ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 906/2025 (i-Justice)
Μεταξύ:
1. Hua Ling
2. Feng Ziqing
Ενάγοντες
-και-
1. Zhang Lihua
2. Zhang Yuan
Εναγόμενοι
……………………………….
Ημερομηνία: 11.5.2026
Εμφανίσεις:
Για Ενάγουσες – Αιτήτριες : Ο κ. Χρ. Χατζηστερκώτης για Χρ. Χατζηστερκώτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε
Για Εναγόμενους-Καθ’ων η Αίτηση: Η κα Ε. Ευριπίδου για Ν. Μουκταρούδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
(επί της αίτησης, ημερ. 14.8.25, για την οριστικοποίηση μονομερών ενδιάμεσων διαταγμάτων)
Αντικείμενο της παρούσας απόφασης είναι το κατά πόσο θα οριστικοποιηθούν ή όχι τα μονομερώς προσωρινά διατάγματα που εκδόθηκαν στις 14.8.2025, μετά από την μονομερή αίτηση, ιδίας ημερομηνίας, που οι Ενάγουσες καταχώρησαν στα πλαίσια της παρούσας απαίτησης.
Με το εν λόγω έντυπο απαίτησης, που καταχωρίστηκε, δυνάμει του Μέρους 7 των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, οι Ενάγουσες αξιώνουν σε γενικές γραμμές εναντίον των Εναγομένων απαγορευτικό διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους τελευταίους από του να τις παρενοχλούν, από του να επεμβαίνουν στην ακεραιότητα και ησυχία τους, από του να τις εκφοβίζουν, από να τους επιτίθενται, από του να ασκούν εναντίον τους βία και από του να παραβιάζουν το δικαίωμα της ιδιωτικής και προσωπικής ζωής τους.
Επίσης, αξιώνουν διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους απαγορεύει να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο στην εύλογη χρήση και απόλαυση της κατοικίας τους και των κοινόχρηστων χώρων αυτής καθώς και από του να τους απαγορεύει να προξενούν οχληρία, η οποία προέρχεται από τον λυκόσκυλο που κατέχουν οι Εναγόμενοι 1 και 2, και που τοποθέτησαν σε κοινόχρηστους χώρους των κατοικιών των διαδίκων.
Τέλος αξιώνουν γενικές, ειδικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις.
Ταυτόχρονα, με την καταχώριση της παρούσας απαίτησης, ως έχει προαναφερθεί, οι Ενάγουσες-Αιτήτριες (στο εξής «οι Αιτήτριες»), καταχώρισαν και μονομερή αίτηση αξιώνοντας από το Δικαστήριο αριθμό ενδιάμεσων διαταγμάτων.
Το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την έκδοση τους, με τις εξής όμως διαφοροποιήσεις ώστε να αναγιγνώσκονται πλέον ως ακολούθως:
«Α. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει και/ή εμποδίζει στους Καθ’ων η Αίτηση 1 και 2 είτε προσωπικά, είτε μέσω υπηρετών ή αντιπροσώπων τους ή μέσω φίλων και συγγενών τους ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο (restraining order) να πλησιάζουν τις Αιτήτριες σε απόσταση μικρότερη των δύο (2) μέτρων μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
Β. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει στους Καθ’ων η Αίτηση 1 και 2 να εκφοβίζουν, να βρίζουν, επιτίθενται, απειλούν και/ή ασκούν σωματική και/ή ψυχολογική βία και/ή απειλούν να ασκήσουν να ασκήσουν βία και να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στην ιδιωτική και προσωπική ζωή των Αιτητριών 1 και 2 και/ή να παρενοχλούν, παρεμβαίνουν ή καθ’ οιονδήποτε τρόπο επεμβαίνουν και/ή διαταράσσουν την ακεραιότητα, ειρήνη και/ή ησυχία των Αιτητριών 1 και 2 μέχρι πλήρους εκδικάσεως της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αίτησης και/ή αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
Γ. Εκδοθεί και δια παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο απαγορεύει στους Εναγόμενους προσωπικά και/ή μέσω των υπηρετών και/ή των αντιπροσώπων και/ή μελών της οικογένειας τους και ή οποιωνδήποτε άλλων προσώπων που διαμένουν στην οικία στις Μ. Βρετανίας αρ. 67 στην Ερήμη, στη Λεμεσό από του να επιτρέπουν και/ή διατηρούν σκύλο και/ή German Shepherd μέσα σε πρόχειρη κατασκευή από σίδερα σε κοινόχρηστο μέρος του ακινήτου που βρίσκεται κάτω από το υπνοδωμάτιο των Εναγουσών 1 και 2 και/ή εντός του κοινόχρηστου χώρου του ακινήτου που βρίσκονται οι κατοικίες των Εναγουσών 1 και 2 καθώς και να επιτρέπουν όπως διατηρούν σκύλο και/ή German Shepherd από του να κυκλοφορεί ελεύθερος στον κοινόχρηστο χώρο του ακινήτου που βρίσκονται οι κατοικίες των Εναγουσών 1 και 2 χωρίς δηλαδή να είναι προσδεδεμένος με λουρί και το λουρί να κρατείται από ένα εκ των πιο πάνω προσώπων.»
Οι Εναγόμενοι - Καθ’ων η Αίτηση (στο εξής «οι Καθ’ων η Αίτηση») αντέδρασαν στην οριστικοποίηση των εκδοθέντων διαταγμάτων, καταχωρώντας προς τούτο κοινή σχετική ένταση, προβάλλοντας συνολικά 8 λόγους ένστασης με απώτερο σκοπό την ακύρωση τους. Δεν κρίνω σκόπιμο να τους καταγράψω στο παρόν στάδιο. Έχουν όμως μελετηθεί με ιδιαίτερη προσοχή και αναφορά σε αυτούς θα γίνει κατά την ροή της παρούσας απόφασης.
Με σκοπό διασαφήνισης των επίδικων ζητημάτων που περιβάλλουν την υπό κρίση αίτηση, απαιτείται καταρχάς η καταγραφή των εκδοχών που αμφότερες οι πλευρές προέβαλαν στο δικαστήριο.
Ένορκη δήλωση Αιτητριών
H υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 2.
Παραθέτω τις βασικές της θέσεις.
Η Αιτήτρια 1 είναι η μητέρα της. Αμφότερες κατοικούν σε κατοικία, η οποία συνορεύει και έχει κοινό κήπο αλλά και κοινό κοινόχρηστο χώρο με την κατοικία των Καθ’ων η Αίτηση.
Οι διαφορές τους με τους Καθ’ων η Αίτηση έφθασαν σε οριακό σημείο όταν οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 (πατέρας και υιός, αντιστοίχως) αγόρασαν ένα λυκόσκυλο (γερμανικό ποιμενικό).
Ο εν λόγω σκύλος βρίσκεται μονίμως ελεύθερος εντός της κοινόχρηστης αυλής, χωρίς τη συναίνεση τους, είναι επιθετικός και συνεχώς γαυγίζει με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κοιμηθούν ούτε το μεσημέρι αλλά ούτε και το βράδυ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η κατάσταση της υγείας της μητέρας της, η οποία το 2023 είχε υποβληθεί σε εγχείρηση λόγω προβλήματος στην καρδία της. Φοβούνται δε να κυκλοφορήσουν στην κοινόχρηστη αυλή τους. Ενημέρωσαν προς τούτο τους Καθ’ ων η Αίτηση, πλην όμως οι ίδιοι έδειξαν περιφρόνηση και αδιαφορία. Το Μάιο του 2024 οι Καθ’ων η Αίτηση είχαν άλλο σκύλο, ο οποίος δημιουργούσε παρόμοια προβλήματα. Αυτός όμως απομακρύνθηκε ύστερα από δική τους καταγγελία στην αστυνομία.
Την 16.7.25 οι Αιτήτριες επέστρεψαν από ταξίδι στην οικία τους.
Όταν οι Καθ’ ων η Αίτηση αντιλήφθηκαν την άφιξη τους, άφησαν σκοπίμως τον σκύλο τους ελεύθερο να κυκλοφορεί και επειδή ο σκύλος ήταν επιθετικός απέναντι τους, αναγκάστηκαν να καλέσουν την αστυνομία, η οποία τους συνόδευσε στην κατοικία τους με ασφάλεια.
Όταν αποχώρησε η αστυνομία, η Αιτήτρια 1 επέστρεψε στο όχημα της για να το σταθμεύσει στο χώρο στάθμευσης της οικίας τους. Την εμπόδισε όμως η σύζυγος του Καθ’ ου η Αίτηση 2. Στη συνέχεια, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 τοποθέτησε το δικό του όχημα στην είσοδο του κοινού χώρου στάθμευσης με αποτέλεσμα να κλείσει την εν λόγω είσοδο και να εμποδίσει την Αιτήτρια 1 να μεταφέρει τις αποσκευές τους στην οικία τους.
Στη συνέχεια, οι Καθ’ ων η Αίτηση κινήθηκαν απειλητικά εναντίον της, ζητώντας το λόγο που κάλεσαν την αστυνομία. Όταν η Αιτήτρια 1 τους εξήγησε το λόγο, τότε οι Καθ’ ων η Αίτηση επιτέθηκαν στην Αιτήτρια με σκληρότητα και την κτύπησαν βάναυσα σε διάφορα μέρη του σώματος της προκαλώντας της βαριές σωματικές βλάβες. Από τα εν λόγω κτυπήματα η Αιτήτρια 1 έπεσε στο έδαφος και οι Καθ’ ων η Αίτηση συνέχισαν να την κτυπούν με περισσότερη ακόμη βία και ένταση (σχετικές φωτογραφίες που δεικνύουν τα τραύματα που η Αιτήτρια 1 υπέστη, επισυνάφθηκαν ως Τεκμήριο 3). Η ίδια πλησίασε την Αιτήτρια 1 για να την βοηθήσει και τότε δέχθηκε και η ίδια επίθεση από τους Καθ’ ων η Αίτηση, οι οποίοι την κτύπησαν με τις γροθιές στο πρόσωπο και στο στήθος της, ενώ είχαν πετάξει το κινητό της στο έδαφος για να μην βιντεογραφήσει τις βίαιες ενέργειες εναντίον τους.
Γλύτωσαν από το μένος των Καθ’ ων η Αίτηση μόνο όταν μια κοινή γειτόνισσα τους προσέτρεξε προς βοήθεια. Μόλις την είδαν οι Καθ’ων η Αίτηση εγκατέλειψαν τη σκηνή. Στη συνέχεια, κάλεσε την αστυνομία, η οποία με το που αφίχθηκε εκεί κάλεσε ασθενοφόρο για να μεταφέρει την Αιτήτρια 1 στο νοσοκομείο. Εκεί διαπιστώθηκε κάταγμα αριστερής 4ης πλευράς και κάκωση κεφαλής (σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2). Εξήλθε του νοσοκομείου μετά από 3 ημέρες με οδηγίες για λήψη παυσιπόνων και για επανεξέταση στις 22.7.2025.
Στις 3.8.25 ο Καθ’ου η Αίτηση 1 επιτέθηκε και πάλι στην Αιτήτρια ισχυριζόμενος ότι η τελευταία δεν είχε κλείσει σωστά την πύλη του συγκροτήματος. Ο Καθ’ου η Αίτηση 1 κρατούσε ένα μεγάλο φτυάρι και την έβριζε. Και πάλι η Αιτήτρια 1 αναγκάστηκε να καλέσει την αστυνομία, η οποία και προειδοποίησε τον Καθ’ου η Αίτηση 1 για την όλη συμπεριφορά του.
Στις 4.8.25 και πάλι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 τους επιτέθηκε, κρατώντας ένα φτυάρι και απειλώντας τες ότι θα τις σκοτώσει. Στάθηκε δε στην πύλη της κοινόχρηστης αυλής εμποδίζοντας τες από του να εισέλθουν εντός της οικίας τους, μη επιτρέποντας την είσοδο και στους δύο καλεσμένους που είχαν. Ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 βρισκόταν σε αλλοπρόσαλλη κατάσταση και όρμησε εναντίον τους με πρόθεση να τις κτυπήσει, που όμως αποτράπηκε την τελευταία στιγμή από κάποιον από τους παρευρισκομένους. Ο Καθ’ου η Αίτηση 1 εξύβρισε χυδαία την Αιτήτρια 1 και την απείλησε. Αφού μετέβηκαν ξανά στο αστυνομικό τμήμα με τη συνοδεία της αστυνομίας επέστρεψαν στο σπίτι τους. Στις 20.7.25 υπέβαλαν επίσημη καταγγελία για τον ξυλοδαρμό τους από τους Καθ’ ων η αίτηση στις 16.7.25. Επισύναψε στο δικαστήριο usb (Τεκμήριο 4), το οποίο τεκμηριώνει τους πιο πάνω ισχυρισμούς της τόσο σε σχέση με την οχληρία που προέρχεται από τον σκύλο των Καθ’ ων η Αίτηση όσο και σε σχέση με τις πιο πάνω επιθέσεις που δέκτηκαν από τους τελευταίους.
Είναι η θέση της ότι οι επιθέσεις που δέχονται από τους Καθ’ ων η Αίτηση δεν αποτελούν μεμονωμένο περιστατικό αλλά μέρος ενός συστηματικού εκφοβισμού, με σκοπό να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την οικία τους. Οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν τους επιτρέπουν να έχουν κανένα δικαίωμα στους κοινόχρηστους χώρους και συνεχώς παρεμποδίζουν τη χρήση και απόλαυση της ακίνητης ιδιοκτησίας τους. Τα πλείστα από τα πιο πάνω περιστατικά έγιναν σε δημόσιο μέρος και στην παρουσία τρίτων προσώπων και είχαν ως αποτέλεσμα την προσβολή της προσωπικότητας τους και τον εξευτελισμό τους. Οι Καθ’ων η αίτηση είναι επικίνδυνοι και οι ίδιες τους φοβούνται με αποτέλεσμα η καθημερινότητα τους να έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό.
Ένορκη δήλωση Καθ’ων η Αίτηση
Η κοινή ένσταση των Καθ’ων η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Καθ’ου η Αίτηση 1. Αφού παραθέτει το ιστορικό γνωριμίας τους με τις Αιτήτριες, αποτελεί θέση του ότι αρχικά η κατοικία όπου διαμένουν οι τελευταίες, αυτή άνηκε και σε ένα άλλο τρίτο πρόσωπο, ως συνιδιοκτήτρια, το οποίο στην συνέχεια ήθελε να αποχωρήσει από αυτήν (Τεκμήρια 1 και 2). Η Αιτήτρια 1, εκμεταλλευόμενη τη θέση της ως πρόεδρος του Κυπρο-Κινεζικού Συνδέσμου φιλίας, πίεσε το εν λόγω τρίτο πρόσωπο να πωλήσει στην Αιτήτρια 1 το μερίδιο της. Για το λόγο αυτό είχε συναφθεί μεταξύ τους συμφωνία εκχώρησης (Τεκμήριο 3). Η Αιτήτρια 1 όμως έχει αθετήσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις έναντι της και δεν έχει καταβάλει προς αυτή το τίμημα για την αγορά του μεριδίου της. Εκκρεμεί προς τούτο δικαστική διαδικασία ενώπιον των Κυπριακών δικαστηρίων. Περαιτέρω, εναντίον της Αιτήτριας 1 έχουν εκδοθεί στην Κίνα δικαστικές αποφάσεις, βάσει των οποίων η Αιτήτρια 1 οφείλει μεγάλα χρηματικά ποσά (Τεκμήρια 4,5 και 6). Λόγω αυτών των ενεργειών ο γιος του (Καθ’ου η Αίτηση 2) και η σύζυγος του εξέφρασαν προς την Αιτήτρια τη δυσαρέσκεια τους και αποστασιοποιήθηκαν από αυτήν. Ήταν τότε που οι Αιτήτριες άρχισαν εκδικητικά και μεθοδευμένα να τους δημιουργούν διάφορα προβλήματα.
Σε ό,τι αφορά το σκύλο που έχουν στην κατοχή τους, προβάλλει τη θέση ότι αυτός είναι φιλικός και υπάκουος και σε καμία περίπτωση δεν είναι επιθετικός. Διαμένει σε ειδικά διαμορφωμένο σπιτάκι (Τεκμήριο 7) για την ασφάλεια των ανθρώπων γύρω του, συμπεριλαμβανομένων και των Αιτητριών. Ο σκύλος ποτέ δεν κυκλοφορεί ελεύθερος μόνος του στον κοινόχρηστο κήπο, παρά μόνο υπό την επίβλεψη τους και δεν γαβγίζει συνεχώς. Ουδέποτε ήταν δέκτης παραπόνου από την αστυνομία ώστε να απομακρύνει τον προηγούμενο σκύλο του. Ο σκύλος αυτός αποκτήθηκε μετά από επίθεση που δέχθηκε στο πρόσωπο η ανήλικη κόρη του Καθ’ου η Αίτηση 2 από γάτους των Αιτητριών. Αυτός δε δραπέτευσε από το χώρο φύλαξης του και δεν τον εντόπισαν ποτέ.
Σε σχέση με το περιστατικό με το σπασμένο τζάμι και λόγω του ότι η Αιτήτρια 1 για ακόμα μια φορά είχε σταθμεύσει το όχημα της στην είσοδο του χώρου στάθμευσης με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η ελεύθερη διέλευση τους, ο Καθ’ου η αίτηση 2 λόγω της επείγουσας ανάγκης να μεταφέρει το γιο του στον γιατρό, ζήτησε από τις Αιτήτριες να μετακινήσουν το όχημα τους. Δεν έλαβε οποιαδήποτε απάντηση. Θεώρησε ότι η Αιτήτρια 1 κοιμόταν. Στην προσπάθεια του να την ξυπνήσει, κτύπησε το παράθυρο, το οποίο όμως άθελα του έσπασε. Ο Καθ’ου η Αίτηση 2 πλήρωσε για την επιδιόρθωση του. Πρότειναν δε στην Αιτήτρια 1 την κατασκευή επιπλέον χώρου στάθμευσης στον κοινόχρηστο κήπο, πλην όμως εκείνη απέρριψε την πρόταση τους.
Είναι η θέση του, περαιτέρω, ότι ουδέποτε κτύπησαν τις Αιτήτριες στις 16.7.25 ως ισχυρίζονται. Ουδέποτε προσήλθε η αστυνομία στην κατοικία τους και ουδέποτε τους επιτέθηκε ο σκύλος. Το εν λόγω βράδυ η σύζυγος του Καθ’ου η αίτηση 2 έπρεπε να φύγει από το σπίτι για να μεταβεί σε διανυκτερεύον φαρμακείο. Όμως αυτό δεν ήταν εφικτό, αφού το όχημα της Αιτήτριας 1 ήταν σταθμευμένο με τέτοιο τρόπο που εμπόδιζε την έξοδο του οχήματος της. Αποτάθηκαν στην Αιτήτρια 1 και εμφανώς αυτή ενοχλημένη, μετακίνησε το όχημα της αφήνοντας ελάχιστο χώρο για την έξοδο από το χώρο στάθμευσης του οχήματος της συζύγου του Καθ’ου η Αίτηση 2. Με το που έφυγε το όχημα της τελευταίας, η Αιτήτρια 1 προσπάθησε εκ νέου να σταθμεύσει το όχημα της μέσα στο διάδρομο του χώρου στάθμευσης με αποτέλεσμα να μην μπορεί ούτε ο ίδιος να εξέλθει από αυτό. Τότε της ζήτησε να το μετακινήσει. Αυτή εμφανώς εκνευρισμένη άρχισε να κάνει απότομες κινήσεις με το όχημα της μπλοκάροντας του την έξοδο. Ακολούθως, κατέβηκε από το όχημα της προκαλώντας τον ότι δεν θα το μετακινήσει. Ο ίδιος θυμωμένος με την όλη συμπεριφορά της αντέδρασε στην προκλητική της στάση και ακολούθησε μεταξύ τους έντονη λογομαχία. Στη συνέχεια, η Αιτήτρια 1 του επιτέθηκε και τον έγδαρε στο πρόσωπο και τότε ο Καθ’ ου η Αίτηση 2 έσπευσε να απομακρύνει τον ένα από τον άλλο, οπότε και το περιστατικό διαπληκτισμού τελείωσε. Ο ίδιος κάλεσε στην συνέχεια την αστυνομία. Η Αιτήτρια, μέχρι την άφιξη της αστυνομίας, συνέχισε να τους προκαλεί και μόλις αυτή έφθασε, αφού ενημερώθηκε για το περιστατικό, έβγαλε σχετικές φωτογραφίες και ζήτησε τα κλειδιά του οχήματος από την Αιτήτρια 1 προκειμένου να το μετακινήσει. Παρέδωσε δε στον ίδιο ένα έντυπο για τη μεταφορά του στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Πράγματι επισκέφθηκε το νοσοκομείο, όπου και επισυνάπτει σχετική ιατρική έκθεση (σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό κατατέθηκε ως Τεκμήριο 9). Προς το σκοπό αυτό την 19.7.25 υπέβαλε σχετική καταγγελία στην αστυνομία εναντίον της Αιτήτριας 1.
Είναι η περαιτέρω θέση του ότι το κλουβί του σκύλου δεν τοποθετήθηκε κάτω από τα υπνοδωμάτια των Αιτητριών, ως οι τελευταίες ισχυρίζονται, αλλά ακριβώς μπροστά από τη δική τους κατοικία (σχετική φωτογραφία επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο 10).
Σε σχέση με το περιστατικό που ισχυρίζεται η Αιτήτρια 2 ότι έλαβε χώρα τις 3.8.25, πράγματι η Αιτήτρια εμφανίστηκε με δύο άγνωστους άνδρες. Οι Καθ’ων η Αίτηση ενημερώθηκαν από τρίτα πρόσωπα ότι αυτοί είναι επικίνδυνοι. Οι δύο άγνωστοι εσκεμμένα άφησαν την είσοδο της καγκελόπορτας ανοικτή και τον παρακολουθούσαν προκλητικά. Τους ζήτησε να κλείσουν την καγκελόπορτα γιατί μπορεί να φύγει ο σκύλος και αυτοί αρνήθηκαν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τους φωνάξει έντονα. Οι Αιτήτριες εσκεμμένα σκηνοθέτησαν και αυτό το περιστατικό, όπως και όλα τα άλλα, βιντεοσκοπώντας τον, όπως φαίνεται στο Τεκμήριο 4 που κατέθεσαν, προσπαθώντας να τον παρουσιάσουν ως ένα επικίνδυνο άνθρωπο, ο οποίος κρατά ένα φτυάρι και φωνάζει και απειλεί τη ζωή τους. Το φτυάρι το κρατούσε γιατί εκείνη την ώρα ασχολείτο με τον κήπο.
Τα ίδια γεγονότα έλαβαν χώρα και τις 4.8.25. Τα εν λόγω άγνωστα πρόσωπα άφησαν επίτηδες ανοικτή την καγκελόπορτα με αποτέλεσμα ο σκύλος να τρέξει και να φύγει. Ευτυχώς τον βρήκε ένας γείτονας του και τους τον έφερε πίσω. Ως φαίνεται στο Τεκμήριο 4 οι Αιτήτριες είναι εκείνες που τον προκαλούν βιντεογραφώντας τον, προσπαθώντας να τον εκνευρίσουν και να τον θυμώσουν. Στο βίντεο δε μάλιστα ακούγεται η Αιτήτρια 1 να γελά κοροϊδευτικά.
Ο ίδιος δηλώνει ένα φιλήσυχο άτομο και έχει αναπτύξει φιλικές σχέσεις με όλους τους γείτονες. Η κατάσταση έχει ξεφύγει λόγω της συμπεριφοράς των Αιτητριών, οι οποίες συνεχώς τους προκαλούν. Είναι η θέση του ότι με τα όσα έχει αναφέρει πιο πάνω, οι Αιτήτριες απέκρυψαν γεγονότα από το Δικαστήριο αλλά και παραποίησαν αυτά για να πετύχουν μονομερώς την έκδοση των διαταγμάτων. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την οριστικοποίηση τους και σε σχέση με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος υπό παράγραφο (γ), αυτό έχει παραμείνει χωρίς αντικείμενο εφόσον όπως αναφέρει ο σκύλος πλέον δεν βρίσκεται στην οικία τους. Και τούτο γιατί οι ίδιοι συμμορφούμενοι με το προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου, όταν μετακίνησαν την θέση του κλουβιού του σκύλου, αυτός ήταν συνεχώς στεναχωρημένος και ανήσυχος, με αποτέλεσμα να δοθεί σε κάποια άλλη οικογένεια ώστε να τον φροντίζει.
Ακροαματική διαδικασία
Η ακρόαση της αίτησης έγινε στην βάση των ενόρκων δηλώσεων των μερών αλλά και μέσων των ικανών γραπτών αγορεύσεων που οι συνήγοροι προσκόμισαν στο δικαστήριο, επιχειρηματολογώντας ως προς τις θέσεις τους. Το περιεχόμενο τους έχει μελετηθεί με τη δέουσα προσοχή. Σημειώνω επίσης ότι καμία πλευρά δεν προέβη στην αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα ή στην καταχώρηση οποιασδήποτε συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.
Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα
Αναφορικά με την οριστικοποίηση προσωρινών διαταγμάτων οι Αιτήτριες έχουν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (Dolego Estates Ltd κ.ά. ν. Φιλίππου κ.ά. (1999) 1 Α.Α.Δ) αλλά και ότι σε περίπτωση αμφισβητούμενων γεγονότων, η υποχρέωση απόδειξης τους βαρύνει τις ίδιες (Iacovou Brothers v. Fashionwise Ltd (2000) 1 (B) A.A.Δ. 1377).
Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων βρίσκεται στο άρθρο 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων (Ν.14/60). Το άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο ανάλογα βεβαίως με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης.
Οι σωρευτικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ως έχουν αποκρυσταλλωθεί μέσω της πλούσιας νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another (1982) 1 C.L.R. 557, National Bank of Greece v. Motovia (1987) 1 Α.Α.Δ. 303, Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ , KOT v. Θεωρή (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. X''Bασίλη (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 152, Parico Aluminium Designs Ltd v Muskita Aluminium Co Ltd (2002) 1Γ Α.Α.Δ 2015), είναι οι ακόλουθες:
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
- Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.
-Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
Στην υπόθεση Eurocypria Airlines Ltd υπό εκκαθάριση μέσω του εκκαθαριστή της Κρις Ιακωβίδη v. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Γενικού Εισαγγελέα κ.α (2011) 1 Α.Α.Δ. 1783 επεξηγήθηκαν πότε πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα:
«Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλής πιθανότητας επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Απαιτείται από τον αιτητή να καταδείξει ότι έχει μια ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η τρίτη προϋπόθεση, σύμφωνα με την οποία πρέπει να καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εξετάζεται κυρίως υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης».
Οι πρώτες δύο προϋποθέσεις είναι αλληλένδετες σε κάποιο βαθμό.
Η 3η προϋπόθεση συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, και όπως τονίστηκε στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια αυτής της προϋπόθεσης. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά επαρκή θεραπεία η θεραπεία των αποζημιώσεων, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Κυρισάββας κ.ά. v. Κίζη (2001) 1(Β) Α.Α.Δ. 1245, λέχθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψιν.
Επιπρόσθετα, καθορίσθηκε, μέσω της νομολογίας, ότι η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται μόνο με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co (1997) 1 Α.Α.Δ. 1791, Highgate Primary School Ltd v. Φυλακτίδη κ.α. (2009) 1Α Α.Α.Δ).
Το Δικαστήριο, σ' αυτό το στάδιο, δεν καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, κάτι το οποίο θα αποτελέσει την κρίση του κατά την εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Περί προϋποθέσεων ο λόγος και μόνον (Jonitexo Ltd. v. Adidas (1984) 1 C.L.R. 663 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.(1995) 1 Α.Α.Δ. 248). Στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα που ουσιαστικά θα ισοδυναμούσαν με απόφαση επί της ουσίας της αγωγής και έχει υποχρέωση να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση μαρτυρίας (Χαριτίνη Χρυσάνθου Κυριλλου, διά της πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Γεωργίας Καραγιώργη v. Άντρης Λάμπρου (2004) 1 Α.Α.Δ. 1528).
Πέραν των πιο πάνω προϋποθέσεων τα Δικαστήρια προτού εκδώσουν ή οριστικοποιήσουν προσωρινά διατάγματα, ανάλογα με την περίπτωση, θα πρέπει να λάβουν υπόψη και κάποιες ευρύτερες αρχές οι οποίες έχουν αποκρυσταλλωθεί και αναπτυχθεί μέσω της νομολογίας.
Αναγνωρίζεται πως αφότου ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται σωρευτικά όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη και τον παράγοντα του ισοζυγίου της ευχέρειας (balance of convenience). Το Δικαστήριο, δηλαδή, πριν εκδώσει οποιοδήποτε ενδιάμεσο διάταγμα θα πρέπει να αποφασίσει, ζυγίζοντας όλα τα δεδομένα, κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να το εκδώσει, ισοζυγίζοντας τον κίνδυνο αδικίας που θα προκληθεί στις δύο πλευρές. Η οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου θα πρέπει να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. (Bacardi & Co Ltd v Vinco Ltd (1996) 1(B)Α.Α.Δ.).
Έχοντας παραθέσει τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται στην προκειμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων ενδιάμεσων διαταγμάτων.
Εξετάζω κατά προτεραιότητα τον 3ο λόγο ένστασης που οι Καθ’ων η Αίτηση εγείρουν, ότι δηλαδή οι Αιτήτριες απέκρυψαν από το δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα.
Στην υπόθεση M. & Ch. Mitsingas Trading v. Timberland Co of U.S.A (ανωτέρω) υποδεικνύεται ότι ουσιώδες είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ' αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Το ουσιώδες του γεγονότος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα του αιτήματος για προσωρινό διάταγμα όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν.14/60.
Εν προκειμένω, δεν αποτελεί ουσιώδες γεγονός κατά πόσο η Αιτήτρια 1 έχει οικονομικές διαφορές με την πρώην συνιδιοκτήτρια του ακινήτου της αλλά ούτε και αποτελεί ουσιώδες γεγονός ότι εναντίον της Αιτήτριας 1 έχουν εκδοθεί στην Κίνα δικαστικές αποφάσεις. Δεν αποτελούν ουσιώδη γεγονότα που αφορούν το δικαστήριο ώστε να αποφασίσει επί των επίδικων ζητημάτων. Ουσιώδες είναι ο,τιδήποτε σχετίζεται με το αν πληρούνται ή όχι τα κριτήρια για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ούτε και αν τίθεντο αυτά τα γεγονότα ενώπιον του δικαστηρίου θα διαφοροπείτο η οποιαδήποτε κρίση του. Επομένως απορρίπτεται ο σχετικός λόγος ένστασης των Καθ’ων η Αίτηση.
Στρεφόμενος τώρα στην 1η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32(1), ότι δηλαδή υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, σημειώνω ότι από μελέτη του εντύπου Απαιτήσεως και τις θεραπείες που οι Αιτήτριες αξιώνουν, στο οποίο δεν ενσωματώνεται Έκθεση Απαιτήσεως, καθώς και από την ενώπιόν μου προσαχθείσα μαρτυρία στο πλαίσιο της υπό εξέταση αίτησης, προκύπτει ότι η απαίτηση των Αιτητριών εδράζεται στα αστικά αδικήματα της ιδιωτικής οχληρίας και της επίθεσης, καθώς και στην προστασία της ιδιωτικής τους ζωής. Το δικαίωμα αυτό προστατεύεται από το Σύνταγμα (άρθρο 15 του Συντάγματος), προστασία η οποία αναγνωρίσθηκε και μέσα από την Κυπριακή νομολογία (Γιάλλουρου ν. Νικολάου, (2001) 1(Α) Α.Α.Δ. 558). Στη εν λόγω υπόθεση έχει αναγνωριστεί πως η παραβίαση ατομικού δικαιώματος, κατοχυρωμένου διά του Μέρους ΙΙ του Συντάγματος, θεμελιώνει αφ' εαυτής αγώγιμο δικαίωμα, ανεξάρτητα αν οι εν λόγω παραβιάσεις συνιστούν αστικά αδικήματα με βάση τον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148. Συνεπώς η Ενάγουσα, ως φορέας ατομικών δικαιωμάτων, διατηρεί απευθείας αγώγιμο δικαίωμα έναντι του προσώπου, το οποίο τυχόν τα παραβιάζει και ως εκ τούτου το επικαλούμενο δικαίωμα είναι αναγνωρισμένο από τον Νόμο.
Στην υπόθεση Κατζουράκη v. Επαμεινώνδα (2005) 1 (Α) ΑΑΔ 219, αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα ενός διαδίκου να ζητήσει δικαστική προστασία για να παρεμποδίσει την παρενόχληση του ή την επέμβαση στην ιδιωτική ή προσωπική του ζωή, ως δικαίωμα που υφίσταται ανεξαρτήτως συγγενικής σχέσης.
Το αστικό αδίκημα της επίθεσης προνοείται στο άρθρ 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα:
«Επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συναίνεση του, ή με τη συναίνεση του αν η συναίνεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρονομία χρήσης τέτοιας βίας κατά του προσώπου άλλου αν το πρόσωπο που αποπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας προκαλεί στον άλλο πεποίθηση η οποία εδραιώνεται σε εύλογη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τον εν λόγω χρόνο την πρόθεση και την ικανότητα για πραγμάτωση του σκοπού αυτού».
Ως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα του Π.Πολυβίου, Αστικά Αδικήματα στο Κυπριακό Δίκαιο, 1η έκδοση, τόμος Α, σελ. 40, με παραπομπή στη σχετική Αγγλική νομολογία επί του θέματος, υποδεικνύεται ότι:
«εάν κάποια συμπεριφορά αποτελεί προσπάθεια εκφοβισμού, τότε η εν λόγω συμπεριφορά συνιστά επίθεση»
Η ιδιωτική οχληρία που επικαλούνται οι Αιτήτριες προνοείται στο άρθρο 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα:
«Iδιωτική oχληρία
46. Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ:
Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά:
Νoείται περαιτέρω ότι oι διατάξεις τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv εφαρμόζovται καθόσov αφoρά παρέμβαση στo φως.»
Επίσης οι Αιτήτριες με τα όσα προβλήθηκαν στην ένορκη τους δήλωση αξιώνουν αποζημιώσεις για επίθεση, παραθέτοντας συγκεκριμένες λεπτομέρειες, στη βάση των ισχυρισμών τους ότι οι Καθ’ων η Αίτηση τους επιτέθηκαν και τις τραυμάτισαν.
Στη βάση των όσων οι Αιτήτριες προβάλλουν κατάφεραν να αποδείξουν ότι πληρείται η 1η προϋπόθεση του άρθρου 32 εφόσον αν με την μαρτυρία που θα προσκομίσουν στο Δικαστήριο, κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης, αποδείξουν τους εν λόγω ισχυρισμούς τους, θα δικαιούται στις θεραπείες που αξιώνουν στην παρούσα απαίτηση, οι οποίες συνιστούν αναγνωρισμένες αιτίες αγωγής.
Προχωρώ να εξετάσω την 2η προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας. Είμαι ικανοποιημένος ότι με βάση την μαρτυρία που έχει προσκομισθεί από τις Αιτήτριες πληρείται και αυτή.
Οι θέσεις των Αιτητριών και των Καθ' ών η Αίτηση έχουν παρατεθεί ανωτέρω. Το κατά πόσο όμως ευσταθούν οι θέσεις των πρώτων δεν θα κριθεί στο παρόν στάδιο. Η κρίση επί του βάσιμου της απαίτησης δεν είναι το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι η διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Με δεδομένο ότι το μέτρο είναι κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, κρίνω ότι με τους ισχυρισμούς των Αιτητριών, η αποδεικτική δύναμη των οποίων δεν εξασθένησαν από τους ισχυρισμούς των Καθ’ων η Αίτηση και, μάλιστα, σε βαθμό που να οδηγούν στην διαπίστωση περί μη ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας, κατέδειξαν ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στις αξιώσεις τους.
Τα όσα καταγράφονται στα Τεκμήρια που επεσύναψε στην ένορκη της δήλωση η Αιτήτρια 2, καταδεικνύουν, εκ πρώτης όψεως και αντικειμενικά ιδώμενα, ότι οι Αιτήτριες υπέστησαν επίθεση από τους Καθ’ων η Αίτηση. Συγκεκριμένα το Τεκμήριο 3, απεικονίζει την Αιτήτρια 1 κτυπημένη, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό που επισύναψε (Τεκμήριο 2) καθώς και τα ευρήματα αυτού. Με βάση αυτό η Αιτήτρια 1 φέρεται να υπέστη κάκωση κεφαλής και κάταγμα. Κρίθηκε αναγκαία η νοσήλεια της στο νοσοκομείο για διάστημα 3 ημερών. Περαιτέρω, το usb (Tεκμήριο 4) που επισύναψε, δεικνύει τον Καθ’ου η Αίτηση 1 στις ημερομηνίες που ισχυρίζεται να βρίσκεται σε αλλοπρόσαλλη κατάσταση, να φωνάζει με έντονο τρόπο προς τις Αιτήτριες, να κρατά φτυάρι στο χέρι του, το οποίο τρίτο πρόσωπο του το αφαίρεσε, αλλά και να απειλείται κινητικά προς αυτές και σε κάποια στιγμή να επιτίθεται στην Αιτήτρια 1. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς των Αιτητριών για τον σκύλο που είχαν στην κατοχή τους οι Καθ’ων η Αίτηση, στο ίδιο usb (Tεκμήριο 4) διαπιστώνεται ότι αυτός σε διάφορες ημερομηνίες αφενός κυκλοφορά ελεύθερος στους κοινόχρηστους χώρους των δύο κατοικιών, αφετέρου δε γαυγίζει με έντονο τρόπο όταν βρίσκεται εντός τους κλουβιού του.
Στην αντίπερα όχθη, οι Καθ’ ων η Αίτηση προβάλουν μια εντελώς διαφορετική εκδοχή και αρνούνται ότι επιτέθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο στις Αιτήτριες. Αντίθετα, είναι η θέση τους ότι είναι η Αιτήτρια 1 που επιτέθηκε στον Καθ’ ου η Αίτηση 1. Το γεγονός ότι ο τελευταίος προσκόμισε ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 9), ότι δηλαδή και ο ίδιος υπέστη εκδορές από την επίθεση της Αιτήτριας 1 αλλά και ότι αυτός κατάγγειλε στην Αστυνομία το εν λόγω γεγονός, όπως εξάλλου έπραξε και η Αιτήτρια 1, δεν μπορούν να διαφοροποιήσουν εκ πρώτης όψεως και αντικειμενικά την μόλις πιο πάνω εκφρασθείσα κρίση του δικαστηρίου. Πέραν του ότι οι σωματικές βλάβες που υπέστη η Αιτήτρια 1 φέρονται να είναι πολύ σοβαρότερες από τις σωματικές βλάβες του Καθ’ ου η Αίτηση 1, δεν αυτοαναιρούν τις θέσεις της Αιτήτριας 1 περί επίθεσης προς το πρόσωπο της, έχοντας και ως δεδομένο το περιεχόμενο του Τεκμήριο 4 που δεικνύει την επιθετική και απειλητική συμπεριφορά του πρώτου. Οι ανάλογες καταγγελίες του Καθ' ου η Αίτηση 1 εναντίον της Αιτήτριας 1, ίσως να στοιχειοθετούν ανταπαίτηση του, αλλά εν προκειμένω εξετάζεται συγκεκριμένη αίτηση, και σε σχέση με αυτή ενυπάρχουν σοβαρές ενδείξεις του ουσιαστικού δικαιώματος που διεκδικούν οι Αιτήτριες. Τα όσα ο Καθ’ου η Αίτηση 1 έχει θέσει ενόρκως δεν έχουν κλονίσει την δυναμική που έχει η εκδοχή των Αιτητριών πάντοτε ιδωμένη αντικειμενικά, αφού στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αποφαίνεται ποιος λέει την αλήθεια για τα γεγονότα. Η προσαχθείσα από τις Αιτήτριες μαρτυρία, στην παρούσα φάση, χαρακτηρίζεται από την απαραίτητη λεπτομέρεια.
Τα ως άνω αναφέρονται χωρίς σε καμία περίπτωση να προβαίνω σε πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αποτελούν τα εκ πρώτης όψεως αντικειμενικά συμπεράσματα του δικαστηρίου σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο, σύμφωνα πάντα με τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου μέσω των ενόρκων δηλώσεων των μερών. Η εξέταση όμως των θέσεων και εισηγήσεων που έχουν υποβληθεί εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων, ενώ αυτό που χρειάζεται είναι σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aliminium Co Ltd & Others, (2002) 1Γ ΑΑΔ 2015 και Τ.Α. Micrologic (πιο πάνω).
Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να αναφερθεί περαιτέρω ότι, όπως προκύπτει από τα γεγονότα, τα εκδοθέντα υπό τις παραγράφους Α’ και Β΄ διατάγματα ανωτέρω, έχουν ουσιαστικά ως αντικείμενο την έκδοση προληπτικών διαταγμάτων τύπου Quia Timet, τα οποία απαιτούν την ικανοποίηση ειδικών και συγκεκριμένων προϋποθέσεων ώστε να δύναται να εκδοθούν.
Στο Σύγγραμμα «Διατάγματα» των κ. κ. Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, 2016, σελίδα 188 αναφέρονται τα εξής σχετικά:
«Αυτού του είδους τα διατάγματα, αποτελούν ένα ισχυρό όπλο στο παρεμπίπτον στάδιο όπου η επαπειλούμενη ζημιά, αν προκύψει, θα είναι δύσκολο να αποζημιωθεί σε χρήμα. Πρόκειται για "προληπτική δικαιοσύνη" την οποία η αγγλική νομολογία δεν αποκλείει, αλλά αντίθετα την θεωρεί "τόσο αρχαία όσο και τα βουνά". Εκδίδονται πολλά τέτοια διατάγματα στο παρεμπίπτον στάδιο, χωρίς βέβαια να αναφέρεται στο ίδιο το διάταγμα ότι πρόκειται για "Quia Timet", γι΄ αυτό και δεν είναι ευρέως γνωστά εφόσον στην ουσία δεν αποτελούν ειδική ή ξεχωριστή κατηγορία διαταγμάτων, αλλά διατάγματα τα οποία ενδεχομένως να ήταν καλύτερα να ιδωθούν κάτω από την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32. Ίσως η μόνη διαφορά να είναι ότι απαιτείται σαφής μαρτυρία για την επαπειλούμενη ζημιά που θα προκύψει.»
Στο ίδιο πιο πάνω σύγγραμμα στη σελίδα 11 αναφέρονται τα εξής:
«Λόγω της φύσης του διατάγματος απαιτείται σαφής και ισχυρή μαρτυρία ότι ο απειλούμενος κίνδυνος είναι άμεσος και ορατός και όχι ασαφής ή αόριστος. Επίσης, ότι η ζημιά είναι αναπόφευκτη και όχι μια απλή δυνατότητα ή απομακρυσμένη. Τέλος, η ζημιά θα πρέπει να είναι σοβαρή και να μην αποζημιώνεται χρηματικά [.] Το βάρος είναι στους ώμους του ενάγοντα για να ικανοποιήσει το δικαστήριο για όλα τα πιο πάνω.»
Στην υπόθεση GGH-RE Investment Partners Ltd κ.α. v. Golub Gethouse Realty Company, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε56/2024, ημερομηνίας 29/05/2025, έγινε εκτενής αναφορά στη φύση του διατάγματος αυτού και στις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση τους. Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τα εξής:
«Η λατινική έκφραση Quia - Timet σημαίνει «because he fears, «διότι φοβάται» ή «διότι ανησυχεί»» και το διάταγμα τύπου Quia - Timet είναι ένα διάταγμα του κοινοδικαίου που σκοπό έχει να εμποδίσει άδικες πράξεις οι οποίες επαπειλούνται ή είναι άμεσες αλλά οι οποίες ακόμα δεν έχουν αρχίσει. Έχει τις ρίζες του στην απόφαση Fletcher v. Bealey [28 Ch. D. 688] at p.698 όπου έχει αναφερθεί ότι τα απαραίτητα κριτήρια που πρέπει να αποδειχτούν ούτως ώστε τα δικαστήρια της επιείκειας (Equity courts) να εκδώσουν ένα τέτοιο διάταγμα είναι: «1. Proof of imminent danger; 2. Proof that the threatened injury will be practically irreparable; and 3. Proof that whenever the injurious circumstances ensue, it will be impossible to protect plaintiff's interests, if relief is denied.»
[.] ...
επαναλαμβάνουμε ότι τα διατάγματα Quia - Timet λόγω του ιδιαίτερου προληπτικού χαρακτήρα τους προϋποθέτουν σαφή απόδειξη της ζημιάς που απειλείται και δεν είναι αρκετή η ύπαρξη ή η απόδειξη ενός γενικευμένου δικαιώματος. Στη νομολογία, και συγκεκριμένα στις υποθέσεις Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Limited και Άλλων (2002) 1 Α.Α.Δ 2015 και COBALTAIR LTD v. Madar, Αρ. Αγωγής 620/18 ημερ.9/7/2018, γίνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο παραπομπή στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th Ed. Reissue, Vol.24, para. 832 όπου αναφέρονται τα εξης:
"832. If a plaintiff's right to relief rests mainly on damage which has not been actually suffered but is likely to accrue within a reasonable time, the court will take that into consideration and grant an injunction. Therefore, although the plaintiff's legal right is not disputed, an injunction may by granted to restrain the commission of an apprehended or threatened act, on the ground that if the act is done it will violate the plaintiff's legal right, if he can show strong probability that the apprehended mischief will in fact arise. [.] if a defendant claims and insists upon his right or gives distinct notice of his intention or threatens or intents to commit an act which, if committed, would, in the court's opinion, violate the plaintiff's right, an injunction will be granted."
Στη βάση των όσων έχει προσκομίσει η Αιτήτρια 2, και που έχουν παρατεθεί ανωτέρω χωρίς να είναι αναγκαία η επανάληψη τους, υπάρχει αφενός εκ πρώτης όψεως και αντικειμενικά ιδώμενη σαφής και ισχυρή μαρτυρία ότι ο απείλουμενος κίνδυνος να πέσουν θύμα νέας επίθεσης από τους Καθ΄ων η Αίτηση καθώς και η άσκηση από μέρους των τελευταίων σωματικής ή ψυχολογικής βίας προς τις Αιτήτριες αλλά και η παρενόχληση τους στην απόλαυση της ιδιωτικής και προσωπικής τους ζωής, είναι άμεση και ορατή, εφόσον η επιθετική συμπεριφορά και οι απειλές των Καθ’ ων η Αίτηση (πάντοτε εκ πρώτης όψεως και αντικειμενικά) αλλά και η όχληση τους λόγω της παρουσίας του σκύλου δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά είναι συνεχής και επαναλαμβανόμενη. Η δε ζημιά που προκύπτει από τους πιο πάνω επαπειλούμενους άμεσους και ορατούς κινδύνους είναι αναπόφευκτη και σοβαρή εφόσον υπάρχει ορατός κίνδυνος απειλής της σωματικής ακεραιότητας των Αιτητριών, αλλά και ορατός και υπαρκτός κίνδυνος επανάληψης και πρόκλησης μεγαλύτερης ζημιάς εις βάρος τους. Η δε οχληρία εκ πρώτης όψεως και αντικειμενικά είναι αναπόφευτκη.
Επομένως ενόψει των όσων έχουν παραθέσει οι Αιτήτριες διαπιστώνεται πως πληρείται η 2η προϋπόθεση. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας, η λεπτομερής περιγραφή των κατ' ισχυρισμών γεγονότων επαρκεί, για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας, ώστε να καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην παρούσα απαίτηση από μέρους των Αιτητριών.
Σε σχέση με την 3η προϋπόθεση και του κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, έχω διαπιστώσει ότι στην προκειμένη περίπτωση, με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα, πληρείται και αυτή.
Επί τούτου, οι Αιτήτριες προβάλουν την θέση ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα είναι επαρκής θεραπεία και το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει τα αιτούμενα διάταγματα εφόσον έχει καταδειχθεί η επανειλημμένη, επικίνδυνη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά των Καθ’ων η Αίτηση αλλά και ότι υπάρχει ορατός και υπαρκτός κίνδυνος επανάληψης τους και πρόκληση μεγαλύτερης ζημιάς εις βάρος τους. Εν προκειμένω οι Αιτήτριες επικαλούνται το άγχος, τον φόβο και την αγωνία που αισθάνονται από τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές των Καθ’ων η Αίτηση, την απάνθρωπη συμπεριφορά εις βάρος τους που τους προκαλεί σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητα τους και τον κλονισμό της σωματικής και συναισθηματικής τους υγείας, τις οποίες διασυνδέουν με τη συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση.
Όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω η έννοια της πλήρους απονομής δικαιοσύνης στο μέλλον δεν συναρτάται μόνο με την επάρκεια και την οικονομική δυνατότητα των Καθ’ ων η Αίτηση στην καταβολή αποζημιώσεων (HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v. 1. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α (ανωτέρω)). Λαμβάνονται υπόψη και άλλοι μεταβλητοί παράγοντες εκτός από τον χρηματικό παράγοντα και αυτοί περιλαμβάνουν και την προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητριών (Κοσμά v. Χατζηκυπρή (2000) 1 Α.Α.Δ. 169 και Κυρρίσαββα v. Κύζη (ανωτέρω).
Με τα όσα οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται δεν έχουν καταφέρει να εξουδετερώσει τις θέσεις των Αιτητριών κατά τρόπο που να μην μπορούν να ληφθούν υπόψη για να στηρίξουν τα όσα ισχυρίζονται για σκοπούς κατάδειξης της 3ης προϋπόθεσης. Το ουσιώδες εδώ είναι πως εξ αρχής οι Αιτήτριες έθεσαν θέμα φόβου για τη σωματική τους ακεραιότητα, άγχους και αγωνίας που τους προκαλούνται περιγράφοντας σε κάθε επεισόδιο το πώς οι ίδιες κατ' ισχυρισμόν αισθανόταν.
Στην παρούσα περίπτωση οι Αιτήτριες με τα γεγονότα που έχουν παραθέσει αποδεικνύουν μια συνεχόμενη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση με διάφορους τρόπους, η οποία αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων τους με αποτέλεσμα να υφίστανται βλάβη στην προσωπική τους ζωή. Αυτή η ένταση διασάλευσε την οικιακή τους γαλήνη και την απόλαυση της περιουσίας τους. Αυτή η διασάλευση μπορεί, αν αναλογιστεί κανείς τις συχνές προστριβές μεταξύ των μερών, να αποτελέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στις Αιτήτριες, η οποία άπτεται αφενός της οικιακής τους γαλήνης και αφετέρου της ίδιας της σωματικής τους ακεραιότητας. Προκύπτει επίσης, από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, η πιθανότητα συνέχισης της εν λόγω συμπεριφοράς από τους Καθ' ων η Αίτηση και σε μια τέτοια περίπτωση θα συνεχιστεί να προκαλείται ζημιά και παραβίαση των δικαιωμάτων τους και θα είναι αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο μέλλον. Η μαρτυρία τους καταδεικνύει πραγματικό, άμεσο και αντικειμενικό κίνδυνο από την επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά των Καθ’ων η Αίτηση, προκαλώντας σε αυτές ένα κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Κρίνω ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να αφήσει (εάν ευσταθούν οι σχετικοί ισχυρισμοί των Αιτητριών) να τυγχάνουν παρενόχλησης και επέμβασης στην ιδιωτική τους ζωή και να διατρέχουν τον κίνδυνο να είναι θύματα νέας επίθεσης, μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής, που θα διαρκέσει κάποια χρόνια. Διατυπώνονται ισχυρισμοί για μία συνεχή, διαρκή συμπεριφορά εκ μέρους των Καθ’ών η Αίτηση, μετά από ένα πολύ σοβαρό περιστατικό που τους αποδίδεται.
Όπως αναφέρεται στους Halsbury' s Laws of England, 3η έκδοση, τεύχος 37, σελ. 142, παράγραφος 254:
«There is a discretion in the High Court or a county court to grant injunctions compelling persons to do or restraining them from doing acts where otherwise the plaintiff will suffer, or continue to suffer, wrongful injury for which an award of damages will not adequately compensate him. A restrictive injunction may be permanent or of an interlocutory character and may be granted where injury has already been caused and will otherwise continue, or where it has not yet been caused but is imminently threatened. The court has jurisdiction to award damages either in addition to or in substitution for an injunction».
Στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, στην 20η έκδοση, στη σελίδα 1979 στην παράγραφο 29-01 καταγράφονται τα ακόλουθα κάτω από τον τίτλο «Principle on which injunction granted».
«In addition to the remedy by action for damages in respect of torts which have actually been committed, there is, in certain cases, a remedy by way of injunction to prevent the commission of torts which are threatened or anticipated or, in cases of continuing injuries, to restrain their continuances. The principle upon which such injunction is granted is that the injury to be inflicted would be of such a character that the claimant could not practically be compensated in damages".
Χωρίς δε να παραβλέπω τις θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση αλλά και τα όσα υπέδειξα στο πλαίσιο ανάλυσης της 2ης προϋπόθεσης και με δεδομένη την κρίση μου πως έχει καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας σε σχέση με τις αξιώσεις των Αιτητριών, θεωρώ πως η βλάβη που επικαλούνται οι Αιτήτριες από τις ισχυριζόμενες συμπεριφορές που καταλογίζουν στους Καθ' ων η Αίτηση, εύλογα μπορεί να θεωρηθεί ότι καθιστά δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εν τη εννοία της ανωτέρω νομολογίας, εάν δεν οριστικοποιηθούν τα εκδοθέντα διατάγματα. Κρίνω ότι οι Αιτήτριες χρήζουν κάποιας προστασίας λαμβανομένου υπόψιν και την φύση της απαίτησης τους καθώς και τα ιδιαίτερα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης.
Συνακόλουθα καταλήγω ότι πληρείται και η 3η προϋπόθεση.
Η πιο πάνω μόλις εκφρασθείσα κρίση του δικαστηρίου, ότι δηλαδή συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, δεν οδηγεί αυτόματα στην οριστικοποίηση των εκδοθέντων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι δίκαιη και πρόσφορη. Το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει, κατά την εξέταση του παράγοντα αυτού, εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, και τις διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων (Κοινοτικό Συμβούλιο ν. Σουλή, Πολ. ΄Έφεση Ε75/2015, ημερομηνίας 7.12.2018, Ευστρατίου ν. Ouzounian and Company Ltd, Εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20.1.2014),
Με γνώμονα τα πιο πάνω, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφέστατα υπέρ των Αιτητριών και υπέρ της οριστικοποίησης των κατ' αίτηση διαταγμάτων. Υπό το σύνολο των περιστάσεων, η ζημιά που θα υποστούν οι Αιτήτριες από την μη έκδοση τους σαφέστατα θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την ζημιά που θα υποστούν οι Καθ’ ων η Αίτηση. Κρίνω ότι δεν θα επηρεαστούν οι Καθ’ων η Αίτηση ή τα όποια δικαιώματά τους, αν τους απαγορευθεί να πλησιάζουν τις Αιτήτριες σε απόσταση 2 μέτρων, ως προς το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα υπό της παραγράφου Α΄ τους απαγορεύει. Αν δεν οριστικοποιηθεί το διάταγμα, θα τελούν οι Αιτήτριες υπό κίνδυνο. Οι Αιτήτριες αξιώνουν την προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας και την γαλήνη στο σπίτι τους καθώς την ανενόχλητη απόλαυση της περιουσίας τους ως γίνεται παραδεκτό. Αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα των Αιτητριών είναι που διαφυλάσσεται με τα εκδοθέντα διατάγματα. Στην υπόθεση Γιαβρή κα v Πάσιου (2004) 1Α Α.Α.Δ 125 λέχθηκε ότι:
«Εφόσον το αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο.»
Στην υπό κρίση υπόθεση επιδιώκεται, μεταξύ άλλων, και η οριστικοποίηση του εκδοθεντος διατάγματος που να απαγορεύει στους Καθ’ών η Αίτηση να πλησιάζουν τις Αιτήτριες σε απόσταση 2 μέτρων. Στη βάση αυτού, οι πρώτοι, υποστηρίζουν ότι τα εκδοθέντα διατάγματα επιβάλλουν σοβαρούς περιορισμούς στην καθημερινή τους διαβίωση με δεδομένο ότι διαμένουν με τις Αιτήτριες σε όμορες κατοικίες με κοινόχρηστους χώρους όπως κοινόχρηστη σκάλα, αυλή και κοινή είσοδο. Επιπλέον, οι Καθ’ων η Αίτηση με τα εκδοθέντα διατάγματα, εμποδίζονται να απολαμβάνουν ελεύθερη χρήση του κήπου τους και ότι αυτά δημιουργούν διαρκή και πραγματικό κίνδυνο ακούσιας παρακοής, ακόμη και σε περιπτώσεις τυχαίας ή αναπόφευκτης συνάντησης στους κοινόχρηστους χώρους γεγονός που μετατρέπει το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα υπό της παραγράφου Α’ και Β’ από μέσο προληπτικής προστασίας σε δυσανάλογο μέτρο.
Έχοντας όμως πλέον πλήρη και συνολική εικόνα των ενώπιον μου γεγονότων και με δεδομένο ότι οι Καθ’ων η Αίτηση διαμένουν με τις Αιτήτριες, ως έχει αναφερθεί, σε όμορες κατοικίες με κοινούς κοινόχρηστους χώρους αλλά και ότι με τα εκδοθέντα διατάγματα, εμποδίζονται να απολαμβάνουν ελεύθερη χρήση της περιουσίας τους και ότι αυτά δημιουργούν διαρκή και πραγματικό κίνδυνο ακούσιας παρακοής τους, κρίνω ότι είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις, ενόψει των ιδιαίτερων περιστατικών της παρούσας υπόθεσης, η διαφοροποίηση του εκδοθέντος υπό της παραγράφου Α΄ διατάγματος, ώστε αφενός να μην τους αποστερείται η απόλαυση της περιουσίας τους, αφετέρου οι ίδιοι να μην βρίσκονται εκτεθειμένοι στον κίνδυνο ακούσιας παρακοής του εν λόγω διατάγματος. Και τούτο γιατί κατά τη συνήθη διαβίωση τους, η συνύπαρξη τους και τυχόν συναντήσεις τους για απόλαυση της περιουσίας τους είναι αναπόφευκτη.
Τυχόν οριστικοποίηση του εκδοθέντος μονομερώς διατάγματος με τη σημερινή του μορφή δεν είναι δίκαια και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Επιβάλλεται η αναθεώρηση του ώστε οι Καθ’ων η αίτηση να μην αποστερούνται των συνταγματικών τους δικαιωμάτων.
Οπότε, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα υπό της παραγράφου Α΄ ανωτέρω, οριστικοποιείται, με την προσθήκη όμως της ακόλουθης επιφύλαξης:
«Νοείται ότι ο όρος περί διατήρησης απόστασης όχι μικρότερης των 2 μέτρων δεν εφαρμόζεται σε περιστάσεις τυχαίας, ή/και αναπόφευκτης ή/και περιστασιακής προσέγγισης αλλά και σε περίπτωση κοινής χρήσης των κοινόχρηστων χώρων λόγω της δομής ή διάταξης των κατοικιών τους νοουμένου ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προκαλούν εκ προθέσεως τέτοια μικρότερη προσέγγιση.»
Σε σχέση με το εκδοθέν διάταγμα της παραγράφου Γ’ και τον ισχυρισμό των Καθ’ων η Αίτηση ότι πλέον έχει καταστεί άνευ αντικειμένου εφόσον ο σκύλος που είχαν στην κατοχή τους απομακρύνθηκε από την εν λόγω κατοικία, με κάθε σεβασμό δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση αυτή. Τυχόν μη οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος δεν θα εμποδίζει και απαγορεύει στους Καθ’ων η Αίτηση να επαναφέρουν πίσω τον συγκεκριμένο σκύλο στην περίπτωση που αυτοί έχουν μία τέτοια πρόθεση.
Από την άλλη όμως η οριστικοποίηση του εκδοθέντος υπό της παραγράφου Γ΄ διατάγματος θα αφορά τον συγκεκριμένο σκύλο, γερμανικό ποιμένα, και όχι οποιοδήποτε άλλο σκύλο. Και τούτο γιατί δεν θα ήταν δίκαιο και εύλογο οι Καθ’ων η Αίτηση να αποστερηθούν του δικαιώματος να έχουν οποιοδήποτε άλλο σκύλο επιθυμούν, ο οποίος να είναι ταυτόχρονα και φιλικός, μη επιθετικός αλλά και να μην γαυγίζει.
Επομένως και το διάταγμα υπό της παραγράφου Γ΄ διαφοροποιείται ως ακολούθως:
«Γ. Εκδοθεί και δια παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο απαγορεύει στους Εναγόμενους προσωπικά και/ή μέσω των υπηρετών και/ή των αντιπροσώπων και/ή μελών της οικογένειας τους και ή οποιωνδήποτε άλλων προσώπων που διαμένουν στην οικία στις Μ. Βρετανίας αρ. 67 στην Ερήμη, στη Λεμεσό από του να επιτρέπουν και/ή διατηρούν τον σκύλο German Shepherd μέσα σε πρόχειρη κατασκευή από σίδερα σε κοινόχρηστο μέρος του ακινήτου που βρίσκεται κάτω από το υπνοδωμάτιο των Εναγουσών 1 και 2 και/ή εντός του κοινόχρηστου χώρου του ακινήτου που βρίσκονται οι κατοικίες των Εναγουσών 1 και 2 καθώς και να επιτρέπουν όπως διατηρούν τον σκύλο German Shepherd από του να κυκλοφορεί ελεύθερος στον κοινόχρηστο χώρο του ακινήτου που βρίσκονται οι κατοικίες των Εναγουσών 1 και 2 χωρίς δηλαδή να είναι προσδεδεμένος με λουρί και το λουρί να κρατείται από ένα εκ των πιο πάνω προσώπων.»
Υπό το φως των ανωτέρω, τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα υπό τις παραγράφους Α’, Β’ και Γ’ οριστικοποιούνται, υπό τις πιο πάνω διαφοροποιήσεις που έχουν παρατεθεί ανωτέρω.
Τα έξοδα της αίτησης που ανέρχονται (κατόπιν συνοπτικού υπολογισμού τους με τη βοήθεια του Πρωτοκολλητείου), στο ποσό των €4000, πλέον Φ.Π.Α, πλέον €110 πραγματικά έξοδα, επιδικάζονται υπερ των Αιτητριών και εναντίον των Καθ’ων η Αίτηση, αλληλέγγυως και/ή κεχωρισμένως. Ένα σετ εξόδων να δοθεί.
(Υπ.).....................................
Μ. Χαραλάμπους, Α.E.Δ
ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο