Κλίμακα Εξόδων: € 50,000 – € 100,000
ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.
Αρ. Απαίτησης: 1424/2025
(i-Justice)
Μεταξύ:-
1. Χαράλαμπος Παχίπης
2. Γιαννούλα Βασιλειάδου Παχίπη
Ενάγοντες
και
BH Emblem Investments Ltd
Εναγομένων
Αίτηση ημερ. 17/12/2025 για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων
Ημερομηνία: 27/05/2026
Εμφανίσεις:
Για τους Ενάγοντες/ Αιτητές: κα Χριστίνα Λουγκρίδου για Chrysses Demetriades & Co LLC
Για τον Εναγόμενους/ Καθ’ ων η Αίτηση: κος Ανδρέας Μ. Δαμιανού
Ενδιάμεση Απόφαση
Στις 29/12/2025, το Δικαστήριο, μετά από ενδιάμεση αίτηση των Εναγόντων ημερ. 17/12/2025 («η Αίτηση»), εξέδωσε μονομερώς διάταγμα με το οποίο «απαγορεύεται στους Εναγόμενους και/ή στους αντιπροσώπους τους και/ή στα πρόσωπα που ενεργούν για λογαριασμό τους, μέχρι εκδίκασης της Απαίτησης ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, από του να αποξενώσουν και/ή επιβαρύνουν το διαμέρισμα με αρ. 201 στον δεύτερο όροφο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 4/44070, Τεμάχιο 327, τμήμα 4, φ/σχ. 54/580403 που βρίσκεται στην ενορία Καθολική στην οδό Ταγματάρχου Πουλίου 8, 3020 στη Λεμεσό, κατά τρόπο που τέτοια αποξένωση ή επιβάρυνση θα οδηγούσε σε μείωση της καθαρής αξίας των περιουσιακών στοιχείων σε λιγότερο από €90.940,00» («το Διάταγμα»). Με την Αίτηση ζητείτο περαιτέρω η έκδοση διατάγματος αποκάλυψης των περιουσιακών στοιχείων της Εναγομένης, των οποίων η αξία υπερέβαινε τις € 90,940, το οποίο δεν εκδόθηκε μονομερώς και δόθηκαν οδηγίες από το Δικαστήριο για επίδοσή του στην Εναγόμενη.
Η αίτηση συνοδεύεται από δύο ένορκες δηλώσεις του Ενάγοντα 1, μία πολυσέλιδη που αφορά, μεταξύ άλλων, όλες τις προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων («ΕΔ Παχίπη 1») και μία αναφορικά με τους λόγους που δικαιολογούν τη μονομερή έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων («ΕΔ Παχίπη 2»).
Η Εναγόμενη καταχώρισε ένσταση ημερομηνίας 20/02/2026, η οποία περιέχει 10 λόγους ένστασης και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Γιάννας Μπελίντας Αποστόλου, η οποία είναι η μοναδική διευθύντρια και μέτοχος της Εναγομένης («ΕΔ Αποστόλου 1»).
Στις 09/03/2026, καταχωρίστηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 («ΕΔ Παχίπη 3») και στις 24/03/2026, καταχωρίστηκε συμπληρωματική δήλωση της κας Γιάννας Μπελίντας Αποστόλου («ΕΔ Αποστόλου 2»).
Α. Γεγονότα
Πολύ συνοπτικά, η διαφορά των μερών αφορά την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση ενός διαμερίσματος, το οποίο ανέλαβε να κατασκευάσει η Εναγόμενη προς όφελος των Εναγόντων. Συγκεκριμένα, ως αναφέρεται στις ένορκες δηλώσεις:
1. Οι Ενάγοντες μέχρι και τις 19/07/2019 ήταν οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/17263, τεμάχιο 2359, τμήμα 0, φύλλο/σχέδιο 94/43, που βρίσκεται στην ενορία Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό («το Ακίνητο»).
2. Η Εναγόμενη είναι κυπριακή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, η οποία ασχολείται, μεταξύ άλλων, με τον τομέα ανάπτυξης και πώλησης ακινήτων.
3. Στις 19/07/2019, υπογράφτηκε συμφωνία αντιπαροχής μεταξύ των Εναγόντων και της Εναγομένης («η Συμφωνία») (Τεκμήριο ΧΠ1 στην ΕΔ Παχίπη 1).
4. Με τη Συμφωνία, η Εναγόμενη, μεταξύ άλλων, ανέλαβε την υποχρέωση όπως, με δικά της έξοδα, ανεγείρει πολυκατοικία εντός του ακινήτου, μέσα σε 18 μήνες από την ημερομηνία έκδοσης της άδειας οικοδομής.
5. Οι Ενάγοντες θα μεταβίβαζαν σταδιακά την κυριότητα του Ακινήτου στην Εναγόμενη. Το συνολικό ποσοστό του Ακινήτου το οποίο εν τέλει θα μεταβιβαζόταν στην Εναγόμενη θα ανέρχετο σε 80%, ενώ το υπόλοιπο 20% θα συνέχιζε να ανήκει στους Ενάγοντες, οι οποίοι θα ελάμβαναν ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων, εμβαδού 84 τ.μ., στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας που θα ανεγειρόταν εντός του Ακινήτου, πλέον ενός στεγασμένου χώρου στάθμευσης.
6. Όπως αναφέρεται στον όρο 7 της Συμφωνίας, ο χρόνος αποπεράτωσης ήταν δυνατό να επιβραδυνθεί ή να επιταχυνθεί με αμοιβαία συμφωνία των συμβαλλομένων. Νοείτο ότι ο χρόνος έναρξης και αποπεράτωσης του έργου ήταν δυνατό να αναβληθεί λόγω ανωτέρας βίας, απεργιών, έλλειψης υλικών ή γενικά εξαιτίας γεγονότων ή καταστάσεων εκτός του ελέγχου της Εναγομένης. Σε περίπτωση μη ύπαρξης μεταγενέστερης συμφωνίας ως προς την επιβράδυνση του χρόνου αποπεράτωσης και εφόσον αυτή δεν οφείλετο στους ως άνω περιγραφόμενους λόγους που εκφεύγουν του ελέγχου της Εναγομένης, αλλά οφείλετο αποκλειστικά σε λόγους για τους οποίους υπαίτια είναι η Εναγόμενη, τότε η τελευταία θα ήταν υποχρεωμένη να καταβάλλει στους Ενάγοντες ποσό ύψους € 30 για κάθε ημέρα καθυστέρησης της αποπεράτωσης του έργου.
7. Η άδεια οικοδομής εξασφαλίστηκε στις 05/04/2021. Είναι η θέση των Εναγόντων ότι η Εναγόμενη όφειλε να ολοκληρώσει το έργο μέχρι τις 05/10/2022. Ωστόσο, όπως αναφέρεται στην ΕΔ Παχίπη 1, η Εναγόμενη μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρώσει την πολυκατοικία ούτε έχει παραδώσει στους Ενάγοντες το διαμέρισμα.
8. Η ζημιά των Εναγόντων, όπως αναφέρεται, αντιστοιχεί σε € 2,130 μηνιαίως, ποσό που αντιστοιχεί στην ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος, με αποτέλεσμα, μέχρι την ημερομηνία της ένορκης δήλωσης, οι Ενάγοντες να έχουν υποστεί ζημία ύψους € 80,940, πλέον του ποσού των € 10,000, το οποίο αντιστοιχεί σε περαιτέρω εργασίες που θα πρέπει να γίνουν.
9. Σε σχέση με τον λόγο για τον οποίο οι Ενάγοντες αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων, όπως αναφέρει ο Ενάγοντας 1, το διαμέρισμα με αρ. 201 στο δεύτερο όροφο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 4/44070, Τεμάχιο 327, τμήμα 4, φ/σχ. 54/580403, που βρίσκεται στην ενορία Καθολική στην οδό Ταγματάρχου Πουλίου 8, 3020 στη Λεμεσό («το Διαμέρισμα») είναι η μόνη περιουσία της Εναγομένης, η οποία είναι γνωστή στους Ενάγοντες.
10. Όπως περαιτέρω αναφέρεται στην ΕΔ Παχίπη 1 και 2, στις 09/12/2025, περί τις 4:00 μ.μ., και ενώ ο Ενάγοντας 1 βρισκόταν στην πολυκατοικία Haven, η διευθύντρια της Εναγομένης επισκέφθηκε το απούλητο Διαμέρισμα μαζί με ζεύγος υποψήφιων αγοραστών. Αυτός ήταν και ο λόγος, όπως αναφέρεται, για τον οποίο οι Ενάγοντες προέβηκαν στην καταχώριση της παρούσας αίτησης, καθ’ ότι, σε περίπτωση που προχωρήσει η πώληση του Διαμερίσματος, οι Ενάγοντες δεν θα έχουν οποιαδήποτε εξασφάλιση για την εκτέλεση τυχόν απόφασης υπέρ τους στην αγωγή.
11. Η Εναγόμενη αρνείται ότι είναι υπαίτια για την καθυστέρηση που προκλήθηκε στην κατασκευή του Διαμερίσματος. Είναι η θέση της ότι αποκλειστική ευθύνη για την καθυστέρηση έχουν οι Ενάγοντες, οι οποίοι παραβίασαν τη Συμφωνία. Περαιτέρω, η Εναγόμενη αρνείται ότι με βάση τη Συμφωνία είχε υποχρέωση να κατασκευάσει το Διαμέρισμα εντός του πιο πάνω χρονικού περιθωρίου.
Β. Υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης
Το πρώτο ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσον οι Ενάγοντες, όταν προσήλθαν μονομερώς ενώπιον του Δικαστηρίου για να εξασφαλίσουν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, συμμορφώθηκαν με το καθήκον τους για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων.
Ο λόγος για τον οποίο το ζήτημα αυτό θα πρέπει να εξεταστεί εκ προοιμίου είναι διότι, εάν κριθεί ότι οι Ενάγοντες παραβίασαν το καθήκον τους για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, το διάταγμα θα ακυρωθεί και παρέλκει η εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 (Sobolev κ.ά. ν. Weitzer, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. Ε177/2018, ημερ. 21/5/2019).
Ο αιτητής, ο οποίος προσέρχεται μονομερώς στο Δικαστήριο βαρύνεται με την υποχρέωση να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων που σχετίζονται με την αίτηση. Η συμμόρφωση με το εν λόγω καθήκον είναι αδιαμφισβήτητα δύσκολη, αφού ο αιτητής σε μονομερείς αιτήσεις ενεργεί πάντοτε υπό την πίεση του χρόνου, ενώ τα ουσιώδη γεγονότα που θα πρέπει να αποκαλύψει είναι πολλαπλά.
Παρά τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο αιτητής σε τέτοιες αιτήσεις, το καθήκον για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη ήταν πάντοτε και συνεχίζει με βάση τη νομολογία να είναι αυστηρό. O λόγος είναι βεβαίως προφανής. Η απόδοση θεραπείας χωρίς να ακουστούν και οι δύο πλευρές συνιστά παρέκκλιση από τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης. Όπως αναφέρθηκε σχετικά από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά. (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453:
«Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.»
Το πρώτο ζήτημα που θα με απασχολήσει είναι το κατά πόσον οι Ενάγοντες θα έπρεπε να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο κατά το μονομερές στάδιο ότι γνώριζαν για τις προσπάθειες της Εναγομένης για πώληση του Διαμερίσματος τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2025.
Σημειώνω ότι κάτι τέτοιο δεν αποκαλύπτεται στις ΕΔ Παχίπη 1 και 2. Ως περιγράφονται τα γεγονότα στις ΕΔ Παχίπη 1 και 2, δημιουργείται η εικόνα ότι οι Ενάγοντες μόλις στις 09/12/2025 έμαθαν για την πώληση του Διαμερίσματος. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτολεξεί τη σχετική αναφορά στην παρ. 4 της ΕΔ Παχίπη 2, η οποία επαναλαμβάνεται και στην Παχίπη 1:
«Σημειώνω ότι στις 09/12/2025, περί τις 4μμ, και ενώ βρισκόμουν στην πολυκατοικία Haven, η Διευθύντρια των Εναγομένων επισκέφτηκε το απούλητο διαμέρισμα με ζευγάρι που ήταν προτιθέμενοι αγοραστές. Την επόμενη ημέρα έδωσα οδηγίες στους δικηγόρους μου να επισπεύσουν την καταχώρηση της Απαίτησης και ταυτόχρονα να καταχωρήσουν αίτηση για ενδιάμεσα διατάγματα. Σε περίπτωση που προχωρήσει η πώληση του διαμερίσματος, οι Ενάγοντες δεν θα έχουν οποιαδήποτε εξασφάλιση για την εκτέλεση τυχόν απόφασης υπέρ τους στην Απαίτηση.»
Ωστόσο, τα δεδομένα, όπως θα επεξηγήσω αμέσως πιο κάτω, είναι διαφορετικά.
Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες είχαν γνώση της επικείμενης πώλησης του Διαμερίσματος προκύπτει με σαφήνεια από την ένορκη δήλωση που καταχώρισαν στα πλαίσια της Απαίτησης Αρ. 416/2025, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 20 στην ΕΔ Αποστόλου 1. Στα πλαίσια της εν λόγω Απαίτησης, η οποία αφορούσε διαφορά μεταξύ των Εναγόντων και της Εναγομένης που προέκυψε από την ανέγερση κάποιου άλλου ακινήτου, οι Ενάγοντες καταχώρισαν μονομερή αίτηση ημερ. 16/04/2025 με την οποία ζητούσαν, μεταξύ άλλων, διάταγμα για μη αποξένωση του ιδίου Διαμερίσματος, αντικείμενο της παρούσας Αίτησης και του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος.
Στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 που συνόδευε την αίτηση ημερ. 16/04/2025, οι Ενάγοντες επικαλέστηκαν τις προσπάθειες πώλησης του Διαμερίσματος από την Εναγόμενη για να δικαιολογήσουν την κατεπείγουσα ανάγκη έκδοσης του σχετικού αιτούμενου διατάγματος μονομερώς. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτολεξεί τις αναφορές που κατά τους Ενάγοντες καθιστούσε κατεπείγουσα την αίτησή τους ημερ. 16/04/2025:
i. Όπως αναφέρεται στην παρ. 38 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 1 ημερ. 16/04/2025:
«Εξ’ όσων γνωρίζω, έχει παραμείνει μόνο ακόμη ένα απούλητο διαμέρισμα στο εν λόγω ακίνητο και συγκεκριμένα το διαμέρισμα με αριθμό 201 δύο υπνοδωματίων στην πολυκατοικία EMBLEM HAVEN εντός του ακινήτου με αρ. εγγραφής 4/44070, τεμάχιο 327, τμήμα 4, φ/σχ 54/580403 που βρίσκεται στην ενορία Καθολική στην οδό Ταγματάρχου Πουλίου 8, 3020 στη Λεμεσό. Επισυνάπτω δέσμη στιγμιότυπων οθόνης από το κινητό μου τηλέφωνο (screenshots) από τις αγγελίες που έβαλαν στο διαδίκτυο οι Καθ’ ων η Αίτηση και φαίνεται ότι είναι προς πώληση το εν λόγω διαμέρισμα ως Τεκμήριο ΧΠ22.» (υπογράμμιση δική μου)
ii. Όπως περαιτέρω αναφέρεται στην παρ. 45 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 1 ημερ. 16/04/2025:
«… το πιο πάνω Τεκμήριο ΧΠ22, καταδεικνύει ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση προσπαθούν να πωλήσουν το εν λόγω διαμέρισμα...»
iii. Όπως περαιτέρω αναφέρεται στην παρ. 54 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 1 ημερ. 16/04/2025:
«Εξ’ όσων με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία όπως εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα μονομερώς αφού το ζήτημα είναι κατεπείγον. Ενώ η αγγελία όπως φαίνεται και από το Τεκμήριο ΧΠ22 αναρτήθηκε 05/03/2025, πληροφόρησα στις 11/04/2025 τους δικηγόρους μου ότι τις τελευταίες ημέρες είχα παρατηρήσει έντονη δραστηριότητα και επισκέψεις από πιθανούς αγοραστές του διαμερίσματος.» (υπογράμμιση δική μου)
Είναι η θέση της Εναγομένης ότι τα πιο πάνω γεγονότα έπρεπε να τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου στο μονομερές στάδιο, εφόσον είναι ουσιώδη για σκοπούς της μονομερούς έκδοσης του Διατάγματος.
Από την άλλη, οι Ενάγοντες αρνούνται ότι έπρεπε να αποκαλύψουν το εν λόγω γεγονός καθ’ ότι η θέση τους είναι ότι δεν ήταν ουσιώδες. Όπως αναφέρεται σχετικά στις παρ. 27 – 28 της ΕΔ Παχίπη 3:
«27. Αυτό που οι ίδιοι οι Καθ’ ων η Αίτηση χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για να καταρρίψουν τον ισχυρισμό μας περί επείγουσας ανάγκης στην έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων, δηλαδή το γεγονός ότι γνώριζα εδώ και πολύ καιρό την πρόθεση των Καθ’ ων η Αίτηση να πωλήσουν το εν λόγω Διαμέρισμα, είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που αναφέρεται στην παρούσα Αίτηση. Είναι πολύ διαφορετικά τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, στην οποία δεν παρουσίασα ως Τεκμήριο την απλή ανάρτηση αγγελιών για πώληση του Διαμερίσματος, αλλά αναφέρω συγκεκριμένα ότι εγώ ο ίδιος είδα πολύ πρόσφατα, στις 09/12/2025, την διευθύντρια των Εναγομένων να επισκέπτεται το απούλητο Διαμέρισμα στην πολυκατοικία HAVEN με ζευγάρι προτιθέμενων αγοραστών.
28. Από την ανάρτηση μιας απλής αγγελίας στο διαδίκτυο, στην παρουσίαση του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου των Καθ’ ων η Αίτηση σε προστιθέμενους [sic] αγοραστές, είναι η θέση μας ότι η επείγουσα ανάγκη στην έκδοση των εν λόγω διαταγμάτων δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, καθότι σε περίπτωση που προχωρούσε η πώληση του εν λόγω Διαμερίσματος, οι Ενάγοντες δεν θα είχαν οποιαδήποτε εξασφάλιση για την εκτέλεση τυχόν απόφασης υπέρ τους στην Απαίτηση.»
Όπως θα επεξηγήσω αμέσως πιο κάτω, δεν συγκλίνω με τους Ενάγοντες.
Κατ’ αρχάς, σημειώνω ότι το κατεπείγον αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για τη χορήγηση μονομερούς θεραπείας (Resola (Cyprus) Ltd. ν. Xάρη Xρίστου (1998) 1 ΑΑΔ 598). Εκεί όπου η χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι επείγουσα και δεν υπάρχουν άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, δεν θα πρέπει να εκδίδονται ενδιάμεσα διατάγματα προτού ακουστούν και οι δύο πλευρές.
Η καθυστέρηση στην καταχώριση ενδιάμεσων αιτήσεων, πολλές φορές, δίδει στον αιτητή τακτικό πλεονέκτημα. Ο λόγος είναι διότι ο αιτητής, ο οποίος περιμένει μέχρι το τελευταίο λεπτό που έχει στη διάθεσή του για να καταχωρίσει την ενδιάμεση αίτηση, δημιουργεί ο ίδιος το κατεπείγον για απόδοση ενδιάμεσης θεραπείας μονομερώς, αφού δεν παρέχεται χρόνος για να ακουστεί η άλλη πλευρά. Αυτό βεβαίως πρέπει να αποφεύγεται. Απολύτως σχετική είναι η απόφαση C.M.K. METAL CONSTRACTION LIMITED κ.ά., Πολιτική Aίτηση Αρ. 138/2018, ημερ. 7/11/2018, όπου λέχθηκαν τα εξής
«Εν προκειμένω οι αιτητές είχαν κάθε δικαίωμα να καταχωρίσουν την έφεση μέχρι και το τελευταίο λεπτό της προβλεπόμενης προθεσμίας. Εφόσον όμως είχαν πρόθεση να καταχωρίσουν και ενδιάμεση αίτηση για αναστολή του πλειστηριασμού, θα έπρεπε να ενεργήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μη δημιουργήσουν συνθήκες πίεσης για το Δικαστήριο αλλά, κυρίως, για την άλλη πλευρά. Θα έπρεπε να καταχωρίσουν την έφεση και την ενδιάμεση αίτηση ενωρίτερα, οπότε και δεν θα υπήρχε ανάγκη για κατεπείγουσα αίτηση χωρίς ειδοποίηση. Η δέουσα, υπ΄αυτή την έννοια, δικονομική συμπεριφορά των αιτητών, θα έδιδε την ευκαιρία στο Δικαστήριο να προγραμματίσει και να χειριστεί την υπόθεση ακούγοντας προηγουμένως και τις δύο πλευρές, εξισορροπώντας τα εκατέρωθεν δικαιώματα και τους κινδύνους κάθε πλευράς, θέματα στα οποία αναφέρθηκε αγορεύοντας σήμερα ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών. Θα μπορούσε σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο να εκδικάσει την ενδιάμεση αίτηση με την απαιτούμενη ταχύτητα ή να κατέληγαν τα μέρη σε εκ συμφώνου αναστολή της διαδικασίας του πλειστηριασμού με μια πρακτική μεταξύ τους διευθέτηση μέσα από συναινετικές προσεγγίσεις.
Αυτές όμως οι ορθές και δίκαιες δυνατότητες εξουδετερώθηκαν από τον χειρισμό των αιτητών να καταχωρίσουν την αίτησή τους στον ύστατο χρόνο που επέλεξαν να την καταχωρίσουν.
Η αντιμετώπιση του θέματος από το Επαρχιακό Δικαστήριο ήταν ορθή. Ορθά θεώρησε πως το κατεπείγον της αίτησης προέκυπτε από τους χειρισμούς των ίδιων των αιτητών και συνεπώς δεν μπορούσαν να το επικαλούνται ως δικαιοδοτική προϋπόθεση της αίτησης τους. Αντίθετη προσέγγιση θα επιβράβευε τέτοιες πρακτικές προς ζημία της απονομής της δικαιοσύνης και των ταλαιπωρημένων δικαστικών διαδικασιών.
Η αναγκαία και πολύτιμη στις κατάλληλες περιπτώσεις εξαίρεση απόδοσης θεραπείας χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά δεν μπορεί να λειτουργεί προς απόκτηση τακτικού δικονομικού πλεονεκτήματος ή εν πάση περιπτώσει για πρόκληση πίεσης στο Δικαστήριο και τους αντιδίκους.»
Το γεγονός ότι γεγονότα που σχετίζονται με την καθυστέρηση δύναται να είναι ουσιώδη και θα πρέπει να αποκαλύπτονται στο Δικαστήριο για σκοπούς συμμόρφωσης του αιτητή που προσέρχεται μονομερώς στο Δικαστήριο με το καθήκον του για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, επιβεβαιώνεται και από τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Gee on Commercial Injunctions, 7η έκδοση, Κεφ. 9-011:
«In considering what matters should be disclosed to the court, the applicant should bear in mind that he must include any facts or legal points which are relevant to the exercise of the discretion, regardless of whether they would also be relevant to the merits of the claim. For example, matters relating to whether there has been delay in making the application can be material, and particularly so on an application for an anti-suit injunction or freezing relief.» (υπογράμμιση δική μας)
Ο παράγοντας της καθυστέρησης στην καταχώριση της μονομερούς αίτησης είναι πολλές φορές ουσιώδης, αφού εκεί όπου εντοπίζεται καθυστέρηση, το Δικαστήριο δύναται να αρνηθεί τη χορήγηση μονομερούς θεραπείας. Σαφώς, αυτό δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις. Ωστόσο, το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται μιας αίτησης μονομερώς θα πρέπει να έχει πλήρη εικόνα των γεγονότων που σχετίζονται με την καθυστέρηση και εκεί όπου η αίτηση καταχωρίζεται με κάποια καθυστέρηση, θα πρέπει να δίδονται πειστικές εξηγήσεις από τον αιτητή για το χρονικό διάστημα που παρήλθε. Σχετική είναι η απόφαση Bates v Lord Hailsham of St Marylebone [1972] 1 W.L.R. 1373, όπου λέχθηκαν τα εξής:
«An injunction is a serious matter, and must be treated seriously. If there is a plaintiff who has known about a proposal for 10 weeks in general terms and for nearly four weeks in detail, and he wants an injunction to prevent effect being given to it at a meeting of which he has known for well over a fortnight, he must have a most cogent explanation if he is to obtain his injunction on an ex parte application made two and a half hours before the meeting is due to begin. It is no answer to say, as Mr. Nicholls sought to say, that the grant of the injunction will do the defendants no harm, for apart from other considerations, an inference from an insufficiently explained tardiness in the application is that the urgency and the gravity of the plaintiff's case are less than compelling. Ex parte injunctions are for cases of real urgency, where there has been a true impossibility of giving notice of motion. The present case does not fall into that category.»
Επανερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, κρίνω ότι με βάση τη νομολογία που παρέθεσα πιο πάνω, οι Ενάγοντες είχαν καθήκον να αναφέρουν στο Δικαστήριο ότι γνώριζαν περί της πρόθεσης της Εναγομένης για πώληση του Διαμερίσματος τουλάχιστον 8 μήνες πριν την καταχώριση της αίτησης. Έπρεπε περαιτέρω να εξηγήσουν και τους λόγους, σε περίπτωση που υπήρχαν, για τους οποίους καταχώρισαν την παρούσα αίτηση μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Παρά το ότι, ως αναφέρουν οι Ενάγοντες, το μόνο που είχαν υπόψη τους τον Απρίλιο του 2025 ήταν οι αγγελίες που έδειχναν ότι το Διαμέρισμα είναι προς πώληση, και πάλι θεωρώ ότι ήταν σημαντικό το γεγονός αυτό και έπρεπε να αποκαλυφθεί στο Δικαστήριο. Από τη στιγμή που αναρτήθηκαν αγγελίες σε σχέση με το Διαμέρισμα, ήταν φυσικό επακόλουθο ότι θα υπήρχε ενδιαφέρον από προτιθέμενους αγοραστές και το γεγονός ότι ο Ενάγοντας 1 είδε στις 9/12/2025 προτιθέμενους αγοραστές να επισκέπτονται το Διαμέρισμα, σαφώς δεν διαφοροποιεί τα πράγματα. Όπως προανέφερα, με αναφορά στη C.M.K. Metal (ανωτέρω), οι Ενάγοντες δεν έπρεπε να περιμένουν μέχρι το τελευταίο λεπτό που θα πωλείτο το Διαμέρισμα για να καταχωρίσουν την Αίτηση.
Εν πάση περιπτώσει, αυτό που είχε αναφέρει ο Ενάγοντας 1 στην ένορκη του δήλωση ημερ. 16/04/2025 δεν ήταν απλώς ότι έγινε ανάρτηση αγγελιών. Όπως προκύπτει από τα αποσπάσματα που παρέθεσα πιο πάνω, στην εν λόγω ένορκη δήλωση γίνεται αναφορά και σε «έντονη δραστηριότητα» τις τελευταίες ημέρες, καθώς και σε «επισκέψεις από πιθανούς αγοραστές». Επομένως, δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη διαφορά στα δεδομένα που γνώριζαν οι Ενάγοντες από τον Απρίλιο του 2025, μέχρι και την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης.
Όπως και να έχουν τα πράγματα, το γεγονός αυτό δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το μονομερές στάδιο για να συνυπολογιστεί. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο που επιλήφθηκε της αίτησης μονομερώς είχε ενώπιόν του αυτά τα δεδομένα, ενδεχομένως η απόφασή του για τη χορήγηση του μονομερούς διατάγματος να ήταν διαφορετική. Ενδεχομένως και όχι. Αυτό βεβαίως δεν είναι το κριτήριο, αλλά το κατά πόσον τα γεγονότα αυτά ήταν σχετικά για σκοπούς έκδοσης του μονομερούς Διατάγματος. Όπως αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Gee on Commercial Injunctions, 7η έκδοση, Κεφ. 9-003 σε σχέση με το καθήκον του αιτητή για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη:
«The duty extends to placing before the court all matters which are relevant to the court’s assessment of the application, and it is no answer to a complaint of non-disclosure that if the relevant matters had been placed before the court, the decision would have been the same. The test as to materiality is an objective one, and it is not for the applicant or his advisers to decide the question…»
Θεωρώ ότι τα πιο πάνω γεγονότα ήταν απολύτως σχετικά με το κατά πόσο συνέτρεχε ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος στην παρούσα περίπτωση, αλλά και σε σχέση με την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι επιπτώσεις της εν λόγω παράλειψης των Εναγόντων του καθήκοντος τους για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη δεν μπορούν να είναι άλλες από την ακύρωση του μονομερούς Διατάγματος.
Ένεκα της ακύρωσης του Διατάγματος δεν βλέπω λόγο να υπεισέλθω στις προϋποθέσεις για έκδοση του διατάγματος υπό της παρ. Β της αίτησης, με την οποία ζητείται η αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων της Εναγομένης πέραν του ποσού των € 90,940, αφού το διάταγμα αυτό ήταν επικουρικό του διατάγματος παγοποίησης (ως ζητείτο με την αρχική του μορφή, πριν δηλαδή να περιοριστεί στη μη αποξένωση του Διαμερίσματος) και ζητείτο για σκοπούς αστυνόμευσης του διατάγματος παγοποίησης (policing the order). Χωρίς οποιοδήποτε διάταγμα μη αποξένωσης σε ισχύ, το διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων δεν θα εξυπηρετήσει ο,τιδήποτε (Frugal Consultants Ltd ν. Strongfield Marketing Ltd, Αγωγή αρ. 4624/16, ημερ. 8/11/2016). Εν πάση περιπτώσει, δεν τέθηκε οποιοσδήποτε άλλος λόγος για έκδοση του εν λόγω διατάγματος.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα ακυρώνεται και η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγομένης και εναντίον των Εναγόντων.
(Υπ.) ………………………….
Μ. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο