ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                       

                                                                                          Υπόθεση αρ. 4711/2024

                                   

                                                    30 Ιουνίου 2026

 

[Χ.ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

                                                         1. A.J.

                  2. D.L.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Αιτήτριες

και

 

                           Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                     Καθ' ων η αίτηση

                                                                                                                          

Τζ. Μπετίτο (κος), Δικηγόρος για τις Αιτήτριες

 

Χ. Καστάνας (κος) για Α. Παπαδοπούλου (κα), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π:   Με την προσφυγή τους οι αιτήτριες, αιτούνται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 23/10/2024 η οποία τους κοινοποιήθηκε στις 08/11/2024 και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση τους για παροχή διεθνούς προστασίας, ως παράνομης, άκυρης και στερούμενης οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των Διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής ως Τεκμήριο 1, η αιτήτρια αρ.1 (στο εξής «η αιτήτρια») είναι ενήλικας υπήκοος Λιβερίας και στις 23/05/2022 υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Η Αιτήτρια είναι η μητέρα της ανήλικης – αιτήτρια αρ. 2 -, γεννηθείσα στις 21/09/2023 στη Κυπριακή Δημοκρατία η οποία συμπεριελήφθη στο φάκελο της Αιτήτριας σχετικά με το αίτημά της για παροχή διεθνούς προστασίας.  Στις 21/10/2024 διεξήχθη συνέντευξη στην αιτήτρια από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου. Ακολούθως, στις 22/10/2024 ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με τη συνέντευξη της αιτήτριας και στις 23/10/2024, ο εξουσιοδοτημένος λειτουργός από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου αποφάσισε όπως να μην παραχωρηθεί στην αιτήτρια καθεστώς διεθνούς προστασίας. Στις 08/11/2024, η Υπηρεσία Ασύλου ετοίμασε σχετική επιστολή ενημέρωσης περί της απόρριψης του αιτήματος της Αιτήτριας και του ανήλικου τέκνου της. Η επιστολή και η αιτιολόγηση της απόφασης, παραλήφθηκε και υπογράφτηκε ιδιοχείρως από την αιτήτρια αυθημερόν.

Στη συνέχεια, οι αιτήτριες καταχώρησαν την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Ο συνήγορος των αιτητριών στα πλαίσια της προσφυγής και της γραπτής αγόρευσης, προώθησε διάφορους λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωσης της προσβαλλόμενης πράξης, τους οποίους εν τέλει εγκατέλειψε κατά το στάδιο των διευκρινήσεων και διατήρησε μόνο το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη διεξαγωγή δέουσας έρευνας.  Ενόψει των δηλώσεων του ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητριών, όλοι οι λόγοι ακύρωσης ως καταγράφονται στην προσφυγή, πέραν από το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη δέουσα έρευνα εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση, αποσύρονται και απορρίπτονται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν μέσω της γραπτής αγόρευσής τους ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους καθ΄ ων η αίτηση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και απορρίπτουν τους προωθούμενους ισχυρισμούς ως νόμο και ουσία αβάσιμους.

Ακολούθως, θα προχωρήσω να εξετάσω τον λόγο ακύρωσης που διατήρησε ο συνήγορος των αιτητριών ήτοι τον ισχυρισμό περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση.

Κατά πάγια νομολογία, η επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα. Προκαθορισμένος τρόπος δεν υπάρχει. Με την προϋπόθεση ότι η έρευνα είναι επαρκής, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που η διοίκηση επέλεξε να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα υπ' αυτής διαπιστωθέντα πρωτογενή ευρήματα (βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 447 και Ράφτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 και Κώστας Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1002/2009, ημερ. 27.10.2011).

 

Στη βάση της πιο πάνω υποχρέωσης του αρμόδιου οργάνου για δέουσα έρευνα θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν οι ισχυρισμοί της αιτήτριας σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός της, για να διαφανεί εάν όντως το αρμόδιο όργανο προέβη στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα  και ορθώς αποφάσισε να απορρίψει το αίτημα των αιτητριών.

 

Στο πλαίσιο του εντύπου της αίτησής της για διεθνή προστασία, η αιτήτρια δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της διότι η μητέρα της απαίτησε όπως παντρευτεί με ένα ηλικιωμένο άνδρα, ως η τρίτη σύζυγος του, και εξαιτίας της άρνησης της, την εγκατέλειψαν και την απειλούσαν και ενόψει τούτου η μόνη της λύση ήταν να εγκαταλείψει την χώρα της (βλ. ερ. 1 του Δ.Φ.).

 

Στο πλαίσιο της προσωπικής της συνέντευξης, ζητηθείσα να προσδιορίσει τον τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής της, η αιτήτρια δήλωσε ότι γεννήθηκε στη πόλη Butuo,της περιοχής Zoegeh, στη κομητεία Nimba, όπου διέμενε έως την αναχώρηση της από τη χώρα καταγωγής της (βλ. ερ. 34 του Δ.Φ.). Ως προς την πατρική της οικογένεια, δήλωσε πως δεν γνώρισε τον πατέρα της και ότι η μητέρα της και τα 6 αδέλφια της διαμένουν στη πόλη Butuo (βλ.ερ. 35 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια δήλωσε πως παντρεύτηκε στη Κυπριακή Δημοκρατία με υπήκοο Λιβερίας, αιτητή ασύλου, πατέρας της αιτήτριας αρ.2. Επιπλέον, η αιτήτρια έχει δυο ανήλικα τέκνα στη χώρα καταγωγής της, τα οποία διαμένουν σε φιλικά της πρόσωπα διότι ο πατέρας τους απεβίωσε το έτος 2017 (βλ.ερ. 35 του Δ.Φ.). Ως προς το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, είναι απόφοιτη δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και επιπλέον συνέχισε τις σπουδές της σε Πανεπιστήμιο, χωρίς ωστόσο να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της (βλ.ερ. 35 του Δ.Φ.). Ως προς το επαγγελματικό της υπόβαθρο, η αιτήτρια δήλωσε πως διατηρούσε επιχείρηση πώλησης φαγητού από τον Οκτώβριο του 2016 έως την αναχώρηση της από τη χώρα καταγωγής της (βλ.ερ. 34 του Δ.Φ).

 

Στο πλαίσιο της προφορικής της συνέντευξης και ως προς τους λόγους για τους οποίους φέρεται να εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια ανέφερε πως επιθυμούσε να σπουδάσει και να εργαστεί στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή. Επιπλέον ισχυρίστηκε πως η μητέρα της και ένας θείος της ήθελαν να την παντρέψουν με ένα ηλικιωμένο άνδρα, και γι’ αυτό διέμενε μακριά τους, ανεξάρτητη, με τα τέκνα της, προσθέτοντας ότι αποταμίευε χρήματα και με τη βοήθεια ενός θείου της εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της (βλ.ερ. 33 του Δ.Φ.). Ερωτηθείσα για τις πιθανές συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής της στη Λιβερία, δήλωσε πως θα διαμένει με το σύζυγο της και τα τέκνα τους. Ουδέποτε συνελήφθη ή κρατήθηκε στη χώρα καταγωγής της και οι αρχές της χώρας της θα της επιτρέψουν την είσοδο σε περίπτωση επιστροφής(βλ. ερ.33, 32 του Δ.Φ.). Επισημάνθηκαν στην Αιτήτρια οι αναφορές της κατά την υποβολή της αίτησης της, ότι λόγω της άρνησης της να παντρευτεί ένα ηλικιωμένο άνδρα δέχθηκε απειλές από την οικογένεια της, με την ίδια να αποκρίνεται πως ορισμένες πληροφορίες στην αίτηση της είναι εσφαλμένες και πως τώρα είναι παντρεμένη και ενόψει τούτου το πρόβλημα επιλύθηκε (βλ. ερ.32 του Δ.Φ.).

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τις δηλώσεις της αιτήτριας, κατά το στάδιο της συνέντευξης της, σχημάτισε τρεις (3) ουσιώδεις ισχυρισμούς. Έναν αναφορικά με τη υπηκοότητα, το τόπο διαμονής της, τα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ της αιτήτριας, έναν δεύτερο ότι αναχώρησε από την χώρα της για εκπαιδευτικούς και εργασιακούς λόγους και έναν τρίτον περί του ότι αναχώρησε από την χώρα της γιατί ήθελαν να την παντρέψουν με ένα ηλικιωμένο άνδρα. Οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί έγιναν αποδεκτοί, καθότι κρίθηκε ότι πληρούνται τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία των προβληθέντων ισχυρισμών.

Ειδικότερα ως προς τον δεύτερο ισχυρισμό διαφάνηκε ότι η αιτήτρια εγκατέλειψε την χώρα της με σκοπό να σπουδάσει και να εργαστεί και ενόψει τούτου ο εν λόγω ισχυρισμός έγινε αποδεκτός. Ομοίως, ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της διότι η μητέρα της και ένας εκ των θείων της ήθελαν να την παντρέψουν με ηλικιωμένο άνδρα, ο λειτουργός επεσήμανε πως η Αιτήτρια δήλωσε πως δεν της συνέβη οτιδήποτε και πως σταμάτησε να διαμένει κοντά τους και πως τώρα που παντρεύτηκε το πρόβλημα λύθηκε, καταλήγοντας πως με βάση τις δηλώσεις της δεν κινδυνεύει στη χώρα της και δεν εξέφρασε φόβο δίωξης σε περίπτωση επιστροφής της στη Λιβερία και ενόψει τούτου ο εν λόγω ισχυρισμός έγινε εξίσου αποδεκτός.

Ενόψει των ανωτέρω ευρημάτων, λαμβανομένου υπόψη και του προφίλ της Αιτήτριας, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι η Αιτήτρια δεν δικαιούται προσφυγικό καθεστώς, μιας και δεν τεκμηριώθηκε φόβος δίωξης συνδεόμενος με την εθνικότητα, τη φυλή, τη θρησκεία, την ιδιότητα μέλους σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή την πολιτική γνώμη όπως περιγράφεται στο άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, στο άρθρο 10 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και στο άρθρο 3 και 3Δ του Περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο της Αιτήτριας, καθότι ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίσει η Αιτήτρια σε περίπτωση επιστροφής της δεν συνιστά πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 15(α) και (β) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο του άρθρου 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου). Όσον αφορά το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (αντίστοιχο του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου) ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών για την τρέχουσα κατάσταση στη πόλη Butuo,της περιοχής Zoegeh, στη κομητεία Nimba στη Λιβερία, η Αιτήτρια δεν θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, καθώς η εν λόγω περιοχή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευρισκόμενη σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής σύρραξης.

 

Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι ουδεμία περαιτέρω έρευνα χρειαζόταν για την εξέταση της αίτησης των αιτητριών και ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται.

 

Θα προχωρήσω να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018) και ενόψει τούτου να κρίνω αν ορθά το αρμόδιο όργανο απέρριψε το αίτημα των αιτητριών.

 

Προχωρώντας τώρα στην αξιολόγηση του συνόλου των ενώπιον μου στοιχείων στη βάση και της εκ του Νόμου παρεχόμενης δικαιοδοσίας, αρχικά συντάσσομαι με το ότι ο πρώτος ισχυρισμός όσον αφορά τα στοιχεία του προσωπικού προφίλ, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της αιτήτριας, ορθώς έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση αφού δεν έχουν προκύψει στοιχεία που να συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου.

 

Όσον αφορά τον δεύτερο ισχυρισμό, διαπιστώνω ότι ορθώς έγινε αποδεκτός καθώς η αιτήτρια δήλωσε και εξήγησε με σαφήνεια και περιγραφική λεπτομέρεια ότι οι λόγοι για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της ήταν αποκλειστικά εκπαιδευτικοί και οικονομικοί.

 

Ως εκ τούτου το Δικαστήριο κάνει δεκτούς τους ισχυρισμούς της αιτήτριας γύρω από τα προσωπικά της στοιχεία και τους αποκλειστικά εκπαιδευτικούς και οικονομικούς λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της.

 

Ως προς τον τρίτο ισχυρισμό περί του ότι η αιτήτρια αναχώρησε από την χώρα της γιατί ήθελαν να την παντρέψουν με ένα ηλικιωμένο άντρα κρίνω ότι ορθά έγινε αποδεκτός. Ούτως ή άλλως, σε περίπτωση που ένας ισχυρισμός έχει κριθεί αποδεκτός, το Δικαστήριο δεν μπορεί να χειροτερεύσει την θέση του αιτούντος στη βάση της αρχής της απαγόρευσης της χειροτέρευσης της θέσης του διοικούμενου (βλ. σχετικά αποφάσεις του παρόντος Δικαστηρίου R E κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ. 7651/2021, 31/10/2024, G T ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ. 1441/2022, 9/7/2024).

 

Ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό, η Αιτήτρια δεν εξέφρασε οιονδήποτε φόβο δίωξης, ενώ ως η ίδια επικαλέστηκε το ζήτημα επιλύθηκε καθότι η ίδια ήδη παντρεύτηκε. Περαιτέρω, παρατηρώ, πως μετά την άρνηση της να παντρευτεί τον ηλικιωμένο άνδρα, διέμενε ανεξάρτητη με τα ανήλικα τέκνα της.

 

Επομένως, εξετάζοντας τον μελλοντοστραφή κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής της αιτήτριας στην χώρα καταγωγής της, θεωρώ ότι ορθώς κρίθηκε από τους καθ΄ων η αίτηση ότι παρά την πλήρωση της εσωτερικής και εξωτερικής αξιοπιστίας των πιο πάνω ισχυρισμών, εντούτοις δεν προκύπτει εύλογη πιθανότητα η αιτήτρια να εκτεθεί, λόγω αυτών, σε μεταχείριση η οποία θα μπορούσε να ανέλθει σε επίπεδο δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής της.

 

Υπό το φως λοιπόν των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης που έγιναν αποδεκτά, κρίνεται ότι ορθώς οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν, σύμφωνα και με τα πιο πάνω, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση των αιτητριών ως πρόσφυγες, καθώς όπως προκύπτει από το πιο πάνω ιστορικό η Αιτήτρια δεν επικαλέστηκε κανένα απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στο πρόσωπο της. Το μόνο που επικαλέστηκε είναι ότι ήρθε στην Κυπριακή Δημοκρατία για να εργαστεί και να σπουδάσει, στοιχεία που δεν θα μπορούσαν να την εντάξουν στην έννοια του πρόσφυγα έτσι όπως αυτή η έννοια ερμηνεύεται στην Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από τον Περί Προσφύγων Νόμο καθότι η Αιτήτρια δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3 του Περί Προσφύγων Νόμου.

 

Συνακόλουθα οι αιτήτριες δεν επικαλέστηκαν κανένα ουσιώδη λόγο που να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψουν στη χώρα ιθαγένειάς τους, θα αντιμετωπίσουν πραγματικό κίνδυνο να υποστούν σοβαρή βλάβη, για να τους δοθεί συμπληρωματική προστασία σύμφωνα με το άρθρο 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, δεν επικαλέστηκαν πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας στην χώρα καταγωγής του, δυνάμει του άρθρου 19(2), εδάφια (α) και (β), του Περί Προσφύγων Νόμου.

 

Περαιτέρω, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν συντρέχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής τους, οι Αιτήτριες θα αντιμετωπίσουν σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής τους ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, ως οι διατάξεις του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε έγκυρες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα της Αιτήτριας, προς εξέταση της κατάστασης που επικρατεί σε αυτήν και συγκεκριμένα στη πόλη Butuo,της περιοχής Zoegeh, στη κομητεία Nimba, περιοχή καταγωγής και συνήθους διαμονής της Αιτήτριας.

 

Σημειώνεται ότι η Λιβερία δεν συγκαταλέγεται ως χώρα υπό ενεργή ένοπλη σύρραξη στον επικαιροποιημένο χάρτη του «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm μιας πρωτοβουλίας της Ακαδημίας της Γενεύης για την καταγραφή των απωλειών αμάχων εν μέσω ενεργών ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.^[1]

 

Ως αναφέρει το Freedom House στην 2025 έκθεση του αναφορικά με τα γεγονότα του 2024, από τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών. Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024. Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών.[2]

Τον Σεπτέμβριο, μια μαζική απόδραση από φυλακή στην Kakata ανέδειξε την ανεπαρκή χρηματοδότηση και τους ανεπαρκείς πόρους του σωφρονιστικού συστήματος καθώς και τις σκληρές συνθήκες εντός των φυλακών της χώρας. Περαιτέρω, ξέσπασαν αρκετές διαδηλώσεις που κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία ενώ η διαφθορά και η κακοδιαχείριση εξακολούθησαν να συνιστούν ένα ευρύτερο πρόβλημα.[3]

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, παρατίθενται τα πλέον πρόσφατα ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας στην κομητεία Nimba, όπου υπάγεται η πόλη Butuo, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 10/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 10 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/ απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 6 θάνατοι.^[4] Σημειώνεται δε πως ο πληθυσμός της κομητείας Nimba για το έτος 2022 έχει εκτιμηθεί στους 621,841 κατοίκους.^[5]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών καθίσταται σαφές ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός στην εν λόγω περιοχή από περιστατικά ασφαλείας δεν ανέρχεται σε τόσο υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να συναχθεί ότι στην κομητεία Nimba της Λιβερίας επικρατούν συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων στα πλαίσια οιασδήποτε εσωτερικής και/ή διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης.

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, καθίσταται κατανοητό ότι η πόλη Butuo, κομητεία Nimba στην Λιβερία, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της αιτήτριας, δεν πλήττεται από συγκρούσεις και περιστατικά βίας οι οποίες πληρούν το όριο του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ως αυτό ερμηνεύθηκε νομολογιακά στις αποφάσεις C-465/07 - Elgafaji και C‑285/12 - Diakite του ΔΕΕ^[6]. Πέραν τούτου, λαμβάνοντας υπόψιν και το προσωπικό προφίλ της αιτήτριας, διαπιστώνω ότι απουσιάζουν ιδιαίτερες επιβαρυντικές περιστάσεις, δεδομένου ότι η αιτήτρια συνιστά νεαρή ενήλικη γυναίκα, υγιή, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου και πλήρως ικανή προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας. Συμπερασματικά, δεν κρίνω ότι ανακύπτουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι η αιτήτρια θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της.

Επομένως, κρίνω ότι ορθώς κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να παρασχεθεί στις αιτήτριες ούτε προσφυγικό καθεστώς αλλά ούτε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

Τέλος, ως προς ανήλικο τέκνο της αιτήτριας ήτοι την αιτήτρια αρ. 2, στα πλαίσια αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου και με βάση όλα τα γεγονότα που είχα ενώπιον μου όπως και των ισχυρισμών της αιτήτριας, καταλήγω και παρατηρώ ότι το ανήλικο – αιτήτρια αρ. 2 βρίσκεται σε νηπιακή ηλικία (βλ. ερυθρό 14,15 του Δ.Φ.). Από τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, οι γονείς είναι ομοεθνείς, οι οποίοι παντρεύτηκαν στις 12/10/2024 (βλ.ερ. 29 του Δ.Φ.). Επομένως, φρονώ ότι λόγω της ηλικίας του ανήλικου, η προσαρμογή στο περιβάλλον της χώρας καταγωγής της αιτήτριας και ειδικότερα των γονέων του, σε περίπτωση επιστροφής του, θα είναι ομαλή και δεν θα έχει αρνητική επίδραση στην ευημερία του παιδιού. Φρονώ ότι λόγω της ηλικίας του ανήλικου, το παιδί δεν έχει δημιουργήσει οποιουσδήποτε δεσμούς με τη χώρα οπότε δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει ιδιαίτερες δυσκολίες όσον αφορά τη γλωσσική επικοινωνία, την σχολική ένταξη, την κοινωνική και προσωπική του ανάπτυξη, και την πολιτισμική προσαρμογή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής της αιτήτριας και ειδικότερα στην χώρα και των 2 γονέων του.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου, αφού ουδεμία περαιτέρω μαρτυρία προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσας προς υποστήριξη της αιτήσεως και αφού εξέτασα, τόσο τη νομιμότητα όσο και την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018), καταλήγω ότι το αίτημα των αιτητριών εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση των αιτητριών.

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1000 έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητριών.

 

 

                                                                                           Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.