ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                      Υπόθεση αρ.Τ157/26

 

25 Ιουνίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Κ. C. E.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Π. Πιερίδης, Δικηγόρος για αιτητή

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή o αιτητής αιτείται επανεξέταση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία του κοινοποιήθηκε στις 23/03/26, με επιστολή ίδιας ημερομηνίας, δια της οποίας απορρίφθηκε ως προδήλως αβάσιμη η αίτησή του για παροχή διεθνούς προστασίας.

Ως εκτίθεται στο Υπόμνημα που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου (ΔΦ) που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων (όπου σπούδαζε και ακολούθως εργαζόταν για περί τα 4 έτη), στις 16/02/26 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση στις 19/02/26 (ερ.16-18, 60).

Στις 05/03/26 και 11/03/26 πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις με τον αιτητή προς εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, όπου δόθηκε ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.41-54, 55-60). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση και στις 26/11/25 η εδώ επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως προδήλως αβάσιμη (ερ.102-119). Ακολούθως ετοιμάστηκε προς τούτο επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την επίδικη απόφαση, η οποία του δόθηκε διά χειρός 23/03/26, στην μητρική του γλώσσα (ερ.18, 120).

Επί της επίδικης αιτήσεως ο αιτητής καταγράφει ότι είναι από τον βορρά της Νιγηρίας και έχουν προβλήματα με φυλές, που είναι και ο λόγος που έφυγε. Ως περαιτέρω αναφέρει ο αιτητής, ο θείος του τον βοήθησε και διευθέτησε τα απαραίτητα ώστε να ταξιδέψει στα κατεχόμενα για να είναι ασφαλής και να σπουδάσει, όμως, ο αιτητής «δεν [μπορούσε] να πληρώσει τα δίδακτρα [του] και [αποφάσισε] να [έρθει] στη Δημοκρατία […] και να ζητήσει άσυλο για να είναι προστατευμένος και για καλύτερη ζωή και εργασία».

Κατά τις συνεντεύξεις ο αιτητής ανέφερε ότι είναι υγιής, έχει γεννηθεί στο Obossa (Imo State), έζησε κατά διαστήματα σε διάφορες περιοχές της Νιγηρίας και Λιβύη και ως μετά από αρκετές ερωτήσεις επί τούτου ανέφερε (ερ.49, 59 και 58 – Χ7), ζούσε στο Owerri (Imo State), από το 2014 και μέχρι που έφυγε το 2022 από τη Νιγηρία. Ο αιτητής φοίτησε σε πολυτεχνική σχολή (μετά που τελείωσε το σχολείο), απ’ όπου αποφοίτησε στον κλάδο της Δημόσιας Διοίκησης, έχει εργαστεί ως μαθητευόμενος κουρέας και ως σερβιτόρος σε ξενοδοχείο, είναι άγαμος και άτεκνος, η μητέρα του απεβίωσε και ο πατέρας του διαμένει στη γενέτειρα του αιτητή Obossa, ο αιτητής έχει 2 αδελφούς και 3 αδελφές, εκ των οποίων οι 2 διαμένουν στην πολιτεία Imo και οι 3 στην πολιτεία River και έχει τακτική επικοινωνία με μερικούς εξ αυτών.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής λόγω του ότι «υπήρχε φυλετικός πόλεμος μεταξύ (της φυλής) Igbo και τη Νιγηρία γενικότερα» αλλά και «πολιτικού πολέμου και κρίσης στην κοινότητα και επίσης οικογενειακών προβλημάτων γιατί ο ετεροθαλής αδελφός [του αιτητή] ήταν πολύ θυμωμένος μαζί [του] επειδή [αυτός] [ταξίδεψε] πρώτος στη Λιβύη και όταν επέστρεψε άρχισε να [τον] απειλεί και γι’ αυτό τότε [ο αιτητής] [πήγε] να μείνει με τον θείο του στο Boronu», όπου, ως περαιτέρω ανέφερε, «υπάρχει πόλεμος με την Boko Haram και γι’ αυτό [έφυγε] και [πήγε] στην Abuja».

Ερωτώμενος τι θα του συμβεί αν επιστρέψει στη Νιγηρία ο αιτητής ανέφερε ότι «επί του παρόντος υπάρχει θρησκευτικός πόλεμος και [ο ίδιος] δεν [θέλει] να [είναι] θύμα (σ.σ. του πολέμου αυτού)», όμως, ως διευκρίνισε ερωτώμενος σχετικά, δεν έχει συμβεί τίποτε που να τον κάνει να πιστεύει ότι διατρέχει κίνδυνο κατά τη συνέντευξη. Ερωτώμενος για το θέμα με τον αδελφό του ανέφερε ότι τον στοχοποίησε επειδή ταξίδεψε πριν από αυτόν και ο αιτητής «[έτρεχε] μακριά απ’ αυτόν». Ερωτώμενος για τις αναφορές του σε φυλετικό πόλεμο, ο αιτητής ανέφερε ότι η γη των Igbo θέλει να χωριστεί από την υπόλοιπη Νιγηρία και άρχισε πόλεμος από το 2020 και γι’ αυτό ταξίδεψε τότε.  Σχετικά με τα όσα είπε σχετικά με πολιτικό πόλεμο ο αιτητής, ερωτώμενος, ανέφερε ότι «υπάρχουν άτομα διαφορετικού κόμματος και αν αρνηθείς να ενταχθείς σ’ αυτό μπορεί να σε σκοτώσουν» και αυτό άρχισε το 2017, όμως, ως ανέφερε σε επόμενη ερώτηση, ο ίδιος δεν είναι μέλος οιουδήποτε κόμματος και δεν του συνέβη κάτι σχετικά αφού, ως ανέφερε, «πάντοτε [διέφευγε]».

Σε ερώτηση σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι δεν σκέφτηκε να μετοικήσει σε άλλη πόλη όπου θα ήταν ασφαλής καθώς «[σκεφτόταν] μόνο να έρθει στην Κύπρο, γιατί είναι ασφαλής» και ότι πιθανόν να τον εντοπίσει ο αδελφός του αν επιστρέψει, ίσως μέσω φίλων. Ουδέν πρόσθεσε επί των ως άνω κατά τη 2^η συνέντευξη, πέραν του ότι διευκρινίστηκε ότι αυτός ζούσε στο Owerri για αρκετά χρόνια προτού φύγει από τη Νιγηρία (από το 2014).

Οι καθ’ ων η αίτηση, πραγματευόμενοι τους ισχυρισμούς του αιτητή στην αίτηση όσο και στη συνέντευξη, τους κατέταξαν στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς, τους οποίους και εξέτασαν.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ αιτητή

2.    Ισχυρισμός του αιτητή για φυλετικές διαμάχες

3.    Ισχυρισμός του αιτητή για πολιτικές διαμάχες

4.    Ισχυριζόμενες απειλές από τον ετεροθαλή αδελφό του αιτητή

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν δε τον 2^ο, 3^ο και 4^ο ουσιώδεις ισχυρισμούς του αιτητή.

Συγκεκριμένα, αναφορικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή, κρίθηκε ότι στερείται εσωτερικής συνοχής ενόψει της αοριστίας, ασάφειας, έλλειψης συνέπειας και γενικότητας όσων ανέφερε αφού, παρότι ο αιτητής ρωτήθηκε σχετικά, δεν ήταν σε θέση να παραθέσει πληροφορίες για την κατ’ ισχυρισμό διαμάχη, το πως επηρεάζει τον ίδιο και δεν ανέφερε κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό. Κατόπιν δε έρευνας ως προς την εξωτερική συνοχή του εν λόγω ισχυρισμού εντοπίστηκαν διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) εκ των οποίων επιβεβαιώνεται ότι η φυλή Igbo όντως είχε εμπλακεί σε πόλεμο για την ανεξαρτησία της Μπιαφρα από την υπόλοιπη Νιγηρία, ο οποίος έληξε το 1970. Δεδομένης της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής του ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Αναφορικά με τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό κρίθηκε ότι, ομοίως με τα ως άνω, στερείται κι αυτός εσωτερικής συνοχής ενόψει της αοριστίας, ασάφειας και γενικότητας όσων ανέφερε αφού, παρότι ο αιτητής ρωτήθηκε σχετικά, δεν ήταν σε θέση να παραθέσει πληροφορίες για την κατ’ ισχυρισμό πολιτική διαμάχη, πως επηρεάζει τον ίδιο και δεν ανέφερε κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό (ουδέν συνέβη στον ίδιο, ως ανέφερε). Κατόπιν έρευνας για την εξωτερική συνοχή του εντοπίστηκαν διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) εκ των οποίων επιβεβαιώνεται ότι κατά τη διάρκεια εκλογών όντως λαμβάνουν χώρα βίαια περιστατικά, εκ των οποίων προκύπτουν θάνατοι συγκρουόμενων αλλά και αμάχων, όμως, δεδομένης της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής του ο ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Επί του 4^ου ουσιώδους ισχυρισμού, και πάλι ομοίως με τους ως άνω ισχυρισμούς, κρίθηκε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει την παραμικρή λεπτομέρεια ή στοιχείο που να τεκμηριώνει τον ισχυριζόμενο φόβο του εξαιτίας του ότι διώκεται από τον ετεροθαλή αδελφό του, αφού, τελικά, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, ουδέν συνέβη στα πλαίσια της κατ’ ισχυρισμό διαμάχης του αυτής. Επί τούτου, δεδομένης της προσωπικής φύσεως των λεγομένων του αιτητή, κρίθηκε ότι δεν είναι σκόπιμο να γίνει έρευνα σε ΠΧΚ και ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε συνεπεία ελλείψεως εσωτερικής συνοχής.

Συνεπεία των ανωτέρω, κατόπιν ανασκόπησης της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή στην πολιτεία Imo αλλά και της γενικότερης κατάστασης στη χώρα, σε συνάρτηση και με το προφίλ του, η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη Νιγηρία.

Στα πλαίσια της παρούσης ο συνήγορος του, ο οποίος ανέλαβε τον χειρισμό της αφότου η προσφυγή καταχωρήθηκε προσωπικά από τον αιτητή, δεν έκανε αίτηση τροποποίησης της και – εν τέλει – αγόρευσε προφορικά κατά την ακρόαση, εισηγούμενος ότι τίθεται εδώ ζήτημα δέουσας έρευνας, αφού, ως εξήγησε, δεν έγινε έρευνα σε σχέση με τον 2^ο, 3^ο και 4^ο ισχυρισμό και δεν αξιολογήθηκαν πληροφορίες (ΠΧΚ) για την τρέχουσα κατάσταση στη Νιγηρία, εκ των οποίων – ως ανέφερε – θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι εν προκειμένω θα πρέπει να αποδοθεί στον αιτητή συμπληρωματική προστασία.

Δεδομένου ότι οι άπαντες οι ισχυρισμοί συμπλέκονται και με την επί της ουσίας ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης προχωρώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» [αρ.146 (4) (α) του Συντάγματος, αρ.11 (3) (α) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.107/2023, Q. B. T. ν. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.12/2025, B. A. ν. Δημοκρατίας, ημ.18/12/25].

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται, στη σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στη δε σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾. […] η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει και κατ’ εφαρμογή και των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών θα συμφωνήσω με το σύνολο των επιμέρους ευρημάτων αλλά και την κατάληξη επί της αξιοπιστίας του 2^ου, 3^ου  και 4^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς τα όσα ανέφερε περιορίστηκαν, ως και οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν λεπτομερώς (μερικά εκ των οποίων ίσως και εκ του περισσού, ως θα εξηγήσω πιο κάτω) στα ερ.108-113, σε γενικές δηλώσεις οι οποίες είναι ηλίου φαεινότερον ότι βρίθουν, επί παντός και σε όλη τους την έκταση, κενών, ασαφειών και ελλείπουν εξ αυτών, παντελώς, εύλογα αναμενόμενες λεπτομέρειες, χρονική συνέχεια και λογική συνέπεια. Από μια απλή ανάγνωση του πρακτικού της επίδικης συνέντευξης καθίσταται σαφές ότι ο αιτητής δεν ανέφερε εδώ την παραμικρή βιωματική λεπτομέρεια ή άλλο στοιχείο σε σχέση με όλους μαζί και καθένα ξεχωριστά από τους στα πλαίσια της επίδικης αίτησης αναφερόμενους ισχυρισμούς. Σημειώνω ενδεικτικά, επιπροσθέτως των όσων καταγράφουν οι καθ’ ων η αίτηση, σε γενικότερο πλαίσιο, ότι τελικά επ’ ουδενός εκ των ισχυρισμών του ο αιτητής δεν μπόρεσε να αναφέρει ούτε την ελάχιστη λεπτομέρεια και ούτε ήταν σε θέση να αναφέρει ένα περιστατικό που τον αφορά ή και να τοποθετήσει χρονικά τα όσα παρέθεσε.

Το σύνολο του αφηγήματος του αιτητή περιέχει, επί πάσης πτυχής του, ουσιώδη κενά, ελλείψεις σε λεπτομέρειες και αντιφάσεις, ως και ανωτέρω καταγράφονται στην παρούσα, στα πλαίσια παράθεσης της επίδικης έκθεσης των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίες πλήττουν μοιραία και αναπόφευκτα την συνολική συνοχή και αξιοπιστία των δηλώσεων του. Δεν έχω λοιπόν τίποτε να προσθέσω στα όσα και πιο πάνω καταγράφω, κατά την παράθεση των ευρημάτων της επίδικης εδώ έκθεσης επί του 2^ου, 3^ου και 4^ου ισχυρισμού του αιτητή, τα οποία υιοθετώ ως έχουν και δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω.

Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης μου, και λαμβανομένου υπόψη ότι ουδέν περαιτέρω στοιχείο ή και ισχυρισμός προσκομίσθηκε από τον αιτητή στα πλαίσια της παρούσης, οι ελλείψεις, ασάφειες και αντιφάσεις, ως υποδείχθηκαν και από τους καθ’ ων η αίτηση, τις οποίες θεωρώ ορθές, παραμένουν, με αποτέλεσμα τυχόν αποδοχή των ισχυρισμών του αιτητή να βαίνει ενάντια σε κάθε εύλογη κριτική θεώρηση του αφηγήματος του, το οποίο απέχει κατά πολύ από του να θεωρηθεί μια συνεκτική και πλήρη παράθεση βιώματος.

Σημειώνω ότι δεν θεωρώ ότι εν προκειμένω ήταν απαραίτητο, δεδομένης της καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής, η αναζήτηση πληροφοριών (ΠΧΚ) στα πλαίσια εξέτασης της εξωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή και συνεπώς ίσως εκ του περισσού να έγινε τέτοια έρευνα στα πλαίσια της επίδικης αίτησης. Ως και στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται, η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής […].».

Σημειώνω ότι, δεδομένου ότι έγινε τέτοια έρευνα από τους καθ’ ων η αίτηση, για σκοπούς πληρότητας, αξίζει θεωρώ να σημειωθεί ότι τα όσα όλως γενικώς και ασαφώς αναφέρει ο αιτητής στα πλαίσια του 2^ου και 3^ου ισχυρισμών του επιβεβαιώνονται ως καταστάσεις που υφίστανται στη Νιγηρία, αφού, από σχετικές ΠΧΚ προκύπτει, υπάρχουν συγκρούσεις στα πλαίσια συνεχιζόμενης και σήμερα δράσης αυτονομιστικών κινημάτων στην περιοχή της Biafra και περαιτέρω οι εκλογές στη Νιγηρία συνοδεύονται από βίαια περιστατικά και αιματηρές συγκρούσεις, στα πλαίσια των οποίων προκύπτουν απώλειες αμάχων.[1]^{, [2],} [3]

Εν προκειμένω όμως η έλλειψη εσωτερικής συνοχής των ισχυρισμών του αιτητή, ως και ανωτέρω εξηγώ, είναι τέτοια που, στα πλαίσια συνολικής αξιολόγησης και αποτίμησης των στοιχείων που απαρτίζουν την υπόθεση, δεν μπορεί παρά να αποβεί μοιραία για τη γενική και συνολική αξιοπιστία των ισχυρισμών του. Τούτο γιατί αν η αξιολόγηση γινόταν στη βάση μόνο της εξωτερικής συνοχής, θα οδηγούσε σε αποδοχή ισχυρισμών οι οποίοι στερούνται εσωτερικής συνοχής και σε ανεπιφύλακτη αποδοχή, ενάντια σε κάθε εύλογη κριτική θεώρηση, των λεγομένων του. Ως επί τούτου και στο εγχειρίδιο του EASO (σελ.97) «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου» αναφέρεται σχετικά, «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.». Θα συμφωνήσω και επ’ αυτού με τους καθ’ ων η αίτηση, καθώς εδώ η τρωθείσα εσωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών του είναι καταλυτική και ως προς τη συνολική αξιοπιστία του αφηγήματος του αιτητή, αφού το γεγονός πως όσα ανέφερε συνάδουν με γενικές ΠΧΚ, δεν μπορεί από μόνο του να οδηγήσει σε αποδοχή αφηγήματος που στερείται σε όλη του την έκταση συνοχής, ενόψει βεβαίως της συνολικής αποτίμησης των δεικτών αξιοπιστίας.

Προχωρώ σε αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στο Imo State (τόπος διαμονής).

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 12/06/26) στην πολιτεία Imo σημειώθηκαν 54 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political Violence": περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 87 θανάτους.^[4] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πολιτείας Imo ανέρχεται περί τα 5.5 εκατομμύρια κατοίκων.^[5]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[6] (βλ. απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN και C-465/07, Elgafaji, ημ.17/02/09).

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεν έχω δε εντοπίσει στοιχεία εκ των οποίων να δεικνύεται, δεδομένων και των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι επιστροφή του αιτητή στη χώρα καταγωγής είναι αντίθετη με την εκ του αρ.3 της ΕΣΔΑ αρχή της μη επαναπροώθησης.

Σημειώνεται καταληκτικά ότι η Νιγηρία καθορίζεται στην Κ.Δ.Π. 242/2026, που εκδόθηκε δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκομίστηκε στη βάση του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής […] στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση του αρ.12Βτρις (6).

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €500 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.