ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

  Υπόθεση Αρ.: 226/25

 8 Ιουλίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Α. Β.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω

Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας, Υπηρεσίας Ασύλου

 

Χ. Λ. Αρτέμη (κα) Δικηγόρος για Αιτητή

Λ. Γιάγκου (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 18.09.2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Αιτείται επιπλέον την αναγνώριση/χορήγηση σε  αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Δημοκρατία της Γουινέας (στο εξής: η Γουινέα). Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 16.11.2021 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 12.9.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή αναφορικά με το αίτημά του για διεθνή προστασία από λειτουργό, ο οποίος στις 18.9.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο αυθημερόν. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 11.10.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

 

2.             Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου, προωθεί ως μοναδικό λόγο προσφυγής την έλλειψη δέουσας έρευνας.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, όπου ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ένεκα αυτού και δεδομένων των προσωπικών του περιστάσεων σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής του, υποστηρίζουν ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

9.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

10.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

11.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

12.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

13.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

14.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

17.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

18.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

19.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

20.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του ,ανέφερε ότι, κατόπιν του θανάτου του πατέρα του, τα αδέλφια του ένωσαν δυνάμεις με το θείο του και ανέλαβαν τον έλεγχο της οικογένειας και της περιουσίας. Ως δήλωσε, τον αποκάλεσαν νόθο, τον έδιωξαν από το σπίτι και τον απείλησαν  με θάνατο ενώ για να σώσει τη ζωή του, αποφάσισε να φύγει από τη χώρα καταγωγής του (ερ. 1 12).

21.           Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ανέφερε ότι είναι υπήκοος Γουινέας, γεννηθείς το 1996 στην πόλη Pita, όπου διέμενε μέχρι το 2014. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην πόλη Conakry, όπου διέμενε μέχρι τον Ιανουάριο του 2021. Ακολούθως μετέβη στη Σιέρα Λεόνε και στις 6.9.2021 επέστρεψε στην Conakry, όπου παρέμεινε μέχρι και την αναχώρησή του από τη Γουινέα στις 24.9.2021. Δήλωσε ότι είναι άγαμος και άτεκνος, μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, ανήκει στην εθνοτική ομάδα Peulh και ομιλεί τη γαλλική γλώσσα καθώς και την τοπική διάλεκτο Pular. Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε στις 5.9.2021, ενώ η μητέρα του διαμένει στην Pita μαζί με τους γονείς της. Δήλωσε ακόμη ότι στη χώρα καταγωγής του διαμένουν οι τέσσερις ετεροθαλείς αδελφοί του από την πλευρά του πατέρα του, οι οποίοι κατοικούν στην Conakry. Περαιτέρω, ανέφερε ότι διατηρεί οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, καθώς ο αδελφός του πατέρα του και τρία από τα τέσσερα αδέλφια της μητέρας του κατοικούν επίσης στην Conakry. Ως προς την εκπαίδευσή του, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2018 και ακολούθως ξεκίνησε σπουδές στη Βιοχημεία, τις οποίες όμως διέκοψε το 2021. Τόσο το λύκειο όσο και το πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτούσε βρίσκονταν στην Conakry. Αναφορικά με την επαγγελματική του δραστηριότητα, δήλωσε ότι ο πατέρας του διατηρούσε κατάστημα στην Conakry και ότι κατά το διάστημα 2018–2021 εργαζόταν μαζί του, πωλώντας τρόφιμα.

22.          Αναφορικά με το ταξίδι του προς τη Δημοκρατία, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 24.9.2021, κάνοντας χρήση του διαβατηρίου του και φοιτητικής θεώρησης εισόδου. Μέσω Τουρκίας εισήλθε αρχικά στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές και ακολούθως, στις 18.10.2021, εισήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές.

23.          Ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησής του ο Αιτητής ανέφερε αρχικά ότι ένας από τους ετεροθαλείς αδελφούς του δεν αποδεχόταν την οικογένειά του και, όταν πραγματοποιούνταν διαδηλώσεις, ενημέρωνε τις αρχές ότι ο Αιτητής συμμετείχε σε αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις. Εξαιτίας αυτού, η μητέρα και ο θείος του αποφάσισαν να τον στείλουν στη Σιέρα Λεόνε, όπου παρέμεινε για ορισμένο χρονικό διάστημα. Στις 5.9.2021 εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στη Γουινέα, με αποτέλεσμα την ανατροπή του Προέδρου της χώρας, γεγονός που συνέπεσε χρονικά με τον θάνατο του πατέρα του. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ο νέος ηγέτης διαβεβαίωσε ότι όσοι είχαν συμμετάσχει σε διαδηλώσεις δεν θα αντιμετώπιζαν προβλήματα, γεγονός που τον έκανε να αισθανθεί ασφαλής ώστε να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του. Ωστόσο, μετά την επιστροφή του διαπίστωσε ότι οι ετεροθαλείς αδελφοί του και ο θείος του είχαν στραφεί εναντίον του εξαιτίας της κληρονομικής περιουσίας του πατέρα του. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι, σύμφωνα με τα ισχύοντα στη χώρα του, η περιουσία του αποβιώσαντος θα μοιραζόταν κατά το ήμισυ στον ίδιο και κατά το υπόλοιπο ήμισυ στους ετεροθαλείς αδελφούς του. Κατά τους ισχυρισμούς του, οι συγγενείς του, αντιτιθέμενοι στο ενδεχόμενο να λάβει το ήμισυ της πατρικής περιουσίας, τον χαρακτήριζαν ως «νόθο», αμφισβητώντας τη νομιμότητα της σχέσης του πατέρα του με τη μητέρα του και μη αναγνωρίζοντας την τελευταία ως δεύτερη σύζυγο του πατέρα του. Περαιτέρω, ανέφερε ότι ένας από τους ετεροθαλείς αδελφούς του, ο οποίος υπηρετούσε στον στρατό, αφού δεν μπορούσε πλέον να τον καταγγείλει στις αρχές λόγω της αλλαγής του πολιτικού καθεστώτος, άρχισε να προκαλεί οικογενειακές προστριβές. Κατά τους ισχυρισμούς του, ο εν λόγω αδελφός, από κοινού με τον θείο του, του επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν, επιδιώκοντας να τον σκοτώσουν ώστε να μην αποκτήσει οποιοδήποτε δικαίωμα στην πατρική περιουσία. Ανέφερε ότι από την επίθεση υπέστη τραυματισμούς, για τους οποίους νοσηλεύθηκε σε νοσοκομείο, ενώ μετά το εξιτήριό του κατέφυγε στην οικία φίλου του. Ακολούθως, ισχυρίστηκε ότι οι συγγενείς του προσέλαβαν μέλη συμμορίας προκειμένου να τον εντοπίσουν και να τον σκοτώσουν στην οικία του φίλου του. Τελικώς, κατέφυγε στην οικία θείου του από την πλευρά της μητέρας του και, με τη βοήθειά του, οργάνωσε την αναχώρησή του με προορισμό την Κύπρο. Επισημανθείς ότι αρχικά είχε επικαλεστεί ως λόγο αναχώρησής του τη συμμετοχή του σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, στη συνέχεια δήλωσε ότι ο λόγος αυτός είχε πλέον εκλείψει και, ερωτηθείς σχετικά, επιβεβαίωσε ότι εγκατέλειψε τη Γουινέα αποκλειστικά λόγω των απειλών και της επίθεσης που, κατά τους ισχυρισμούς του, δέχθηκε από τους ετεροθαλείς αδελφούς και τον θείο του εξαιτίας της κληρονομικής περιουσίας του πατέρα του (ερ. 24).

 

24.          Ερωτηθείς για την αναφορά του για το χωρισμό της περιουσίας σε ίσα μερίδια μεταξύ των συζύγων, και συγκεκριμένα ως προς το γιατί κυνηγούσαν τον Αιτητή και όχι τη μητέρα του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο λόγος έγκειτο στο ότι μητέρα του ζούσε με την οικογένειά της.

 

25.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή (β) ισχυριζόμενη δίωξη από τον ετεροθαλή αδελφό και το θείο του λόγω περιουσιακών διαφορών. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν με ακρίβεια και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παράσχει όσες το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Ταυτόχρονα διαπιστώθηκε ότι οι πληροφορίες που παρέσχε, βρίσκονταν σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

26.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθότι οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει επαρκείς και ικανοποιητικές πληροφορίες επί ζητημάτων που άπτονταν του πυρήνα του αιτήματός του, ενώ το αφήγημά του χαρακτηριζόταν από αντιφάσεις, ασυνέπειες, έλλειψη ευλογοφάνειας και ανεπαρκή πληροφόρηση. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι δεν κατόρθωσε να παράσχει επαρκείς λεπτομέρειες αναφορικά με τις επιθέσεις που, κατά τους ισχυρισμούς του, δέχθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό και τον θείο του. Περαιτέρω, ως προς το περιστατικό με τη συμμορία, την οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, οι τελευταίοι προσέλαβαν για να τον σκοτώσουν, κρίθηκε ότι οι σχετικές πληροφορίες προέρχονταν αποκλειστικά από τρίτους, ενώ ο ίδιος ουδέποτε συνάντησε ή προσεγγίστηκε από μέλη της εν λόγω συμμορίας. Ως εκ τούτου, οι Καθ’ ων η αίτηση θεώρησαν ότι δεν στοιχειοθετείτο αντικειμενικά βάσιμος φόβος για τη ζωή του, ώστε να δικαιολογείται η εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του. Επιπλέον, έκριναν ότι ο ισχυρισμός του περί αναχώρησής του εξαιτίας της διεκδίκησης του μεριδίου του στην περιουσία του αποβιώσαντος πατέρα του αναιρείτο από τις μεταγενέστερες δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες η περιουσία είχε ήδη περιέλθει στην κατοχή του ετεροθαλούς αδελφού του, ενώ ο ίδιος δήλωσε ότι δεν τον ενδιέφερε πλέον η περιουσία αυτή. Κατά συνέπεια, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν εξηγείτο για ποιο λόγο ο ετεροθαλής αδελφός του θα εξακολουθούσε να επιδιώκει να τον βλάψει εξαιτίας μιας περιουσίας η οποία, κατά τους ίδιους τους ισχυρισμούς του Αιτητή, δεν επρόκειτο να περιέλθει στον ίδιο. Τέλος, διαπίστωσαν και χρονικές ασυνέπειες στο αφήγημά του. Ειδικότερα, ενώ αρχικά ανέφερε ότι μετέβη στη Σιέρρα Λεόνε τον Ιανουάριο του 2021, όπου παρέμεινε επί τέσσερις μήνες, στη συνέχεια δήλωσε ότι επέστρεψε στη Γουινέα τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Περαιτέρω, μολονότι ανέφερε ότι το διαβατήριό του εκδόθηκε στη χώρα καταγωγής του τον Απρίλιο του 2021, όταν κλήθηκε να εξηγήσει το γεγονός ότι, σύμφωνα με τους προηγούμενους ισχυρισμούς του, κατά το χρονικό εκείνο διάστημα βρισκόταν στη Σιέρα Λεόνε, απάντησε ότι είχε ταξιδέψει εκεί μόνο με το δελτίο ταυτότητάς του, χωρίς να παράσχει οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνιση.

 

27.          Βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, και λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής του, κρίθηκε ότι μετά από εξατομικευμένη εξέταση του αιτήματός, το προσωπικό προφίλ του ότι δεν υπήρχαν εύλογοι/βάσιμοι λόγοι ώστε να γίνει δεκτό ότι περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής, και συγκεκριμένα στην πόλη Conakry της Γουινέας θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

28.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείτο βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος διώξεως του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 των περί Προσφύγων του 2000 έως 2023, ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων του 2000 έως 2023.  Και τούτο, διότι, η μη ύπαρξη διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης στη Γουινέα αλλά απλώς η ύπαρξη πολιτικής αστάθειας, οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι δεν προέκυπτε προσωπική απειλή εναντίον του.

 

29.          Στο πλαίσιο της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, κατόπιν σχετικών διευκρινιστικών ερωτήσεων που το Δικαστήριο, ο Αιτητής επανέλαβε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω της διαφοράς που ανέκυψε με τον ετεροθαλή αδελφό του αναφορικά με την κληρονομική περιουσία του αποβιώσαντος πατέρα τους. Ανέφερε ότι ο αδελφός του, ο οποίος υπηρετούσε ως αστυνομικός, δεν επιθυμούσε να μοιραστεί την περιουσία μαζί του, καθότι ο ίδιος ήταν το μοναδικό τέκνο της δεύτερης συζύγου του πατέρα τους και, σε περίπτωση διανομής της περιουσίας μεταξύ των δύο συζύγων, σημαντικό μέρος αυτής θα περιερχόταν στον ίδιο. Κατά τους ισχυρισμούς του, ο ετεροθαλής αδελφός του είχε ήδη πριν από τον θάνατο του πατέρα τους προβεί σε ψευδείς καταγγελίες εις βάρος του προς τις αρχές, κατηγορώντας τον για συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και για καταστροφή δημόσιας περιουσίας, γεγονός που, όπως ανέφερε, τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του και να μεταβεί προσωρινά στη Σιέρα Λεόνε.

 

30.          Ως προς τα περιστατικά βίας που ακολούθησαν τον θάνατο του πατέρα του, κατέθεσε ότι στις 7.9.2021 δέχθηκε επίθεση στην πατρική οικία από τον ετεροθαλή αδελφό του και τα λοιπά ετεροθαλή αδέλφια του. Ειδικότερα, ανέφερε ότι ο ετεροθαλής αδελφός του τον τραυμάτισε με μαχαίρι και τον χτύπησε με αστυνομικό γκλομπ, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί από γείτονες και φίλο του στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύθηκε. Περαιτέρω, διευκρίνισε ότι, ενώ κατά τη συνέντευξή του είχε γίνει αναφορά σε συμμορία, η πρώτη επίθεση δεν πραγματοποιήθηκε από μέλη συμμορίας αλλά από τον ίδιο τον ετεροθαλή αδελφό του. Συγκεκριμένα, όταν του επισημάνθηκε ότι στη συνέντευξή του είχε αναφέρει πως δέχθηκε επίθεση από συμμορία, απάντησε ότι είχε εξαρχής δηλώσει πως η πρώτη επίθεση προήλθε από τον αδελφό του, ενώ τα άτομα που αναζητούσαν να τον σκοτώσουν στο νοσοκομείο ήταν μέλη συμμορίας που είχαν αποσταλεί από εκείνον μετά την επίθεση. Πρόσθεσε ότι φίλος του τον φυγάδευσε από το νοσοκομείο και τον έκρυψε στην οικία του μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα.

 

31.          Ερωτηθείς ως προς το λόγο που δεν απευθύνθηκε στις αρχές, παρά την αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος μετά το πραξικόπημα του 2021, ανέφερε ότι δεν είχε εμπιστοσύνη στην αστυνομία, καθώς είχε ήδη κινηθεί εναντίον του κατόπιν των ψευδών καταγγελιών του ετεροθαλούς αδελφού του, ενώ υποστήριξε ότι ο τελευταίος, λόγω της ιδιότητάς του ως αστυνομικού και των διασυνδέσεών του, ασκούσε επιρροή στις αστυνομικές αρχές. Ανέφερε επίσης ότι δεν θεωρούσε εφικτή τη μετεγκατάστασή του σε άλλη περιοχή της χώρας, ούτε στην Pita, διότι πίστευε ότι θα μπορούσε να εντοπιστεί οπουδήποτε εντός της Γουινέας. 

 

27.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

28.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του. 

 

29.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι ότι, μετά τον θάνατο του πατέρα του, οι ετεροθαλείς αδελφοί του και ο θείος του τον απείλησαν και του επιτέθηκαν λόγω κληρονομικής διαφοράς, παρατηρώ ότι ο πυρήνας του ισχυρισμού αυτού είχε μεν τεθεί ήδη κατά την αρχική καταγραφή της αίτησής του. Εντούτοις, κατά την ανάπτυξή του στη συνέντευξη, ο Αιτητής παρέμεινε γενικόλογος ιδίως ως προς τις συγκεκριμένες περιστάσεις της φερόμενης επίθεσης και των απειλών εναντίον του.

 

30.          Ειδικότερα, παρά τις διευκρινιστικές ερωτήσεις που του τέθηκαν, δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με επαρκή σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώθηκε η επίθεση, τα άτομα που συμμετείχαν σε αυτήν, πώς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και με ποιον τρόπο εξελίχθηκε μεταγενέστερα η φερόμενη αναζήτησή του από τρίτα πρόσωπα. Οι απαντήσεις του περιορίστηκαν σε γενικές αναφορές ότι «τον χτύπησαν», ότι «είχε σημάδια στο σώμα» και ότι «έστειλαν συμμορία να τον σκοτώσει», χωρίς όμως να δοθούν λεπτομέρειες βιωματικού χαρακτήρα ως αναμένονταν από πρόσωπο που ισχυρίζεται ότι υπέστη τέτοια σοβαρή επίθεση.

 

31.          Περαιτέρω, προκύπτει ουσιώδης διαφοροποίηση ως προς τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων. Κατά τη διοικητική συνέντευξη, ο Αιτητής ανέφερε ότι πρώτα δέχθηκε την επίθεση, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και, την επόμενη ημέρα, ενώ είχε μεταβεί στο σπίτι φίλου του, ενημερώθηκε από γείτονα ότι η συμμορία τον αναζητούσε εκεί. Αντιθέτως, ενώπιον του Δικαστηρίου, υποστήριξε ότι πρώτα στάλθηκε η συμμορία και στη συνέχεια μετέβη στο νοσοκομείο, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες.

 

32.          Η διαφοροποίηση αυτή δεν αφορά δευτερεύουσας σημασία λεπτομέρεια, αλλά τον ίδιο τον τρόπο και τη χρονική εξέλιξη της φερόμενης δίωξης. Η αλληλουχία «επίθεση – νοσοκομείο – αναζήτηση από συμμορία» αποτελεί κεντρικό στοιχείο του αφηγήματος, καθότι συνδέεται άμεσα με τον λόγο για τον οποίο ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι εγκατέλειψε τη χώρα του. Επομένως, η αδυναμία του να την αποδώσει με σταθερό και συνεκτικό τρόπο πλήττει την εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού.

 

33.          Επιπλέον, ο Αιτητής δεν εξήγησε πειστικά πώς, ενώ βρισκόταν σε συγκεκριμένο χώρο, φέρεται να ενημερώθηκε από γείτονες για τις κινήσεις της συμμορίας, ούτε πώς οι γείτονες γνώριζαν τα γεγονότα και ταυτόχρονα διατηρούσαν, κατά τα λεγόμενά του, επαφές τόσο με τη μητέρα του όσο και με τον ετεροθαλή αδελφό του. Ομοίως, παρατηρείται ασάφεια ως προς το κατά πόσο η συμμορία τον αναζήτησε στο σπίτι φίλου του ή στο νοσοκομείο, αφού οι σχετικές αναφορές του δεν αποδίδονται με σταθερότητα. Επικουρικώς, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να καταδείξει επαρκώς το λόγο που δε θα μπορούσε να ζητήσει τη συνδρομή των αρχών της χώρας του, έναντι των φερόμενων φορέων δίωξής του.

 

34.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, επισημαίνεται ότι, λόγω της κατεξοχήν ιδιωτικής και οικογενειακής φύσης των περιστατικών που επικαλείται ο Αιτητής, δεν κρίνεται εύλογη ή πρόσφορη η αναζήτηση γενικών πληροφοριών χώρας καταγωγής για την επαλήθευση των συγκεκριμένων πραγματικών γεγονότων. Πρόκειται για ισχυρισμό που αφορά προσωπική κληρονομική διαφορά, ενδοοικογενειακή σύγκρουση και φερόμενες ιδιωτικές επιθέσεις, στοιχεία τα οποία δεν μπορούν κατά κανόνα να διασταυρωθούν μέσω δημοσίων πηγών. Ο ίδιος δε ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιοδήποτε συναφές αποδεικτικό στοιχείο, όπως ιατρική βεβαίωση, καταγγελία, έγγραφο σχετικό με την κληρονομιά ή άλλο τεκμήριο που να ενισχύει τον ισχυρισμό του.

 

35.          Υπό το φως των ανωτέρω, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν παρίσταται εσωτερικά συνεκτικός και επαρκώς συγκεκριμένος και, ελλείψει οποιουδήποτε υποστηρικτικού στοιχείου, δεν δύναται να γίνει αποδεκτός.

 

36.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να αντιμετωπίσει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

37.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως μουσουλμάνου, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εκτιμά ότι ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 13,6 εκατομμύρια (μέσα του 2023). Σύμφωνα με τη SRA, περίπου το 84% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, το 11% χριστιανοί και το 5% ακολουθεί αυτόχθονες θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις. Μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού και χριστιανικού πληθυσμού ενσωματώνει αυτόχθονες τελετουργίες στις θρησκευτικές του πρακτικές. Οι μουσουλμάνοι είναι γενικά σουνίτες της σχολής Μαλίκι· ο σουφισμός είναι επίσης παρών. Οι χριστιανικές ομάδες περιλαμβάνουν Ρωμαιοκαθολικούς, Αγγλικανούς, Βαπτιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και διάφορες ευαγγελικές ομάδες.  Υπάρχει επίσης μια μικρή κοινότητα Μπαχάι, καθώς και μικρός αριθμός Ινδουιστών, Βουδιστών και οπαδών παραδοσιακών κινεζικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μεταξύ των αλλοδαπών κατοίκων. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειονότητα και στις τέσσερις περιφέρειες της χώρας. Οι χριστιανοί συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Κονακρί, στις νότιες παράκτιες περιοχές και στην ανατολική δασική περιοχή. Οι οπαδοί των αυτόχθονων θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι περισσότερο διαδεδομένοι στη Δασική Περιφέρεια. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας.[2]

 

38.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peulh) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%.[3]  Δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες περί φυλετικών διακρίσεων σχετικών με την υπό κρίση περίπτωση, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε οποιοδήποτε συναφές περιστατικό ή φόβο.

 

39.          Ως προς την μεταχείριση των επιστραφέντων στη χώρα του Αιτητή,  σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς του Βελγίου ημερομηνίας 10.11.2025, δεν αναφέρονται προβλήματα κατά την επιστροφή των επαναπατριζόμενων υπηκόων Γουινέας οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα παράνομα και/ή υπέβαλαν αίτηση για διεθνή προστασία στο Βέλγιο. Ανεξαρτήτως της εθελούσιας ή αναγκαστικής επιστροφής, υποβάλλονται στους ίδιους ελέγχους με τους λοιπούς επιβάτες. Ο έλεγχος διενεργείται από το ειδικό αστυνομικό τμήμα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Κονακρί.[4]

 

40.          Εξετάζοντας ακολούθως την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων.[5] Το Δεκέμβριο του 2022, η στρατιωτική χούντα είχε δεσμευθεί να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον Δεκέμβριο του 2024, ως μέρος ενός μεταβατικού χάρτη που είχε συμφωνηθεί με την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (Economic Community of West African States -ECOWAS).[6]

 

41.          Τον Ιούλιο του 2024, η χούντα δημοσίευσε ένα προσχέδιο του νέου συντάγματος που αναμενόταν να τίθετο σε δημοψήφισμα πριν από τον Δεκέμβριο του 2024.[7] Το προσχέδιο προέβλεπε πενταετή προεδρική θητεία με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά.

 

42.          Ωστόσο, στις 19 Φεβρουαρίου 2024, ο συνταγματάρχης Mamady Doumbouya διέλυσε την κυβέρνηση χωρίς να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή[8] και στις 28 Φεβρουαρίου, διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Mamadou Oury Bah[9], ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, ο υπουργός Εξωτερικών Morissanda Kouyaté ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξάγονταν το 2025.[10]

 

43.          Τον Ιούλιο του 2024, βγήκε η πολυαναμενόμενη ετυμηγορία για τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γνωστής ως «σφαγή του σταδίου του 2009».[11] Το δικαστήριο καταδίκασε τον πρώην πραξικοπηματία πρόεδρο της Γουινέας, Moussa Dadis Camara, και επτά ακόμη πρώην ανώτερους αξιωματούχους, σε μια δίκη ορόσημο για ομαδικούς βιασμούς και δολοφονίες διαδηλωτών το 2009.

 

44.          Σύμφωνα με την Crisis 24, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση κινδύνου παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες, «η Γουινέα θεωρείται ένας άξονας ασφαλείας [...] σε μία περιοχή όπου τρεις από τους γείτονές της, δηλαδή η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρρα Λεόνε επανέρχονται από εμφύλιες συγκρούσεις». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι κοινωνικές αναταραχές, οδηγούμενες από αιτιάσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές καθώς και από εθνοτικές-πολιτικές εντάσεις, λαμβάνουν συχνά χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις τρομοκρατικών ομάδων οι οποίες δραστηριοποιούνται στη Γουινέα, αν και υπάρχουν γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση ισλαμιστικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή.[12]

 

45.          Από τον συνδυασμό διάφορων πηγών προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας στην Γουινέα συνδέονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας.  Ενώ η χώρα γνώρισε σχετική σταθερότητα μετά το 2010, όταν ο επί μακρόν ηγέτης της αντιπολίτευσης Alpha Condé έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του έθνους, το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου 2021, που ανέτρεψε τον Condé, αφήνει τη χώρα σε ασταθή πολιτική κατάσταση. Συγκεκριμένα, οι πιο πρόσφατες αναφορές σε πολιτική βία και διαδηλώσεις εντοπίζονται στις περιοχές της πρωτεύουσας, Conakry, πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 καθώς και κατά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 2021. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις και σημαντικοί περιορισμοί στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι.[13]

 

46.          Σε άλλες γενικές αναφορές για την κατάσταση ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται το ευκαιριακό έγκλημα στο δρόμο και τα τροχαία ατυχήματα, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες υποδομές μεταφορών, επικοινωνιών και ενέργειας, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, οι ήδη περιορισμένες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψής που επλήγησαν από τον ιό Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014 (EVD) και άλλες περιοδικές επιδημίες θανατηφόρων ασθενειών, οι εθνοπολιτικές εντάσεις, που συμβαίνουν συχνά στη Γουινέα, ειδικά κατά τις προεκλογικές περιόδους και οι γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση της ισλαμιστικής μαχητικής δραστηριότητας στην περιοχή. Παρόλο που στην κατάταξη του Crisis 24 το επίπεδο επικινδυνότητας στη Γουινέα θεωρείται υψηλό, στην ίδια έκθεση αναφέρεται η Γουινέα ως ασφαλής περιοχή όπου τρεις από τις γειτονικές της χώρες, συγκεκριμένα η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρα Λεόνε, ξεπερνούν εμφύλιες συγκρούσεις[14].

 

47.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην περιοχή Conakry της Γουινέας τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 14.6.2026), καταγράφηκαν 21 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 8 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.[15]  Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2025 ο πληθυσμός της περιοχής Conakry της Γουινέας ανερχόταν σε περίπου 3,4 εκατομμύρια κατοίκους.[16]

 

48.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

 

49.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347  για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

50.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

51.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15(α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

52.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15(γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

53.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94 Elgafaji, σκέψη 43].

 

54.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 15(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

55.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28].

 

56.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν υφίσταται ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή  συνεπώς παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των υπόλοιπων συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. Επικουρικώς, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο του προφίλ το οποίο θα επέτεινε τυχόν κίνδυνο. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο αντίστοιχο καθεστώς.

 

57.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω [βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C-156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με € 1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.