ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
Ενώπιον: Χ. Σατσιά, Ε.Δ.
Αρ. Αίτησης: 174 / 2024
Αναφορικά με την εταιρεία P. PARPAS CONSTRUCTION CO LTD (HE11272)
και
Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113
Αίτηση της εταιρείας K. KYTHREOTIS HOLDINGS PUBLIC LTD (HE3363), για εκκαθάριση της εταιρείας P. PARPAS CONSTRUCTION CO LTD
Ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου, 2026
Για την Αιτήτρια: κα Βενιζέλου Κ. για Ι. Μοδίτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.
Για την Καθ’ ης η Αίτηση: κος Μ. Γ. Ιωάννου
ΑΠΟΦΑΣΗ
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
1. Η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε αρχικά στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 15.06.2023. Κατόπιν αίτησης για παραπομπή της στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εκδόθηκε σχετικό διάταγμα και η Αίτηση παραπέμφθηκε και έλαβε τον ως άνω αριθμό.
2. Δια της Αίτησης ζητείται η εκκαθάριση της Καθ’ ης η Αίτηση (εφεξής «Καθ’ ης η Αίτηση» ή «Εταιρεία») στη βάση, μεταξύ άλλων, των άρθρων 203, 204, 210, 211, 212, 213, 214, 216 και 233 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 καθώς και των σχετικών Κανονισμών.
3. Η Αίτηση επιδόθηκε, μεταξύ άλλων, στον Έφορο Εταιρειών κατόπιν σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου, ωστόσο μόνο από πλευράς της Καθ’ ης η Αίτηση καταχωρίστηκε ένσταση.
Β. Η ΑΙΤΗΣΗ
4. Στο σώμα της Αίτησης καθώς και στην ένορκη δήλωση του κύριου Κώστα Κυθραιώτη, ημερ. 15.06.2023 η οποία υποστηρίζει την Αίτηση (εφεξής «ΕΔ Κυθραιώτη»), καταγράφονται τα στοιχεία της Καθ’ ης η Αίτηση, το μετοχικό της κεφάλαιο, ο αριθμός εγγραφής της και ο κύριος σκοπός της.
5. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η Καθ’ ης η Αίτηση συστάθηκε στις 20.07.1978 και το εγγεγραμμένο της γραφείο βρίσκεται στην οδό Στασάνδρου 8, VALENTINE HOUSE, 4ος όροφος, Διαμ. 403 στη Λευκωσία.
6. Την 14.12.2015 στο πλαίσιο της αγωγής με αρ. 11002/2010 το Ε.Δ. Λευκωσίας εξέδωσε απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ’ ης η Αίτηση για το ποσό των €89.000, πλέον τόκο από την 30.12.2010 μέχρι εξοφλήσεως. Διατάχθηκε αναστολή εκτέλεσης της απόφασης για περίοδο 18 μηνών από την 14.12.2015 και εάν εντός του διαστήματος αυτού πληρωνόταν το ποσό των €70.000 πλέον έξοδα ύψους €4.059, η απόφαση θα θεωρείτο ως πλήρως εξοφληθείσα.
7. Η Καθ΄ ης η Αίτηση παρέλειψε να συμμορφωθεί και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να οφείλει στους Αιτητές το προαναφερόμενο ποσό.
8. Την 12.12.2017 καταχωρήθηκε εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση ένταλμα για εκποίηση της κινητής περιουσίας της στη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της, όμως αυτό επιστράφηκε ανεκτέλεστο την 04.01.2018 επειδή η Καθ΄ ης η Αίτηση στερείτο κινητής περιουσίας στην εν λόγω διεύθυνση.
9. Την 04.05.2023 επιδόθηκε μέσω ιδιώτη επιδότη προς την Καθ΄ ης η Αίτηση, μέσω του διευθυντή της Παναγιώτη (άλλως Πανίκου) Πάρπα, ειδοποίηση ημερομηνίας 03.03.2023 με την οποία η Αιτήτρια την καλούσε όπως εντός τριών εβδομάδων από την ημερομηνία επίδοσης της εν λόγω ειδοποίησης εξοφλήσει το προαναφερόμενο εξ αποφάσεως χρέος.
10. Παρά ταύτα, η Καθ΄ ης η Αίτηση παρέλειψε και παραλείπει μέχρι σήμερα να συμμορφωθεί και εξακολουθεί να οφείλει το εν λόγω ποσό προς τους Αιτητές.
11. Τέλος, αναφέρεται ότι η απόφαση του Δικαστηρίου δεν τελεί υπό αναστολή. Η Καθ’ ης η Αίτηση εξακολουθεί να οφείλει ολόκληρο το εξ αποφάσεως χρέος, αδυνατεί να το πληρώσει «ως αναξιόχρεη και ανίκανη» και υπό τις περιστάσεις πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος για την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της.
Γ. Η ΕΝΣΤΑΣΗ
12. Η Ένσταση βασίζεται μεταξύ άλλων στα άρθρα 209, 211(ε), 212 (α), 213 και 213 του Κεφ. 113. Στο σώμα της Ένστασης εκτίθενται τέσσερεις λόγοι ένστασης.
13. Συγκεκριμένα προβάλλονται ως λόγοι ένστασης ότι:
(α) Η Καθ’ ης η Αίτηση είναι αξιόχρεη και έχει τη δυνατότητα να πληρώσει τα χρέη της,
(β) Κατέχει κινητή και ακίνητη περιουσία και επομένως έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της,
(γ) Η Αίτηση και ένορκη δήλωση η οποία τη συνοδεύει είναι λανθασμένες, παραπλανητικές και δημιουργούν σύγχυση καθότι αναφέρονται σε λανθασμένες ημερομηνίες και αριθμούς, και
(δ) Η Αίτηση είναι νόμω αβάσιμη.
14. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η Ένσταση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του κύριου Πανικου Πάρπα, διευθυντή της Καθ’ ης η Αίτηση (εφεξής «ΕΔ Πάρπα»).
15. Στην ΕΔ Πάρπα αναφέρεται, μεταξύ άλλων ότι, η ΕΔ Κυθραιώτη φέρει διαφορετικό αριθμό από αυτόν της αίτησης (ήτοι 247 / 2023) και κατά τον ενόρκως δηλούντα αυτό είναι αρκετό για απόρριψη της αίτησης.
16. Παραδέχεται ότι έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον της Καθ’ ης η Αίτηση και υπέρ της Αιτήτριας και ότι οφείλεται το ποσό της απόφασης.
17. Η Καθ’ ης Αίτηση συστάθηκε πριν από 45 χρόνια και ασχολείται με οικοδομικές και άλλες συναφείς εργασίες. Για πολλά χρόνια η Εταιρεία εργοδοτούσε μεγάλο αριθμό υπαλλήλων και διεκπεραίωσε με επιτυχία μεγάλα οικοδομικά έργα σε διάφορες επαρχίες. Τα τελευταία 15 χρόνια όμως η κρίση στην οικοδομική βιομηχανία επηρέασε δυσμενώς τις εργασίες της. Η δε γενική κρίση του 2013 ήταν η «ταφόπετρα στις εργασίες της οικοδομικής βιομηχανίας».
18. Παρά ταύτα, τα τελευταία χρόνια υπάρχει ανάκαμψη στον οικοδομικό τομέα και η Καθ΄ ης η Αίτηση υποβάλλει προσφορές για ανακαινίσεις κατοικιών και διαμερισμάτων. Το πρόβλημα της Καθ’ ης η Αίτηση είναι πρόβλημα ρευστότητας λόγω των προαναφερόμενων συνθηκών και της έλλειψης δανειοδότησης από τις τράπεζες.
19. Αναφέρει ότι η Καθ’ ης η Αίτηση είναι ιδιοκτήτρια δύο ακινήτων ήτοι, ενός διαμερίσματος στον Πρωταρά στο συγκρότημα Άγιος Ηλίας 2 και ενός οικοπέδου στον Λυκαβητό στη Λευκωσία επί της οδού Μεγάλου Ναπολέοντος. Επιπρόσθετα, η Καθ’ ης η Αίτηση έχει στην ιδιοκτησία της οικοδομικό εξοπλισμό αξίας περίπου €40.000 όπως σκαλωσιές, πόντους (υποστυλώματα), μηχανές ανάμιξης μπετόν, αναβατόρια και άλλα.
20. Τέλος, εισηγείται ότι για τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.
Δ. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΡΟΑΣΗ
21. Ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξέταστηκε και δεν καταχωρίστηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν προσκομίστηκε μαρτυρία από οποιαδήποτε πλευρά, οι δε συνήγοροι υιοθέτησαν το περιεχόμενο των γραπτών τους αγορεύσεων.
22. Σε σχέση με τη διαδικασία η οποία ακολουθήθηκε σχετική είναι η απόφαση στην Αίτηση του κ. Σάββα Ιωάννη Κασπαρή (2013) 1 (Γ) Α.Α.Δ 2476, όπου αναφέρθηκε ότι εταιρικές αιτήσεις, όπως η αίτηση εκκαθάρισης, εκδικάζονται κατά κανόνα στην βάση των γεγονότων τα οποία στηρίζουν την αίτηση και ένσταση αντίστοιχα όπως πιστοποιούνται από τις ένορκες δηλώσεις οι οποίες τις συνοδεύουν εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στους περί Εταιρειών Κανονισμούς.
Ε. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ
23. Εν προκειμένω, όπως προαναφέρθηκε η Αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων στα άρθρα 211 και 212. Δεν εξειδικεύεται σε ποια παράγραφο του άρθρου 212 βασίζεται η Αίτηση καίτοι από το περιεχόμενο της Αίτησης και της ΕΔ Κυθραιώτη μπορεί να συναχθεί ότι η Αιτήτρια βασίζεται κυρίως στο εδάφιο (α) του άρθρου 212. Αυτή είναι και η αντίληψη της Καθ’ ης η Αίτηση και αυτό προκύπτει, μεταξύ άλλων, από το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης την οποία κατέθεσε ο ευπαίδευτος συνήγορος της.
24. Τα άρθρα 211(ε) και 212 του περί Εταιρειών Νόµου, Κεφ. 113, έχουν ως ακολούθως:
«211. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν-
[…]
(ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της.
212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της-
(α) αν πιστωτής, µε εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραµµένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται µε τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόµενες τρεις εβδοµάδες αµέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή
(β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη· ή
(γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας ·ή
(δ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, ότι η αξία των στοιχείων του ενεργητικού της εταιρείας είναι μικρότερη από το ποσό των υποχρεώσεών της, λαμβάνοντας υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της.
25. Με βάση το άρθρο 212(α) πιο πάνω, για να εγερθεί το νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών, θα πρέπει να συντρέχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
i. Η Αιτήτρια είναι πιστωτής της Εταιρείας, µε εκχώρηση ή διαφορετικά,
ii. Η Εταιρεία οφείλει στην Αιτήτρια ποσό το οποίο υπερβαίνει τις €5.000,
iii. Η Αιτήτρια επέδωσε στην Εταιρεία, παραδίδοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της, γραπτή απαίτηση η οποία απαιτεί από αυτήν να καταβάλει το ποσό που οφείλεται µε τον τρόπο αυτό.
iv. Έχει παρέλθει περίοδος τριών εβδομάδων από την επίδοση της απαίτησης, χωρίς η Εταιρεία να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή.
26. Σύμφωνα µε τη νομολογία, το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές, αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει επιπρόσθετους λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης (βλ. Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (2002) 1 Α.Α.Δ. 1796 και G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντής Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1991) 1 Α.Α.Δ. 14).
27. Στην G.I.P. Constructions Ltd, ανωτέρω, υιοθετήθηκαν τα όσα λέχθηκαν σχετικά με αυτό το ζήτημα από το Πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι δηλαδή:
«Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eq. 337. Το ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεία ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: RE Flagstaff Silver Mining co. Of Utah [1875] L.R. 20 Eq. 268. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η εταιρεία μπορεί να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία με απόδειξη ότι δύναται στην πραγματικότητα να πληρώσει τα χρέη της: Re Bradford Tramways Co. [1876] 4 Ch. D. 18, 22. Στην υπόθεση Re Capital Annuities Ltd. [1978] 3 All E.R. 704, στην σελ. 718, την εκφρασθείσα από το Δικαστήριο άποψη, ότι μαρτυρία που δείχνει ότι μια εταιρεία δεν έχει για την ώρα αρκετή ρευστότητα να πληρώσει όλα τα παρόντα χρέη της είτε έχουν είτε δεν έχουν ζητηθεί δεν σημαίνει από μόνη της και αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, πρέπει να την δει κανείς σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης και αφού περιπλέον επισημανθεί πως εν πάση περιπτώσει εκείνο που ο Δικαστής είχε υπόψη του ήταν πως εκεί επρόκειτο για εντελώς προσωρινή δυσκολία που θα μπορούσε να αρθεί μέσα σε λίγες ημέρες. Θεωρούμε πως και στα δικά μας άρθρα 211 και 212 πρέπει να δοθεί η ιδία ερμηνεία.»
28. Στην Μ. Mouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος (2001) 1 Α.Α.Δ. 1649, επιβεβαιώθηκε ότι τα όσα λέχθηκαν στην G.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) αποτελούν ορθή ανάλυση του Νόμου και της νομολογίας και προστέθηκε ότι στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια και διατάσσει την εκκαθάριση της εταιρείας.
29. Όσον αφορά την επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης οι σχετικές αρχές επί του θέματος έχουν διαμορφωθεί στην C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd ν. Εταιρία Σκυροποιΐας «Λεωνίκ» Λτδ [2009] 1 Α.Α.Δ 1457 και συνοψίζονται στις εξής: το άρθρο 212 (α) προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Ακόμη και επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212 (α). Μόνος τρόπος δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης μιας εταιρείας είναι η επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο της γραφείο.
30. Από το ίδιο το λεκτικό του εν λόγω άρθρου δεν απαιτείται η επίδοση να γίνει σε αξιωματούχο της εταιρείας, αρκεί να γίνει σε εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, πάντοτε όμως στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας.
31. Σημειώνεται ότι το σημείο αυτό δεν εγέρθηκε ρητά στην ένσταση της Καθ’ ης η Αίτηση, ωστόσο εγέρθηκε στην αγόρευση την οποία κατέθεσε ο συνήγορος της. Εν πάση περιπτώσει, ως αναφέρθηκε στη PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LTD, ανωτέρω:
«[η] διαπίστωση κατά πόσο τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212, μεταξύ των οποίων και η επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, τηρήθηκαν ή όχι, ήταν καθήκον του δικαστηρίου, έστω κι αν το σημείο δεν ηγέρθη στην ένσταση».
32. Στην απόφαση του Εφετείου στην Χατζηχάννας v. URBAN KEYS CHARTERED SURVEYORS LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. 467/2019, 08.09.2025, μάλιστα διευκρινίστηκε πως δεν είναι υποχρέωση της Καθ' ης η Αίτηση να αποδείξει που έγινε η επίδοση, αλλά το σχετικό βάρος απόδειξης φέρει η Αιτήτρια.
33. Επίσης σχετική είναι και η πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Μ.Ε.Α. IOANNOU PROPERTIES LIMITED v. OLGA VASILYEVA, Πολιτική Έφεση Αρ. 179/2023, 27.02.2026. Εκεί ξεκαθαρίστηκε ότι επίδοση ακόμα και στον διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή η επίδοση έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν μπορεί, υπό κανονικές περιστάσεις, να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Παρά ταύτα, εκεί κρίθηκε ότι είχε παραμείνει αναντίλεκτη η μαρτυρία της Αιτήτριας ότι η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε στη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της οφειλέτριας εταιρείας. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια μαρτυρία.
34. Εν προκειμένω, δεν πληρείται η προϋπόθεση της επίδοσης της ειδοποίησης απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας. Η ειδοποίηση απαίτησης επιδόθηκε στον διευθυντή της Εταιρείας. Στην ένορκη δήλωση επίδοσης δεν αναφέρεται που εντοπίστηκε ο διευθυντής της Εταιρείας. Αναγράφεται χειρόγραφα ότι η επίδοση έγινε στον Διευθυντή της Εταιρείας και δεν έχει διαγραφεί η φράση «τον οποίο δεν βρήκα στο σπίτι του ή στο συνηθισμένο τόπο εργασίας του» από την ένορκη δήλωση επίδοσης (Τεκμήριο Δ, ΕΔ Κυθραιώτη).
35. Στην ίδια την ειδοποίηση αναφέρεται μια άλλη διεύθυνση που δεν αποτελεί το εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας ήτοι η οδός Γοργίου 17 στην Ακρόπολη. Πάνω από τη διεύθυνση αυτή η οποία όπως προαναφέρθηκε δεν είναι το εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας αναγράφηκε το σύμβολο «√» πιθανώς ως ένδειξη ότι η επίδοση έλαβε χώρα εκεί.
36. Επομένως, δεν διενεργήθηκε δέουσα επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης ήτοι στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας.
37. Η παρούσα περίπτωση προσομοιάζει με τα σχετικά με την επίδοση γεγονότα στη C. Phasarias, ανωτέρω. Η ομοιότητα της C. Phasarias με την κρινόμενη εδώ περίπτωση έγκειται στο ότι και στις δύο η ένορκη δήλωση επίδοσης της απαίτησης δεν προσδιορίζει πού ακριβώς έγινε η επίδοση. Η επίδοση στον διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή η επίδοση έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν μπορεί, υπό κανονικές περιστάσεις, να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο επικυρώθηκε η απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης στην υπόθεση C. Phasarias (ανωτέρω). Μάλιστα στην παρούσα περίπτωση επί της ειδοποίησης απαίτησης αναφέρεται άλλη διεύθυνση από το εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας, γεγονός το οποίο αποτελεί ένδειξη ότι η επίδοση έλαβε χώρα εκεί και όχι στο εγγεγραμμένο γραφείο.
38. Ενόψει των όσων προαναφέρθηκαν και την αποτυχία της Αίτησης στη βάση του άρθρου 212 (α), το ερώτημα το οποίο τίθεται εν προκειμένω είναι το κατά πόσον το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει την Aίτηση με βάση άλλα εδάφια του άρθρου 212, ή γενικά στο πλαίσιο του άρθρου 211(ε); Η απάντηση θεωρώ ότι δόθηκε από τη νομολογία και είναι αρνητική.
39. Στην C. Phasarias, ανωτέρω, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με την εσφαλμένη ενέργεια του Πρωτόδικου Δικαστηρίου να εξετάσει και εν τέλει να εγκρίνει την αίτηση στη βάση του άρθρου 212(γ) και εν γένει στο πλαίσιο του άρθρου 211(ε) αφού πρώτα έκρινε πως δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212 (α) σε σχέση με την επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας (ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου):
«Στη συνέχεια το δικαστήριο προχώρησε και εξέτασε το επιχείρημα του δικηγόρου των εφεσειόντων όπως το δικαστήριο εξετάσει την αίτηση στο γενικότερο πλαίσιο του Άρθρου 211 (ε) ή και με βάση το Άρθρο 212 (γ), γιατί η παράλειψη αναφοράς του στην αίτηση ήταν απλή παρατυπία.
Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (2002) 1 Α.Α.Δ. 1796, όπου η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης ήταν ότι η εταιρεία αδυνατούσε να πληρώσει το χρέος της, κρίθηκε ότι τούτο δεν ήταν επαρκές εφ' όσον θα έπρεπε να προσδιορίζεται για ποια από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο Άρθρο 212 επρόκειτο. Ήταν λοιπόν σφάλμα να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξεταστεί στα πλαίσια του Άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του Άρθρου 212(γ), εφ' όσον, ούτε επαρκής αναφορά έγινε στην αίτηση, ούτε σχετική μαρτυρία δόθηκε. Σφάλμα ήταν επίσης και κατ' ακολουθία να αποφασιστεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή, με μόνο δεδομένο την παράλειψη πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους. Αν επιδιώκεται όπως η αίτηση βασιστεί γενικά στην ανικανότητα εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το Άρθρο 212 (γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά στην παράλειψη της εταιρείας να πληρώσει χρέος της, αλλά επιβάλλεται, στα πλαίσια στάθμισης της γενικότερης φερεγγυότητάς της, αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας λαμβανομένων υπ' όψιν όλων των υποχρεώσεών της, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών.
Είχε προηγηθεί η υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1991) 1 Α.Α.Δ. 14, όπου αποφασίστηκε ότι μαρτυρία μπορούσε να γίνει αποδεκτή μέσα στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η εταιρεία αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της, δυνάμει του Άρθρου 211 του Κεφ. 113, έστω κι' αν η μαρτυρία κάλυπτε και μια από τις εξειδικευμένες περιπτώσεις του Άρθρου 212 του Νόμου που δεν είχε εγερθεί στην αίτηση διάλυσης. Η διαφορά μεταξύ των δύο προνοιών, τόνισε το δικαστήριο, συνίσταται στο ότι η απόδειξη μιας των εξειδικευμένων περιπτώσεων του Άρθρου 212 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας πληρωμής χρεών, ενώ στην εξέταση με βάση το γενικό ισχυρισμό του Άρθρου 211, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πως θα αξιοποιηθούν τα ενώπιον του δικαστηρίου στοιχεία, περιλαμβανομένων και εκείνων που τυχόν θα προβάλει η εταιρεία.
Στην Αγγλία, από όπου έλκουν την καταγωγή τα Άρθρα 211 και 212 του δικού μας νόμου, τα οποία είναι ουσιαστικά αντιγραφή των αντίστοιχων αγγλικών, έχει αποφασιστεί ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο Άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του Άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών μιας εταιρείας. Δηλαδή, εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.
Παραδείγματα από την αγγλική νομολογία παρατίθενται στην απόφαση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ανωτέρω, η οποία υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση M. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Μιχάλη Ζήνωνος (2001) 1 Α.Α.Δ. 1649.
Ορθά λοιπόν το δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε να εξετάσει κατά πόσο οι πρόνοιες του Αρθρου 212 (γ) εφαρμόζονται στην παρούσα υπόθεση, εφ' όσον δεν γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου και δεν αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης.
Τελικά το δικαστήριο έκρινε ότι η απλή δήλωση ότι η εφεσίβλητη εταιρεία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στους εφεσείοντες και ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, δεν είναι επαρκής για να αποδειχθούν στο δικαστήριο τα δεδομένα εκείνα αναφορικά με την κατάσταση της εταιρείας που θα βοηθούσαν το δικαστήριο ενδεχομένως να καταλήξει κατά πόσο η εφεσίβλητη αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της. Ορθά το δικαστήριο κατέληξε ότι εκτός από τη νομική βάση ελλείπει παντελώς και το πραγματικό υπόβαθρο και μαρτυρία που θα διαφώτιζαν το δικαστήριο για την κατάσταση της εταιρείας.»
40. Στην παρούσα περίπτωση όπως προαναφέρθηκε, η Αιτήτρια στην ουσία βάσισε την Αίτηση της στο άρθρο 212(α) δεδομένου του ότι επέδωσε στον Διευθυντή της Εταιρείας ειδοποίηση απαίτησης. Όπως και στις αποφάσεις Phasarias και Pan-Aman Hotels Limited, ανωτέρω, δεν γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου 212(γ).
41. Επομένως, δεν μπορεί να εξεταστεί η Αίτηση στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του Άρθρου 212(γ), δεδομένου του ότι δεν υπάρχει επαρκής αναφορά στην Αίτηση σε αυτή τη βάση.
42. Ακριβώς η ίδια προσέγγιση υιοθετείται και στο σύγγραμμα του Δρ Α. Π. Ποιητή, Η Εκκαθάριση Εταιρειών, Δεύτερη έκδοση στη σελ. 61:
«Η αίτηση θα πρέπει να αναφέρει, επίσης, τη συγκεκριμένη διάταξη του Κεφ.113, στην οποία βασίζεται. Έτσι, αν ερείδεται στο άρθρο 212 του Κεφ.113, θα πρέπει να αναφέρει σε ποια από τις τρεις περιπτώσεις του άρθρου αυτού βασίζεται ο αιτητής. Αν δε γίνεται επίκληση μιας συγκεκριμένης διάταξης, το Δικαστήριο δε θα εξετάσει αν η αίτηση θα μπορούσε να υπαχθεί σ’ αυτή τη μη αναφερόμενη διάταξη επί τη βάσει του άρθρου 211(ε) του Κεφ.113. Είναι, βέβαια, γεγονός ότι το άρθρο 211 του Κεφ.113 αναφέρει ότι εταιρεία δύναται να τεθεί υπό εκκαθάριση από το Δικαστήριο αν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το δε άρθρο 212 αναφέρει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Όμως, η γενικότητα του άρθρου 211(ε) δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο, κατά την έκδοση της απόφασής του, να λάβει υπόψη οποιαδήποτε από τις τρεις παραγράφους του άρθρου 212, αν αυτή δεν αναφέρεται ρητά στην αίτηση. Συγκεκριμένα, μάλιστα, στην περίπτωση της διάταξης του άρθρου 212(γ), δεν αρκεί απλή αναφορά στην παράλειψη της εταιρείας να πληρώσει το χρέος του αιτητή, αλλά επιβάλλεται να σταθμισθεί η γενικότερη φερεγγυότητά της αναφορικά με τη συνολική της κατάσταση, λαμβανομένων υπόψη όλων των υποχρεώσεών της, περιλαμβανόμενων ενδεχόμενων και μελλοντικών.»
43. Κατά συνέπεια, για αυτόν τον λόγο καθώς και επειδή, όπως θα εξηγήσω πιο κάτω, υπάρχει δεδικασμένο δεν μπορεί να εξεταστεί η Αίτηση υπό το πρίσμα των υπόλοιπων περιπτώσεων του άρθρου 212 του Κεφ. 113.
44. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τονιστεί ότι οι δηλώσεις ότι η Εταιρεία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στην Αιτήτρια και ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, δεν είναι επαρκείς για να αποδειχθούν στο δικαστήριο τα δεδομένα εκείνα αναφορικά με την κατάσταση της Εταιρείας που θα βοηθούσαν το δικαστήριο ενδεχομένως να καταλήξει κατά πόσο αυτή αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.
45. Είναι πολύ σημαντικό επίσης να σημειωθεί ότι εν προκειμένω, δόθηκε μαρτυρία ότι η Εταιρεία διεξάγει εργασίες, έχει εξοπλισμό σημαντικής αξίας καθώς και ακίνητη περιουσία περιλαμβανομένου και ακινήτου στο κέντρο της Λευκωσίας. Η εν λόγω μαρτυρία δεν αντικρούστηκε.
46. Η δε αναφορά ότι το 2017, δηλαδή πριν σχεδόν από δέκα έτη, εκδόθηκε ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας στο εγγεγραμμένο της γραφείο το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο, δεν είναι αρκετή για να αποδειχθεί ότι η εκτέλεση επιστράφηκε ολικά ή μερικά ανικανοποίητη, τόσο λόγω της παρέλευσης μακρού χρόνου από την προσπάθεια εκτέλεσης καθώς και ενόψει της αναντίλεκτης μαρτυρίας της Εταιρείας ότι κατέχει κινητή ιδιοκτησία σημαντικής αξίας.
47. Ούτε και αποδείχθηκε εν προκειμένω πως η Εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Στην Pan-Aman Hotels Limited αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά τα οποία θεωρώ τυγχάνουν εφαρμογής και υιοθετούνται για σκοπούς της παρούσας Αίτησης:
«Αν όμως επιδιώκεται να βασιθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει χρέος της αλλά επιβάλλεται αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπ΄όψη όλων των υποχρεώσεων της εταιρείας, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της. Ήταν λοιπόν λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφ΄ όσον ούτε επαρκής αναφορά εγίνετο στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία εδόθη, όπως ήταν βέβαια και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους.
48. Η αποτυχία της Εταιρείας να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος δεν είναι αρκετή. Εν προκειμένω, δεν δόθηκε επαρκής μαρτυρία για τη συνολική κατάσταση της Εταιρείας λαμβανομένων υπόψη και όλων των υποχρεώσεων της περιλαμβανομένων και των μελλοντικών στο πλαίσιο της στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της. Αυτό είναι λογικό δεδομένου του ότι είχε δοθεί έμφαση στις προϋποθέσεις του άρθρου 212(α).
49. Επιπρόσθετα, το ότι υπάρχουν επιβαρύνσεις και υποθήκες επί περιουσίας της Εταιρείας ως προκύπτει από το Τεκμήριο Α της ΕΔ Κυθραιώτη επίσης δεν είναι αρκετό. Οι θέσεις της Εταιρείας ότι ασκεί εργασίες, ότι κατέχει κινητή και ακίνητη περιουσία παρέμειναν αναντίλεκτες και γενικά δεν αμφισβητούνται. Γενικά, το Δικαστήριο δεν έχει την πλήρη εικόνα για να μπορέσει να ικανοποιηθεί ότι η Εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της.
Res judicata
50. Όπως προαναφέρθηκε, υπάρχει και ένας επιπρόσθετος λόγος ο οποίος αποτελεί κώλυμα στην εξέταση της Αίτησης υπό το πρίσμα των προνοιών των άρθρων 212 (γ) και εν γένει του 211 (ε) και αυτός είναι το κώλυμα λόγω δεδικασμένου – res judicata.
51. Το Δικαστήριο έχει τη σύμφυτη εξουσία να περιστείλει διαδικασίες οι οποίες προωθούνται καταχρηστικά ενώπιον του. Ως αναφέρθηκε στην απόφαση Δ/ντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα (1995) 1 A.A.Δ. 217:
« ... η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα. Μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.»
52. Η εξουσία των Δικαστηρίων να ελέγχουν τις ενώπιον τους διαδικασίες προς αποφυγή της κατάχρησης τους, επαναβεβαιώθηκε αρκετές φορές από τότε με την ταυτόχρονη υπόδειξη ότι η κατάχρηση μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές και, ως εκ τούτου, ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία τους για την παρεμπόδισή της (ίδετε, μεταξύ άλλων, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.2) (1993) 1 Α.Α.Δ. 248, Re Beogradska D.D. (1996) 1(Β) Α.Α.Δ. 911, Hunter v. Chief Constable of West Midlands & Another [1981] 3 All E.R. 727).
53. Μια από τις συνήθεις μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται η κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, αποτελεί η περίπτωση της έγερσης ή προώθησης περισσότερων της μιας διαδικασίας για την επίτευξη του ιδίου σκοπού, ο οποίος ήταν δυνατόν να επιδιωχθεί ενιαία, σε μια διαδικασία (Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλλα (ανωτέρω), Williams v. Hunt (1905) 1 KB 512).
54. Όπως σημειώνεται, μεταξύ άλλων, στο σύγγραμμα του Π. Γ. Πολυβίου Κατάχρηση Διαδικασίας στο Κυπριακό Δίκαιο, σελ. 17 αυτή η μορφή κατάχρησης θεωρείται ως μία από τις «κλασσικές»:
«Η επιδίωξη ίδιων ή παρόμοιων σκοπών με τη υιοθέτηση και έγερση παράλληλων ένδικων μέσων είναι η κλασσική μορφή κατάχρησης διαδικασίας, πρώτον διότι προκαλείται αδικία στον εναγόμενο και δεύτερον διότι είναι αντίθετη προς την αρχή της τελεσιδικίας».
55. Παρενθετικά σημειώνεται ότι η σχετική νομολογία έχει καταστήσει σαφές πως η κατάχρηση δεν περιορίζεται σε θέματα τα οποία είχαν εγερθεί και εξεταστεί σε προηγούμενη διαδικασία, αλλά καλύπτει κάθε θέμα το οποίο ήταν στενά συνυφασμένο με την πρώτη διαδικασία και το οποίο οι διάδικοι, εύλογα και επιμελώς συμπεριφερόμενοι, θα μπορούσαν να είχαν εγείρει, πλην όμως παρέλειψαν να το πράξουν (Theori and Others v. Djoni and Others [1984] 1 C.L.R. 296, Henderson v. Henderson [1843‑1860] 2 All E.R. 144, Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ (1995) 1 Α.Α.Δ. 670).
56. Στις περιπτώσεις στις οποίες ένας διάδικος είχε την ευχέρεια να προβάλει ενώπιον του Δικαστηρίου ένα ζήτημα στα πλαίσια προγενέστερων διαδικασιών και δεν το έπραξε, είναι δυνατόν να αντιμετωπίσει, και σε αυτή την περίπτωση, τη γενικότερη αρχή του κωλύματος να το προωθήσει. Ο λόγος για αυτόν τον κανόνα είναι η αποφυγή της τμηματικής εκδίκασης των διαφορών, κατ' επιλογή του διαδίκου και, κατ' επέκταση, η διαιώνιση τους πλήττοντας έτσι την αρχή της τελεσιδικίας. Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται η δικαιοσύνη από αέναες διαδικασίες καθώς και οι διάδικοι οι οποίοι δικαιούνται σε μία δίκαιη δίκη εντός ευλόγου χρόνου.
57. Ίδια προσέγγιση, εντοπίζεται και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η έκδ. Τόμος 12A (2020) σελ. 393, παρ. 1568, όπου εξηγείται πως:
«A distinction is often made between the doctrine of res judicata and the wider rule (alternatively seen as an extension of res judicata) that precludes a party from raising in subsequent proceedings matters which were not, but could and should have been raised, in the earlier ones for the purpose of establishing or negativing the existence of a cause of action ('abuse of process'), although the policy underlying both principles is essentially the same».
58. Παρεμβάλλεται ότι οι ως άνω αρχές, προς αποτροπή της κατάχρησης των διαδικασιών, ισχύουν και στην περίπτωση ενδιάμεσων αιτήσεων/διαδικασιών (Navigator Equities Ltd and other v. Deripaska [2020] EWHC 1798 (Comm). Ως υποδεικνύεται στην υπόθεση Orb a.r.l. and others v. Ruhan [2016] EWHC 850 (Comm), στην παράγραφο 82:
«But the principle is well established, and often applied, in relation to contested interlocutory hearings. It is that if a point is open to a party on an interlocutory application and is not pursued, then the applicant cannot take the point at a subsequent interlocutory hearing in relation to the same or similar relief, absent a significant and material change of circumstances or his becoming aware of facts which he did not know and could not reasonably have discovered at the time of the first hearing. It is based on the principle that a party must bring forward in argument all points reasonably available to him at the first opportunity; and that to allow him to take them serially in subsequent applications would permit abuse and obstruct the efficacy of the judicial process by undermining the necessary finality of unappealed interlocutory decisions».
59. Τα πιο πάνω, επιβεβαιώνουν τη θεώρηση ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να καταστέλλει καταχρηστικές συμπεριφορές και διαδικασίες, όπως αυτές μπορούν να εκδηλωθούν με την πολλαπλότητα διαδικασιών προς επίτευξη του ίδιου στόχου, συνυπάρχει με το εγγενές του καθήκον να περιφρουρήσει τη διαδικασία. (Mammous κ.ά. ν. Willstrop κ.ά. (2012) 1(Α) A.A.Δ. 90, Hartziotis Trading Co. Ltd ν. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων (2015) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2916 και K.S.R. Commercio S.A. κ.α. v. Bluecoral Nav. Ltd (1995) 1 A.A.Δ. 309).
60. Στην προκειμένη περίπτωση καταχωρίστηκε η αίτηση εκκαθάρισης με αρ. 416 / 2018 βασισμένη στο ίδιο εξ αποφάσεως χρέος η οποία εκδικάστηκε από το Ε.Δ. Λευκωσίας και απορρίφθηκε με αιτιολογημένη απόφαση στις 29.01.2021. Το Δικαστήριο εξέφρασε τελική γνώμη κατά τρόπο καθοριστικό επί του κατά πόσον θα μπορούσε να πετύχει η αίτηση επί τη βάσει των προνοιών «του αρ.211(ε), ήτοι γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της» στις σελίδες 7 – 9 της απόφασης του.
61. Παρενθετικά αναφέρεται ότι αρχικά το Δικαστήριο αποφάσισε σε σχέση με το άρθρο 212(α) ότι οι Αιτητές απέτυχαν να καταδείξουν ότι έχουν ικανοποιήσει τις δικαιοδοτικές πρόνοιες του άρθρου 212 (α) καθότι δεν παρουσιάστηκε κάποιο αποδεικτικό ότι είχε επιδοθεί η παραδοθεί η απαίτηση στην Εταιρεία. Σημειώνω ότι στην παρούσα Αίτηση πρόκειται για διαφορετική ειδοποίηση απαίτησης και γι’ αυτό τον λόγο θεώρησα ότι μπορεί το Δικαστήριο να προχωρήσει με την εξέταση της Αίτησης στη βάση του άρθρου 212(α).
62. Παρά ταύτα, σε σχέση με την κατ’ ισχυρισμό ανικανότητα της Εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της δεν θα μπορούσε να εξεταστεί και λόγω δεδικασμένου / κατάχρησης της διαδικασίας εκτός από τα όσα έχουν προαναφερθεί (παράλειψη αναφοράς στη συγκεκριμένη πρόνοια του νόμου και παράλειψη προσκόμισης σχετικής μαρτυρίας).
ΣΤ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
63. Ενόψει των όσων έχουν προαναφερθεί, η Αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ της Καθ’ ης η Αίτηση ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
 |
Υπ. ________________
Χ. Σατσιάς, Ε. Δ.
ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο