ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.3597/24

 

26 Ιουνίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Α. K.

                                                                                                                        Αιτήτρια

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Μ. Μπαγιαζίδου, Δικηγόρος για Αιτήτρια

Κος Ν. Κουρσάρης, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή η αιτήτρια αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.30/08/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος (Αιτητικό Α) και «[έ]κδοση νέας εκτελεστής απόφασης […] επί της ουσίας του αιτήματος […] για διεθνή προστασία προς αντικατάσταση της προσβαλλόμενης απόφασης» (Αιτητικό Β)..

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, η αιτήτρια κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 22/03/23 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 29/03/23 (ερ.1-3, 37).

Στις 22/01/24 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με την αιτήτρια από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου της δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα της (ερ.31-37). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση- Εισήγηση και στις 23/07/24 η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε, ετοιμάστηκε δε επιστολή ενημέρωσης, που δόθηκε διά χειρός στην αιτήτρια στις 30/08/24, στην μητρική της γλώσσα (ερ.72, 3).

Στην επίδικη αίτηση η αιτήτρια καταγράφει έφυγε από τη χώρα καταγωγής της λόγω της «ανασφάλειας και οικογενειακών προβλημάτων», αφού, ως ανέφερε, ο πατέρας της είχε αποβιώσει το 2020, είχε 2 συζύγους και δεν είχε παιδιά από την 1^η σύζυγο, η δε μητέρα της είχε την αιτήτρια και τον μεγαλύτερο αδελφό της. Όταν απεβίωσε ο πατέρας της είχε αφήσει το 80% της περιουσίας του στον αδελφό της αιτήτριας και το 20% στην μητριά της. Αυτή ζήλευε, άρχισε να τους απειλεί, σκότωσε τον αδελφό της αιτήτριας και γι’ αυτό η ίδια έπρεπε να φύγει για να είναι ασφαλής.

Στη συνέντευξη η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, γεννήθηκε στο Belo (Βορειοδυτική περιφέρεια), μετοίκησε στη Douala από το 2022, όπου διέμενε με τα 2 παιδιά της και εργαζόταν ως κομμώτρια περιστασιακά μέχρι τον Φεβρουάριο 2023, όταν και έφυγε από το Καμερούν. Η αιτήτρια έχει δύο παιδιά (4 και 7 ετών, αντίστοιχα, κατά τη συνέντευξη), που διαμένουν με μια φίλη της στη Douala (η οποία παίρνει χρήματα από τον λογαριασμό των παιδιών και τα συντηρεί), ο πατέρας της αιτήτριας απεβίωσε το 2020, ο αδελφός της λίγους μήνες μετά τον πατέρα της απεβίωσε κι’ αυτός, η μητέρα της (που είναι γεωργός) διαμένει με την 1^η σύζυγο του πατέρα της (αιτήτριας), οι παππούδες (της αιτήτριας) απεβίωσαν και ουδείς των γονέων της έχει αδέλφια, η αιτήτρια δε διατηρεί επικοινωνία με την οικογένεια της. Η αιτήτρια τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, άρχισε να φοιτά σε πανεπιστήμιο όμως σταμάτησε το 2017, καθώς έμεινε έγκυος, και ακολούθως ήρθε στα κατεχόμενα για να φοιτήσει στη διοίκηση επιχειρήσεων (master), όμως δεν άρχισε τις σπουδές της.

Ερωτώμενη σχετικά ανέφερε ότι έφυγε από το Καμερούν καθώς βρισκόταν σε κίνδυνο λόγω της γενικής ανασφάλειας (αγγλόφωνης κρίσης) και οικογενειακών προβλημάτων, αφού η 1^η σύζυγος του πατέρα της ζήλευε που ο αδελφός της πήρε το μεγαλύτερο μερίδιο από την περιουσία του αποθανόντος πατέρα της και τότε τους περιφρονούσε και η αιτήτρια άρχισε να «[πηγαίνει] από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, [ασθένησε] και, στο τέλος έπρεπε να [κάνει] εγχείρηση για αφαίρεση μιας ανάπτυξης στο στομάχι [της] το 2022, για το οποίο της είπαν ότι ήταν πνευματικό». Ερωτώμενη ποιος της είπε ότι ήταν εξαιτίας πνευματικής αιτίας το πρόβλημα υγείας που έπαθε η αιτήτρια ανέφερε ότι της το είπε ένας witch doctor στον οποίο πήγε η μητέρα της. Εν συνεχεία η αιτήτρια ανέφερε ότι ο πατέρας του πρώτου της παιδιού την εγκατέλειψε και ακολούθως διεκδικούσε το παιδί τους και τότε, το 2022, η αιτήτρια πήγε στην Douala, που είναι μεγάλη πόλη, ως ανέφερε, εξήγησε την κατάσταση σε μια φίλη της που έμενε εκεί κι’ αυτή τη βοήθησε να φύγει από το Καμερούν και κράτησε τα παιδιά της για να τα φροντίζει. Ερωτώμενη ποιος τη βοήθησε με τα έξοδα του ταξιδίου της η αιτήτρια ανέφερε ότι η ίδια πούλησε ένα τεμάχιο γης και, ερωτώμενη για τα χρήματα των παιδιών της, που – ως ανέφερε – είναι σε λογαριασμό στην τράπεζα, η αιτήτρια είπε ότι είναι από την περιουσία που κληρονόμησε από τον πατέρα της. Ερωτώμενη γιατί δεν ταξίδεψε με τα παιδιά της, αφού είχε χρήματα, η αιτήτρια ανέφερε πως δεν ήταν αρκετά και η φίλη της υποσχέθηκε να τα προσέχει. Ερωτώμενη για τον θάνατο του πατέρα και του αδελφού της η αιτήτρια ανέφερε πως ο πατέρας της «ήταν άρρωστος για λίγες μέρες και μετά απεβίωσε», ο δε αδελφός της «είχε πόνο στο στομάχι, άρχισε να κάνει εμετό και μετά από λίγες μέρες απεβίωσε». Ερωτώμενη γιατί η μητέρα της διαμένει με την 1^η σύζυγο του πατέρα της η αιτήτρια ανέφερε πως της είπε να πάει στο χωριό της όμως δεν άφηνε το σπίτι της, σε επόμενη δε ερώτηση η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν έγινε κάτι άλλο με την 1^η σύζυγο του πατέρα της.

Ερωτώμενη σχετικά η αιτήτρια ανέφερε ότι αν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής θα έμενε στη Douala, μαζί με τα παιδιά της. Υποβλήθηκε κατά το τέλος της συνέντευξης ότι κατά τη συνέντευξη εκτίμησης ευαλωτότητας (ερ.16-24) ανέφερε ότι έχει ένα παιδί, ότι η μητριά της δολοφόνησε τον αδελφό της και απείλησε δις την ίδια και ότι είχε εγχείρηση το 2021 ενώ στη (κύρια) συνέντευξη ανέφερε ότι έχει δύο παιδιά, ότι έκανε εγχείρηση το 2022, δεν ανέφερε ότι την απείλησε η μητριά της και ότι ο αδελφός της πέθανε από ασθένεια και ότι απλά υποψιάζεται ότι εμπλέκεται σ’ αυτό η 1^η σύζυγος του πατέρα της και τότε η αιτήτρια ανέφερε ότι όντως την απείλησε η 1^η σύζυγος του πατέρα της, ότι ο αδελφός της πέθανε από πνευματική επίθεση της 1^η συζύγου του πατέρα της, ότι η ίδια έκανε εγχείρηση το 2021 και ότι έχει δύο παιδία αλλά – ως ανέφερε – όταν έκανε τη συνέντευξη εκτίμησης ευαλωτότητας δεν σκέφτηκε το άλλο παιδί, «καθώς είναι παιδί του αδελφού της με την αρραβωνιαστικιά του, η οποία, μετά που πέθανε ο αδελφός της [αιτήτριας] ήθελε να παντρευτεί άλλον άνδρα και το έδωσε [στην αιτήτρια], καθώς ο άλλος άνδρας δεν ήθελε το παιδί».

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε η αιτήτρια εντόπισαν και αξιολόγησαν τους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής της αιτήτριας

2. Αναχώρησε από το Καμερούν λόγω της κατάστασης ανασφάλειας
3. Αναχώρησε από το Καμερούν γιατί κινδυνεύει από την 1^η σύζυγο του πατέρα της

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο και τον 2^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, όμως απέρριψαν τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι όσα ανέφερε η αιτήτρια στερούνται εσωτερικής συνοχής ενόψει της αοριστίας, ασάφειας, έλλειψης συνέπειας, ευλογοφάνειας αλλά και γενικότητας των δηλώσεων της. Συγκεκριμένα, ως κρίθηκε, οι ισχυρισμοί της αιτήτριας για τον θάνατο του αδελφού της και τα αίτια τους στερούνται ευλογοφάνειας και παρουσιάζουν αντιφάσεις, καθώς η ίδια απέδωσε την ευθύνη για τον θάνατο του αδελφού της στην 1^η σύζυγο του πατέρα της, υποστηρίζοντας ότι αυτή τους ζήλευε και δεν είχε δικά της παιδιά, χωρίς τελικά να είναι σε θέση να δώσει λεπτομέρειες περί του θανάτου και το πως αυτός επήλθε. Περαιτέρω δεν εξήγησε επαρκώς γιατί η μητέρα της διαμένει ακόμα με την 1^η σύζυγο του πατέρα της, γιατί μετοίκησε στην Douala, γιατί ο πατέρας του παιδιού της αποφάσισε να το διεκδικήσει απ’ αυτήν πέντε χρόνια μετά τη γέννηση του, γιατί άφησε τα παιδιά της με τη φίλη της, αφού είχε χρήματα. Περαιτέρω εντοπίστηκαν αντιφάσεις με τα λεγόμενα της κατά τη συνέντευξη ευαλωτότητας (καταγράφονται πιο πάνω, στην καταγραφή της επίδικης συνέντευξης) επί των οποίων δεν έδωσε επαρκείς εξηγήσεις και, τέλος, ως η ίδια ανέφερε μετά από σχετική ερώτηση, αν επιστρέψει θα μείνει στην Douala, μαζί με τα παιδιά της, χωρίς να εκφράσει φόβο δίωξης.

Κατά την εξέταση της εξωτερικής συνοχής κρίθηκε ότι οι ισχυρισμοί της αιτήτριας είναι το μόνο «τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός της και δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την οποιαδήποτε ανάλυση των εν λόγω δεδομένων μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης».

Στη βάση των ως άνω ευρημάτων, αξιολογούμενου και του προφίλ της αιτήτριας, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογος βαθμός πιθανότητας να υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της. Αναφορικά ειδικώς με το αρ.19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου κατέληξαν ότι η αιτήτρια δεν υφίσταται κίνδυνο κίνδυνο κατά της ζωής ή της σωματικής της ακεραιότητας η αιτήτρια κατά την επιστροφή, καθώς στη Douala (Littoral) δεν ασκείται αδιάκριτη βία και συνεπώς δεν προκύπτει κίνδυνος για την ίδια σ’ αυτή τη βάση, με βάση διαθέσιμες πληροφορίες τις οποίες εντόπισαν.    

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά της αιτήτριας απόφασης επιστροφής της στη χώρα καταγωγής.

Στη γραπτή αγόρευση της αιτήτριας, κατόπιν παράθεσης της οικείας νομοθεσίας και νομολογίας, προωθούνται ισχυρισμοί περί μη δέουσας έρευνας, όπου – με παραπομπές σε σημεία των ισχυρισμών της – εισηγείται ότι τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση περί της αναξιοπιστίας του 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού της είναι λανθασμένα και σημειώνεται ότι δεν έγινε εδώ έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ), εκ των οποίων προκύπτει ότι η αιτήτρια υφίσταται, κατ’ ελάχιστο, κίνδυνο σοβαρής βλάβης, κατά το αρ.9 (2) (γ), λόγω αδιακρίτως ασκούμενης βίας, και γι’ αυτό πρέπει να δοθεί συμπληρωματική προστασία στην αιτήτρια και δεν υφίσταται εδώ δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης. Αναφέρει δε τέλος ότι η επίδικη απόφαση δεν αιτιολογείται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι ουδείς εκ των ισχυρισμών της αιτήτριας έχει δεόντως δικογραφηθεί και ουδείς αναπτύσσεται επαρκώς και δια τούτο θα πρέπει να απορριφθούν άπαντες ως ανεπίδεκτοι δικαστικής κρίσης, στη βάση σχετικής νομολογίας. Αναφέρουν δε περαιτέρω, κάνοντας παραπομπές στους επιμέρους ισχυρισμούς της αιτήτριας, ότι η επίδικη απόφαση είναι νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη αίτηση, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας, όπως και τα ευρήματα επί της αναξιοπιστίας των ισχυρισμών της αιτήτριας.  

Δεδομένου ότι άπαντες οι προωθούμενοι εκ της αιτήτριας ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας της υπόθεσης, προχωρώ εδώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» [αρ.146 (4) (α) του Συντάγματος, αρ.11 (3) (α) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.107/2023, Q. B. T. ν. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.12/2025, B. A. ν. Δημοκρατίας, ημ.18/12/25].

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.».

Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρονται τα εξής:

«[Οι] δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […]

Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.» 

Εν προκειμένω θα συμφωνήσω με το σύνολο των ευρημάτων και της κατάληξης των καθ’ ων η αίτηση επί του 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού της αιτήτριας καθώς, ως δε επαρκώς και απολύτως τεκμηριωμένα εξηγείται στα ερ.64-66 της επίδικης έκθεσης, τα λεγόμενα της παρουσιάζουν ουσιώδη κενά, στο σύνολο του αφηγήματος της, σημαντικές ελλείψεις, πλήθος αντιφάσεων και στερούνται παντελώς χρονικής συνέχειας και ευλογοφάνειας, εκ των οποίων διαβρώνεται η συνολική αξιοπιστία των δηλώσεων της.

Διερχόμενος των λεγομένων της αιτήτριας παρατηρώ, πέραν των όσων σχετικώς έχουν καταγράψει οι καθ’ ων η αίτηση (παρατίθενται πιο πάνω και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω, πέραν του να τα υιοθετήσω στο σύνολο τους), ότι το αφήγημα της αιτήτριας στερείται παντελώς κάθε λεπτομέρειας, χρονικής συνοχής, αλλά και βιωματικού στοιχείου επί των όσων εξιστορεί και ουδεμία – έστω ελάχιστη – εξήγηση έδωσε επί των κενών και αντιφάσεων που είχαν εντοπιστεί στα λεγόμενα της, παρότι της δόθηκε πολλάκις ευκαιρία να το πράξει. Ενδεικτικά σημειώνω ότι η αιτήτρια δεν εξηγεί τελικά πως συνδέεται η 1^η σύζυγος του πατέρα της με τον ισχυριζόμενο θάνατο του αδελφού της, που βρίσκονταν οι εμπλεκόμενοι όταν έγιναν αυτά. Δεν εξηγεί περαιτέρω γιατί η μητέρα της, εν μέσω όλων αυτών, ήτοι της ισχυριζόμενης δολοφονίας του γιού της (αδελφού της αιτήτριας) από την 1^η σύζυγο του συζύγου της (πατέρα της αιτήτριας) εξακολουθεί να διαμένει μαζί της, αλλά και γιατί η 1^η σύζυγος του πατέρα της δεν έχει πρόβλημα μ’ αυτή. Ουδεμία πτυχή του αφηγήματος της αιτήτριας διατηρεί – ούτε κατά το ελάχιστο – την απαραίτητη συνοχή ή και ευλογοφάνεια, στερείται δε κάθε ψήγματος βιωματικού στοιχείου ή αναμενόμενης λεπτομέρειας. Επί των επιμέρους σημείων εκ των οποίων πλήττεται η αξιοπιστία του 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού αρκεί να παραπέμψω στα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση, τα οποία παραθέτω και πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, και τα οποία υιοθετώ ως έχουν. Σημειώνω δε ότι ο σωρευτικός αντίκτυπος των κενών που έχουν εντοπιστεί δεν αφήνει περιθώριο για άλλη θεώρηση του αφηγήματος της αιτήτριας.

Δεδομένης δε της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων της αιτήτριας δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία αυτών και ορθώς δεν έγινε εδώ. Ως και στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται, η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.».

Για σκοπούς πληρότητας, δεδομένης της αποδοχής του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού περί του ότι η αιτήτρια έφυγε από το Καμερούν εξαιτίας της γενικής κατάστασης ασφαλείας, σημειώνω ότι, ως στις πιο κάτω παρατιθέμενες διαθέσιμες πληροφορίες καταγράφεται, στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν λαμβάνουν χώρα συγκρούσεις αυτονομιστών και κυβερνητικού στρατού, στα πλαίσια της οποίας ασκείται αδιάκριτη βία και πλήθος παραβιάσεων βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[1],  ενώ το HRW και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[2].  Σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των συγκρούσεων αναφέρονται τα εξής: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[3].

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν ότι «[μ]ε την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία […]. Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[4]

Ειδικότερα για τον διαμονής της αιτήτριας (Douala/Littoral) σημειώνονται τα κάτωθι. 

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 20/05/26) στην περιοχή Littoral (όπου βρίσκεται η πόλη Douala) σημειώθηκαν συνολικά 31 περιστατικά πολιτικής βίας (ο ορισμός "Political violence" περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 31 θανάτους, εκ των οποίων 18 έλαβαν χώρα στη Douala, με αποτέλεσμα 30 θανάτους.^[5] Ο πληθυσμός της περιοχής Littoral ανέρχεται περί τα 4.5 εκατομμύρια κατοίκων και της Douala περί τα 3.75 εκατομμύρια. ^[6], [7]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα η αιτήτρια να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή της κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας της στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που να επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για την αιτήτρια, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[8] (βλ. ΔΕΕ, C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21). Νοείται ότι, ως εκ των ως άνω ΠΧΚ προκύπτει, τα όσα καταγράφει και η συνήγορος της αιτήτριας στην αγόρευση της σχετικώς αφορούν άλλες περιοχές του Καμερούν (νοτιοδυτική/βορειοδυτική), καθώς συγκρούσεις στα πλαίσια της αγγλόφωνης κρίσης δεν λαμβάνουν χώρα στην Douala, η οποία βρίσκεται σε γαλλόφωνη περιοχή.

Εν προκειμένω λαμβάνω υπόψη και συνυπολογίζω ότι η αιτήτρια είναι περί των 32 ετών σήμερα, υγιής, με ικανοποιητική μόρφωση, εργασιακή εμπειρία, διαθέτει οικογενειακό δίκτυο (μητέρα), τα δε παιδιά της τα φροντίζει άλλωστε η φίλη της, η οποία μένει κι’ αυτή στην Douala, όπου η ίδια η αιτήτρια έχει ζήσει στο παρελθόν. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι, δεδομένης της απόρριψης του συνόλου του αφηγήματος της αιτήτριας, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι διατρέχει κίνδυνο εκ της 1^ης συζύγου του πατέρα της και συνεπώς δεν τίθεται θέμα στο να επικοινωνήσει με την μητέρα της και να λάβει στήριξη απ’ αυτήν κατά την επιστροφή της, διαθέτει δε τους ελάχιστους χρηματικούς πόρους για να στηρίξει τον εαυτό της μέχρις ότου βιοποριστεί, δεδομένου του ότι, ως η ίδια ανέφερε, η φίλη της που φροντίζει τα παιδιά της λαμβάνει χρήματα από λογαριασμό των παιδιών. Τα ως άνω δεδομένα αρκούν – θεωρώ - για να καταδείξουν ότι η αιτήτρια αναμένεται να λάβει στήριξη ή και στέγαση κατά την επιστροφή της, έως ότου η ίδια ορθοποδήσει και βιοποριστεί, και ότι δεν αναμένεται να προκύψει κίνδυνος σοβαρής βλάβης ή δίωξης.

Έπεται λοιπόν ότι η αιτήτρια δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης [της] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς [της], θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι η επιστροφή της αιτήτριας θα είναι σε παράβαση του εκ των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ δικαιώματος της στην μη επαναπροώθηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.