ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.877/24

 

16 Ιουλίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ο. Ν. Ε.

                                                                                                                        Αιτητή

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Κ. Ταμπούρλας, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Ι. Χαραλάμπους, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία κοινοποιήθηκε σ’ αυτόν στις 26/02/24, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος (Αιτητικό Ι) και απόφαση του Δικαστηρίου ότι «ο Αιτητής είναι πρόσωπο το οποίο δικαιούται να αναγνωριστεί ως πολιτικός πρόσφυγας και/ή να του παραχωρηθεί καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας» (Αιτητικό ΙΙ).

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 11/05/21 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 17/06/21 (ερ.3-5, 24).

Στις 04/10/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.17-24). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση (ερ.47-58) και στις 20/10/23 η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε, ετοιμάστηκε δε επιστολή ενημέρωσης, που δόθηκε διά χειρός στον αιτητή στις 26/02/24, στην μητρική του γλώσσα (ερ.59, 5).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής καταγράφει ότι είναι από τη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν και ήταν αντιμέτωπη με τη λεγόμενη Αγγλόφωνη Κρίσης ως αποτέλεσμα της οποίας, ως αναφέρει, πολλοί έχουν χάσει τη ζωή τους. Στις 15 του Σεπτέμβρη το χωριό του είχε καεί και ως αποτέλεσμα και το σπίτι του όπου ήταν μέσα η γιαγιά του. Τότε ο αιτητής δεν είχε που να πάει και προσπάθησε να μαζέψει χρήματα για να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση όμως απήχθη και του πήραν τα υπάρχοντα του και επέστρεψε έτσι στο χωριό του. Εκεί ζητούσαν από τους νέους να ενταχθούν «για να πολεμήσουν την κρίση», αλλά κανείς δεν δέχτηκε κι έτσι άρχισαν να σκοτώνουν και να απαγάγουν νέους και τότε ο αιτητής αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από φίλο του πατέρα του για να φύγει από το Καμερούν.

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, γεννήθηκε στο χωριό Eshobi (Νοτιοδυτική περιφέρεια), όπου και διέμενε μέχρι που μετοίκησε στη Yaounde το 2018, όπου διέμενε μέχρι που έφυγε από το Καμερούν (2021). Οι γονείς του απεβίωσαν όταν ο αιτητής ήταν 20 ετών, ο ίδιος δεν βρισκόταν στο χωριό και δεν θυμάται πως απεβίωσαν. Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι ήταν περίπου το 2017, με απόσταση ενός έτους μεταξύ του θανάτου του πατέρα και μητέρας του (χωρίς να διευκρινίζει ποιος απεβίωσε πρώτος). Ο αιτητής έχει 2 αδελφούς και 1 αδελφή, ο ένας αδελφός του ζει στην Buea, ο έτερος αδελφός και η αδελφή του διαμένουν στη Yaounde και ο ίδιος έχει τακτική επικοινωνία με τ’ αδέλφια του. Έχει ολοκληρώσει 12ετή εκπαίδευση και εργαζόταν ως γεωργός και, μετά που έκαψαν το σπίτι του πατέρα του (περί το 2018-2019, δεν θυμάται πότε ακριβώς), ο αιτητής μετοίκησε στη Yaounde όπου διέμενε με τ’ αδέλφια του και δεν έκανε «τίποτε» και τον συντηρούσαν τ’ αδέλφια του και ένας φίλος του πατέρα του, που διέμενε στη γενέτειρα του αιτητή.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι λόγω «της κρίσης μεταξύ αγγλόφωνων και γαλλόφωνων», που άρχισε το 2016, πολλοί άνθρωποι στις αγγλόφωνες περιοχές δεν έχουν δουλειά και γι’ αυτό πολεμούν για να «αποσχισθούν από το γαλλόφωνο κομμάτι» (του Καμερούν). Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν στο χωριό του όταν ο στρατός πήγε εκεί, υπήρξε ανταλλαγή πυροβολισμών με τους Ambazonians και έκαψαν το σπίτι του πατέρα του γιατί ήταν δάσκαλος (ο πατέρας του). Οι γονείς του δεν ζούσαν τότε. Αυτό έγινε, ως ανέφερε, τον Σεπτέμβριο 2018, ο ίδιος διέφυγε στη γειτονία με φίλους και μετά τη μάχη επέστρεψε και έμενε στο χωριό όταν όμως υπήρξε 2^η ανταλλαγή πυρών ο αιτητής πήγε στη Yaounde. Ερωτώμενος γιατί περί τα 2 έτη αφότου ο αιτητής μετοίκησε και διέμενε με τ’ αδέλφια του στη Yaounde αποφάσισε να φύγει από τη χώρα αυτός είπε ότι είχε μόνο μερική απασχόληση, ήθελε να κάνει κάποια «διαφορετική επιχείρηση», δεν είχε κάποιον να τον βοηθήσει και όταν άκουσε για την Κύπρο ένας φίλος του πατέρα του τον βοήθησε δίνοντας του χρήματα (τα οποία θα του επέστρεφε αν πετύχαινε) και είπε πως δεν θέλει να επιστρέψει γιατί έχει «μια νέα ζωή εδώ» και αν επιστρέψει μπορεί να σκοτωθεί και δεν έχει σπίτι να μείνει, καθώς – ως ανέφερε – η κρίση μπορεί να επηρεάσει τη Yaounde.

 Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν τους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2. Αναχώρησε από το Καμερούν λόγω της γενικής κατάστασης που επικρατεί
3. Ισχυριζόμενος φόβος από τους Ambazonians, οι οποίοι του έκαψαν το σπίτι

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο και τον 2^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, όμως απέρριψαν τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι όσα ανέφερε ο αιτητής στερούνται εσωτερικής συνοχής ενόψει της αοριστίας, ασάφειας και γενικότητας των δηλώσεων του αναφορικά με τον κατ’ ισχυρισμό εμπρησμό του σπιτιού του (πατέρα του), δεδομένου ότι δεν ήταν σε θέση να αναφέρει πότε έγινε το συμβάν (ανέφερε ότι ήταν το 2018-2019 και δεν μπόρεσε να θυμηθεί ούτε καν τον μήνα που αυτό συνέβη), δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γιατί ενώ αρχικά ανέφερε ότι ο εμπρησμός είχε στόχο το σπίτι σκοπίμως (επειδή, ως ανέφερε, ο πατέρας του ήταν δάσκαλος) ακολούθως είπε ότι ήταν στα πλαίσια αδιάκριτης βίας και δεν παρείχε ικανοποιητική εξήγηση περί του λόγου που έφυγε από το Καμερούν 2 έτη μετά τον εμπρησμό του σπιτιού του πατέρα του, αφότου έζησε (χωρίς να υποστεί κάτι) στη Yaounde και, ερωτώμενος για τις συνέπειες επιστροφής του ανέφερε ότι η κρίση μπορεί να επηρεάσει και τη Yaounde, χωρίς να τεκμηριώνει που βασίζεται ο ισχυρισμός περί φόβου δίωξης ή βλάβης που εξέφρασε. Επί του εν λόγω ισχυρισμού δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες στα πλαίσια εξέτασης της εξωτερικής συνοχής του και τελικά απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος, ως συνέπεια των ελλείψεων που εντοπίστηκαν στην εσωτερική συνοχή των λεγομένων του.

Στη βάση των ως άνω ευρημάτων, αξιολογούμενου και του προφίλ του αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογος βαθμός πιθανότητας να υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της. Αναφορικά ειδικώς με το αρ.19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου κατέληξαν ότι ο αιτητής δεν υφίσταται κίνδυνο κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας με την επιστροφή του, καθώς, ως κρίθηκε, στη Yaounde δεν ασκείται αδιάκριτη βία και συνεπώς δεν προκύπτει κίνδυνος για τον ίδιο σ’ αυτή τη βάση, με βάση διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) τις οποίες εντόπισαν και συνεκτίμησαν.    

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφασης επιστροφής στη χώρα καταγωγής.

Στη γραπτή αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, κατόπιν αναφορών στα λεγόμενα του κατά την επίδικη αίτηση, εισηγείται κατ’ αρχή ότι το εύρημα των καθ’ ων η αίτηση ότι τόπος διαμονής του αιτητή είναι η Yaounde και όχι το χωρίο Eshobi, το οποίο, ως αναφέρει, βρίσκεται στη Νοτιοδυτική περιφέρεια, η οποία επηρεάζεται από αδιάκριτη βία ασκούμενη στα πλαίσια της αντιπαράθεσης αποσχιστών και κυβερνητικών δυνάμεων, είναι λανθασμένο. Ομοίως λανθασμένο είναι, ως εισηγείται, και το εύρημα ότι τα λεγόμενα του αιτητή επί του πυρήνα του αιτήματος του στερούνται ικανοποιητικών και επαρκών πληροφοριών, δεδομένου ότι, ως αναφέρει, στο ερ.54 γίνεται αποδεκτό – με παράθεση σχετικών ΠΧΚ – ότι στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν ασκείται αδιάκριτη βία και λαμβανομένου υπόψη ότι ο αιτητής απάντησε λεπτομερώς και ειλικρινώς στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Συνεπεία των ως άνω, ως τέλος εισηγείται, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο αιτητής πληροί της προϋποθέσεις παροχής διεθνούς προστασίας, χωρίς εντούτοις να διευκρινίζει ποια μορφή προστασίας χρήζει να αποδοθεί εν προκειμένω (προσφυγικό, συμπληρωματική ή προστασία από την επαναπροώθηση).

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι ουδείς εκ των ισχυρισμών του αιτητή έχει δεόντως δικογραφηθεί και ουδείς αναπτύσσεται επαρκώς και δια τούτο θα πρέπει να απορριφθούν άπαντες ως ανεπίδεκτοι δικαστικής κρίσης, στη βάση σχετικής νομολογίας. Αναφέρουν δε περαιτέρω, κάνοντας παραπομπές στους επιμέρους ισχυρισμούς του, ότι η επίδικη απόφαση είναι νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη αίτηση, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας, όπως και τα ευρήματα επί της αναξιοπιστίας των ισχυρισμών του αιτητή.  

Στις διευκρινίσεις οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν να υιοθετήσουν τις εκατέρωθεν έγγραφες προτάσεις που υπέβαλαν.

Δεδομένου ότι άπαντες οι προωθούμενοι εκ του αιτητή ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας της υπόθεσης, προχωρώ εδώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» [αρ.146 (4) (α) του Συντάγματος, αρ.11 (3) (α) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.107/2023, Q. B. T. ν. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.12/2025, B. A. ν. Δημοκρατίας, ημ.18/12/25].

Σημειώνω ότι στο εγχειρίδιο «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», του EASO, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στο ίδιο εγχειρίδιο, σελ.102, καταγράφεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες […] (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών […]. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες […] εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»   

Εν προκειμένω θα συμφωνήσω με το σύνολο των ευρημάτων και τελικής κατάληξης των καθ’ ων η αίτηση επί του 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή καθώς, ως επαρκώς και απολύτως τεκμηριωμένα εξηγείται στα ερ.51-53 της επίδικης έκθεσης, τα λεγόμενα του παρουσιάζουν ουσιώδη κενά, στο σύνολο του αφηγήματος του, σημαντικές ελλείψεις, πλήθος αντιφάσεων και στερούνται παντελώς χρονικής συνέχειας και ευλογοφάνειας, εκ των οποίων διαβρώνεται η συνολική αξιοπιστία των δηλώσεων του.

Διερχόμενος των λεγομένων του αιτητή ουδέν έχω να προσθέσω στα όσα σχετικώς έχουν καταγράψει οι καθ’ ων η αίτηση (παρατίθενται πιο πάνω και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω, πέραν του να τα υιοθετήσω στο σύνολο τους), πέραν του να σημειώσω ότι το αφήγημα του αιτητή στερείται παντελώς κάθε λεπτομέρειας, χρονικής συνοχής, αλλά και βιωματικού στοιχείου επί των όσων εξιστορεί και ουδεμία – έστω ελάχιστη – εξήγηση έδωσε επί των κενών και αντιφάσεων που είχαν εντοπιστεί στα λεγόμενα του, παρότι του δόθηκε πολλάκις ευκαιρία να το πράξει. Ενδεικτικά θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναφέρει πότε έγινε ο εμπρησμός της οικίας του πατέρα του, πέραν του να τοποθετήσει αυτό περί το 2018-2019, χωρίς να μπορεί να θυμηθεί – έστω – τον μήνα που έγινε. Περαιτέρω, ερωτώμενος σχετικά, δεν κατάφερε να εξηγήσει ποιος ήταν τελικά ο λόγος που έφυγε από το Καμερούν περί τα 2 έτη μετά το κατ’ ισχυρισμό κάψιμο του σπιτιού του πατέρα του, μετά που έζησε κατά τον χρόνο αυτό στη Yaounde μαζί με τ’ αδέλφια του, χωρίς να του συμβεί κάτι, αλλά ούτε και να τεκμηριώσει, πέραν αναφοράς του ότι εικάζει ότι η κρίση μπορεί να επηρεάσει και τη Yaounde, και γιατί θεωρεί αυτός ότι υφίσταται κίνδυνος γι’ αυτόν σε μελλοντοστραφή βάση, σε περίπτωση επιστροφής. Είναι λοιπόν κατάληξη μου ότι ουδεμία πτυχή του αφηγήματος διατηρεί – ούτε κατ’ ελάχιστο – την απαραίτητη συνοχή ή και ευλογοφάνεια, το οποίο δε και στερείται κάθε ψήγματος βιωματικού στοιχείου ή αναμενόμενης λεπτομέρειας. Επί δε των επιμέρους σημείων που διαβρώνουν την αξιοπιστία του 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού αρκεί να παραπέμψω στα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση, τα οποία παραθέτω και πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, και τα οποία υιοθετώ ως έχουν. Εν προκειμένω ο σωρευτικός αντίκτυπος των κενών εντοπίστηκαν δεν αφήνει περιθώριο για άλλη θεώρηση.

Δεδομένης δε της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία αυτών και ορθώς δεν έγινε εδώ. Ως και στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται, η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.».

Για σκοπούς πληρότητας, δεδομένης της αποδοχής του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού περί του ότι ο αιτητής έφυγε από το Καμερούν εξαιτίας της γενικής κατάστασης ασφαλείας, σημειώνω ότι, ως και στις πιο κάτω παρατιθέμενες ΠΧΚ καταγράφεται, στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν λαμβάνουν χώρα συγκρούσεις αυτονομιστών και κυβερνητικών δυνάμεων, στα πλαίσια της οποίας ασκείται αδιάκριτη βία αλλά και πλήθος παραβιάσεων βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[1],  ενώ το HRW και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[2].  Σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των συγκρούσεων αναφέρονται τα εξής: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[3].

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν ότι «[μ]ε την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία […]. Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[4]

Απομένει η εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας – αν προκύπτει - στη βάση των ενώπιον μου αποδεκτών ισχυρισμών του αιτητή

Προτού προχωρήσω, δεδομένου ότι το ζήτημα θίγεται και από τον συνήγορο του αιτητή, σημειώνω ότι, στη βάση των λεγομένων του ιδίου, είναι κατάληξη μου ότι ορθώς έχει εδώ καθοριστεί ως τόπος (τελευταίας) διαμονής του αιτητή η Yaounde, δεδομένου ότι αυτός διέμενε εκεί από το 2018 μέχρι και τον Απρίλιο 2021 (όταν έφυγε από το Καμερούν), μαζί με τ’ αδέλφια του, τα οποία, μαζί με κάποιον φίλο το πατέρα του, ως ο ίδιος ανέφερε, τον στήριζαν οικονομικά. Η διαμονή του στη Yaounde επί μακρώ καθιστά από μόνης της την πόλη αυτή ως τον τελευταίο τόπο διαμονής του, δεδομένης της ύπαρξης εκεί οικογένειας (αδέλφια, με τα οποία επικοινωνεί τακτικά – ερ.21) αλλά και του ότι ουδέποτε επέστρεψε κατά τον χρόνο αυτό στην γενέτειρα του. Αξίζει εδώ περαιτέρω να σημειωθεί ότι ο λόγος που ένας αιτητής (σε κάθε περίπτωση οι ισχυρισμοί του περί εμπρησμού του σπιτιού του πατέρα του έχουν απορριφθεί εν προκειμένω) μετοίκησε ουδόλως επηρεάζει τον ορισμό, όπου εκ των πραγμάτων υφίσταται επί μακρώ διαμονή του εκεί και παρουσία οικογένειας, του μέρους αυτού ως τόπου τελευταίας διαμονής του και η εξέταση των προϋποθέσεων παροχής προστασίας σ’ αυτή τη βάση και με αυτό ως δεδομένο.

Για τον διαμονής του αιτητή (Yaounde) σημειώνονται τα κάτωθι. 

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED (ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης 20/02/26), στην πρωτεύουσα Yaoundé καταγράφηκαν 20 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων προέκυψαν 7 θάνατοι, τα οποία κατατάσσονται ως ακολούθως: 14 διαδηλώσεις, που προκάλεσαν 6 θανάτους, 2 περιστατικά πολιτικής βίας, που είχαν ως αποτέλεσμα 1 θάνατο και 1 περιστατικό τρομοκρατικής δραστηριότητας.[5] Ο πληθυσμός της Yaoundé ανέρχεται περί το 1,8 εκατομμύρια κατοίκων.[6] Στην Κεντρική περιφέρεια, όπου υπάγεται η Yaoundé, καταγράφηκαν 21 περιστατικά ασφαλείας και προέκυψαν 7 θάνατοι.[7] Ο δε πληθυσμός της Κεντρικής περιφέρειας ανέρχεται περί τα 5,5 εκατομμύρια κατοίκων.[8]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που να επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[9] (βλ. ΔΕΕ, C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21).

Νοείται ότι, ως εκ των ως άνω ΠΧΚ προκύπτει, τα όσα καταγράφει και ο συνήγορος του αιτητή στην αγόρευση του (επί των οποίων άλλωστε παραθέτουν σχετικές ΠΧΚ και οι καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση) αφορούν άλλες περιοχές της χώρας (νοτιοδυτική, βορειοδυτική), καθώς συγκρούσεις στα πλαίσια της αγγλόφωνης κρίσης δεν λαμβάνουν χώρα στη Yaounde, η οποία βρίσκεται βεβαίως στις γαλλόφωνες περιοχές του Καμερούν και συνεπώς η αποδοχή εδώ, στα πλαίσια της εξέτασης της εξωτερικής συνοχής του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού (που είχε γίνει αποδεκτός), ότι όντως ασκείται αδιάκριτη βία στις αγγλόφωνες περιοχές δεν καθιστά αντιφατικά τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση και δεν διαφοροποιεί τα ως άνω, εφόσον ο κίνδυνος δεν εκτείνεται στις γαλλόφωνες περιοχές, όπου βρίσκεται ο τόπος διαμονής του αιτητή και όπου ουδέν του συνέβη κατά τα 2 χρόνια που διέμενε εκεί.

Εν προκειμένω λαμβάνω υπόψη και συνυπολογίζω ότι ο αιτητής είναι περί των 30 ετών σήμερα, υγιής, με επαρκή μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία και διατηρεί στον τόπο διαμονής του οικογενειακό δίκτυο, ήτοι τ’ αδέλφια του, με τα οποία έχει μείνει περί τα 2 και πλέον έτη και τα οποία άλλωστε τον έχουν στηρίξει στο παρελθόν, έχει δε τακτική επικοινωνία μαζί τους. Τα ως άνω καταδεικνύουν ότι αναμένεται – ευλόγως - ο αιτητής να λάβει, έστω προσωρινά, στήριξη ή και στέγαση κατά την επιστροφή του, μέχρις ότου ο ίδιος ορθοποδήσει και βιοποριστεί, και δεν δεικνύουν κίνδυνο βλάβης ή δίωξης.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης [του] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι η επιστροφή του αιτητή θα είναι σε παράβαση του εκ των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ δικαιώματος του στην μη επαναπροώθηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.