ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Πετρίδου, Ε.Δ.

 

Αίτηση (Έντυπο 33) αρ.: 16Φ/2025

 

Μεταξύ:

 

1.    Lois Builders Ltd

2.    Lois Parking Ltd

 

Αιτήτριες

-και-

 

1.    Οργανισμός Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας ΟΚΥπΥ

2.    Axeria Iard

3.    Eurobank Cyprus Ltd

4.    Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ

 

Καθ’ ων η Αίτηση

 

Ημερομηνία: 28 Ιουλίου 2025

 

Εμφανίσεις:

Για τις Αιτήτριες: κ. Κλ. Πλατύς

 

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

(στην αίτηση ημερ. 25.7.2025 για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων)

(Δοθείσα αυθημερόν)

 

Με την παρούσα Αίτηση, οι Αιτήτριες επιζητούν, μονομερώς, την έκδοση των ακόλουθων ενδιάμεσων διαταγμάτων, το λεκτικό των οποίων καταγράφω αυτούσιο:

 

Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή παρεμποδίζει την Καθ’ ης η Αίτηση 1 και/ή τους υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένα υπό αυτήν πρόσωπα και/ή οιαδήποτε νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους και/ή για λογαριασμό της, από το να καταθέσουν και/ή να απαιτήσουν και/ή να προωθήσουν και/ή κατασχέσουν και/ή να λάβουν οποιαδήποτε θετικά διαβήματα που θα αντιστοιχούν σε εξαργύρωση και/ή να εξαργυρώσουν και/ή εισπράξουν το ποσό των €500.000,00 (πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ) (το «Ποσό Εγγύησης Προκαταβολής 1») που αντιστοιχεί στην Εγγυητική Επιστολή No. BGAX-10057 ημερ. 15/4/2024, με ημερομηνία λήξης την 8/10/2025 (η «Εγγυητική Επιστολή Προκαταβολής 1») που εκδόθηκε από την AXERIA WARD (Καθ’ ης η Αίτηση 2) και αφορά στο Συμβόλαιο Αρ. Α.Ο. 22/23 και/ή 307/2023 (το «Συμβόλαιο») που υπεγράφη μεταξύ της Αιτήτριας 1 (εφεξής η «Αιτήτρια») και της Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή οποιοδήποτε μέρος του Ποσού Εγγύησης Προκαταβολής και/ή να υποβάλουν αίτημα για απόσυρση και/ή ρευστοποίηση και/ή εκταμίευση χρημάτων από την Εγγυητική Επιστολή Προκαταβολής 1 που έχει παραδώσει η Αιτήτρια προς την Καθ' ης η Αίτηση 1 σε σχέση με το έργο Ανακαίνιση και Επέκταση της Υφιστάμενης Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ) στο Νοσοκομείο Αρχ. Μακαρίου Γ’ (το «Έργο»), μέχρι την τελική εκδίκαση της απαίτησης της Αιτήτριας, ως αυτή θα ακολουθήσει και/ή καταχωρηθεί ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων, αναφορικά με το νομότυπο των ειδοποιήσεων τερματισμού του Έργου ημ. 21/7/2025 και/ή 23/7/2025 και/ή της απαίτησης που θα ακολουθήσει και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.

 

Β. Διάταγμα το οποίο να απαγορεύει και/ή παρεμποδίζει την Καθ' ης η Αίτηση 2 και/ή τους υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένα υπό αυτήν πρόσωπα και/ή οιαδήποτε νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους και/ή για λογαριασμό της να προχωρήσουν σε πληρωμή του Ποσού Εγγύησης Προκαταβολής 1 και/ή ρευστοποίηση και/ή εκταμίευση της Εγγυητικής Επιστολής Προκαταβολής 1 προς την Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή προς οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.

 

Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή παρεμποδίζει την Καθ’ ης η Αίτηση 1 και/ή τους υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένα υπό αυτήν πρόσωπα και/ή οιαδήποτε νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους και/ή για λογαριασμό της, από το να καταθέσουν και/ή να απαιτήσουν και/ή να προωθήσουν και/ή κατασχέσουν και/ή να λάβουν οποιαδήποτε θετικά διαβήματα που θα αντιστοιχούν σε εξαργύρωση και/ή να εξαργυρώσουν και/ή εισπράξουν το ποσό των €482.350,00 (τετρακοσίων ογδόντα δύο χιλιάδων τριακόσια πενήντα ευρώ) (το «Ποσό Εγγύησης Προκαταβολής 2») που αντιστοιχεί στην Εγγυητική Επιστολή No. MD2335662194 ημερ. 27/12/2023, με ημερομηνία λήξης την 8/10/2025, ως τροποποιήθηκε με την Εγγυητική Επιστολή ημ. 16/4/2024 (η «Εγγυητική Επιστολή Προκαταβολής 2») που εκδόθηκε από την EUROBANK CYPRUS LTD (Καθ’ ης η Αίτηση 3) και αφορά στο Συμβόλαιο Αρ. Α.Ο. 22/23 και/ή 307/2023 (το «Συμβόλαιο») που υπεγράφη μεταξύ της Αιτήτριας και της Καθ’ ης η Αίτηση 1 και/ή οποιοδήποτε μέρος του Ποσού Εγγύησης Προκαταβολής και/ή να υποβάλουν αίτημα για απόσυρση και/ή ρευστοποίηση και/ή εκταμίευση χρημάτων από την Εγγυητική Επιστολή Προκαταβολής 2 που έχει παραδώσει η Αιτήτρια προς την Καθ’ ης η Αίτηση 1 σε σχέση με το έργο Ανακαίνιση και Επέκταση της Υφιστάμενης Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ) στο Νοσοκομείο Αρχ. Μακαρίου Γ’ (το «Έργο»), μέχρι την τελική εκδίκαση της απαίτησης της Αιτήτριας, ως αυτή θα ακολουθήσει και/ή καταχωρηθεί ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων, αναφορικά με το νομότυπο των ειδοποιήσεων τερματισμού του Έργου ημ. 21/7/2025 και/ή 23/7/2025 και/ή της απαίτησης που θα ακολουθήσει και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.

 

Δ. Διάταγμα το οποίο να απαγορεύει και/ή παρεμποδίζει την Καθ’ ης η Αίτηση και/ή τους υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένα υπό αυτήν πρόσωπα και/ή οιαδήποτε νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους και/ή για λογαριασμό της να προχωρήσουν σε πληρωμή του Ποσού Εγγύησης Προκαταβολής 2 και/ή ρευστοποίηση και/ή εκταμίευση της Εγγυητικής Επιστολής Προκαταβολής 2 προς την Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή προς οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.

 

Ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει και/ή παρεμποδίζει την Καθ’ ης η Αίτηση 1 και/ή τους υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένα υπό αυτήν πρόσωπα και/ή οιαδήποτε νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους και/ή για λογαριασμό της, από το να καταθέσουν και/ή να απαιτήσουν και/ή να προωθήσουν και/ή κατασχέσουν και/ή να λάβουν οποιαδήποτε θετικά διαβήματα που θα αντιστοιχούν σε εξαργύρωση και/ή να εξαργυρώσουν και/ή εισπράξουν το ποσό των €327.450,00 (τριακοσίων είκοσι επτά χιλιάδων τετρακόσια πενήντα ευρώ) (το «Ποσό Εγγύησης Πιστής Εκτέλεσης Συμβολαίου») που αντιστοιχεί στην Εγγυητική Επιστολή No. 00193-02-0893434 ημερ. 4/1/2024, με ημερομηνία λήξης την 28/12/2026 (η «Εγγυητική Πιστής Εκτέλεσης Συμβολαίου») που εκδόθηκε από την EUROBANK CYPRUS LTD (Καθ’ ης η Αίτηση 3) και αφορά στο Συμβόλαιο Αρ. Α.Ο. 22/23 και/ή 307/2023 (το «Συμβόλαιο») που υπεγράφη μεταξύ της Αιτήτριας και της Καθ’ ης η Αίτηση 1 και/ή οποιοδήποτε μέρος του Ποσού Εγγύησης Πιστής Εκτέλεσης Συμβολαίου και/ή να υποβάλουν αίτημα για απόσυρση και/ή ρευστοποίηση και/ή εκταμίευση χρημάτων από την Εγγυητική Πιστής Εκτέλεσης Συμβολαίου που έχει παραδώσει η Αιτήτρια προς την Καθ’ ης η Αίτηση 1 σε σχέση με το έργο Ανακαίνιση και Επέκταση της Υφιστάμενης Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ) στο Νοσοκομείο Αρχ. Μακαρίου Γ’ (το «Έργο»), μέχρι την τελική εκδίκαση της απαίτησης της Αιτήτριας, ως αυτή θα ακολουθήσει και/ή καταχωρηθεί ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων, αναφορικά με το νομότυπο των ειδοποιήσεων τερματισμού του Έργου ημ. 21/7/2025 και/ή 23/7/2025 και/ή της απαίτησης που θα ακολουθήσει και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.

 

ΣΤ. Διάταγμα το οποίο να απαγορεύει και/ή παρεμποδίζει την Καθ’ ης η Αίτηση 4 και/ή τους υπαλλήλους και/ή εντολοδόχους και/ή αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή εξουσιοδοτημένα υπό αυτήν πρόσωπα και/ή οιαδήποτε νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους και/ή για λογαριασμό της να προχωρήσουν σε πληρωμή του Ποσού Εγγύησης Πιστής Εκτέλεσης Συμβολαίου και/ή ρευστοποίηση και/ή εκταμίευση της Εγγυητικής Πιστής Εκτέλεσης Συμβολαίου προς την Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή προς οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο».

 

Μετά την επιφύλαξη της απόφασης του Δικαστηρίου σήμερα, ο συνήγορος των Αιτητριών απέστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα στο Δικαστήριο, με το οποίο ζητούσε την απόσυρση των αιτητικών Γ και Δ, άνευ βλάβης δικαιωμάτων, για τους λόγους που εκεί αναφέρει.

 

Σημειώνω ότι η υπό εξέταση Αίτηση καταχωρήθηκε, στη βάση του Μέρους 23.2(2) των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (στο εξής «οι Κανονισμοί»), πριν την υποβολή Εντύπου Απαίτησης, στη βάση του Εντύπου 33, ήτοι πριν από την έγερση απαίτησης, χωρίς να επιδοθεί αντίγραφό της στους Καθ’ ων η Αίτηση, λόγω, ως καταγράφεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει τούτη, του «κατεπείγοντος, λόγω της απειλής κατάπτωσης των εγγυητικών».

 

Ως προς τη νομική βάση της παρούσας Αίτησης, τούτη βασίζεται, μεταξύ άλλων, στα Μέρη 23 και 25 των Κανονισμών, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60) και το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6). Τα δε γεγονότα στα οποία τούτη στηρίζεται και τα οποία, σύμφωνα με τις Αιτήτριες, δικαιολογούν την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων, περιέχονται σε πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Λοή, ο οποίος είναι Γενικός Διευθυντής της Αιτήτριας 1 και διευθυντής της Αιτήτριας 2.

 

Συνοπτικά, τα γεγονότα που επικαλείται η πλευρά των Αιτητριών, είναι τα εξής:

 

Για την ανάθεση της ανακαίνισης και επέκτασης της μονάδας εντατικής νοσηλείας νεογνών του Νοσοκομείου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ (στο εξής «το Έργο»), είχε προκηρυχθεί διαγωνισμός προσφορών από πλευράς του Καθ’ ου η Αίτηση 1. Επιτυχών προσφοροδότης ήταν η Αιτήτρια 1 (ο Εργολάβος), στην οποίαν, δυνάμει γραπτής συμφωνίας (η Συμφωνία 307/2023), ανατέθηκε η εκτέλεση του Έργου. Αναθέτουσα Αρχή/Εργοδότης του Έργου είναι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1. Ως ημερομηνία έναρξης των εργασιών του Έργου, τέθηκε η 15.1.2025 και η αρχική ημερομηνία ολοκλήρωσης των εργασιών του η 15.9.2025.

 

Στα πλαίσια των συμβατικών τους υποχρεώσεων, οι Αιτήτριες:

 

(α)      εξασφάλισαν από την Καθ' ης η Αίτηση 4, την εγγυητική πιστής εκτέλεσης του συμβολαίου, για το ποσό των €327.450, με αρ. 00193-020893434 και ημερομηνία λήξης 28.12.2026 (στο εξής «η Εγγυητική Πιστής Εκτέλεσης») (βλ. Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση), προς όφελος του Καθ’ ου η Αίτηση 1.

 

(β)       Επειδή στη βάση του όρου 13.2 της Συμφωνίας, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 κατέβαλε στις Αιτήτριες το ποσό των €982.350, ως προκαταβολή για την κινητοποίηση και μελέτη του Έργου, οι Αιτήτριες, εξασφάλισαν και παρείχαν προς τον Καθ’ ου η Αίτηση 1:

 

(i)            από την Καθ’ ης η Αίτηση 2, την επιστολή εγγύησης της προκαταβολής, για το ποσό των €500.000, με αρ. BGAX-10057 και

(ii)           από την Καθ’ ης η Αίτηση 3, την επιστολή εγγύησης της προκαταβολής, για το ποσό των €482.350 (ποσό το οποίο προέκυψε κατόπιν τροποποίησης της εν λόγω εγγυητικής), με αρ. MD2335662194 και ημερ. λήξης τις 8.10.2025.

 

Ως προκύπτει από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, κατά την εκτέλεση του Έργου προέκυψαν διαφορές μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Τελικά, αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη, με την Αιτήτρια 1, στις 21.7.2025, και τον Καθ’ ου η Αίτηση 1, στις 23.7.2025, προέβηκαν σε καταγγελία/ λύση του επίδικου συμβολαίου για τους διαφορετικούς λόγους που η κάθε πλευρά επικαλείται στις εν λόγω επιστολές της, ως τούτοι εμφαίνονται στα Τεκμήρια 16 και 17. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια 1 απέστειλε γραπτή ειδοποίηση λύσης εργοδότησης της, δυνάμει του όρου 16.2(β) των Γενικών Όρων του Συμβολαίου που πραγματεύεται συστηματική παράλειψη του Εργοδότη να ανταποκριθεί στις συμβατικές υποχρεώσεις του (Τεκμήριο 16). Αντίθετα, η γραπτή ειδοποίηση του Καθ' ου η Αίτηση 1 αναφέρει τερματισμό της σύμβασης, δυνάμει του όρου 15.2 των Γενικών Όρων του Συμβολαίου, ο οποίος αφορά εγκατάλειψη ή υπαναχώρηση του Εργολάβου από το Συμβόλαιο (βλ. Τεκμήριο 17). Με την επιστολή ημερ. 23.7.2025 του Καθ’ ου η Αίτηση 1, αυτός έδωσε ειδοποίηση δυνάμει του όρου 4.2 του Συμβολαίου για την πρόθεση του να προχωρήσει σε ρευστοποίηση των τριών (3) πιο πάνω επίδικων εγγυητικών επιστολών, στη βάση της προκαταβολικής παράβασης του Συμβολαίου από πλευράς του Εργολάβου (Αιτήτριας 1), ως αυτή παρατίθετο στην εν λόγω επιστολή του.

 

Η εξέλιξη αυτή οδήγησε τις Αιτήτριες να καταχωρήσουν την παρούσα Αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε, μονομερώς, στις 25.7.2025 (ημέρα Παρασκευή), και ορίστηκε για Ακρόαση σήμερα.

 

Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να μελετήσει την Αίτηση και όλο το μαρτυρικό υλικό που την υποστηρίζει και τα εκεί συνημμένα τεκμήρια καθ’ όλη τη διάρκεια του σαββατοκύριακου. Έλαβα δε υπόψη και τα όσα αναφέρθηκαν σήμερα στην εμπεριστατωμένη και ικανή αγόρευση του συνηγόρου των Αιτητριών.

 

Για τους λόγους που θα διαφανούν κατωτέρω, δεν είναι αναγκαία, τουλάχιστον στο παρόν στάδιο, η αναφορά στην ουσία της όλης υπόθεσης.

 

Η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων διέπεται δικονομικά από το Μέρος 23 των Κανονισμών. Όταν μάλιστα η αίτηση καταχωρείται πριν από την υποβολή Εντύπου Απαίτησης, όπως είναι η υπό εξέταση περίπτωση, υπεισέρχεται και το Μέρος 25 (Κ. 25.1, Κ. 25.2(1)(α), Κ. 25.2(3) και Κ. 25.3).

 

Το Μέρος 25.2 επί του οποίου στηρίζεται η υπό κρίση Αίτηση, προνοεί τα ακόλουθα:

 « 25.2. Χρόνος έκδοσης διατάγματος για ενδιάμεση θεραπεία

(1) Διάταγμα για ενδιάμεση θεραπεία μπορεί να εκδοθεί σε οποιοδήποτε χρόνο περιλαμβανομένου του χρόνου:

(α) πριν από την καταχώριση απαίτησης· και

(β) μετά την έκδοση απόφασης.

(2) Ωστόσο:

(α) η παράγραφος (1) τελεί υπό την επιφύλαξη οποιασδήποτε άλλης πρόνοιας σε κανονισμό ή νομοθεσία η οποία προνοεί διαφορετικά·

(β) το δικαστήριο δύναται να χορηγήσει ενδιάμεση θεραπεία πριν από την καταχώριση απαίτησης μόνο αν:

(i) το θέμα είναι επείγον· ή

(ii) υφίστανται άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις.»

 

Σημειώνω, εδώ εξ αρχής, ότι η δυνατότητα που παρέχεται από το Μέρος 23.2(2) των Κανονισμών (για καταχώρηση Αίτησης πριν την έγερση Απαίτησης) δεν αποτελεί ζήτημα επιλογής του διαδίκου, δηλαδή δεν είναι ζήτημα του τελευταίου αν θα προωθήσει την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων στο πλαίσιο Απαίτησης ή Αίτησης πριν την καταχώρηση απαίτησης. Το ζήτημα είναι, ως θα διαφανεί κατωτέρω, δικαιοδοτικό (βλ. μεταξύ άλλων, Πολιτική Αίτηση αρ. 7/2025, Αναφορικά με την Αίτηση των David Barry Appel και Rosemary Helen Appel, απόφαση ημερ. 28.1.2025, Αμβροσιάδου Έλενα και Άλλος ν. Martin Coward και Άλλης (2013) 1 ΑΑΔ 78).

 

Επί του προκειμένου, αντλώ καθοδήγηση από την αγγλική σχετική νομολογία, σημειώνοντας ότι οι πρόνοιες του Μέρους 23 των δικών μας Κανονισμών είναι πανομοιότυπες με αυτές του CPR 23 των Αγγλικών Θεσμών και, με όμοιο τρόπο, οι πρόνοιες του Μέρους 7 και 8 των δικών μας Κανονισμών, με αυτές των CPR 7 και 8 των Αγγλικών Θεσμών που αφορούν τις διαδικασίες απαίτησης. Έχω εντοπίσει κάποιες πρωτόδικες αποφάσεις[1] που εκδόθηκαν μέχρι στιγμής από τα κυπριακά δικαστήρια, από τις οποίες διαφαίνεται μια κοινή προσέγγιση ότι όπου παρέχεται περιθώριο ή δυνατότητα για την καταχώρηση απαίτησης, η αίτηση για ενδιάμεση θεραπεία πρέπει να καταχωρείται στο πλαίσιο εκκρεμούσας διαδικασίας (και δη Απαίτησης).

 

Ενδεικτικά παραπέμπω, στην Αίτηση (Έντυπο αρ. 33) αρ.: 9/2024 (Επ. Δικ. Λάρνακας), 1. Palisades Greek Holdings X SMSA κ.α. v. 1. Kapnos Airport Shuttle Limited κ.α. (απόφαση ημερ. 18.9.2024), όπου η ΠΕΔ κα Κορφιώτη - Πετάση, ανέφερε τα ακόλουθα, σε ότι αφορά τη διαδικασία του Μέρους 23 σε συνάρτηση με το Μέρος 25, και δη τη διαδικασία εξασφάλισης διαταγμάτων πριν από την έγερση Απαίτησης, τα οποία με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και υιοθετώ:

 

«H συγκεκριμένη πρόνοια αποτελεί μια από τις αλλαγές που επέφεραν οι νέοι Κανονισμοί αφού η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος πριν από την έγερση της απαίτησης στη βάση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν ήταν δυνατή. Τούτο, βεβαίως, κατέστη εφικτό σε συνδυασμό με την τροποποίηση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60 με το Ν. 107(Ι)/2024.

 

Ενόψει της πρόσφατης προσθήκης της πιο πάνω πρόνοιας, δεν υπάρχει νομολογία ως προς το τι συνιστά «επείγον θέμα» ή «άλλη ιδιαίτερη περίσταση» ως καθορίζεται στο Μέρος 25.2(2)(β). Καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τη νομολογία ως εξελίχθηκε μέχρι σήμερα στο πλαίσιο εξέτασης των προϋποθέσεων που καθορίζει το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου κατά την εξέταση αιτήματος για χορήγηση θεραπείας μονομερώς αλλά και από αγγλικά συγγράμματα και νομολογία αφού το Μέρος 25.2(2) αντιστοιχεί στο αγγλικό Part 25.2. όπου αντί της αναφοράς σε ύπαρξη ιδιαίτερων περιστάσεων, προβλέπεται πως τέτοιο διάταγμα μπορεί να εκδοθεί όταν είναι επιθυμητό για το συμφέρον της δικαιοσύνης.

 

Στη σελίδα 889 του White Book 2021 αναφέρονται τα εξής:

 

«Interim Remedy granted before claim made – urgency and the interests of justice (r. 25.2.(2)(b))

 

The general rule is that an order for an interim remedy may be made at any time; but the court may grant an interim remedy before proceedings have been started only if (i) the matter is urgent, or (ii) it is otherwise desirable to do so in the interests of justice (r.25.2(2)(b)). The court should not entertain an application of which no notice has been given unless either giving notice would enable the defendant to take steps to defeat the purpose of the application or there has been literally no time to give notice before the remedy is required (National Commercial Bank Jamaica Ltd v Olint Corp Ltd (Practice Note) [2009] UKPC 16; [2009] 1 W.L.R. 1405, PC). Some interim remedies have been designed specifically for use before a claim has been made. »

 

Μελέτη των προνοιών του Μέρους 25.2 σε συνδυασμό με το πιο πάνω απόσπασμα από το White Book, δεικνύει, κατά την κρίση μου, πως η δυνατότητα παροχής ενδιάμεσης θεραπείας πριν την έγερση απαίτησης αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα.

 

Στο πλαίσιο εξέτασης των προϋποθέσεων που καθορίζει ο Κανονισμός 25.2(2)(α), παρατηρώ καταρχήν πως δεν έχω διαπιστώσει να υφίσταται άλλη πρόνοια κανονισμός ή νομοθεσία που να προβλέπει διαφορετικά ή να εμποδίζει την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 

 

Παραμένει, λοιπόν, να εξεταστεί κατά πόσον, στη βάση της μαρτυρίας που προσκόμισαν οι Αιτητές, διαπιστώνεται η ύπαρξη επείγοντος θέματος ή άλλων ιδιαίτερων περιστάσεων.

 

Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. ενδεικτικά Βγενόπουλος κ.ά. ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. Ε141/2014, απόφαση ημερομηνίας 13.9.2024 και Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd  (2004) 1 A.A.Δ.203), κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικό του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Σε αριθμό αποφάσεων το Ανώτατο Δικαστήριο υπέδειξε πως λόγοι συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο,  πριν το δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά νόμο συμφέροντά του.  Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντιδίκου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνον, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος. 

 

Οι πιο πάνω αρχές αποτελούν καθοδήγηση ως προς την ερμηνεία του όρου «επείγον» και «ιδιαίτερες περιστάσεις», ενώ κρίνεται ορθό να λεχθεί πως στην περίπτωση εξέτασης της δυνατότητας χορήγησης ενδιάμεσης θεραπείας πριν την έγερση απαίτησης, θα πρέπει να λαμβάνεται επιπροσθέτως υπόψη η φύση της διαφοράς αλλά και η φύση της θεραπείας που ζητείται, και τούτο σε συνάρτηση με την ύπαρξη κάποιας αντικειμενικής αδυναμίας  αναφορικά με την μη καταχώρηση εντύπου απαίτησης στις περιπτώσεις όπου δεν επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος για επιθεώρηση εγγράφων, περιουσίας, αποκάλυψη εγγράφων ή πληροφοριών ώστε να καταστεί εφικτή η καταχώρηση της απαίτησης».

 

Το ζήτημα μπορεί να θεωρηθεί επείγον, σε σημείο που να δικαιολογεί την καταχώρηση αίτησης πριν από την απαίτηση, όταν η τυχόν καθυστέρηση που θα προκαλείτο από την καταχώρηση της απαίτησης θα ήταν τέτοια ώστε να ανέτρεπε το σκοπό της ενδιάμεσης θεραπείας. Τότε και μόνο, το κατεπείγον της αίτησης θα μπορούσε να δικαιολογήσει την καταχώρηση αίτησης πριν από την απαίτηση. Κατά την εξέταση αιτήματος για χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας πριν την έγερση απαίτησης, λαμβάνεται, επομένως, επιπροσθέτως, υπόψη η φύση της διαφοράς, αλλά και η φύση της θεραπείας που ζητείται, και τούτο σε συνάρτηση με την ύπαρξη κάποιας αντικειμενικής αδυναμίας ή δυσκολίας αναφορικά με την μη καταχώρηση εντύπου απαίτησης στις περιπτώσεις όπου δεν επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος για επιθεώρηση εγγράφων, περιουσίας, αποκάλυψη εγγράφων ή πληροφοριών ώστε να καταστεί εφικτή η καταχώρηση της απαίτησης (π.χ στη βάση του Μέρους 25.4, 25.5 ή 31.7). 

 

Η πιο πάνω προσέγγιση είναι ανάλογη με αυτή που ακολουθείται από τα αγγλικά Δικαστήρια. Απόλυτα σχετική είναι η απόφαση Hayes v. Pack [2022] EWHC 2508 όπου εξετάστηκε το τι συνιστά επείγον θέμα ή άλλες περιστάσεις που ενδεχομένως να δικαιολογούν τη χορήγηση θεραπείας πριν από την απαίτηση και υποδείχθηκε πως όπου παρέχεται χρόνος για την καταχώρηση απαίτησης πριν την εξασφάλιση του ενδιάμεσου διατάγματος, το θέμα δεν είναι επείγον σε βαθμό που να δικαιολογεί την παραχώρηση θεραπείας στο πλαίσιο αίτησης ως η υπό εξέταση. Όσον δε αφορά στις ιδιαίτερες περιστάσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την καταχώρηση αίτησης πριν την απαίτηση, αυτές σχετίζονται, μεταξύ άλλων, με θεραπείες που είναι αναγκαίες προκειμένου να καταστήσουν εφικτή την καταχώρηση απαίτησης, όπως τα διατάγματα αποκάλυψης και τα διατάγματα επιθεώρησης. Παραπέμπω στο ακόλουθο, απόλυτα σχετικό, απόσπασμα από την πιο πάνω Αγγλική υπόθεση Hayes v. Pack:

 

«Interim remedy prior to starting claim

 

29. The purpose of an interim injunction is to further the overriding objective of dealing with the case justly. An interim injunction is usually made in extant proceedings to ensure that the purpose of an otherwise viable claim is not defeated without court oversight prior to trial, and that a position is preserved that enables the court to secure the ends of justice at trial: National Commercial Bank Jamaica Ltd v Olint Corp Ltd [2009] UKPC 16 [2009] 1 WLR 1405 PC at [16] - [19].

 

30. A claim is started by issuing a claim form: Civil Procedure Rules Part 7, rule 7.2(1). When issuing a claim form the claimant is required to pay a court issue fee (unless the fee is remitted), to provide a concise statement of the nature of the claim, and to verify the claim form by a statement of truth. This procedural rigour is important. It ensures that there are extant proceedings which the proposed injunction will serve. It enables the court, when deciding whether to grant the injunction, to focus on the issues identified in the claim form (and any particulars of claim). It provides a template against which each of the elements of the test for the grant of interim relief may be assessed, particularly the merits of the claim and the balance of convenience.

 

31. Ms Hayes has not started her claim. In Mr Mott’s skeleton argument, filed on 3 October 2022, he argues that injunctive relief should not be granted before the issue of proceedings. The point is not addressed in Ms Hayes’ witness statement, or in the skeleton argument that was filed on her behalf.

 

32. There is power to grant an interim remedy before a claim has started. The circumstances in which that is permitted are prescribed by the Civil Procedure Rules, Part 25, rule 2(b). That states: “the court may grant an interim remedy before a claim has been made only if—

(i) the matter is urgent; or

(ii) it is otherwise desirable to do so in the interests of justice;…”

 

33. […]

 

34. Alternatively, Ms Peykova said it was desirable in the interests of justice to grant an interim remedy before the issue of a claim form because of the complexity of the proposed claim and the difficult issues that it raises.

 

35. I do not consider that either element of the test in rule 25.2(b) is established.

 

36. […]. The test for urgency in rule 25.2(b)(i) must be assessed in the context of the time available to secure an interim injunction, and the time that is reasonably required to issue a claim form. Where the former exceeds the boundaries of the latter then the matter is urgent: unless an injunction is granted before the issue of proceedings it will be too late. Conversely, where there is ample time to issue proceedings before securing an injunction the matter is not sufficiently urgent to justify the grant of an injunction before starting the claim.

 

37. Ms Hayes has had more than ample time to start her claim. She has not given any good reason for failing to do so. […]

 

38. I do not accept that the need to focus attention on securing injunctive relief means that Ms Hayes could not issue a claim form. Little additional work was required. Even after the respondents drew attention to the point in their skeleton argument, Ms Hayes still did not start her claim or address the reasons for not doing so.

 

39. […]

 

40. As to the interests of justice, there are circumstances where a case is not urgent but where it is in the interests of justice to grant an interim remedy before starting the claim. […] where such relief is necessary in order to enable the applicant to start the claim. Another example is a claim for inspection under section 33(1) of the Senior Courts Act 1981 where that is necessary before the claim is started.

 

41. Here, it is not necessary for Ms Hayes to secure an interim remedy in order to start her claim. She could have started her claim before making the application for an interim remedy, or at the same time as making her application, or even on the day of the hearing. She could have done so at any time within the last month. The complexity or difficulty of the underlying issues does not render it just to grant an interim remedy before starting the claim. On the contrary, it is more desirable that a claim form is issued (and, ideally, that draft particulars of claim are prepared) where the underlying issues are complex or difficult. The court is not assisted in assessing the merits of the claim or the balance of convenience by the absence of a claim form or particulars of claim. […]

 

42. Accordingly, Ms Hayes has not established that the court may grant an interim remedy before she starts her claim. For that reason, I dismiss the application».

 

Κατά συνέπεια, στη βάση των ανωτέρω, τα οποία υιοθετώ και με βρίσκουν σύμφωνη, για να είναι δυνατόν για ένα διάδικο να ξεκινήσει μία διαδικασία μέσω του Μέρους 23.2(2) πρέπει να καταδείξει στο Δικαστήριο την αδυναμία του και/ή το λόγο που δεν μπορούσε ή δεν του επιτρεπόταν να καταχωρήσει την Απαίτηση του εξ αρχής.

 

Έχω αναγνώσει με μεγάλη προσοχή όλο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση. Δεν έχω όμως εντοπίσει, όχι απλά πειστική, αλλά, οποιαδήποτε αναφορά του ομνύοντα επί του λόγου που οι Αιτήτριες προώθησαν την παρούσα διαδικασία, ως αίτηση πριν την καταχώρηση της Απαίτησης τους εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση 1 (Εργοδότη) και γιατί δεν προώθησαν την παρούσα διαδικασία στο πλαίσιο Απαίτησης. Μοναδική αναφορά του ομνύοντα αποτελεί η δικαιολόγηση του κατεπείγοντος και της προώθησης της παρούσας διαδικασίας μονομερώς (ex parte) και όχι το κατεπείγον, στη βάση οποιασδήποτε αδυναμίας, από πλευράς των Αιτητριών, της ετοιμασίας και καταχώρησης απαίτησης (claim form) εξ αρχής, πράγμα που αποτελεί και το ζητούμενο σε περιπτώσεις ως η υπό εξέταση (βλ. Hayes (ανωτέρω)). Σε κανένα σημείο, δεν επικαλείται η πλευρά των Αιτητριών ότι υπήρχε αδυναμία εκ μέρους τους ή άλλοι λόγοι που δεν τους επέτρεπαν να καταχωρήσουν την απαίτηση τους, εξ αρχής, και δη κατά την ημέρα που καταχωρούσαν την υπό κρίση Αίτηση. Ούτε και επιζητείται μέσω της παρούσας διαδικασίας οποιοδήποτε διάταγμα το οποίο είναι απαραίτητο για να τους επιτρέψει να ξεκινήσουν και/ή να καταχωρήσουν την Απαίτηση τους εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση 1. Τουναντίον, ο ίδιος ο ομνύοντας, στην πολυσέλιδη ένορκη του δήλωση, αναφέρεται συγκεκριμένα και λεπτομερώς στις παραβάσεις του Συμβολαίου εκ μέρους του Καθ’ ου η Αίτηση 1 και στους λόγους που κατά την πλευρά των Αιτητριών (και συγκεκριμένα της Αιτήτριας 1), δικαιολογούσαν την λύση του Συμβολαίου, ως επίσης και τις ζημίες που η τελευταία υπέστη συνεπεία αυτών, αναφέροντας, επίσης, ότι αξιώνει, στο πλαίσιο της παρούσας δικαστικής διαδικασίας (pre-action) (βλ. παραγράφους 56-57 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση), κάτι ανεπίτρεπτο, το ποσό των €994.706,73, στη βάση των όρων του επίδικου Συμβολαίου, ενώ καταγράφει και την ζημία που θα υποστεί αν ρευστοποιηθούν οι επίδικες εγγυητικές (βλ. παραγράφους 55-59 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση).

 

Στη βάση όλων των ανωτέρω, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης ήταν αναγκαία πριν από την έγερση της απαίτησης της πλευράς των Αιτητριών, εφόσον από πλευράς τους δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία, στη βάση των οποίων μπορεί να δικαιολογηθεί πως ήταν πρακτικά αδύνατο να καταχωρηθεί το έντυπο απαίτησης τους. Το γεγονός ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 τερμάτισε το συμβόλαιο και έδωσε ειδοποίηση για την είσπραξη των επίδικων εγγυητικών, στις 23.7.2025, δεν θα μπορούσε να εκληφθεί, από μόνο του, ως στοιχείο κατεπείγοντος για να επιλεγεί από τις Αιτήτριες η προώθηση της παρούσας διαδικασίας, δεδομένης της δυνατότητας τους, αντί τούτης (της παρούσας διαδικασίας), να καταχωρούσαν Απαίτηση και στο πλαίσιο της να επιζητούσαν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων (βλ. Hayes (ανωτέρω) και, Αναφορικά με την Αίτηση των David Barry Appel και Rosemary Helen Appel, (ανωτέρω)). Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, δεν έχουν καταδείξει οι Αιτήτριες το κατεπείγον για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων πριν την καταχώρηση της Απαίτησης τους.

 

Επομένως, η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. 

 

Υπό τις περιστάσεις  που έχουν εξηγηθεί πιο πάνω, δεν ενδείκνυται η έκδοση οδηγιών για επίδοση της παρούσας Αίτησης στην άλλη πλευρά. Κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα του Μέρους 25.2(2) των Κανονισμών.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται, χωρίς καμία διαταγή για έξοδα, χωρίς να παρέχεται η δυνατότητα στο Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ουσίας της Αίτησης, αφού η απόρριψη της προκύπτει ως αποτέλεσμα μη εκπλήρωσης του δικαιοδοτικού όρου για την υποβολή της (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση των David Barry Appel και Rosemary Helen Appel, (ανωτέρω) και Αμβροσιάδου Έλενα και Άλλος ν. Martin Coward και Άλλης (ανωτέρω)).

 

 

 

 

(Υπογρ.).…………………….

Ν. Πετρίδου, Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής