ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

      Υπόθεση Αρ. 1018/23

 

31 Ιουλίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

F.K.

Αιτήτριας

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της

Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

 

 ..................................................

 

Η αιτήτρια εμφανίζεται αυτοπροσώπως

 

Ραφαέλα Προδρόμου, Δικηγόρος για τους Καθ’ ων η αίτηση

 

[Παρούσα και η κα Μυροφόρα Σταυρινίδου για πιστή μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά και αντίστροφα]

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Η αιτήτρια προσφεύγει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 28/02/2023, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά της για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω: Η αιτήτρια είναι υπήκοος της Σιέρα Λεόνε και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 29/10/2021, αφού εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές. Την 01/11/2021 παρέλαβε Βεβαίωση Υποβολής Αιτήματος Διεθνούς Προστασίας («Confirmation of Submission of an Application for International Protection»). Στις 02/11/2021 η αιτήτρια υπεβλήθη σε διαδικασία εκτίμησης ευαλωτότητας.

 

Στις 20/02/2023 πραγματοποιήθηκε προφορική συνέντευξη της αιτήτριας από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου. Ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Έκθεση-Εισήγηση ημερομηνίας 21/02/2023 προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματος της αιτήτριας. Στις 28/02/2023, συγκεκριμένος λειτουργός που δύναται δυνάμει σχετικής εξουσιοδότησης από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, υιοθέτησε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης. Στις 13/03/2023 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε επιστολή, στην οποία συμπεριέλαβε την απορριπτική της απόφαση σχετικά με το αίτημα της αιτήτριας, η οποία παραλήφθηκε από την ίδια αυθημερόν. Στη συνέχεια, η αιτήτρια καταχώρησε στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Η αιτήτρια καταχώρησε γραπτή αγόρευση μέσω της οποίας πρόβαλε πραγματικούς λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της και για τους οποίους δεν μπορεί να επιστρέψει. Στη γραπτή της αγόρευση αναφέρει ότι έχασε τους γονείς της σε βρεφική ηλικία κατά τη διάρκεια του επαναστατικού πολέμου και ότι έχει βιώσει στίγμα και κοροϊδία ως προς τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα της απεβίωσε. Ακολούθως, ανέφερε ότι είναι θύμα της οργάνωσης Bondo, στην οποία μυήθηκε δια της βίας από τη γιαγιά της, γεγονός που, όπως ισχυρίζεται, συνιστά παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της. Πρόσθεσε ότι κατά τη διαδικασία της μύησής της, χρησιμοποιήθηκε μη αποστειρωμένος εξοπλισμός και ότι, εξαιτίας αυτού, της προκαλείται κνησμός και πόνος κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης. Ανέφερε επίσης ότι η μόνη της ελπίδα ήταν η γιαγιά της, η οποία πλέον έχει αποβιώσει, και ότι δεν έχει κανέναν να την προστατεύσει και να τη συντηρήσει. Πρόσθεσε ότι εξαναγκάστηκε να μυήσει ένα νεαρό κορίτσι, το οποίο έχασε τη ζωή του, και ότι σε περίπτωση επιστροφής της, θα εκδιωχθεί εξαιτίας αυτού, καθώς, όπως υποστηρίζει, οι νόμοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα υστερούν στη χώρα της. Εν κατακλείδι, ανέφερε ότι, αν επιστρέψει, θα είναι άστεγη και δεν θα έχει κανένα να τη βοηθήσει, καθώς η θεία της έχει χαθεί.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ’ ων η αίτηση, μέσω της γραπτής της αγόρευσης, υποστηρίζει ότι η αιτήτρια δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που της αναλογεί και να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για τους προβλεπόμενους στο άρθρο 3(1) του Νόμου Ν.6(Ι)/2000 λόγους, ούτε ότι πληροί τις προϋποθέσεις υπαγωγής της στο καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 19(1) του Νόμου Ν.6(Ι)/2000, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα, αφού συνεκτιμήθηκαν όλα τα στοιχεία της υπόθεσης. Κατά συνέπεια, εισηγείται ότι η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο και να επικυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων και της παρουσίασης φακέλου, ζητήθηκε η τοποθέτηση της Υπηρεσίας Ασύλου ως προς την αιτιολογία μη  σχηματισμού ουσιώδους ισχυρισμού σχετικά με τον ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, τον οποίο ανέφερε ότι υπέστη η αιτήτρια. Η Υπηρεσία Ασύλου, ανέφερε μέσω των συνηγόρων της ότι δεν προέβη σε ξεχωριστή ανάλυση του ισχυρισμού περί ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων, καθότι ο ισχυρισμός της αιτήτριας ότι ήταν μέλος της αδελφότητας δεν έγινε αποδεκτός και ο ισχυρισμός περί ακρωτηριασμού κρίθηκε συναφής με αυτόν. Ακολούθως, η Υπηρεσία Ασύλου ανέφερε ότι, μολονότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν αξιολογήθηκε αυτοτελώς, εξετάστηκε ο μελλοντικός κίνδυνος υπό την εκδοχή ότι η αιτήτρια υπέστη ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων. Στη συνέχεια, κρίθηκε ότι δεν συντρέχει σχετικός κίνδυνος, καθόσον, σύμφωνα με πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής της, ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων συνιστά πρακτική που λαμβάνει χώρα μία φορά.

 

Η αιτήτρια κατά το στάδιο των διευκρινίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, δήλωσε πως η μητέρα της και η γιαγιά της ήταν μέλη της Bondo Society και όταν απεβίωσε η γιαγιά της, της ζήτησαν να τη διαδεχτεί στη θέση της για να μπορούν να προχωρήσουν την τελετή της ταφής της.  Όπως ανέφερε, κατά τη διάρκεια της τελετής της ταφής της γιαγιάς της, το παιδί που αποφάσισαν να μυήσουν άρχισε να αιμορραγεί λόγω των κοψιμάτων που υποβλήθηκε και απεβίωσε κατά τη διάρκεια της τελετής.  Θα πρέπει να αναφερθεί πως η αιτήτρια δήλωσε πως ανήκει στην εθνοτική ομάδα Kono και επανέλαβε πως υπεβλήθει σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων σε ηλικία 6 με 7 ετών.

 

Η συνήγορος των Καθ’ ων η αίτηση αναφέρει πως τα όσα δήλωσε κατά το στάδιο των διευκρινίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου η αιτήτρια, είναι αντιφατικά με τα όσα ανέφερε στη συνέντευξή της.  Διευκρίνισε πως κατά τη συνέντευξη της ανέφερε πως ήταν επιθυμία της γιαγιάς της να γίνει αρχηγός της ομάδας, ενώ κατά τις διευκρινίσεις δήλωσε πως έπρεπε να γίνει αρχηγός για να προωθήσουν την τελετή της ταφής.  Πρόσθετα, επισημάνθηκε από την κυρία Προδρόμου πως στη συνέντευξη δήλωσε πως το παιδί απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την τελετή, ενώ στις διευκρινίσεις ενωπιον του Δικαστηρίου ανέφερε πως το παιδί απεβίωσε κατά τη διάρκεια της τελετής.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν. 73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας.  Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ορθά απέρριψε το αίτημα της αιτήτριας για χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε η αιτήτρια σε όλα τα στάδια της εξέτασης του αιτήματός της, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαφανεί εάν το αρμόδιο όργανο αποφάσισε μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της σχετικής νομοθεσίας και αν εξέδωσε δεόντως αιτιολογημένη απόφαση.

 

Η αιτήτρια, κατά την υποβολή του αιτήματος διεθνούς προστασίας, δήλωσε ότι αναζητά διεθνή προστασία καθώς επιθυμούν να τη σκοτώσουν. Ανέφερε ότι είναι μέλος μιας μυστικής αδελφότητας στο χωριό της και ζήτησε από έναν από τους γείτονες να δώσει την κόρη του για μύηση, προσθέτοντας ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας το παιδί έχασε τη ζωή του και οι γονείς του την καταδιώκουν. Ανέφερε επίσης ότι έπρεπε να εγκαταλείψει τη χωρα της για να σώσει τη ζωή της, καθώς την καταδίωκαν και ότι γνώρισε μία γυναίκα στην οποία εξήγησε τι περνούσε και τη βοήθησε να ταξιδέψει και να αναζητήσει διεθνή προστασία.  Κατά τη διαδικασία εκτίμησης ευαλωτότητας, η αιτήτρια κρίθηκε ως χαμηλού κινδύνου, χωρίς να παρουσιάζει προβλήματα υγείας, και ως εκ τούτου δεν θεωρήθηκε απαραίτητη η παραπομπή της σε κάποιον φορέα ή ειδικό (ερυθρά 19-10 του διοικητικού φακέλου).

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής της συνέντευξης, και ως προς τα προσωπικά της στοιχεία, η αιτήτρια δήλωσε ως τόπο καταγωγής της την πόλη Koitu Town, της περιοχής Kono, ενώ ανέφερε ότι πριν από την αναχώρησή της από τη χώρα διέμενε στο χωριό Sunjudu, κοντά στα σύνορα με τη Γουινέα (ερυθρό 34 8x του διοικητικού φακέλου). Δήλωσε ότι είναι Χριστιανή ως προς το θρήσκευμα (ερυθρό 37 του διοικητικού φακέλου). Ως προς την οικογενειακή της κατάσταση, δήλωσε ότι η μητέρα της απεβίωσε το 1998 κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο πατέρας της το 1999 λόγω ασθένειας και ότι μεγάλωσε με τη γιαγιά της, η οποία απεβίωσε τον Μάρτιο του 2021 (ερυθρό 35 4x του διοικητικού φακέλου). Πρόσθεσε ότι δεν έχει αδέλφια, αλλά έχει θείες, θείους και ξαδέρφια στην περιοχή Bumaja και ότι επικοινώνησε με την ξαδέλφη της όταν βρισκόταν στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές (ερυθρό 35 4x του διοικητικού φακέλου). Αναφορικά με το μορφωτικό της υπόβαθρο, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (ερυθρό 35 2x του διοικητικού φακέλου). Ως προς την εργασιακή της εμπειρία, ανέφερε ότι δεν έχει εργαστεί στη χώρα καταγωγής της, καθώς έμενε με τη γιαγιά της και στη συνέχεια, με τη θεία της (ερυθρό 34 5x του διοικητικού φακέλου).  Όσον αφορά το ταξίδι της προς τη Δημοκρατία, αξίζει να σημειωθεί ότι εγκατέλειψε τη χώρα της στις 22/09/2021 από το αεροδρόμιο της πόλης Freetown, χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την έξοδο της από τη χώρα καταγωγής  της (ερυθρό 34 8x του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τους λόγους που την ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια δήλωσε, κατά τη διάρκεια της ελεύθερης αφήγησής της, ότι εγκατέλειψε τη χώρα της γιατί βρισκόταν σε κίνδυνο, επειδή ήθελαν να αντικαταστήσει τη γιαγιά της στην αδελφότητα Bondo και να παρευρεθεί σε τελετή τον Μάιο του 2021. Πρόσθεσε ότι η θεία της αρνήθηκε να τους επιτρέψει να τη μυήσουν και ότι την απείλησαν πως θα τη σκοτώσουν εάν δεν έπαιρνε τη θέση της γιαγιάς της. Ακολούθως, ανέφερε ότι η γιαγιά της είχε ένα κουτί με τα μυστικά της αδελφότητας και ότι για να το ανοίξουν, έπρεπε η ίδια να πάρει τη θέση της, μυώντας ένα κορίτσι, κάτι το οποίο όφειλε να αποδεχθεί. Ανέφερε επίσης ότι κατά τη διαδικασία μύησης το κορίτσι άρχισε να αιμορραγεί, γεγονός που διήρκησε τρεις ημέρες και παρότι χρησιμοποιούσαν παραδοσιακά βότανα, ισχυρίστηκε πως το κορίτσι τελικά απεβίωσε. Κατόπιν τούτου, η θεία της την πήρε σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα με τη Γουινέα.  Ανέφερε επιπλέον ότι οι γονείς του παιδιού ήταν θυμωμένοι λόγω του θανάτου, παρόλο που η ίδια δεν έφερε ευθύνη, καθώς την εξανάγκασαν να το πράξει. Ισχυρίστηκε πως η θεία της ήταν επιχειρηματίας και την πήγε στην πόλη Freetown προκειμένου να εκδώσει διαβατήριο και να ταξιδέψει με ασφάλεια (ερυθρό 33 6x του διοικητικού φακέλου).

 

Όταν της ζητήθηκε να αναφέρει τι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής της, απάντησε ότι θα την καταστήσουν αρχηγό της αδελφότητας (ερυθρό 32 11x του διοικητικού φακέλου).  Κατά το στάδιο των διευκρινιστικών ερωτήσεων, δόθηκε στην αιτήτρια η ευκαιρία, μέσω πρόσθετων ερωτήσεων, να εμπλουτίσει την επιχειρηματολογία της και της τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με την αδελφότητα Bondo. Όταν της ζητήθηκε να παρέχει επιπλέον πληροφορίες σχετικά με την εν λόγω αδελφότητα, ανέφερε ότι μυούν κορίτσια και τα υποβάλλουν σε κλειτοριδεκτομή, ενώ πρόσθεσε ότι πρόκειται για μυστική αδελφότητα και ότι δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής, εκτός από ορισμένους Χριστιανούς γονείς που δεν το αποδέχονται (ερυθρό 33 15x του διοικητικού φακέλου). Όταν της ζητήθηκε να παρέχει πρόσθετες πληροφορίες, ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας χρησιμοποιούν μία λεπίδα για να κόψουν την κλειτορίδα και παραδοσιακά βότανα για να γιατρέψουν την πληγή, ενώ η τελετή λαμβάνει χώρα σε παραθαλάσσια περιοχή, όπου φορούν λευκά ρούχα και λευκό πηλό και τις βάζουν στο νερό.

 

Πρόσθεσε ότι την επόμενη μέρα πραγματοποιείται η μύηση, κατά τη διάρκεια της οποίας τους δένουν τα μάτια με λευκά ρούχα, κρατούν το παιδί, του ανοίγουν τα πόδια και ο μυητής κόβει την κλειτορίδα (ερυθρό 33 15x του διοικητικού φακέλου). Όταν της ζητήθηκε να παρέχει περισσότερες πληροφορίες για την αδελφότητα, πέραν της διαδικασίας μύησης, ανέφερε ότι σου μαθαίνει να προσέχεις τον σύζυγο σου, να σέβεσαι τους μεγαλύτερους, πως να τους χαιρετάς και να τους μιλάς, να τραγουδάς τα τραγούδια τους και να συμμετέχεις στους χορούς τους, καθώς και να μαγειρεύεις (ερυθρό 33 15x του διοικητικού φακέλου). Ερωτηθείσα αν μπορεί να παρέχει επιπλέον πληροφορίες, απάντησε αρνητικά (ερυθρό 33 15x του διοικητικού φακέλου).  Κατόπιν ερωτήθηκε ως προς τις προσωπικές της εμπειρίες σε σχέση με την εν λόγω αδελφότητα. Επί αυτού, ανέφερε ότι μυήθηκε σε ηλικία 6-7 ετών και ότι έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή (ερυθρό 32 14x του διοικητικού φακέλου).

 

Ακολούθως, ερωτήθηκε για το περιστατικό μύησης το οποίο οδήγησε στο θάνατο του κοριτσιού. Όταν της ζητήθηκε να παρέχει περισσότερες πληροφορίες επί αυτού, ανέφερε ότι το κορίτσι έμενε στην ίδια γειτονιά και ότι, όταν κάποιος φέρνει οικειοθελώς το παιδί του, πρέπει να πληρώσει για τη μύηση, εν προκειμένω, όμως, ζήτησαν από τους γονείς να παραχωρήσουν το παιδί τους και σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς δεν πληρώνουν. Πρόσθεσε ότι η κοπέλα απεβίωσε και ότι, πριν συμβεί αυτό, η θεία της την πήρε σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα, καθώς ένα από τα μέλη της αδελφότητας την είχε προειδοποιήσει για το θάνατο της (ερυθρό 32 9x του διοικητικού φακέλου). Ακολούθως, ρωτήθηκε ως προς τη διαφοροποίηση στα λεγόμενα της, καθώς προηγουμένως είχε αναφέρει ότι έφυγε μετά το θάνατο του παιδιού και της ζητήθηκε να εξηγήσει την εν λόγω διαφοροποίηση, επί του οποίου απάντησε ότι έφυγε πριν από το θάνατό του, καθώς η θεία της την πήρε μακριά (ερυθρό 32 10x του διοικητικού φακέλου).

 

Στη συνέχεια, της τέθηκαν ερωτήματα αναφορικά με τις δηλώσεις της ότι επιθυμούν  να γίνει αρχηγός της αδελφότητας. Όταν της ζητήθηκε να αναφέρει πως θα συμβεί αυτό, δεδομένου του ότι είχε αναφέρει ότι κάποιο άλλο πρόσωπο είναι επί του παρόντος αρχηγός, απάντησε ότι δεν γνωρίζει ποιος ανέλαβε, αλλά ότι επιθυμούν να γίνει η ίδια αρχηγός. Πρόσθεσε επίσης ότι η ίδια νιώθει ντροπή να κοιτάξει τη μητέρα του παιδιού στα μάτια, καθώς αισθάνεται υπεύθυνη για το θάνατό της (ερυθρό 32 16x του διοικητικού φακέλου).  Στη συνέχεια της ζητήθηκε να εξηγήσει τις διαφοροποιήσεις που προέκυψαν ανάμεσα στις δηλώσεις της και σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Όταν ρωτήθηκε πως πραγματοποίησε η ίδια κλειτοριδεκτομή, δεδομένου ότι οι πηγές αναφέρουν ότι σε τέτοιες διαδικασίες εμπλέκονται συνήθως γηραιότερα άτομα, απάντησε ότι αυτό συνέβη με την ίδια και ότι είναι κάτι που πιθανό μπορεί να συμβεί (ερυθρό 32 16x του διοικητικού φακέλου).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, αξιολογώντας τους ισχυρισμούς της αιτήτριας κατά τη συνέντευξή της, διέκρινε στην έκθεση-εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς που αφορούν 1) τα προσωπικά της στοιχεία και 2) το ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, καθώς απειλείται η ζωή της από τα μέλη της μυστικής οργάνωσης Bondo, επειδή αρνήθηκε να αναλάβει τη θέση της γιαγιάς της ως αρχηγός.

 

Αναφορικά με τον πρώτο ισχυρισμό της αιτήτριας, ο αρμόδιος λειτουργός τον αξιολόγησε ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστο και τον έκανε δεκτό, αποδεχόμενος τα στοιχεία του προφίλ της.  Αναφορικά με το δεύτερο ισχυρισμό, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε, ως προς την εσωτερική αξιοπιστία, ότι η αιτήτρια προέβαλε μη ευλογοφανείς ισχυρισμούς και υπέπεσε σε αντιφάσεις, τις οποίες δεν ήταν σε θέση να δικαιολογήσει, ειδικότερα αναφορικά με το χρονικό σημείο θανάτου της κοπέλας, την αντίδραση των γονέων του παιδιού, το πρόσωπο του αρχηγού της αδελφότητας και το κατά πόσον θα καθιστούσαν την ίδια αρχηγό, καθώς και σχετικά με τη γυναίκα η οποία τη βοήθησε να ταξιδέψει.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι η αιτήτρια δεν παρείχε πληροφορίες που να τεκμηριώνουν την ιδιότητα της ως μέλος της αδελφότητας Bondo και ότι οι δηλώσεις της ως προς το ποιος πραγματοποιεί τη διαδικασία μύησης δεν υποστηρίζονται από πηγές πληροφόρησης. Κατόπιν, ο λειτουργός έκρινε πως ο ισχυρισμός της ότι ήταν μέλος της οργάνωσης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, ότι τίθεται υπό αμφισβήτηση και το γεγονός ότι υπέστη η ίδια ακρωτηριασμό των γεννητικών της οργάνων και ότι ακόμη και αν τον υπέστη, αυτός λαμβάνει χώρα μία φορά κατά τη διαδικασία μύησης και συνεπώς, δεν υπάρχει μελλοντικός κίνδυνος σε περίπτωση επιστροφής της. Συμπερασματικά, ο λειτουργός έκρινε ότι ο εν λόγω ουσιώδης ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός στο σύνολό του.

 

Κατόπιν, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη στην αξιολόγηση του κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής της αιτήτριας. Υπό το φως του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού αναφορικά με τα προσωπικά στοιχεία της αιτήτριας, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό προφίλ της αιτήτριας ως υγιούς ενήλικα, η οποία έχει λάβει μόρφωση και δεν παρουσιάζει στοιχεία ευαλωτότητας, καθώς και ενόψει της γενικής κατάστασης ασφάλειας στην περιοχή καταγωγής και διαμονής της, Bumaja, Koitu Town Kono, δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι ώστε, σε περίπτωση επιστροφής της, να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο βλάβης.

 

Κατά τη νομική ανάλυση στην οποία προέβη ο λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ισχυρισμοί της αιτήτριας δεν δύνανται να αποτελέσουν λόγο παραχώρησης καθεστώτος πρόσφυγα ή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, όπως προνοείται στα άρθρα 3 και 19 (1) και (2) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000. Περαιτέρω, εξετάζοντας τον πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη υπό το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, ο λειτουργός κατέληξε ότι στη χώρα καταγωγής της αιτήτριας δεν παρατηρείται ένοπλη σύρραξη. Ως εκ τούτου, κατέληξε ότι η αιτήτρια δεν δύναται να υπαχθεί ούτε σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας και συνεπώς, το αίτημά της απορρίφθηκε στο σύνολό του. Το περιεχόμενο της υπό αναφορά Έκθεσης-Εισήγησης υιοθετήθηκε από τον αρμόδιο, εξουσιοδοτημένο από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργό, που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος και απέρριψε το αίτημα της αιτήτριας.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα της αιτήτριας λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από την ίδια, αλλά και από τη συνήγορο που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η αίτηση.  Ενόψει των πιο πάνω, διαπιστώνω ότι ο αρμόδιος λειτουργός λανθασμένα προσδιόρισε και κατέγραψε στα πλαίσια του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, στοιχεία που δεν σχετίζονται με τον πυρήνα του ισχυρισμού.  Ο αρμόδιος λειτουργός όφειλε να αξιολογήσει ως ξεχωριστό ισχυρισμό το κατα πόσο η αιτήτρια υπέστει στη χώρα της ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, στοιχείο πολύ σημαντικό που πρέπει να ληφθεί υπόψη στα πλαίσια αξιολόγησης κινδύνου λαμβάνοντας υπόψη του ότι η αιτήτρια δεν είχε ρωτηθεί την εθνοτική της ομάδα, γεγονός που προσδιορίζει ζητήματα της συνθήκης που θα περιέλθει σε περίπτωση επιστροφής της είτε έχει υποστεί είτε όχι ακρωτηριασμό.

 

Όπως υποδεικνύεται στον Πρακτικό Οδηγό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (European Union Agency for Asylum, EUAA), (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου), «Δεδομένου ότι τα ουσιώδη/ουσιαστικά γεγονότα συνδέονται άμεσα με τα κριτήρια επιλεξιμότητας για παραχώρηση διεθνούς προστασίας, η προσήκουσα ταυτοποίησή τους είναι αναγκαία τόσο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας, όσο και για την αξιολόγηση κινδύνου. Τα ουσιώδη/ουσιαστικά γεγονότα καθορίζουν το εύρος της αξιολόγησης και υποβοηθούν στη δόμηση της αιτιολογίας.».^[1]

 

Η μη ορθή διαχείριση του αφηγήματος της αιτήτριας από τον αρμόδιο λειτουργό δημιουργεί πρόβλημα στη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης γιατί ακριβώς δεν προκαθορίστηκαν τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά για να μπορεί να γίνει ορθή αξιολόγηση κινδύνου.  Ωστόσο, η κατάληξη μου ως προς το ότι πάσχει η νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν καθορίζει την τύχη της υπό κρίση προσφυγής, ενόψει της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου να προβαίνει σε έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής (ex nunc) τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν.

 

Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση υπ’αριθμόν ΔΚ3/2025, Q. S. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 30/6/2025, αναφέρθηκαν τα εξής (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«Αναλυτικότερα: Η ευπαίδευτη πρωτόδικος Δικαστής με ενδελέχεια και με ορθές διαπιστώσεις (ως επαληθεύονται από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης) ως προς τα περιστατικά της υπόθεσης και την συναφή ισχύουσα ημεδαπή και κοινοτική νομολογία επί του θέματος κατέληξε στην κρίση της. Η οποία, ως προαναφέρθηκε, δεν περιορίστηκε μόνο στη διαπίστωση της νομιμότητας ή μη της απόφασης της Εφεσίβλητης ή των όποιων πλημμελειών αυτής, αλλά αυτή εξετάστηκε και στην ουσία της από το ίδιο το πρωτόδικο Δικαστήριο, ως εξάλλου, ήταν νομολογιακή υποχρέωση του να πράξει (βλ. απόφαση ημερομηνίας 20.1.2022 επί της Έφεσης κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 43/2021 Mondeke v. Κυπριακής Δημοκρατίας Αρ. 43/2021 και  απόφαση ημερομηνίας 21.1.2021 επί της Έφεσης κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze v. Κυπριακής Δημοκρατίας ). Εξ ου και οι όποιες αναφορές του Εφεσείοντα στον υπό εξέταση λόγο Έφεσης περί πλημμελειών της απόφασης της Εφεσίβλητης, οι οποίες, εξάλλου, επισημάνθηκαν και από το πρωτόδικο Δκαστήριο, δεν δύναται να οδηγήσουν λυσιτελώς στην ανατροπή της κρίσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αυτής διαμορφωθείσας και ληφθείσας στη βάση της άσκησης του ελέγχου ουσίας που το ίδιο πλέον διενήργησε. Ως επισημάνθηκε σχετικά και στην πρόσφατη απόφαση του παρόντος Εφετείου ημερομηνίας 20.3.2025 στην Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 135/2023:

 

«Ιδιαιτέρως ως προς τον Λόγο Έφεσης Αρ. 2, διαπιστώνουμε ότι οι πρωτοδίκως προβληθέντες λόγοι ακύρωσης στους οποίους ο Εφεσείων εστιάζει, αφορούν κατ' ισχυρισμόν πλημμέλειες της Υπηρεσίας Ασύλου. Δεδομένου ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο διενήργησε έλεγχο ορθότητας/ ουσίας, υποκαθιστώντας την κρίση της Διοίκησης με τη δική του, ο Λόγος Έφεσης είναι αλυσιτελής, καθότι κρίσιμο πλέον ζήτημα είναι η ορθότητα της επί της ουσίας κρίσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κρίση στην οποία, ως προαναφέραμε, δεν υφίσταται περιθώριο παρέμβασής μας (βλ. κατ' αναλογία Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 9/2023 Mehedi ν. Δημοκρατίας, απόφαση Εφετείου ημερ. 30.10.2024).»»

 

Ως εκ τούτου, στα πλαίσια των εξουσιών που προβλέπονται στο άρθρο 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν.73(Ι)/2018), εφόσον τα στοιχεία που αφορούν τους ισχυρισμούς της αιτήτριας βρίσκονται ενώπιον μου, προχωρώ στην κατ’ουσίαν εξέταση του αιτήματος της.

 

Αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό ο οποίος έγινε αποδεκτός από την Υπηρεσία Ασύλου και αφορά την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/προφίλ της αιτήτριας, διαπιστώνω πως ορθώς έχει γίνει αποδεκτός καθώς αυτός κρίθηκε ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστος στις δηλώσεις της. 

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό σε σχέση με το ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, καθώς απειλείται η ζωή της από τα μέλη της μυστικής οργάνωσης Bondo, επειδή αρνήθηκε να αναλάβει τη θέση της γιαγιάς της ως αρχηγός, η αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του αιτήματος της, προέβηκε σε γενικές και αόριστες αναφορές και δεν αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στον κίνδυνο που διατρέχει στη χώρα καταγωγής της.  Στο αφήγημα της αιτήτριας παρουσιάζονται ελλείψεις όσον αφορά την συνοχή των γεγονότων καθώς επίσης και ελλείψεις πληροφοριών που στοιχειοθετούν και τεκμηριώνουν τα λεγόμενα και τους ισχυρισμούς της. 

 

Συγκεκριμένα από το αφήγημα της αιτήτριας προκύπτει πως ισχυρίστηκε ότι, κατά την τελετή χρίσματός της ως αρχηγού της οργάνωσης, όφειλε να μυήσει ένα νεαρό κορίτσι, προβαίνοντας στον ακρωτηριασμό των γεννητικών του οργάνων. Υποστήριξε ότι το κορίτσι απεβίωσε συνεπεία αιμορραγίας και ότι η ίδια εγκατέλειψε το χωριό της επειδή κινδύνευε από τους γονείς του κοριτσιού, οι οποίοι θα την θεωρούσαν υπεύθυνη για τον θάνατό του. Εντούτοις, σε άλλο σημείο της συνέντευξής της ανέφερε ότι εγκατέλειψε το χωριό πριν επέλθει ο θάνατος του κοριτσιού, διότι μέλος της οργάνωσης είχε ήδη ενημερώσει τη θεία της ότι το κορίτσι επρόκειτο να αποβιώσει παρά τις προσπάθειες διάσωσής του. Κληθείσα να εξηγήσει την εμφανή αυτή αντίφαση, αρκέστηκε να επαναλάβει ότι προτού αποβίωσει το κορίτσι, χωρίς να παρέχει οποιαδήποτε εύλογη ή πειστική εξήγηση για τη διαφοροποίηση των δηλώσεών της.  Ενώπιον του Δικαστηρίου, η αιτήτρια δήλωσε πως το παιδί απεβίωσε τρείς ημέρες μετά τη τελετή και όταν τις επισημnναθηκε τι ανέφερε προηγουμένως η αιτήτρια δεν έδωσε οποιαδήποτε συγκεκριμένη απάντηση και επανέλαβε ότι δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου.

 

Επιπρόσθετα, η αιτήτρια δήλωσε στην αίτησή της ότι οι γονείς του κοριτσιού την καταδιώκουν επειδή τη θεωρούν υπεύθυνη για τον θάνατο της κόρης τους. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της προσωπικής συνέντευξης ανέφερε ότι οι γονείς ήταν εξοργισμένοι κυρίως λόγω του ίδιου του περιστατικού και όχι προσωπικά με την ίδια. Σε άλλο σημείο της συνέντευξης υποστήριξε ότι το κορίτσι παραδόθηκε στην οργάνωση από τους ίδιους τους γονείς του για να μυηθεί, γεγονός που υποδηλώνει ότι εκείνοι γνώριζαν εκ των προτέρων τη φύση και τους κινδύνους της τελετής. Παράλληλα, δήλωσε ότι οι γονείς υποτίθεται πως αναζητούσαν τη μητέρα της και όχι την ίδια, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ίδια δεν αποτελούσε τον άμεσο στόχο τους. Κληθείσα να σχολιάσει το γεγονός ότι οι γονείς, μολονότι γνώριζαν τους κινδύνους της τελετής, παρέδωσαν οι ίδιοι την κόρη τους για μύηση, περιορίστηκε να απαντήσει ότι εξακολουθούν να επιθυμούν να τη σκοτώσουν, χωρίς να εξηγεί πειστικά γιατί θα απέδιδαν αποκλειστικά στην ίδια την ευθύνη για ένα γεγονός στο οποίο είχαν οι ίδιοι συναινέσει.

 

Επιπλέον, όταν ερωτήθηκε ποιες θα ήταν οι συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής της, απάντησε ότι τα μέλη της οργάνωσης θα εξακολουθούσαν να επιθυμούν να την καταστήσουν αρχηγό, ενώ σε άλλο σημείο ανέφερε ότι, μετά την αναχώρησή της, κάποια άλλη γυναίκα ανέλαβε ήδη τη θέση αυτή. Οι ανωτέρω δηλώσεις δεν μπορούν να συνυπάρξουν λογικά, αφού αφενός υποστηρίζει ότι εξακολουθεί να καταδιώκεται για να αναλάβει τη θέση της αρχηγού και αφετέρου ότι η θέση έχει ήδη καλυφθεί από άλλο πρόσωπο.  Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε πως δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα της και ότι επιθυμεί να παραμείνει στη Δημοκρατία γιατί δεν έχει κάποιο εκεί χωρίς να αναφέρεται σε προβλήματα που πιθανόν θα αντιμετωπίσει από την Bondo Society.

 

Τέλος, η αιτήτρια υπέπεσε σε αντίφαση και ως προς το πρόσωπο που τη βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της. Συγκεκριμένα, στην αίτησή της ανέφερε ότι την βοήθησε μία άγνωστη γυναίκα, ενώ κατά τη διάρκεια της προσωπικής συνέντευξης δήλωσε ότι εκείνη που τη βοήθησε ήταν η θεία της. Όταν της ζητήθηκε να εξηγήσει τη διαφοροποίηση αυτή, περιορίστηκε να αναφέρει ότι η θεία της τη βοήθησε και ότι δεν είχε συμπεριλάβει όλες τις πληροφορίες στην αίτησή της, χωρίς όμως να αιτιολογεί επαρκώς την ουσιώδη αυτή μεταβολή του ισχυρισμού της.  Στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία επανέλαβε πως από τη χώρα καταγωγής της, την βοήθησε να διαφύγει η θεία της.

 

Συνεπώς, οι πιο πάνω αντιφάσεις αφορούν κεντρικά στοιχεία του πυρήνα της αφήγησης της αιτήτριας και προκύπτει ξεκάθαρα πως δεν περιορίζονται σε δευτερεύουσες λεπτομέρειες και παραμένουν αδικαιολόγητες, παρά τις ευκαιρίες που της δόθηκαν να τις διευκρινίσει. Ως εκ τούτου, πλήττουν ουσιωδώς την εσωτερική συνοχή και αξιοπιστία του αφηγήματός της με αποτέλεσμα η εσωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού να μην τεκμηριώνεται.

 

Αναφορικά με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό περί συμμετοχής της αιτήτριας στην αδελφότητα Bondo, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης διαπιστώνεται ότι, η Bondo είναι μια μυστικοπαθής κοινωνία που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας των γυναικών στη Σιέρα Λεόνε. Η κοινωνία αυτή, που μοιάζει περισσότερο με μια αδελφότητα ή πολιτιστική ταυτότητα, στοχεύει να προετοιμάσει τα νεαρά κορίτσια για την ενηλικίωση, τον παραδοσιακό τους ρόλο ως νοικοκυρές, σύζυγοι και μητέρες, και αναγνωρίζει τη μετάβαση τους προς την ωριμότητα και την εφηβεία. Θεωρείται απαραίτητη από πολλές κοινότητες και τα νεαρά κορίτσια που περνούν από την τελετή μύησης της Bondo γιορτάζονται και αποκτούν υψηλή κοινωνική θέση. Ενώ η Bondo θεωρείται ευκαιρία για τις γυναίκες να δεθούν μεταξύ τους και να προστατεύουν η μία την άλλη μέσα στην κοινωνία της Σιέρα Λεόνε, ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM) αποτελεί κεντρικό μέρος της διαδικασίας μύησης. Οι γυναίκες και τα κορίτσια που γίνονται μέλη της κοινωνίας Bondo πρέπει να υποβληθούν σε FGM.^[2]

 

Άλλες επικαιροποιημένες πηγές σχετικά με την εν λόγω αδελφότητα αναφέρουν ότι στη Σιέρα Λεόνε, ο ακρωτηριασμός/αποκοπή των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM/C) συνδέεται με την ένταξη στις κοινωνίες Bondo ή Sande. Ως μέρος της προετοιμασίας για την ενηλικίωση και τον γάμο, τα κορίτσια οδηγούνται στην ύπαιθρο όπου διδάσκονται τα τοπικά έθιμα και εκπαιδεύονται σε οικιακές και φροντιστικές δεξιότητες, όπως η διαχείριση του σπιτιού και η ανατροφή παιδιών. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, τα κορίτσια υποβάλλονται σε FGM/C και, μετά την ολοκλήρωση της μύησης, θεωρούνται μέλη της κοινωνίας Bondo ή Sande.^[3]

 

Παρόλο που δεν κατέστη δυνατή η ανεύρεση πληροφοριών ειδικά για το περιστατικό στο οποίο αναφέρθηκε η αιτήτρια, κατά το οποίο, κατόπιν ακρωτηριασμού στο πλαίσιο της διαδικασίας μύησης, μία κοπέλα έχασε τη ζωή της, παρόμοιες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, τρία κορίτσια ηλικίας 12, 13, 17 απεβίωσαν λόγω ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων στη Βορειοδυτική περιφέρεια.^[4] Παλαιότερες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν περιστατικά κατά τα οποία ο θάνατος μιας νεαρής γυναίκας στη Σιέρα Λεόνε, σχεδόν αμέσως μετά την υποβολή της σε ακρωτηριασμό γυναικείων γεννητικών οργάνων, προκάλεσε αγανάκτηση και αναζωπύρωσε τις εκκλήσεις για τον τερματισμό της πρακτικής.^[5]

 

Αναφορικά με τις πρακτικές μύησης της αδελφότητας Bondo, πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, η τελετή μύησης διαρκεί αρκετές εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων τα κορίτσια και οι γυναίκες απομονώνονται σε ένα ξέφωτο που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το πλησιέστερο χωριό και περιλαμβάνει διάφορες δραστηριότητες. Το ξέφωτο αυτό, που περιβάλλεται από φύλλα φοίνικα, αναφέρεται ως Bondo Bush. Οι γυναίκες που είναι επικεφαλής της κοινωνίας είναι επίσης εκείνες που παραδοσιακά πραγματοποιούν τον ακρωτηριασμό. Οι τοπικές τους ονομασίες διαφέρουν ανάλογα με την εθνοτική ομάδα αλλά γενικά αναφέρονται ως Soweis. Οι Soweis είναι συνήθως μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες, οι οποίες προκαλούν φόβο και χαίρουν σεβασμού, καθώς θεωρείται ότι διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις. Ο ρόλος της Sowei είναι κληρονομικός.^[6]

 

Αναφορικά με το πρόσωπο που πραγματοποιεί τον ακρωτηριασμό, πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι η ηγέτιδα της Bondo, μια γυναίκα που ονομάζεται Sowei, είναι συνήθως εκείνη που πραγματοποιεί τον ακρωτηριασμό.^[7] Άλλες πηγές αναφέρουν ότι σχεδόν όλες οι περιπτώσεις FGΜ πραγματοποιούνται από παραδοσιακές τελετουργούς.^[8]  Συνεπώς, δεν επιβεβαιώνεται πως η αιτήτρια χωρίς να έχει οποιαδήποτε από τις προαναφερόμενες ιδιότητες προέβη στη διαδικασία ακρωτηριασμού του νεαρού κοριτσιού και δεν διασταυρώνεται ο ισχυρισμός της από τις πηγές πληροφόρησης, οι οποίες καθορίζουν την πραγματοποίηση αυτής της διαδικασίας από τις επικεφαλής της κοινωνίας (soweis) ή από παραδοσιακούς τελετουργούς.  Κατά τα άλλα βεβαίως οι πρακτικές αυτές τις Bondo Society επιβεβαιώνονται αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να τεκμηριωθεί ο ουσιώδης ισχυρισμός της αιτήτριας.  Αναφορικά με το τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό, θα πρέπει να αναφέρω πως διαφαίνεται από το αφήγημα της αιτήτριας, πως δεν ήταν σε θέση να προβάλει τον ισχυρισμό της με συνέπεια και λεπτομέρεια, αφού δεν παρουσίασε με τρόπο συνεκτικό και λεπτομερή τα όσα αφορούν τον πυρήνα του ισχυρισμού της και ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό που σχηματίστηκε από το Δικαστήριο περί του ότι έχει υποστεί ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων (ΑΓΓΟ) θα πρέπει να αναφερθώ στα όσα η αιτήτρια δήλωσε ενώιον της Υπηρεσίας Ασύλου αλλά και ενώπιον του Δικαστηρίου.  Η αιτήτρια κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ανέφερε πως σε ηλικία περίπου 6-7 ετών, μυήθηκε στη μυστική κοινωνία Bondo στη χώρα καταγωγής της και κατά τη διαδικασία μύησης, υπέστη ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM). Ειδικότερα, αναφέρει ότι κατά τη μύηση «ο μυητής κόβει την κλειτορίδα» χρησιμοποιώντας λεπίδες, ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιούνται παραδοσιακά βότανα για την επούλωση των τραυμάτων. Περιγράφει ακόμη ότι πριν από την επέμβαση δένουν τα μάτια με λευκό ύφασμα, τις ντύνουν με λευκά ρούχα, χρησιμοποιούν λευκό πηλό και ακολουθεί τελετουργία κοντά σε υδάτινη τοποθεσία. Ερωτηθείσα ευθέως εάν είχε μυηθεί στην κοινωνία Bondo, απάντησε καταφατικά, ενώ στην ερώτηση εάν αυτό σημαίνει ότι είχε υποστεί ακρωτηριασμό απάντησε επίσης καταφατικά.  Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι υπέστη ακρωτηριασμό των γεννητικών της οργάνων κατά τη μύησή της στην κοινωνία Bondo, παρατηρώ ότι οι σχετικές δηλώσεις της υπήρξαν γενικά σταθερές και εσωτερικά συνεπείς. Συγκεκριμένα, η αιτήτρια ανέφερε με συνέπεια ότι μυήθηκε σε ηλικία 6-7 ετών και ότι η τελετής έγινε στο πλαίσιο των διαδικασιών που ακολουθεί η Bondo. Παράλληλα, παρείχε περιγραφή της διαδικασίας, αναφερόμενη στη χρήση λεπίδων, παραδοσιακών βοτάνων για την επούλωση, στη χρήση λευκών ενδυμάτων και λευκού πηλού, καθώς και σε επιμέρους τελετουργικά στοιχεία της μύησης.  Η αιτήτρια βέβαια ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν γνωρίζει τον τύπο του ακρωτηριασμού, ανέφερε ότι ανήκει στην εθνοτική ομάδα Kono και πως υπεβλήθη σε αυτή τη διαδικασία λόγω της μύησης της στην κοινωνία Bondo.

 

Προκειμένου να επιβεβαιώσω τους ισχυρισμούς της αιτήτριας ανέτρεξα σε έγκυρες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής της. Ως προς την πρακτική του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων (ΑΓΓΟ) στη Σιέρα Λεόνε και την κρατική αντιμετώπιση του φαινομένου.  Σύμφωνα με πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής, ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι ευρέως διαδεδομένος στη Σιέρα Λεόνε και δεν απαγορεύεται από το νόμο,^[9] παρά τις διεθνείς πιέσεις που δέχθηκε η χώρα τον Φεβρουάριο του 2024 μετά το θάνατο τριών νεαρών κοριτσιών που είχαν υποβληθεί στην εν λόγω πρακτική. Οι Adamsay Sesay, 12 ετών· Salamatu Jalloh, 13 ετών· και Kadiatu Bangura, 17 ετών, πέθαναν τον Ιανουάριο του 2024 αφού υποβλήθηκαν σε FGM/C στο πλαίσιο της τελετής μύησης Bondo.^[10] Δημοσίευμα σε τεύχος του Φεβρουαρίου 2024 της Βρετανικής Ιατρικής Επιθεώρησης αναφέρει ότι: «Η Σιέρα Λεόνε, μία από τις πέντε χώρες που επιτρέπουν νομικά τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM), δέχεται αυξανόμενες πιέσεις να ποινικοποιήσει αυτή την πρακτική».^[11]

 

Η τελευταία έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας του Απριλίου 2026 που καλύπτει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά το έτος 2025, επισημαίνει πως, στις 8 Ιουλίου [του 2025], το Δικαστήριο της Οικονομικής Κοινότητας των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (ECOWAS Court of Justice), κατόπιν εκδίκασης υπόθεσης γυναίκας η οποία είχε εξαναγκαστεί να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων (Female Genital Mutilation – FGM), διέταξε τη Σιέρα Λεόνε να ποινικοποιήσει την συγκεκριμένη πρακτική, κρίνοντας, περαιτέρω, πως η χώρα έχει παραβιάσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της, λόγω της αποτυχίας της να θεσπίσει νομοθεσία που να ποινικοποιεί τον ακρωτηριασμό καθώς και λόγω της αδυναμίας της να παράσχει αποτελεσματική προστασία και αποκατάσταση στα θύματα.^[12] Έκθεση της ίδιας πηγής, η οποία καλύπτει το έτος 2024, επιβεβαιώνει ότι ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM) παρέμεινε διαδεδομένος και νόμιμος, υπογραμμίζοντας πως το 83% των κοριτσιών και των γυναικών ηλικίας μεταξύ 15 και 49 ετών και τουλάχιστον 1 στα 10 κορίτσια κάτω των 15 ετών είχαν υποβληθεί στη διαδικασία, σύμφωνα με την εθνική Δημογραφική και Υγειονομική Έρευνα του 2019, που επικαλείται ο ανωτέρω φορέας.^[13]  Η δε έκθεσή της για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σιέρα Λεόνε, με έτος αναφοράς το 2025, επισημαίνει πως, μολονότι θεσπίστηκε νέα νομοθεσία που διευρύνει την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών και κοριτσιών, ωστόσο το κράτος «απέτυχε να ποινικοποιήσει τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων».^[14]

 

Η έκθεση του Bertelsmann Stiftung του 2026 καταγράφει πως ο ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων (ΑΓΓΟ) επικρατεί ως κοινή παραδοσιακή πρακτική στη Σιέρα Λεόνε με εκτιμώμενο τον πληθυσμό γυναικών που την έχουν υποστεί να φτάνει το 90 τοις εκατό.^[15]  Σύμφωνα με έκθεση της CESCR – UN Committee on Economic, Social and Cultural Rights  του Μαΐου του 2023, [άτυπη μετάφραση] «όλες οι εθνοτικές ομάδες στη Σιέρα Λεόνε εξασκούν τις παραδοσιακές πρακτικές τους χωρίς εμπόδια».^[16] Για την εξασφάλιση και προστασία των πολιτιστικών και παραδοσιακών πρακτικών και πεποιθήσεων έχει ιδρυθεί το Υπουργείο Τουρισμού και Πολιτιστικών Υποθέσεων, ωστόσο [άτυπη μετάφραση] «ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων και άλλες επιβλαβείς παραδοσιακές πρακτικές παραμένουν αμφιλεγόμενες».^[17] Η Sierra Leone επικύρωσε το Πρωτόκολλο της Αφρικανικής Ένωσης στον Αφρικανικό Χάρτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών για τα Δικαιώματα των Γυναικών στην Αφρική (Πρωτόκολλο του Μαπούτο) χωρίς επιφύλαξη, στο πλαίσιο του οποίου η κυβέρνηση καλείται να αναλάβει μέτρα για προς την πλήρη εξάλειψη του φαινομένου, μεταξύ των οποίων και  δράσεις ευαισθητοποίησης που οδήγησαν στην υπογραφή Μνημονίων Συνεργασίας με τις Soweis για να σταματήσει η μύηση στις ανήλικες (0–18 ετών).^[18] Ωστόσο, όπως σημειώνεται σε πλήθος πηγών, οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν επιφέρει αποτελέσματα, ούτε έχουν συμβάλει σημαντικά στην εξάλειψη της πρακτικής.^[19]

 

Ενημερωμένη έκθεση του The Orchid Project (Μαρτίου 2025) αναφέρει ότι υπάρχει κάποια διαφοροποίηση μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων ως προς την επικράτηση του FGM/C· ωστόσο, τα ποσοστά παραμένουν ιδιαίτερα υψηλά τόσο στις μουσουλμανικές (87,3%) όσο και στις χριστιανικές κοινότητες (69%).^[20] Η επικράτηση του FGM/C διαφέρει επίσης ανάλογα με την εθνοτική ομάδα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η εθνοτική ταυτότητα και οι πολιτισμικές παραδόσεις αποτελούν σημαντικούς παράγοντες που συμβάλλουν στη διατήρηση της πρακτικής. Παρ’ όλα αυτά, η επικράτηση κυμαίνεται μεταξύ 77% και 89,2% για τη μεγάλη πλειονότητα των εθνοτικών ομάδων στη Σιέρα Λεόνε, με μοναδική σημαντική εξαίρεση τους Κρεόλ, όπου το ποσοστό φτάνει το 19,6%.^[21]

 

Ως προς την εθνοτική ομάδα στην οποία ανήκει η αιτήτρια, σύμφωνα με πηγές, η φυλή των Kono απαντάται στην Σιέρα Λεόνε, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Γουινέα και την Λιβερία.[22] Όσον αφορά στην Σιέρα Λεόνε, συγκεκριμένα, οι Kono συγκροτούν το 5.2 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού της χώρας, ενώ γενέθλια γη τους θεωρείται η Περιφέρεια Kono (Kono District) της ανατολικής Σιέρα Λεόνε, όπου απασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την εξόρυξη διαμαντιών.[23]  Η από τον Μάρτιο του 2025 σχετική έκθεση του The Orchid Project καταγράφει, με την βοήθεια συγκριτικού χάρτη επισκόπησης των διοικητικών περιφερειών, πως, στην γεωγραφική περιφέρεια Kono, η επικράτηση του FGM παραμένει σταθερά σε υψηλά επίπεδα από το 2013, μέχρι και την τελευταία καταγραφή του 2019, επηρεάζοντας το 84,1 τοις εκατό των κοριτσιών/γυναικών.[24] 

 

Οι περιγραφές της αιτήτριας εμφανίζουν συμβατότητα με τις γενικές πληροφορίες της χώρας καταγωγής της αναφορικά με τις τελετουργίες της κοινωνίας Bondo και την πρακτική του γυναικείου ακρωτηριασμού, γεγονός που ενισχύει την αξιοπιστία του συγκεκριμένου ισχυρισμού.  Ωστόσο, παρατηρείται ότι η αιτήτρια, όταν κλήθηκε να παρέχει περαιτέρω πληροφορίες για την κοινωνία Bondo, περιορίστηκε σε μάλλον γενικές αναφορές σχετικά με τη διδασκαλία οικιακών καθηκόντων και κοινωνικών κανόνων και, τέλος, δήλωσε ότι δεν μπορούσε να δώσει οποιαδήποτε άλλη πληροφορία για την κοινωνία. Η περιορισμένη αυτή γνώση, μολονότι μειώνει την αποδεικτική αξία των ισχυρισμών της περί της δομής και λειτουργίας της συγκεκριμένης μυστικής κοινωνίας, δεν αρκεί αφ’ εαυτής για να αναιρέσει την αξιοπιστία του ειδικότερου ισχυρισμού ότι υπέστη FGM σε μικρή ηλικία, δεδομένου ότι η ηλικία κατά την οποία φέρεται να μυήθηκε (6-7 ετών) δύναται ευλόγως να εξηγεί την αδυναμία της να ανακαλεί ή να γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες για την οργάνωση και τη λειτουργία της κοινωνίας πέραν της προσωπικής της εμπειρίας.  Ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός της αιτήτριας ότι υπέστη ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών της οργάνων κατά τη μύησή της στην κοινωνία Bondo γίνεται αποδεκτός ως αξιόπιστος.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί πως η αιτήτρια στην ενώπιον μου διαδικασία είχε τη δυνατότητα να παρουσιάσει τον πυρήνα του αιτήματός της, να αντικρούσει τις αναφορές της Υπηρεσίας Ασύλου επί του αφηγήματός της, να προσκομίσει νέα στοιχεία και να ενισχύσει τον ισχυρισμό της περί τον κίνδυνο που η ίδια ισχυρίζεται ότι διατρέχει σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της. Παρόλα αυτά η αιτήτρια σε ουδεμία ενέργεια προέβη προς την κατεύθυνση αυτή, ούτε προσκόμισε νεότερα στοιχεία ή ισχυρισμούς. Όπως αναλύω ανωτέρω, το αφήγημα της αιτήτριας δεν παρατέθηκε με λεπτομέρεια και δεν πρόβαλε ισχυρισμούς ικανούς να στοιχειοθετήσουν την ανάγκη χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όλο το πιο πάνω ιστορικό στο οποίο στηρίζεται το αίτημα διεθνούς προστασίας που υπέβαλε η αιτήτρια δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής της.  Ως προς την πιθανότητα εκ νέου υποβολής μιας γυναίκας σε ΑΓΓΟ, σημειώνεται πως οι διαθέσιμες πηγές σημειώνουν τους κινδύνους που διατρέχει μια γυναίκα που δεν έχει υποβληθεί στο παρελθόν σε ακρωτηριασμό να υποστεί την πρακτική, ακόμα και στην ενήλικη ζωή της, χωρίς ωστόσο να καταγράφουν την επαναλαμβανόμενη διενέργεια ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FGM) ως καθιερωμένη ή κοινωνικά επιβεβλημένη πρακτική.[25]  Δεν διαφαίνεται βέβαια γυναίκα που έχει υποβληθεί προηγουμένως σε ακρωτηριασμό να κινδυνεύει να υποβληθεί εκ νέου.  Παρότι γίνεται δεκτή η παρελθούσα δίωξη που υπέστη η αιτήτρια με τον ακρωτηριασμό, δεν προκύπτει ότι θα αντιμετωπίσει οποιοδήποτε κίνδυνο επανάληψης στο μέλλον.  Κατά συνέπεια, από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου διαπιστώνω πως η αιτήτρια δεν διατρέχει  κίνδυνο επανάληψης στο μέλλον.  Μάλιστα η αιτήτρια σε όλη τη διαδικασία εξέτασης του αιτήματός της τόσο ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν ανέφερε οποιαδήποτε πιθανότητα επανάληψης της διαδικασίας αυτής και δεν ανέφερε ότι θα αντιμετωπίσει τέτοιο κίνδυνο, ούτε εξέφρασε τέτοιο φόβο.

 

Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):  «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής […]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1 Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (Βλ. σχ. παρ.37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών).

 

Ως νομολογιακά έχει κριθεί, γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί, καθώς και ισχυρισμοί για κίνδυνο ζωής χωρίς στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες αναφορές, δεν θεμελιώνουν βάσιμο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ώστε να ισοδυναμεί με εκείνη της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου από τα οποία δεν χωρεί παρέκκλιση και δεν στοιχειοθετεί περιστάσεις, οι οποίες λαμβανομένης υπόψη της εξατομικευμένης κατάστασης της αιτήτριας να συνιστούν απειλή έτσι ώστε ευλόγως να δύναται να θεωρηθεί ότι η αιτήτρια έχει βάσιμο φόβο δίωξης (βλ. απόφασή στην υπόθεση υπ' αριθμόν 121/20, A.S.R. v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/7/2020).

 

Βάσει της ανωτέρω ανάλυσης στο σύνολό της, κρίνω ότι δεν υπάρχει κάποιος βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης της αιτήτριας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της. Κατά συνέπεια, προκύπτει πως ορθά αποφασίστηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο της αιτήτριας εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που στοιχειοθετούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω αναλύσει ανωτέρω, ορθά κρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν στοιχειοθετούνται ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Ν. 6(Ι)/2000, για να παρασχεθεί στην αιτήτρια το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της.

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν. 6(Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι». Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6 (Ι)/2000 σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής ή εκτέλεσης βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (Βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός, διεξήγαγε έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής της αιτήτριας, από την οποία προέκυψε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα η αιτήτρια να αντιμετώπιζε δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Ως εκ τούτου, κρίθηκε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.  Σε κάθε περίπτωση, διεξήγαγα περαιτέρω έρευνα σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής της αιτήτριας, σε πρόσφατες πηγές πληροφόρησης, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση στη χώρα καταγωγής της αιτήτριας, επικαιροποιημένες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι από την σχετική πλατφόρμα «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm (πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict) της Ακαδημίας της Γενεύης που καταγράφει τις απώλειες αμάχων εν μέσω ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, η Σιέρα Λεόνε δεν συγκαταλέγεται επί του παρόντος μεταξύ των χωρών που βρίσκονται σε ενεργό διεθνή ή μη-διεθνή ένοπλη σύρραξη.^[26]

 

Παρομοίως, η πλατφόρμα «International Crisis Group» καταγράφει δύο εξελίξεις εν μέσω 2026, οι οποίες αφορούν το συνοριακό επεισόδιο μεταξύ της Σιέρα Λεόνε και της Γουινέας που σημειώθηκε τον Φεβρουάριο του 2026, όταν δυνάμεις της τελευταίας συνέλαβαν στελέχη του στρατού και της αστυνομίας της Σιέρα Λεόνε σε αμφισβητούμενη συνοριακή περιοχή. Η κυβέρνηση της Σιέρα Λεόνε υποστήριξε ότι οι δυνάμεις της δραστηριοποιούνταν εντός της εθνικής της επικράτειας και δήλωσε ότι επιδιώκει την επίλυση της διαφοράς μέσω διπλωματικών διαύλων. Σε συνέχεια του περιστατικού, στις 16 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε έκτακτη σύνοδος κορυφής μεταξύ των ηγετών της Σιέρα Λεόνε, της Γουινέας και της Λιβερίας, κατά την οποία συμφωνήθηκε η επίλυση των συνοριακών διαφορών μέσω διαλόγου και η σύσταση κοινής επιτροπής για την οριοθέτηση και τη διαχείριση των συνόρων.^[27]

 

Αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας, σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 11/07/2026), στην διοικητική περιφέρεια Kono της Ανατολικής επαρχίας της Σιέρα Λεόνε, η οποία αποτέλεσε τον τόπο της πρότερης συνήθους διαμονής της αιτήτριας πριν εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής της, καταγράφηκε 1 περιστατικό ασφαλείας, το οποίο αναγνωρίστηκε ως περιστατικό πολιτικής βίας (Ο όρος «Political violence» περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες). Κατά την ίδια περίοδο αναφοράς δεν καταγράφηκε καμία ανθρώπινη απώλεια στην περιφέρεια Kono ως αποτέλεσμα περιστατικών ασφαλείας.^[28]  Σημειώνεται δε πως ο πληθυσμός της Kono District, εκτιμάται πως ανέρχεται στους 620,703 κατοίκους σύμφωνα με την πιο πρόσφατη επίσημη καταμέτρηση και τις προβλέψεις που αντλούν από τα στατιστικά δημογραφικά στοιχεία της Σιέρα Λεόνε.^[29]

 

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, και κατά την αξιολόγηση κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής της, στη χώρα καταγωγής της λαμβάνοντας υπόψη τους αποδεκτούς ισχυρισμούς, δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα η αιτήτρια να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή της κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής όπου αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας της εκεί να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή της. Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις της αιτήτριας, παρατηρώ ότι αυτή είναι ενήλικας υγιής, πλήρως ικανή προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας, με ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο και με υποστηρικτικό/οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής της. Η αιτήτρια δεν έχει θέσει οποιαδήποτε ατομικά χαρακτηριστικά στην ενώπιον μου δικαστική διαδικασία, που να υποδηλώνουν ότι μπορεί να έχει τεθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε δυσμενή θέση ή σε κίνδυνο δίωξης ή βλάβης.

 

Επομένως, στη βάση των όσων αναλύθηκαν ανωτέρω, κρίνω πως η αιτήτρια δεν κατάφερε να αποδείξει ότι πάσχει η ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, ούτε ότι στο πρόσωπό της πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στο καθεστώς του πρόσφυγα ή στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000 και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα ανωτέρω παρατέθηκαν και το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, καταλήγω, μετά από τον κατ’ ουσίαν έλεγχο που διεξήγαγα, πως η αιτήτρια δεν κατάφερε να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στο καθεστώς του πρόσφυγα ή για την παραχώρηση σε αυτήν συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει των προνοιών του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται και επικυρώνεται η κατάληξή της. Ενόψει της κατάληξής μου αναφορικά με την πάσχουσα νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, θεωρώ ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να μην επιδικάσω έξοδα.  

 

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.