτα του Νίγηρα^[20]. Ο Παγκόσμιος Δείκτης Τρομοκρατίας (GTI), ο οποίος καλύπτει τα γεγονότα του έτους 2024, κατέταξε τη Νιγηρία στην έκτη θέση μεταξύ των χωρών που έχουν πληγεί περισσότερο από την τρομοκρατία (υποχώρηση κατά δύο θέσεις σε σχέση με το 2023)^[21]. Η Boko Haram δρα στις πολιτείες Borno, Yobe, και Adamawa (βορειοανατολική Νιγηρία) και λιγότερο στην πολιτεία Kaduna. Kατά το πρώτο εξάμηνο του 2025, η ISWAP έδειξε ότι χρησιμοποιούσε νέες στρατιωτικές τακτικές, μεταξύ άλλων μέσω της ανάπτυξης μονάδων μάχης με μοτοσικλέτες, ταχείας επίθεσης με ελαφρύ οπλισμό, νυχτερινών επιδρομών, σχεδόν ταυτόχρονων επιθέσεων σε διαφορετικά σημεία, επιθέσεων σε στρατηγικούς δρόμους και γέφυρες, καθώς και επιθέσεων αντιπερισπασμού για την αποτροπή της άφιξης κυβερνητικών ενισχύσεων.  Από τον Δεκέμβριο του 2024, η ομάδα έχει χρησιμοποιήσει drones για τη διεξαγωγή επιθέσεων, αντί να τα χρησιμοποιεί απλώς για παρακολούθηση/συλλογή πληροφοριών και προπαγανδιστικούς σκοπούς. Μετά την επιτυχή κατάληψη πολλαπλών στρατιωτικών βάσεων στην πολιτεία Borno, οι ερευνητές Malik Samuel και Ed Stoddard υποστήριξαν ότι το ISWAP είχε επεκτείνει το γεωγραφικό του πεδίο δράσης και απέκτησε την ικανότητα να επιτίθεται σε «οποιαδήποτε τοποθεσία» στην πολιτεία, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων με στρατιωτικές φρουρές.^[22] Ως εκ τούτου, οι εν λόγω ένοπλες διαμάχες δεν εκτείνονται στην πολιτεία αναφοράς του Αιτητή.

 

40.          Σύμφωνα με την έκθεση της EUAA που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2025 με αντικείμενο την κατάσταση ασφαλείας στη Νιγηρία, η πολιτεία Anambra χαρακτηρίζεται από «ανασφάλεια» λόγω των καταγεγραμμένων περιστατικών ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων ένοπλων ληστειών, δολοφονιών, απαγωγών και αιρέσεων.[23] Σύμφωνα με το Nigeria Watch, το 2024 η Anambra κατέγραψε έναν από τους χαμηλότερους αριθμούς θανάτων που συνδέονταν με εθνοτική και κοινοτική βία[24], αν και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών τον Μάιο του 2025 ανέφεραν «επιδείνωση των επιθέσεων» από ύποπτους ένοπλους ληστές και κτηνοτρόφους εναντίον τοπικών κοινοτήτων, με τις τοπικές κυβερνητικές επαρχίες (Local Government Area, LGA) Ayamelum και Orumba North να βιώνουν συνεχιζόμενη βία.[25] Θανατηφόρες επιθέσεις από άγνωστους ένοπλους έπληξαν τοπικές κοινότητες στις περιοχές Aguata και Orumba North (Ιούλιος 2025)[26], Njikoka (Οκτώβριος 2024)[27] και Orumba South (Ιούνιος 2025)[28].

 

41.          Το Nigeria Watch ανέφερε για το έτος 2023 ότι η Abia και η Anambra, και οι δύο στα νοτιοανατολικά, ήταν μεταξύ των πολιτειών με τα υψηλότερα θύματα λόγω απαγωγών.[29]

 

42.          Σύμφωνα με την ως άνω έκθεση της EUAA, κατά την περίοδο αναφοράς (1 Ιανουαρίου 2024 – 31 Αυγούστου 2025), καταγράφηκαν 218 περιστατικά ασφαλείας στην πολιτεία Anambra τα οποία προκάλεσαν 305 θανάτους, εκ των οποίων τα 96 κωδικοποιήθηκαν ως «μάχες», 1 ως «έκρηξη/εξ αποστάσεως βία», 108 ως «βία κατά αμάχων», και 13 ως «ταραχές».[30] Περιστατικά ασφαλείας καταγράφηκαν από την ACLED σε 20 Τοπικές Περιφέρειες της πολιτείας, με τον μεγαλύτερο αριθμό να καταγράφεται στην τοπική αυτοδιοίκηση Akwa South (46 περιστατικά), ακολουθούμενη από την Ihiala (30), την Aguata (21) και την Idemili South (20). Υπήρχε μόνο μία τοπική αυτοδιοίκηση όπου δεν καταγράφηκαν περιστατικά. Σύμφωνα με την ACLED, άγνωστες ένοπλες ομάδες και άγνωστες πολιτοφυλακές αίρεσης (κωδικοποιημένες είτε ως «Actor1» είτε ως «Actor2») εμπλέκονταν στην πλειονότητα των περιστατικών που κωδικοποιήθηκαν ως βία κατά πολιτών.[31]

 

43.          Σύμφωνα με το Nigeria Watch, η Anambra κατέγραψε 88 θανάτους που προέκυψαν από βία που σχετίζεται με αίρεση (περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη πολιτεία), με την πρωτεύουσα της πολιτείας Awka να περιγράφεται ως προπύργιο δραστηριοτήτων αίρεσης.[32]

 

44.          Το Nigeria Watch κατέγραψε 114 θανάτους που σχετίζονται με αναταραχή υπέρ της Biafran το 2024, ο δεύτερος υψηλότερος αριθμός μεταξύ των πέντε πολιτειών της Νοτιοανατολικής ζώνης, με την Aguata και την Ihiala μεταξύ των LGA που έχουν πληγεί περισσότερο σε ολόκληρη τη ζώνη.[33] 

 

45.          Αναφορικά με την οδική ασφάλεια, σημειώθηκε ότι παρά τα δεκάδες σημεία ελέγχου της αστυνομίας κατά μήκος δρόμων όπως η οδός Enugu-Awka-Onitsha, η οδός Onitsha-Owerri, η παλιά οδός Awka, η παλιά οδός Nkpor και η οδός Umuchu, η πολιτεία γνώρισε υψηλή συχνότητα απαγωγών.[34] 

 

46.          Όσον αφορά την κρατική αντίδραση στη διατήρηση της δημόσιας τάξης, αναφέρεται ότι η Διεθνής Αμνηστία σημείωσε ότι οι δραστηριότητες ενόπλων είχαν μετατρέψει ορισμένες κοινότητες στη Νοτιοανατολική περιοχή, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της τοπικής αυτοδιοίκησης Ihiala, σε «μη κυβερνώμενους χώρους», ενώ ομάδες αίρεσης λειτούργησαν «ανεξέλεγκτα» σε αρκετές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Awka, Obosi, Ogidi, Onitsha και Umuoji.[35]  Τον Ιανουάριο του 2025, η Βουλή της Πολιτείας Anambra υιοθέτησε νόμο για την ενίσχυση της ασφάλειας και της τάξης στην πολιτεία[36], ενώ ο κυβερνήτης της πολιτείας ξεκίνησε ένα νέο σύστημα ασφαλείας με την ονομασία «Επιχείρηση Udo ga Achi» («Επιχείρηση Ειρήνης Θα Βασιλεύσει») που αποτελείται από στρατιωτικό, αστυνομικό και προσωπικό πληροφοριών.[37]

 

47.          Σύμφωνα με  πρόσφατα αριθμητικά δεδομένα από την βάση δεδομένων Armed Conflict Location & Event Data Project (ACLED), κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες, με ημερομηνία τελευταίας επικαιροποίησης τις 24.4.2026, στην πολιτεία Anambra, όπου υπάγεται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, κατεγράφησαν 90 περιστατικά ασφαλείας τα οποία οδήγησαν σε 83 καταγεγραμμένες απώλειες. Από τα 90 περιστατικά, 27 εξ αυτών καταγράφηκαν ως διαδηλώσεις, 60 ως πολιτική βία, 21 ως εξέγερση, 31 ως τρομοκρατική δραστηριότητα και 2 ως καταστολή.^[38] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πολιτείας Anambra, σύμφωνα με πρόβλεψη του 2022, ανέρχεται σε 5,953,500 κατοίκους.^[39]

 

48.          Υπό το φως των ανωτέρω ποσοτικών και ποιοτικών δεδομένων, το Δικαστήριο κρίνει ότι, παρά τα καταγεγραμμένα περιστατικά ανασφάλειας στην πολιτεία Anambra και σε επιμέρους τοπικές διοικητικές περιοχές αυτής, η ένταση και η έκταση της βίας δεν ανέρχονται στο επίπεδο εκείνο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αδιάκριτη βία τέτοιας έντασης ώστε να γεννά, αφ’ εαυτής, πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης για οποιοδήποτε πρόσωπο λόγω της απλής και μόνης παρουσίας του στην εν λόγω περιοχή. Περαιτέρω, λαμβανομένων υπόψη των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή, ήτοι ότι πρόκειται για νέο σε ηλικία, υγιές και μορφωμένο άτομο, με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του και εξοικείωση με την περιοχή του τελευταίου τόπου συνήθους διαμονής του, χωρίς να προκύπτει οποιαδήποτε ιδιαίτερη ευαλωτότητα, δεν διαπιστώνεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, θα εκτεθεί σε εξατομικευμένο κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

49.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

50.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

51.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

52.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

 

53.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή και στην ευρύτερη περιφέρεια που αυτός εμπίπτει, δέον να εξεταστούν τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 19(2)(γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

54.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

55.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28). Με βάση τις ανωτέρω πηγές, μολονότι η πολιτεία Anambra χαρακτηρίζεται από περιστατικά εγκληματικότητας και τοπικής βίας, ωστόσο den καταγράφεται κατάσταση γενικευμένης ένοπλης σύρραξης ή επίπεδο αδιάκριτης βίας τέτοιας έντασης που να πληροί τα κριτήρια του άρθρου 19(2)(γ). Ταυτόχρονα, και επικουρικώς, οι προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή δεν αποκαλύπτουν στοιχεία ικανά να επιτείνουν ή να εξατομικεύσουν τυχόν κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του. Ενόψει της μη συνδρομής του εν λόγω στοιχείου, το οποίο αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την εφαρμογή της διάταξης, παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των λοιπών συστατικών της.

 

56.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1.000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.