ΕΠΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Α. Ε. Δ
Αρ. Αίτησης Έφεσης: 29/26
Επί τοις αφορώσι τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 και επί τοις Αφορώσι και τον Περί Ακινήτου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο Κεφ.224 ως και τις τροποποιήσεις τους.
Μεταξύ:
1. ΣΤΑΥΡΑΚΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
2. ΦΩΤΟΥΛΛΑ ΠΑΝΑΗ ΚΟΥΡΟΥΣΙΗ
3. ΓΙΑΝΝΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ
4. ΚΥΡΙΑΚΟΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗ
Αιτητές - Εφεσείοντες
και
THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED
Καθ’ ης η αίτηση - Εφεσίβλητη
Αίτηση ημερομηνίας 29. 05.2026 για τροποποίηση του τίτλου και προσθήκη διαδίκου
Ημερομηνία : 5.06.2026
Εμφανίσεις :
Για εφεσείοντες - αιτητές: κα Μιχαήλ για Α. Μαθηκολώνης & Σια ΔΕΠΕ
Για εφσίβλητη - καθ’ ης η αίτηση: κα Βορκά για Πανάγος & Πανάγος ΔΕΠΕ
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Εισαγωγή
Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση των αιτητών - εφεσειόντων ημερομηνίας, 29/05/26 με την οποία ζητείται η τροποποίηση του τίτλου της υπό κρίση αίτησης καθώς και η προσθήκη της εταιρείας THEMIS PORTFOLIO (S1) MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED ως εφεσίβλητης 2.
Ειδικότερα ζητείται η έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων:
«Α1. Να απαλειφθεί η λέξη «HOLDINGS» από την επωνυμία της υφιστάμενης εφεσίβλητης, ούτως ώστε αυτή να αναγράφεται ορθά ως: «THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT LIMITED (HE 423352).
Α2. Να προστεθεί ως πρόσθετη εφεσίβλητη και αναγκαίος διάδικος 2, η Εταιρεία «THEMIS PORTFOLIO (S1) MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED (HE 429749).»
Η επίδικη αίτηση ερείδεται επί των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών Δ.1, Δ.2, Δ.9, Θ.4, Θ.10, 11, 12, Δ.12, Θ.4, Δ.19, Θ.14 και Θ.26, Δ.25, Θ.1 και Θ.5, Δ.35, Θ.8, Δ.39, Δ.48, Θ.1-9, Δ.55, Δ.63, Δ.64, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113, ο περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμος του 2015, Ν. 169(Ι)/2015, επί της Νομολογίας του Ανώτατου Δικαστηρίου στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί των συμφυών εξουσιών και της πρακτικής του Δικαστηρίου, στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στους Γενικούς Κανόνες Επιεικείας και στην πρακτική και τις σύμφυτες εξουσίες του σεβαστού Δικαστηρίου και του Δικαίου της Επιείκειας.
Τα γεγονότα επί των οποίων εδράζεται η αίτηση, φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Ε. Μαρκαντώνη δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εφεσείοντες. Η ομνύουσα αναφέρεται στους λόγους που κατά την θέση της, δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Ειδικότερα ήταν η θέση της, ότι η υφιστάμενη διάδικος και η προτεινόμενη εφεσίβλητη, είναι τα ίδια πρόσωπα και ότι η παρούσα αίτηση καταχωρείται για πληρέστερη και ακριβέστερη διαδικασία στον τίτλο των προσώπων που εμφανίζονται στην επίδικη ειδοποίηση «ΙΑ».
Οι καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Με την ένστασή τους προέβαλαν συνολικά 13 λόγους ένστασης. Ειδικότερα αμφισβήτησαν το κατά πόσον η προτεινόμενη διάδικος είναι αναγκαία διάδικος. Ιδιαίτερα όμως με τον λόγο ένστασης 4, έθεσαν ότι η προσθήκη στο παρόν στάδιο της εφεσίβλητης 2 στερεί από αυτήν την υπεράσπιση της παραγραφής. Ήγειραν, επίσης, τον ισχυρισμό ότι το δικαίωμα καταχώρισης έφεσης εναντίον της Εφεσίβλητης 2 έχει παρέλθει. Τέλος, με την ένσταση τέθηκε ο ισχυρισμός τι δεν έχει επεξηγηθεί το πώς προέκυψε το λάθος στην επιλογή του διαδίκου, εναντίον του οποίου εγερθεί και η υπό κρίση αίτηση.
Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Σ. Κωστόπουλλου δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο πoυ εκπροσωπεί τους καθ’ ων η αίτηση. Ο ομνύων στην ένορκη του δήλωση, αναπτύσσει τους λόγους ένστασης. Ιδιαίτερη έμφαση δίδει στον ισχυρισμό ότι το δικαίωμα των αιτητών εναντίον του ενυπόθηκου δανειστή για καταχώρηση αίτησης έφεσης έχει εκπνεύσει. Με βάση τον πιο πάνω ισχυρισμό, εισηγείται ότι δεν είναι δυνατή η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
Διαδικασία
Κατά την ακρόαση οι καθ’ ων η αίτηση δεν έφεραν ένσταση ως προς το αιτητικό Α της αίτησης. Όμως επέμειναν στην ένστασή τους σε σχέση με την προσθήκη διαδίκου. Επομένως επίδικο είναι μόνο το ζήτημα της προσθήκης της προτεινομένης εφεσίβλητης.
Σημειώνεται ότι η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και των γεγονότων που εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, αφού καμιά πλευρά δεν ζήτησε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι δύο πλευρές ανέπτυξαν μέσω γραπτών αγορεύσεων την επιχειρηματολογία τους.
Για σκοπούς της παρούσας και για τη διακρίβωση των γεγονότων που συγκροτούν την παρούσα έχω διεξέλθει το φάκελο της υπόθεσης. Ως προ τη σχετική δυνατότητα παραπέμπω στην απόφαση Κύπρος Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (αρ.1) (1999) 1 ΑΑΔ 956,
Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ (1992) 1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd (2000) 1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd, (2012) 1 ΑΑΔ 1460, Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα (2010) 1 ΑΑΔ 195 και η πιο πρόσφατη απόφαση Χ. Χατζηκυριάκου κ.ά ν. M.L Property Solution Ltd, Πολιτική Έφεση Ε36/17, ημερομηνίας 30.11.2021.
Μέσα από τον φάκελο της διαδικασίας προκύπτει ότι επίκεντρο της παρούσας αίτησης / έφεσης είναι η ειδοποίηση τύπου ΙΑ ημερομηνίας 12.23.2Ο16. Η εν λόγω ειδοποίηση καταγράφει ότι αποστέλλεται από την Themis Portofolio Management Ltd εκ μέρους και για λογαριασμό της Themis Portofolio (S1) Management Holdings Ltd.
Περαιτέρω προκύπτει μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση/ έφεση, ημερομηνίας 4.5.2026 ότι για το ίδιο ακίνητο επιχειρήθηκε η εκποίηση του δια πλειστηριασμού τρεις φορές κατά το παρελθόν.
Ειδικότερα, η προτιθέμενη διάδικος, απέστειλε ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» προς τους αιτητές – εφεσείοντες ημερομηνίας 06.11.23. Η εν λόγω ειδοποίηση, είναι Τεκμήριο 8 επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση έφεσης και αποτελεί στοιχείο του περιεχομένου του φακέλου. Για την πιο πάνω ειδοποίηση, είχε καταχωρηθεί η αίτηση/ έφεση 83/2023 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου. Καθ’ ης η αίτηση στην εν λόγω διαδικασία, ήταν η προτεινόμενη εφεσίβλητη 2. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 9 επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση έφεσης. Ακολούθως, επιδόθηκε νέα ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» και πάλι από την προτεινόμενη εφεσίβλητη στις 14.06.24. Η εν λόγω ειδοποίηση, είναι το Τεκμήριο 10 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση / έφεση. Εναντίον της πιο πάνω ειδοποίησης καταχωρήθηκε η αίτηση/έφεση 51/2024 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, στην οποία εφεσίβλητη ήταν η προτεινόμενη εφεσίβλητη 2. Περαιτέρω, για το ίδιο ακίνητο, στάλθηκαν και ειδοποιήσεις τύπου «ΙΑ» ημερομηνίας 06.06.25, Τεκμήριο 14 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση έφεσης. Ακολούθως, καταχωρήθηκε η αίτηση/έφεση 40/2025, στην οποία και πάλι εφεσίβλητη ήταν η προτεινόμενη εφεσίβλητη 2.
Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι οι ίδιοι αιτητές στην παρούσα καταχώρησαν τρεις αιτήσεις/ εφέσεις στο παρελθόν. Σε όλες τις αιτήσεις/ εφέσεις, εφεσίβλητη ήταν η προτεινόμενη διάδικος. Μέσα από τα σχετικά τεκμήρια που έχουν καταχωρήσει οι ίδιοι οι αιτητές στην αίτηση έφεσής τους, προκύπτει ότι οι εν λόγω αιτήσεις / εφεσεις αφορούσαν το ίδιο ακίνητο και ο πλειστηριασμός επρόκειτο να διενεργηθεί από την προτεινόμενη εφεσίβλητη.
Περαιτέρω προκύπτει από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση/ έφεση, ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις τύπου «ΙΑ» ημερομηνίας 12.03.26 επιδόθηκαν προσωπικά στους αιτητές. Ως δέχθηκε η συνήγορος τους, οι επίδικες ειδοποιήσεις «ΙΑ» επιδόθηκαν στους αιτητές στις 27.03.26.
Τέλος, ως προκύπτει από το αιτητικό της αίτησης και δεν αμφισβητείται οι εταιρείες Themis Portofolio Management Ltd και Themis Portofolio (S1) Management Holdings Ltd είναι δυο διαφορετικά νομικά πρόσωπα και φέρουν διαφορετικό αριθμό εγγραφής εταιρείας.
Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την εξέταση της νομικής πτυχής της υπόθεσης.
Νομική πτυχή
Στην υπό κρίση υπόθεση αυτό που παρέμεινε επίδικο είναι η προσθήκη της προτεινόμενη εφεσίβλητης ως διαδίκου στη διαδικασία.
Κατ’ αρχάς σημειώνω ότι η εκδίκαση των αιτήσεων/ εφέσεων διέπεται από τους παλαιούς θεσμούς πολιτικής δικονομίας. Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου ρυθμίζεται από τη Δ.9 θ. 10, η οποία προνοεί τα ακόλουθα:
«No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.»
Ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου θεμελιακή είναι η απόφαση Mepa Underwriting Management Limited και Άλλοιν. Aγροτικής Aνώνυμης Eλληνικής Eταιρείας Γενικών Aσφαλίσεων (1997) 1 ΑΑΔ 772, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Όπως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Βλ. Van Gelder, Apsimon & Co v. Sowerby Bridge United District Flour Society [1890] 44 Ch D 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co [1895] 2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co v. McIlwraith & Co [1896] 2 Q.B. 464, C.A., Ideal Films Ltd v. Richards [1927] 1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres [1893] 1 Q.B. 422, Robinson v. Geisel [1894] 2 Q.B. 688).»
Ενώ, ως προς τους παράγοντες οι οποίοι είναι καθοριστικοί για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας των δικαστηρίων, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα :
«Αυτό που πρωτίστως εξετάζεται από το δικαστήριο στη διαδικασία προσθήκης εναγομένου είναι κατά πόσο ο προτεινόμενος εναγόμενος είναι ένας αναγκαίος διάδικος.»
Στη υπόθεση Perihan Mustafa Korkut ή Eyiam Perihan ν. Απόστολου Γεωργίου διά του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του Χαράλαμπου Χ. Ζόππου ( Αρ. 1), (2007) 1 Α.Α.Δ. 1213, λέχθηκαν τα ακόλουθα:
“Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9, θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται.
Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd. κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 772).”
Παράλληλα, στην υπόθεση Cyproman Services Ltd v. Martin John Coward, Π.Ε 140/12, ημερομηνίας 4.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A162, επανεπιβεβαιώθηκε η αρχή ότι το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια να προβεί στη συνένωση προσώπου ως διαδίκου εφόσον η παρουσία του κρίνεται αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του.
Από τις πιο πάνω αυθεντίες προκύπτει ότι το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου ανέκαθεν ενέπιπτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το βασικό κριτήριο που πρέπει να ικανοποιηθεί είναι ο προτεινόμενος διάδικος να είναι αναγκαίος διάδικος.
Ο καθορισμός όμως του εάν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι, συναρτάται με τα επίδικα θέματα, όπως αυτά προσδιορίζονται από τα δικόγραφα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Παπαχριστοφόρου κ.α. ν. Χαραλάμπους (1991) 1 Α.Α.Δ. 906, Χ"Δαυϊδ ν. Χ"Δαυϊδ (1992) 1 Α.Α.Δ. 1176, Οδυσσέως ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ (2001) 1 Α.Α.Δ. 1372 και η πιο πρόσφατη Βασιλική Αγρότου ν. Ιωάννα Αγρότου Π.Ε 288/2010, ημερομηνίας 31.5.2016.
Επομένως, αναδύεται η ανάγκη να εξεταστεί το κατά πόσο η προτεινόμενη εφεσίβλητη αποτελεί αναγκαίο διάδικο. Επί του προκειμένου, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η προτεινόμενη εφεσίβλητη είναι η ενυπόθηκος δανειστής και η εταιρεία που προωθεί τη διαδικασία πλειστηριασμού. Το γεγονός ότι η προτεινόμενη εφεσίβλητη είναι η ενυπόθηκος δανειστής την καθιστά αναπόφευκτα αναγκαίο διάδικο σε αίτηση για ακύρωση πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου.
Όμως το ζήτημα δεν τελειώνει στην πιο πάνω διαπίστωση. Όπως προνοεί το άρθρο 44Γ (2) η αίτηση/ έφεση πρέπει να καταχωρηθεί εντός 45 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ. Στην υπό κρίση υπόθεση η ειδοποίηση ΙΑ επιδόθηκε στους αιτητές στις 27.3.2026. Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η κυρία ένσταση των καθ’ ων η αίτηση η οποία έγκειται στο ότι τυχόν έγκριση της αίτησης ισοδυναμεί με επέκταση του χρόνου καταχώρησης της αίτησης έφεσης πέραν των 45 ημερών και ότι δεν μπορεί να επιτραπεί η προσθήκη διαδίκου μετά τη λήξη της περιόδου παραγραφής ενός δικαιώματος.
Σε σχέση με το πιο πάνω ζήτημα, διαφωτιστική είναι η απόφαση Γεωργίου Ρίτα ν. Γιαννάκη Φιλιαστίδη και Άλλου (2013) 1 ΑΑΔ 526, όπου επιδοκιμάστηκε η ακόλουθη προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου:
«Ένας σοβαρός παράγοντας όταν ζητείται η προσθήκη εναγομένου είναι το κατά πόσο ο προτιθέμενος εναγόμενος θα μπορούσε να θέσει θέμα παραγραφής. Κατά κανόνα, δεν δίδεται άδεια για προσθήκη μετά την εκπνοή της προθεσμίας (Manchester Lines Ltd, ανωτ., P.T. Kiani Kertas v. Interorient Navigation Company Ltd (Αρ. 1) (2001) 1 Α.Α.Δ. 300). Η ίδια αρχή πρέπει να ισχύει και όταν τίθεται θέμα απώλειας δικαιώματος ή ουσιαστικού επηρεασμού, είτε των άμεσα εμπλεκομένων ως διαδίκων, είτε όσων έχουν νόμιμα συμφέροντα στην υπόθεση.»
Το γεγονός ότι η ενδεχόμενη παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος επηρεάζει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις έχει επιβεβαιωθεί και στη πρόσφατη απόφαση Τσιάκκιρου ν. Atlantic Insurance Co Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 177/2015, ημερομηνίας 22.11.2023.
Το ζήτημα συνδέεται και με την ενεργοποίηση των προνοιών της Δ.9 θ.11, η οποία ορίζει ότι σε περίπτωση προσθήκης ή αντικατάστασης διάδικου “proceedings shall be continued as if the new defendant had originally been made a defendant.”
Έτσι, γίνεται δεκτό στη νομολογία ότι η προσθήκη διαδίκου ανατρέχει πίσω στο χρόνο καταχώρισης του εκάστοτε ενδίκου διαβήματος. Σχετικά παραπέμπω στις αποφάσεις Νεοφύτου ν. Malak κ.ά Πολιτική Έφεση 118/2012 ημερομηνίας 21.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A297. και C.M.A. Holdings ν. Τράπεζας Κύπρου Δημοσία Εταιρεία Λτδ Πολιτική Έφεση 265/2014, ημερομηνίας 21.12.2018.
Σε σχέση με το ζήτημα προσθήκης διαδίκου και τη σχέση του με το ζήτημα της παραγραφής ιδιαίτερα καθοδηγητική είναι η απόφαση Νεοφύτου ν. Malak ( ανωτέρω) όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά :
«Εφόσον το σύνολο των γεγονότων είναι γνωστά στον προτιθέμενο ενάγοντα αναδύεται αγώγιμο δικαίωμα και βάση αγωγής. Εναπόκειται βεβαίως στον έχοντα απαίτηση διάδικο να κρίνει εναντίον ποιού ή ποιών εναγομένων επιθυμεί να εγείρει την αγωγή, (The Supreme Court Practice 1970, Vol. 1, σελ. 169, σχόλια στο O.15 r.6/9). Όλα τα γεγονότα πρέπει όμως να είναι αδιαψεύστως γνωστά για την επιλογή αυτή. Διαφορετικά επιτρέπεται ως θέμα δικαίου η προσθήκη διαδίκου ακόμη και αν η τροποποίηση ή προσθήκη επιδιώκεται μετά τη λήξη της περιόδου παραγραφής υπό την προϋπόθεση ότι διαπιστώνεται καλόπιστο λάθος στο όνομα ή το διάδικο και το λάθος αυτό δεν αφήνει αμφιβολία ως προς την πραγματική ταυτότητα του διαδίκου, (The Supreme Court Practice 1970 - ανωτέρω - σελ. 172, σχόλια στο O.15/6/14).
(υπογράμμιση δική μου)
Προκύπτει, συνεπώς, ότι η επιλογή του διαδίκου εναπόκειται στο πρόσωπο που αποτείνεται στο δικαστήριο και ότι κατά κανόνα δεν δίδεται άδεια για προσθήκη μετά την εκπνοή της περιόδου παραγραφής. Όμως, όταν τα γεγονότα δεν είναι αδιαψεύστως γνωστά στον ενάγοντα επιτρέπεται η προσθήκη διαδίκου μετά την πάροδο της περιόδου παραγραφής, υπό την προϋπόθεση ότι το λάθος στον διάδικο οφείλεται σε καλόπιστο λάθος και το λάθος αυτό δεν αφήνει αμφιβολία ως προς την πραγματική ταυτότητα του διαδίκου.
Επομένως, αναδύεται η ανάγκη να κριθεί το κατά πόσο τα κρίσιμα γεγονότα ήταν αδιαψεύστως γνωστά στους αιτητές πριν την καταχώρηση της αίτησης/ έφεσης και σε περίπτωση καταφατικής απάντησης το κατά πόσο το λάθος στον διάδικο ήταν καλόπιστο.
Στην υπό κρίση υπόθεση το ζήτημα είναι ξεκάθαρο. Οι ίδιοι ενυπόθηκοι οφειλέτες είχαν λάβει τρεις ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ στο παρελθόν από την προτεινόμενη εφεσίβλητη. Ουδεμία αναφορά υπάρχει περί το ότι τυχόν υπήρξε μεταβολή στο πρόσωπο του ενυπόθηκου δανειστή. Οι ίδιοι οι αιτητές καταχώρησαν μάλιστα όχι μια, άλλα τρεις αιτήσεις / εφέσεις με εφεσίβλητη την ενυπόθηκη δανειστή, ήτοι την προτεινόμενη διάδικο. Επομένως, ήταν αδιαψεύστως γνωστό το ποιος ήταν ο ενυπόθηκος πιστωτής, αλλά οι αιτητές γνώριζαν και πολύ καλά εναντίον ποιου προσώπου έπρεπε να στραφούν. Συνεπώς ήταν σαφή και αδιαψεύστως γνωστά όλα τα γεγονότα που αφορούσαν τον διάδικο.
Ακόμα όμως και αδιαψεύστως γνωστά να μην ήταν τα γεγονότα δεν έχει εξηγηθεί πως προέκυψε το λάθος και αντί του ορθού διαδίκου τέθηκε ως διάδικος λάθος νομικό πρόσωπο. Η ειδοποίηση τύπου ΙΑ ήταν σαφής ως προς το πρόσωπο που ήταν ο ενυπόθηκος πιστωτής.
Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις το να δοθεί άδεια προσθήκης διαδίκου ενώ η προθεσμία για καταχώρησης αίτησης έφεσης εναντίον του προτεινόμενου διάδικου έχει παρέλθει προ πολλού δεν μπορεί να επιτραπεί.
Κατάληξη
Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση στον βαθμό που αφορά την προσθήκη διαδίκου απορρίπτεται. Ως προς το αιτητικό Α της αίτησης εγκρίνεται. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδά της.
Τροποποιημένη αίτηση έφεση να καταχωρηθεί μέχρι 8.6.2026. Τροποποιημένη ένσταση να καταχωρηθεί μέχρι 9.6.2026.
…………………………………….
Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο