ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
Ενώπιον: Λ. Χαβιαρά Ε.Δ.
Αρ. Αγ. 111/2022
Μεταξύ:
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ
Ενάγουσα
-και-
1.ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
2.ΛΟΥΚΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
3.ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΑΝΤΡΕΟΥ
4.ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΝΤΡΕΟΥ
5.ΜΟΔΕΣΤΑ ΑΝΤΡΕΟΥ
6.ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΝΤΡΕΟΥ
Εναγόμενοι
Ημερομηνία: 24.2.2026
Εμφανίσεις:
Για την Ενάγουσα: κ. Μηνά
Για τον Εναγόμενο 2: κ. Χατζηπαναγιώτου
ΑΠΟΦΑΣΗ
(Αναφορικά με τα έξοδα μόνο)
Στις 20.2.2026 η πλευρά της Ενάγουσας ζήτησε άδεια, όπως σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, 3, 4, 5 και 6 αγωγή και ανταπαίτηση αποσυρθούν ως εξωδίκως διευθετηθείσες χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα και σε σχέση με τον Εναγόμενο 2 όπως η αγωγή αποσυρθεί επίσης ως εξωδίκως διευθετηθείσα με την κάθε πλευρά να επωμίζεται τα έξοδα της.
Η πλευρά των Εναγόμενων 1, 3, 4, 5 και 6 συμφώνησε επομένως η αγωγή και η ανταπαίτηση σε σχέση με αυτούς αποσύρθηκαν χωρίς έξοδα. Σημειώνω ότι η αγωγή αποσύρθηκε και σε σχέση με τον Εναγόμενο 2 καθότι δεν υπήρξε ένσταση. Το ζήτημα που παραμένει να εξεταστεί προκύπτει από το ότι η πλευρά του Εναγόμενου 2 συμφώνησε να αποσυρθεί η αγωγή, με τον κ. Χατζηπαναγιώτου να αναφέρει ότι δεν απασχολεί τον Εναγόμενο 2 κατά πόσο διευθετήθηκε ή όχι καθότι δεν έπρεπε ποτέ να κινείτο εναντίον του η Ενάγουσα, ζήτησε όμως όπως επιδικαστούν τα έξοδα υπέρ του Εναγόμενου 2. Ο συνήγορος της Ενάγουσας διαφώνησε και εισηγήθηκε ότι διαταγή με την οποία κάθε πλευρά θα επωμιστεί τα έξοδα της είναι ορθότερη υπό τις περιστάσεις.
Και οι δυο πλευρές αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις θέσεις τους με γραπτά κείμενα που παραθέσαν στο Δικαστήριο. Το περιεχόμενο και οι εισηγήσεις των διαδίκων έχουν μελετηθεί προσεκτικά από το Δικαστήριο, έστω και αν στην παρούσα δεν γίνεται αναλυτική αναφορά και επανάληψη στο περιεχόμενο των αγορεύσεων τους.
Σύμφωνα με την Δ.59 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας:
«Subject to the provisions of any law or Rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund. »
Καθίσταται πρόδηλο από το πιο πάνω λεκτικό ότι η επιδίκαση εξόδων τελεί υπό την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου (βλ. επίσης άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου μάλιστα στην επιδίκαση εξόδων είναι ευρεία παραμένει όμως εξουσία η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά (βλ. Μαυρονικόλα ν Ξάνθου (2016) 1 Α.Α.Δ. 1366). Ο γενικός κανόνας είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας (βλ. Φιλίππου ν. Φιλίππου (1990) 1 Α.Α.Δ. 890, Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου (1996) 1 Α.Α.Δ. 477, Μιχαηλίδου ν. Μάρκου (2005) 1 Α.Α.Δ. 1020).
Στην υπόθεση Ζαβρού πιο πάνω τονίστηκε ότι:
«Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικαζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός, που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται.»
Στην υπόθεση Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου (2004) 1 Α.Α.Δ. 218 αναφέρθηκε ότι:
«Τα έξοδα αποτελούν το συντελεστή επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας των χειρισμών των διαδίκων, σε σχέση με τη δικαστική διαδικασία.»
Στην Φιλίππου, στην οποία κάνει αναφορά η Ζαβρού ανωτέρω και η οποία προηγήθηκε χρονικά επισημάνθηκαν επίσης τα πιο κάτω:
«Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή...»
Στην βάση των πιο πάνω, στις πλείστες των περιπτώσεων, προβάλλει ξεκάθαρα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται σε επιδίκαση εξόδων. Δεν αποκλείεται όμως διαφορετική διαταγή εάν λαμβάνοντας υπόψιν την συμπεριφορά των διαδίκων δικαιολογείται απόκλιση από τον κανόνα. Τούτο δε προκύπτει να υποστηρίζεται τόσο από την προσέγγιση των δικών μας Δικαστηρίων όσο και της Αγγλίας στην βάση της αρχής ότι, όποιος προκαλεί δημιουργία εξόδων στον αντίδικο του χωρίς νόμιμη αιτία τότε θα πρέπει να αποζημιώσει τον άλλο. Με τον τρόπο αυτό τίθεται το βάρος τόσο σε ενάγοντα να μην προωθεί αβάσιμες διαδικασίες αλλά και σε εναγόμενο να μην προωθεί αβάσιμες υπερασπίσεις (βλ. Σύγγραμμα Zuckerman Civil Procedure παρ. 26.31). Στην Αγγλική υπόθεση Arkin v Borchard Lines Ltd [2005] EWCA Civ. 655 ο Lord Phillips M.R. ανάφερε τα πιο κάτω:
«The main principle that underlies the rule is that if one party causes another unreasonably to incur legal costs he ought as a matter of justice to indemnify that party for the costs incurred. A defendant who has wrongfully injured a claimant and who has refused to pay the compensation due should pay the costs that he has caused the claimant to incur, so that the claimant receives a full indemnity. A claimant who brings an unjustified claim against a defendant so that the defendant is forced to incur legal costs in resisting that claim should indemnify the defendant in respect of the costs he has caused the defendant to incur. Causation is usually a vital factor when considering whether to make an award of costs against a party. »
Στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Ρ.Ε. Lithos Stone It (Natural Stones & Marbles) Ltd ν. Δημήτρη Δημητρίου (2011) 1 Α.Α.Δ. 1985 η διαδικασία είχε διακοπεί και το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της έφεσης είχε αναφέρει ότι σε «περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση.»
Το ζήτημα όμως της διακοπής της διαδικασίας αφορά στο σύνολο της και διέπετε από την Δ.15 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η υπό εξέταση περίπτωση αφορά σε απόσυρση της διαδικασίας.
Στην Παπακοκκίνου κ.α. ν. Κουρέα κ.α. (2002) 1 Α.Α.Δ 1833 η αγωγή πρωτόδικα για ένα εκ των εναγόμενων είχε αποσυρθεί κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων και το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ορθή την επιδίκαση εξόδων υπέρ του καθότι θεωρήθηκε ότι με τον τρόπο αυτό, δηλαδή την απόσυρση, αναγνωρίστηκε από τις ενάγουσες / εφεσείουσες ότι το όνομα του λανθασμένα συμπεριλήφθηκε στα άτομα εναντίον των οποίων θα εγειρόταν η αγωγή.
Στην Αγγλική υπόθεση Scherer v Counting Instruments Ltd [1986] 1 WLR 615, στην οποία καθορίστηκαν οι αρχές τις οποίες το Δικαστήριο πρέπει να ακολουθεί όταν θα επιδικάσει έξοδα, αναφέρθηκε ότι ο συνήθης κανόνας είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Το μέρος που διαπιστώνεται ότι είτε αδικαιολόγητα («unjustifiably») ήγειρε διαδικασία εναντίον άλλου μέρους είτε ήταν η αιτία για άλλο μέρος να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του πρέπει να επωμίζεται τα έξοδα.
Έχει επίσης την σημασία του να αναφερθεί ότι, στο Σύγγραμμα Blackstone’s Civil Practice 2018 στην σελ. 1198 επισημαίνεται ότι, «δεν απαιτείται από ένα Δικαστήριο να επιδικάσει έξοδα. Ο κανονισμός CPR 44.2(2) αρχίζει με τις λέξεις ‘Αν το δικαστήριο αποφασίσει να δώσει διαταγή για έξοδα’. Όπου το δικαστήριο αισθάνεται ότι η ορθή άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας οδηγεί στο να μην εκδοθεί διαταγή για έξοδα, δύναται να αρνηθεί να δώσει οποιαδήποτε διαταγή…Αν δεν υπάρχει γενικά νικητής, μια εναλλακτική με την οποία επιτυγχάνεται στην ουσία το ίδιο αποτέλεσμα είναι να εκδώσει ξεκάθαρη διαταγή ότι δεν θα επιδικαστούν έξοδα».
Κάθε περίπτωση όμως πρέπει να κριθεί στη βάση των δικών της περιστατικών και δεδομένων. Ερχόμενος τώρα στην παρούσα περίπτωση, ο λόγος για τον οποίο η πλευρά του Εναγόμενου 2 ζητά όπως τα έξοδα επιδικαστούν υπέρ του είναι γιατί από τότε που καταχώρησε υπεράσπιση στις 15.9.2022 ήγειρε την θέση ότι, ουδέποτε υπόγραψε σύμβαση δανείου με την Ενάγουσα καθότι η υπογραφή του είχε πλαστογραφηθεί και επί τούτου προέβη σε καταγγελία στην Αστυνομία.
Η πλευρά της Ενάγουσας πρόβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου ως μοναδικό λόγο για τον οποίο αποσύρει την διαδικασία, την εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης. Με απλά λόγια την εξόφληση.
Σημειώνω βεβαίως ότι τα όσα έχουν συμπεριλάβει οι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους ως προς τα γεγονότα, δεν μπορούν να εξισωθούν με μαρτυρία. Οι πιο πάνω πληροφορίες όμως αντλούνται από την δικογραφία, την επικοινωνία των διαδίκων μέσω του ηλεκτρονικού φάκελου της υπόθεσης καθώς και τις δηλώσεις τους επί του πρακτικού του Δικαστηρίου.
Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν τέθηκε ποτέ θέμα ότι η επιλογή της Ενάγουσας να αποσύρει την απαίτηση της αφορούσε την όποια προβληθείσα υπεράσπιση από πλευράς Εναγόμενου 2 ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο ασύνδετο με διευθέτηση της απαίτησης της, όπως θα ήταν για παράδειγμα ο εντοπισμός κάποιας αδυναμίας ή λάθους στην υπόθεση της. Δεν έχει δηλαδή επηρεαστεί για την Ενάγουσα η πορεία της υπόθεσης από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι την ημέρα που επήλθε η διευθέτηση από τα όσα ήγειρε ο Εναγόμενος 2 στην υπεράσπιση του και τα οποία δεν έχουν εξεταστεί μέσω μαρτυρίας από το Δικαστήριο ούτως ώστε να κριθεί σε ποιο βαθμό θα μπορούσαν να επιτύχουν απαλλαγή του σε προγενέστερο στάδιο ή κατά πόσο αδικαιολόγητα συμπεριλήφθηκε ως εναγόμενος στην διαδικασία. Ούτε βεβαίως λήφθηκε από μέρους του οποιοδήποτε διάβημα στην διαδικασία προς τούτο.
Ο μόνος λόγος για τον οποίο αποσύρθηκε η αγωγή είναι η εξόφληση, η οποία επήλθε μετά την καταχώρηση της.
Στην βάση όλων των πιο πάνω και έχοντας κατά νου ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά κατόπιν συνεκτίμησης όλων των σχετικών παραμέτρων, κρίνω ορθότερο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της . Τυχόν αντίθετες διαταγές για έξοδα ακυρώνονται.
(Υπ.) .....................................
Λ. Χαβιαράς,Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο