ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Αφρ. Χαραλαμπίδη, Ε.Δ.

                                                                                     Αρ. Αγωγής: 1316/2023 (Ι-justice)

 Μεταξύ:

 

1.                ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

2.                ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

3.                ΧΡΥΣΤΑΛΛΑ ΚΑΝΑΡΗ

4.                ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΝΑΡΗ

5.                ΜΑΡΙΓΙΑΝΝΑ ΚΑΝΑΡΗ

 

Εναγόντων,

ν.

 

MANDERSTON INVESTMENTS LIMITED

 

Εναγομένης.

 

Αίτηση ημερομηνίας 19/7/23

για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων

 

Ημερομηνία: 16 Ιουνίου, 2026

 

Για τους Ενάγοντες 1-5 / Αιτητές:

κ. Χ. Χατζηστερκώτης με κα Α. Προδρόμου για Χριστόφορος Χατζηστερκώτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Για την Εναγόμενη/ Καθ’ης η Αίτηση:

κα Ι.Κόμπου για Λυσάνδρου, Φλώρου Δ.Ε.Π.Ε.

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

I.    ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΙΣΤΟΡΙΚΟ

 

1.    Αντικείμενο υπό εξέταση αποτελούν διάφορα προσωρινά διατάγματα που επιδιώκουν οι Ενάγοντες/Αιτητές (στο εξής θα αναφέρονται ως οι «Ενάγοντες») εναντίον της Εναγόμενης /Καθ’ης η Αίτηση (στο εξής θα αναφέρεται ως η «Εναγόμενη »), σε σχέση με ισχυριζόμενες εργασίες και ενέργειες της τελευταίας, επί τεμαχίου ιδιοκτησίας της (στο εξής το «Τεμάχιο xx4»), το οποίο συνορεύει με το τεμάχιο αρ.xx3, ιδιοκτησίας των Εναγόντων / Αιτητών (στο εξής ως το «Επίδικο Τεμάχιο»).

 

2.   Ως διαφαίνεται από Γενικά Οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησαν στις 18/7/23[1], οι Ενάγοντες, με την αγωγή τους, αξιώνουν εναντίον της Εναγόμενης, μεταξύ άλλων, δηλώσεις του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι παράνομα επεμβαίνουν στο επίδικο τεμάχιο, διατάγματα για την άρση των κατ’ισχυρισμόν παράνομων επεμβάσεων και οχληρίας που προκάλεσαν οι Εναγόμενοι, για την ανέγερση τοίχου αντιστήριξης, γενικές αποζημιώσεις, αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης του επίδικου ακινήτου και αποζημιώσεις για μείωση της αξίας του επίδικου ακινήτου, απώλεια πρόσβασης, χρήσης και απόλαυσης του, και ψυχική οδύνη και/ή ηθική βλάβη που έχουν υποστεί ένεκα τον ενεργειών των Εναγόντων.

 

3.   Σημειώνεται ότι, παρά το γεγονός ότι η Εναγόμενη εμφανίστηκε στην διαδικασία καταχωρώντας μέσω των δικηγόρων της σημείωμα εμφάνισης, οι Ενάγοντες, μέχρι και σήμερα, δεν έχουν καταχωρήσει Έκθεση Απαίτησης.

 

II.   ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗ & ΕΝΣΤΑΣΗ

ΑΙΤΗΣΗ

4.   Για σκοπούς πληρότητας, αναφέρεται ότι, αρχικά, η αίτηση καταχωρήθηκε σε μονομερή βάση, αλλά κατέστη δια κλήσεως αφού το Δικαστήριο διέταξε την επίδοσή της.

5.   Με την αίτηση τους, οι Ενάγοντες, ζητούν από το Δικαστήριο να εκδόσει, εναντίον της Εναγόμενης και/ή τυχόν αντιπροσώπων της, διατάγματα ως εξής: 1. Διάταγμα να τους απαγορεύει να συνεχίσουν να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο ή/και κατέχουν και/ή χρησιμοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο ή/και εισέρχονται ή/και εκμεταλλεύονται ή/και καρπούνται και /ή να συνεχίσουν και /ή να συμπληρώσουν οικοδομικές εργασίες στο επίδικο τεμάχιο ή/και μέρος ατην δυτική πλευρά εμβαδού 5 τ.μ. του επίδικου τεμαχίου xx3, με τοποθέτηση τσιμεντένιων blocks στην δυτική πλευρά του, 2. Διηνεκές προστακτικό διάταγμα όπως παραδώσουν ελεύθερη και κενή κατοχή του μέρους του επίδικου τεμαχίoυ, όπου τοποθέτησαν τσιμεντένια blocks στην δυτική πλευρά του επίδικου τεμαχίου, το οποίο κατέχουν παράνομα και χωρίς τη θέληση, συναίνεση και άδεια των Εναγόντων, 3. Διηνεκές προστακτικό διάταγμα όπως επαναφέρουν την παροχή νερού για άρδευση του επίδικου τεμαχίου στην κατάσταση που ήταν προηγουμένως τοποθετώντας στην διάτρηση ηλεκτροτουρμπϊνα, την οποία αφαίρεσαν και/ή κατέστρεψαν, πλαστικών σωλήνων και άλλων εξαρτημάτων αποκαθιστώντας το δικαίωμα των Εναγόντων για χρήση νερού από τη διάτρηση για το επίδικο τεμάχιο, 4. Διηνεκές προστακτικό διάταγμα για να επαναφέρουν το πέρασμα και την διάτρηση στην κατάσταση που ήταν προηγουμένως καθότι με τις παράνομες εκσκαφές χωρίς άδεια δημιούργησαν υψομετρική διαφορά μεταξύ των δύο (2) τεμαχίων και το τεχνητό ανάχωμα και τα blocks που τοποθέτησαν με αποτέλεσμα η δίοδος (πέρασμα) να καταστεί αδιάβατη και να εξουδετερωθεί το δικαίωμα των Εναγόντων προς την διάτρηση, 5. Διηνεκές προστακτικό διάταγμα όπως προβούν άμεσα σε ενέργειες υποστήριξης και /ή ανέγερσης τοίχου αντιστήριξης από κουγκρί και σίδερο στο νοτιοδυτικά σύνορο του επίδικου τεμαχίου εκεί όπου οι Εναγόμενοι δημιούργησαν βαθύ γκρεμό προς πλήρη αδιαφορία των δικαιωμάτων των Εναγόντων, για σκοπούς ασφάλειας και αποφυγής πτώσης και τραυματισμού ανθρώπων ή ζώων και προς αποφυγή κατολισθήσεων και 6. Διηνεκές προστακτικό διάταγμα όπως προβούν άμεσα στην αφαίρεση και απομάκρυνση των όγκων χώματος, που οι Εναγόμενοι τοποθέτησαν παράνομα και χωρίς τη συγκατάθεση των Εναγόντων κατά μήκος της Νοτιοδυτικής πλευράς του επίδικου τεμαχίου δημιουργώντας τεχνητό ανάχωμα ύψους 0.30 μ. μέχρι 1.05μ, το οποίο εμποδίζει τη θέα προς τη Θάλασσα και εμποδίζει την ομαλή ροή όμβρεων υδάτων προς τη θάλασσα με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται στο επίδικο τεμάχιο και να το μετατρέπουν σε λίμνη κάθε φορά που βρέχει και να εμποδίζονται οι Ενάγοντες να εισέρχονται στο επίδικο τεμάχιο ή να προβαίνουν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα ή έργο ή οικοδομική δραστηριότητα.

 

6.   Η Αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στα Άρθρα 4,5,6 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.6), στα Άρθρα 32 και 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα Άρθρα 43 και 46 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ.148 και στις Αρχές του Δικαίου της Επιείκειας.

 

7.   Τα γεγονότα επί των στηρίζεται η Αίτηση , εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 (στο εξής η «Ε/Δ-ΘΘ»)  στην οποία επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια, προς υποστήριξη των θέσεων του, και αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

 

8.   Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τους υπόλοιπους Ενάγοντες να προβεί στην Ε/Δ-ΘΘ και ότι, μαζί με τους Εναγόμενους 2-5, είναι συνιδιοκτήτες του επίδικου τεμαχίου. Η Εναγόμενη είναι εταιρεία και ιδιοκτήτρια του τεμαχίου xx4, το οποίο αγόρασε από την οικογένεια του ομνύοντα και το οποίο συνορεύει με το επίδικο τεμάχιο.

 

9.   Σύμφωνα με τον ομνύοντα, η Εναγόμενη, μέσω υπαλλήλων, εκπροσώπων ή αντιπροσώπων της, κατά ή περί τις αρχές του 2021 και μέχρι και σήμερα, με τη χρήση βαρεών οχημάτων άρχισε, από μόνη της και χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή, εργασίες στο Τεμάχιο xx4. Λόγω της εμβέλειας των προαναφερόμενων εργασιών, άλλαξε εντελώς η μορφολογία του εδάφους, και προκλήθηκε μεγάλη οικολογική αλλαγή στην περιοχή, δια της καταστροφής και επέμβασης στη φυσική ροή των υδάτων, μετατρέποντας σε πισίνα (λίμνη) το επίδικο τεμάχιο και επικίνδυνο, και καταστρέφοντας και προκαλώντας τη ξήρανση πολλών δέντρων λόγω καταστροφής της διάτρησης (τουν εξοπλισμού, λάστιχων και άλλων σχετικών αντικείμενων όπως ηλεκτροτουρμπίνας) επί της οποίας υπάρχει δικαίωμα δουλείας (πέρασμα) υπέρ του επίδικου ακινήτου, και δημιουργώντας μία μεγάλη υψομετρική διαφορά λόγω της εκσκαφής που έκαναν, με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να εισέλθουν οι Ενάγοντες και να χρησιμοποιήσουν την ως άνω διάτρηση.

 

10.          Ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι, με τις ως άνω ενέργειες της Εναγόμενης, δημιουργήθηκε οχληρία και παράνομη επέμβαση σε μέρος του κτήματος των Εναγόντων, επηρεάζοντας αρνητικά την ποιότητα ζωής των Εναγόντων και η δυνατότητα τους να απολαμβάνουν τη χρήση, κατοχή και εκμετάλλευση του κτήματος τους. Περαιτέρω, επηρεάστηκε και τη δυνατότητα των Εναγόντων να προβούν σε ανέγερση οικοδομών εντός του κτήματος τους αφού τούτο είναι οικιστικό και λόγω της παράνομης κατάληψης από την Εναγόμενη στερούνται της δυνατότητας να εξασφαλίσουν σχετική άδεια ή ενδεχομένως θα τους επιβληθεί όρος για κατασκευή πολύ ψηλού τοίχου αντιστήριξης με πολύ ψηλά οικονομικά κόστα. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον ομνύοντα, οι ενέργειες της Εναγόμενης ήταν παράνομες και κακόβουλες με σκοπό να βλάψει την ιδιοκτησία των Εναγόντων, αποβλέποντας προφανώς σε αλλότρια κίνητρα προσωπικού συμφέροντος αφού το επίδικο τεμάχιο είναι το μόνο μικρό ακίνητο πλησίον του τεμαχίου των Εναγομένων που δεν τους ανήκει. Παρά την αποστολή επιστολών από τους αρχικούς ιδιοκτήτες το επίδικου τεμαχίου του 2021, η Εναγόμενη έχει προχωρήσει και προχωρεί σε νέες παράνομες επεμβάσεις αλλά και οχληρία, που επηρεάζει το επίδικο τεμάχιο.

 

11.          Ο ομνύοντας επεξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν προέβησαν στην καταχώρηση της αγωγής ενωρίτερα, και αναφέρει ότι ανατέθηκε από τους Ενάγοντες σε μηχανικό, τοπογράφο η αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης, όπως διαμορφώθηκε από μετά από εκσκαφές που έγιναν στο νότιο και δυτικό άριο του πιο πάνω τεμαχίου, τα ευρήματα του οποίου παραθέτει λεπτομερώς. Παρά τις υποσχέσεις της Εναγόμενης, για την αποκατάσταση των ζημιών και του επηρεασμού και οχληρίας που προκλήθηκαν στο επίδικο τεμάχιο, η Εναγόμενη εξακολουθεί να επεμβαίνει στο επίδικο τεμάχιο κατακρατώντας μέρος αυτού και εξακολουθεί να προκαλεί οχληρία.

 

12.          Τέλος, ο ομνύοντας αναφέρεται στην ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστούν οι Ενάγοντες, εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, και γενικότερα στις σχετικές προϋποθέσεις του Νόμου, σε συνάρτηση με το πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, τις ικανοποιεί.

ΕΝΣΤΑΣΗ

13.         Η Εναγόμενη καταχώρησε ένσταση, μέσω της οποίας προβάλλει διάφορους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και τους οποίους συνοψίζω ως εξής:

 

1. H αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη, αδικαιολόγητη και ανεδαφική και οι ισχυρισμοί στους οποίους βασίζεται είναι ανεπαρκείς, ανυπόστατοι, στερούνται πειστικότητας και δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, 2. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, 3. Οι Ενάγοντες παρέλειψαν και/ή απέτυχαν να αποκαλύψουν ενώπιον του Δικαστηρίου πλήρως και ειλικρινά γεγονότα τα οποία να καταδεικνύουν ή και να δικαιολογούν το κατεπείγον του αιτήματος τους και δεν προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια» και κατά συνέπεια κωλύονται από το να αιτούνται την προς όφελος τους άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και να επικαλούνται την ενεργοποίηση της σύμφυτης εξουσίας αυτού και των φυσικών αρχών της επιείκειας δια την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, 4. H παρούσα αίτηση δεν είναι λογικά αναγκαία , δεν έχει γίνει καλόπιστα και εγείρεται εκ μέρους των Αιτητών καταχρηστικά, ως μέσο καταπίεσης των Καθ' ων η αίτηση και αποσκοπεί στην προώθηση αλλότριων και ή αθέμιτων σκοπών και συγκεκριμένα στον εξαναγκασμό των Καθ' ων η αίτηση να προβούν στην αγορά του επίδικου τεμαχίου, 5. Η αίτηση αποτελεί προσπάθεια των Εναγόντων περί επιβολής αδικαιολόγητης στέρησης, επιβάρυνσης και/ή περιορισμού της Εναγόμενης επί του δικαιώματος ιδιοκτησίας και/ή περιουσίας της με βάση το Σύνταγμα, χωρίς οιονδήποτε λόγο ή νόμιμη αιτία_, 6. Αξιώνεται, μέσω της αίτησης, η παροχή τελικής και/ή ουσιαστικής θεραπείας καλυτττόμενη με το πέπλο προσωρινής Θεραπείας και η οποία θα ισοδυναμούσε με εκδίκαση της ουσίας της αγωγής και την παροχή της Θεραπείας που οι Ενάγοντες επιδιώκουν στα πλαίσια αυτής, με αποτέλεσμα την παραβίαση του δικαιώματος της Εναγόμενης σς δίκαιη δίκη και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, 7. Οι Ενάγοντες καμία ζημιά δεν πρόκειται να υποστούν από την μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, τουναντίον, η ζημιά που θα προκληθεί στην Εναγόμενη σε περίπτωση έκδοσης αυτών θα είναι ανεπανόρθωτη, 8. Οι Αιτητές παρέλειψαν να προσκομίσουν ικανοποιητική μαρτυρία με την οποία να καταδεικνύεται μελλοντική αδυναμία των Καθ' ων η αίτηση να αποζημιώσουν τους Αιτητές σε περίπτωση που υποστούν ζημιά από τη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή δεν έχουν επικαλεστεί οποιαδήποτε παρούσα ή μελλοντική αδυναμία των Καθ' ων η αίτηση αποζημίωσης σε περίπτωση που υποστούν ζημιά, 9. Δεν θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και/ή υπάρχει δυνατότητα κατοχύρωσης με την επιδίκαση αποζημιώσεων προς όφελος τους, ο δίκαιος υπολογισμός των οποίων είναι δυνατός.

 

14.          Η ένσταση βασίζεται, επί του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο ΚΕΦ. 6 άρθρα 4,5,7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 21,29 31 και 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.2 O. 1-6, 11, 12 και 14, Δ.5 και 5Α, Δ.9, Δ.15, 16 Θ. 9, Δ.27 O. 2- 3, Δ.33 0.15,Δ.39, Δ.48 01 - 4, 8 και 9, Δ.64, στα άρθρα 23, 26 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον περί της Ηλεκτρονικής Δικαιοσύνης (Ηλεκτρονική Καταχώριση) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2021 (1/2021), στη Νομολογία και στις συμφύϊες εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου.

 

15.          Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση, εκτίθενται στην επισυνημμένη πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του διαχειριστή των ακινήτων της Εναγόμενης (στο εξής η «Ε/Δ-ΗΝ»), ο οποίος μεσολάβησε και ως εκπρόσωπως της για την αγορά του τεμαχίου xx4 κατά τον Φεβρουάριο 2019. Ο ομνυόντας δηλώνει τη σχετική του εξουσιοδότηση, και την πηγή της προσωπικής του γνώσης όσο αφορά τα δεδομένα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, και προς υποστήριξη των λόγων ένστασης, αναφέρει, επισυνάπτοντας παράλληλα σχετικά τεκμήρια, τα εξής συνοπτικά:

 

16.          Ο ομνύοντας, απορίπτει στην ολότητα τους ισχυρισμούς της Ε/Δ-ΘΘ ως αναληθείς, ασταθείς και αβάσιμους. Αναφέρει ότι η Εναγόμενη έχει εξασφαλίσει όλες τις απαιτούμενες άδειες από τις αρμόδιες αρχές για χωματουργικές εργασίες και οι οιεσδήποτε εργασίες έχουν διενεργηθεί ή λαμβάνουν χώρα από πλευράς της, έχουν πραγματοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο επί του τεμαχίου xx4 και σε καμία περίπτωση από τις εν λόγω εργασίες δεν έχει επηρεαστεί με οποιοδήποτε τρόπο το επίδικο τεμάχιο ή οιονδήποτε άλλο δικαίωμα επί αυτού, αφού σε καμία περίπτωση δεν έχει πραγματοποιηθεί οποιουδήποτε είδους επέμβαση στο ακίνητο των Αιτητών, συνεπεία των εν λόγω εργασιών.

 

17.          Σύμφωνα με τον ομνύοντα, σε καμία περίπτωση έχει αλλάξει η μορφολογία του εδάφους επί του ρηθέντος ακινήτου και ούτε έχει προκληθεί οικολογική αλλαγή ή οιουδήποτε είδους επέμβαση στη φυσική ροή των υδάτων στην περιοχή συνεπεία οιονδήποτε ενεργειών ή εργασιών της Εναγόμενης επί του επίδικου τεμαχίου, το οποίο ευρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατάσταση στην οποία αγοράστηκε και παραδόθηκε στους στην Εναγόμενη, από τον πατέρα του ενόρκως δηλούντα στην Ε/Δ-ΘΘ, τον Φεβρουάριο του έτους 2019, και ουδέποτε έλαβε χώρα από πλευράς της Εναγόμενης η δημιουργία, κατασκευή, τοποθέτηση ή ανέγερση οποιουδήποτε τεχνητού ή άλλου εμποδίου ή κατασκευής τεχνητής ή άλλης η οποία να εμποδίζει με οποιοδήποτε τρόπο τη φυσική ροή των ομβρων υδάτων στο ρηθέν ακίνητο.

 

18.          Ο ομνύοντας χαρακτηρίζει, επίσης, τους ισχυρισμούς των Εναγόντων, περί καταστροφής και ξήρανσης δέντρων συνεπεία της ισχυριζόμενης καταστροφής της διάτρησης επί της οποίας υπάρχει δικαίωμα δουλείας υπέρ του κτήματος των Αιτητών μέσω της καταστροφής εξοπλισμού, λάστιχων και άλλων αντικειμένων όπως ηλεκτροτουρμπίνας, ως αναληθείς και ισχυρίζεται ότι ουδέποτε αφαιρέθηκε από πλευράς της Εναγόμενης η ισχυριζόμενη ηλεκτροτουρμπίνα ή οποιαδήποτε λάστιχο και άλλα ισχυριζόμενα αντικείμενα και ουδέποτε καταστράφηκε η ισχυριζόμενη διάτρηση, εφόσον, σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα, ουδέποτε μια τέτοια διάτρηση υπήρχε επί του τεμαχίου xx4 κατα τον χρόνο αγοράς του από την Εναγόμενη. Αναφορικά με το πιο εν λόγω ζήτημα κατά ή περί το έτος 2021 υποβλήθηκε καταγγελία ενώπιον της Αστυνομίας εναντίον της Εναγόμενης, η οποία αφού διερευνήθηκε από την Αστυνομία δεν προωθήθηκε, ενόψει του ότι δεν προέκυψε οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να επιβεβαιώνει ή να υποστηρίζει τους εν λόγω ισχυρισμούς. Σε κάθε περίπτωση, παρέχεται στο επίδικο τεμάχιο νερό κατόπιν σχετικής εγκατάστασης του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων, γεγονός το οποίο καθιστά την ισχυριζόμενη διάτρηση μη αναγκαία και την απαίτηση για χρήση της άνευ αντικειμένου, γεγονός το οποίο εσκεμμένα παρέλειψαν να αποκαλύψουν οι Ενάγοντας με απώτερο σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Η οριοθέτηση που επικαλούνται οι Ενάγοντες, δεν αφορά την επιτόπια οριοθέτηση του δικαιώματος διάβασης προς τη διάτρηση, ως καβόλα αναληθώς και παραπλανητικά αναφέρουν, αλλά αφορά την οριοθέτηση του επίδικου τεμαχίου.

 

19.          Περαιτέρω, ο ομνύοντας αναφέρει ότι, καμία επέμβαση, δεντροφύτευση ή άλλη εργασία έλαβε χώρα από την Εναγόμενη επί και κατά μήκος του δικαιώματος διάβασης η οποία να αποστερεί ή να επηρεάζει το δικαίωμα διάβασης των Εναγόντων και ότι η υψομετρική διαφορά την οποία επικαλούνται οι Ενάγοντες υπήρχε κατά τον χρόνο αγοράς του τεμαχίου xx4 από την Εναγόμενη, αφού, το επίδικο τεμάχιο ευρίσκεται στο πίσω μέρος του τεμαχίου xx4 και λόγω της μορφολογίας του εδάφους βρίσκεται εκ φύσεως του σε υψηλότερο σημείο. Ακόμη και εάν η Εναγόμενη προέβαινε σε χωματουργικές εργασίες προς ισοπέδωση του εδάφους επί του τεμαχίου xx4, θα είχε κάθε δικαίωμα να το πράξει, και τέτοιες εργασίες δεν θα επηρέαζαν σε καμία περίπτωση το δικαίωμα διάβασης των Εναγόντων, αφού, το εν λόγω δικαίωμα ευρίσκεται στο ανατολικό σύνορο του επίδικου τεμαχίου ενώ η ισχυριζόμενη υψομετρική διαφορά τοποθετείται στο βόρεια σύνορο του.τηση ότι η κατάσταση και η μορφολογία του εδάφους επί των ρηθέντων τεμαχίων είναι αυτή η οποία υφίστατο κατά την αγορά του τεμαχίου xx4 από τους Καθ' ων η αίτηση. Με σκοπό τη διαπίστωση και καταγραφή της υφιστάμενης κατάστασης του τεμαχίου xx4 αλλά και των ενεργειών και εργασιών που έλαβαν χώρα επί αυτού, η Εναγόμενη ανέθεσε σε Αγρονόμο τοπογράφο μηχανικό όπως προβεί σε επίσημη οριοθέτηση του, ο οποίος προς τον σκοπό αυτό προέβηκε στην ετοιμασία σχετικής Εκθεσης, στην οποία αποτυπώνονται οι διαπιστώσεις του, οι οποίες απαντούν και καταρρίπτουν τις θέσεις των Εναγόντων.

 

20.          Ο ομνύοντας, περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι, η υπό κρίση αίτηση, αποτελεί μέτρο καταπίεσης της Εναγόμενης και αποσκοπεί στον εξαναγκασμό της να προβεί στην αγορά του επίδικου τεμαχίου. Το επίδικο τεμάχιο δεν χρησιμοποιείται από τους Ενάγοντες και δεν εκμεταλλεύεται με οποιοδήποτε τρόπο από τους τελευταίους, ενώ η κατάσταση του παραμένει ως ήταν κατά τον χρόνο αγοράς του τεμαχίου xx4 από την Εναγόμενη και τα οσα σχετικά προβάλλουν, όσο αφορά την ενδεχόμενη ανάπτυξη του απο πλευράς τους, είναι υποθετικά και αναλήθειες. Προς κατάρριψη του περιεχομένου της ΕΔ-ΘΘ, σε σχέση με ισχυριζόμεντες υποσχέσεις της Εναγόμενης για αποκατάσταση του επίδικου τεμαχίου, ενώ ο ομνύοντας, παραδέχεται την ανταλλαγή επιστολών σε σχέση με το επίδικο ακίνητο, κατά το 2021, ισχυρίζεται ότι το περιεχόμενο της εν λόγω επικοινωνίας ξεκάθαρα καταδεικνύει ότι η Εναγόμενη αρνήθηκε και ουδέποτε αποδέχτηκε τους ισχυρισμούς των Εναγόντων περί παράνομων επεμβάσεων και ενεργειών επί του επίδικου τεμαχίου.

 

21.          Τέλος,  ο ομνύοντας επιχειρηματολογεί, σε συνάρτηση με τις σχετικές προϋποθέσεις του Νόμου, γιατί δεν πρέπει η Αίτηση να επιτύχει, και αναφέρεται στη ζημιά που θα υποστεί η Εναγόμενη η οποία θα εμποδιστεί να συνεχίσει και συμπληρώσει τις οικοδομικές εργασιές.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΓΡΑΠΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ

22.          Την καταχώρηση της ένστασης της Εναγόμενης, ακολούθησε αίτηση των Εναγόντων για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και για την οποία εξασφαλίστηκε άδεια του Δικαστηρίου στις 9/1/25. Στα πλαίσια της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που καταχώρησαν (στο εξής η «Σ/Ε/Δ-ΘΘ»), ο ομνύοντας απαντάει στη θέση της Εναγόμενης, ως προβλήθηκε στην Ε/Δ-ΗΝ, ως προς την ανυπαρξία διάτρησης και την παροχή νερού από το Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λεμεσού και ισχυρίζεται ότι ουδέποτε οι Ενάγοντες είχαν πρόθεση να πωλήσουν το επίδικο τεμάχιο, το οποίο προτίθονταν να ενοποιήσουν με γειτονικά τεμάχια, με σκοπό την ανάπτυξη τουριστικού συγκροτήματος. Αναφέρει περαιτέρω, ότι οι Ενάγοντες παρέλεβαν το επίδικο τεμάχιο το 2020, άρα δεν ήταν δυνατόν να εμπόδιζαν την Εναγόμενη να αναπτύξει το τεμάχιο xx4 από το 2019  και ότι, λόγω των παράνομων εκσκαφών και περιφράξεων της Εναγόμενης, κατέστη απροσπέλαστη η διέλευση των Εναγόντων προς το τεμάχιο xx4.

 

III. ΑΚΡΟΑΣΗ

 

23.          Εφόσον καμία πλευρά δεν επεδίωξε να αντεξετάσει τον ομνύοντα της άλλης πλευράς, η ακρόαση της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των γεγονότων τα οποία αναφέρονται στην Αίτηση και Ένσταση, των ενόρκων δηλώσεων που τις συνόδευαν, ως και της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που ακολούθησε.

 

24.          Πέραν της υιοθέτησης των γραπτών αγορεύσεων τους που κατέθεσαν, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν και προφορικά κατά την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η Αίτηση για ακρόαση αναπτύσσοντας την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους.

 

25.          Έχω μελετήσει την αίτηση, την ένσταση, την εκατέρωθεν υποστηρικτική γραπτή μαρτυρία και έχω λάβει υπόψη μου το περιεχόμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί με αναφορά στη μαρτυρία ποιες από τις θέσεις της κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω.

 

IV. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

 

26.          Οι προϋποθέσεις για την έκδοση διαταγμάτων ως τα αιτούμενα εξετάζονται στην βάση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960) και του ισοζυγίου της ευχέρειας.

 

27.          Το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 ορίζει τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν για να μπορεί να εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα και οι οποίες αναλύθηκαν στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd (1982) 1 CLR 557 όπως και στη Νομολογία που ακολούθησε (βλ. Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη (1992) 1 (Β) Α.Α.Δ. 782 και Πουργουρίδη v. Μέζου (1994) 1 Α.Α.Δ. 201). Απαιτείται όπως ο αιτητής αποδείξει ότι i) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ii) υπάρχουν καλές πιθανότητες ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και έκδοση δικαστικής απόφασης και iii) εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα, να υπάρχει το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς, οπότε θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη. Το Δικαστήριο, στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο δεν αποφασίζει επί της ουσίας της αγωγής, ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας, αλλά περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις πιο πάνω προϋποθέσεις (Jonitexo Ltd v. Adidas (1984) 1 CLR 263).

 

28.          Σε περίπτωση που πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32, το Δικαστήριο προχωρά ένα βήμα παραπέρα και στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας, αποφασίζει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, διεργασία γνωστή ως «το ισοζύγιο της ευχέρειας». (βλ.Mints κ.α vs. Shishkin κ.α., Πολ.Εφ.αρ. Ε70/20, Ε69/20 και Ε71/20, ημ.10/1/24). Στο συγκεκριμένο πλαίσιο το Δικαστήριο εξετάζει την επίδραση που ενδεχομένως θα έχει η τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων στα συμφέροντα των μερών και οφείλει να επιλέγει την οδό που εμπεριέχει τους ολιγότερους κινδύνους αδικίας (βλ.Ευστρατίου v. Dickran Ouzounian and Company Ltd (2014) 1Α Α.Α.Δ. 212)

 

29.          Στα πλαίσια της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32, απαιτείται, όπως, μέσα από τη δικογραφημένη θέση του Αιτητή, αποκαλύπτονται γεγονότα τα οποία δικαιολογούν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd, πιο πάνω και Θεοδοσιάδου κ.ά. v. Themis Portfolio Management Holdings Ltd, Πολ.Έφ. Αρ. Ε51/2022, ημ. 3.2.2023). Τούτο, πρέπει να προκύπτει, πρωτίστως, από την έκθεση απαίτησης, δηλαδή από τα δικογραφημένα ουσιώδη γεγονότα αυτής (Δ.19 κ.4 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας και Παύλου v. Μεττά  Πολ. Εφ. Αρ. Ε189/2017 ημ.16/7/24). Σε περίπτωση που δεν έχει καταχωριστεί ακόμα το εν λόγω δικόγραφο, πρέπει να προκύπτει από τη μαρτυρία η οποία υποστήριζε την αίτηση για έκδοση των παρεμπιπτόντων διαταγμάτων (βλ. Resola (Cyprus) Ltd. ν. Xάρη Xρίστου (1998) 1 ΑΑΔ 598). Δεν πληρούν την πρώτη προϋπόθεση, αγωγές στηριζόμενες σε βάσεις άγνωστες στον Νόμο ή και τη Νομολογία όπου η συνέχιση τους θα απολήξει να είναι ανούσια και ενοχλητική (frivolous and vexatious), αλλά και απαιτήσεις όπου επιδιώκεται η απόδοση θεραπείας παράλογης ή απαράδεκτης (βλ. Δημητριάδη vs. GORDIAN HOLDINGS LTD, Πολ.Εφ.αρ.Ε101/2022, ημ.5/3/24).

 

30.          Η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία, συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσής του και εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η τελευταία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (Constantinides v. Makriyiorghou (1978) 1 C.L.R. 585 και Κυτάλα κ.ά. v. Χρυσάνθου κ.ά. (1996) 1(Α) Α.Α.Δ. 253). Σταθμίζεται βέβαια και η αντίθετη εκδοχή του καθ' ου η αίτηση. Η υποκειμενική και εξαντλητική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά και η επιλογή εκδοχών και η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων θα πρέπει να αποφεύγεται γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (βλ. Milton Investment Co Ltd κ.ά. v. Dryden Group Ltd (2014) 1(Α) Α.Α.Δ.731). Στην απόφαση Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά. v. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολ. Έφ.Αρ. Ε143/2015, ημ. 23/3/17, ECLI:CY:AD:2017:A102, λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:

 

«Συνεπώς, τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία. Το απαιτούμενο βέβαια επίπεδο δεν είναι πολύ ψηλό. Ό,τι απαιτείται να καταδειχθεί, είναι η πιθανότητα επιτυχίας, ήτοι κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το επίπεδο που καθορίζει το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, γνωστό ως «ισοζύγιο των πιθανοτήτων».»

 

31.          Περαιτέρω, στην απόφαση Δήμος Λάρνακας Royal Ris Restaurant Ltd, Πολ. Έφεση Ε187/17, ημερ. 25.1.19, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης της μαρτυρίας στα πλαίσια ακρόασης ενδιαμέσων διαταγμάτων,:

 

«Όπου η αξιολόγηση είναι αναγκαία, αυτή πρέπει να γίνεται, για τους περιορισμένους και καθορισμένους σκοπούς, της παρούσας διαδικασίας και βεβαίως όχι για οριστική κατάληξη σε συμπεράσματα. Τούτο θα πρέπει να γίνεται μόνο για εξέταση, εκ πρώτης όψεως, των εκατέρωθεν θέσεων με έμφαση στην εκδοχή του αιτητή, που θα πρέπει να στοιχειοθετήσει ότι υπάρχει, στη βάση δοσμένου μαρτυρικού υλικού, καλή βάση αγωγής και κατά δεύτερο, πιθανότητα επιτυχίας».

 

32.          Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, και όπως τονίστηκε στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others (ανωτέρω), είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Όμως, η εν λόγω προϋπόθεση, ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο Εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του ή όταν θα στερηθεί ο Ενάγοντας της δυνατότητας απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην υπόθεση Κυρισάββας κ.ά. v. Κίζη (2001) 1Β Α.Α.Δ. 1245, λέχθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψιν (βλ. Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (2011) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1848 και Παπαστράτης ν. Πιερίδης (1979) 1 C.L.R. 231).

 

33.          Εφόσον, στην προκειμένη περίπτωση, διεκδικείται από πλευράς των Εναγόντων και η έκδοση προστακτικών διαταγματων, κρίσιμες είναι και οι πιο κάτω παράμετροι.

 

34.          Με βάση τη νομολογία μας, προστακτικό διάταγμα εκδίδεται με φειδώ και όταν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις (βλ. Starport Nominees Ltd κ.α. (Αρ. 1) (2010) 1Β ΑΑΔ 1271). Στην απόφαση Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd (2009) 1(A) ΑΑΔ 734, 742, 743, λέχθηκαν τα ακόλουθα:

 

«Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes Ltd v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8^η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω, είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.»

 

35.          Συνάγεται ότι, κατά κανόνα, η υπόθεση του ενάγοντος πρέπει να είναι ασυνήθιστα δυνατή και ξεκάθαρη και το Δικαστήριο πρέπει να αισθάνεται υψηλού βαθμού βεβαιότητα ότι, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, η έκδοση του προστακτικού διατάγματος θα αποδειχθεί ορθή. Ο Αιτητής επιπρόσθετα οφείλει να καταδείξει μεταξύ άλλων: α) ισχυρή πιθανότητα ότι θα υποστεί ζημιά, β) ότι οι αποζημιώσεις δεν αποτελούν επαρκή θεραπεία και γ) ότι εάν εκδοθεί ένα τέτοιο προστακτικό διάταγμα, ο Εναγόμενος θα είναι σε θέση να γνωρίζει επακριβώς τι πρέπει να πράξει καθώς και το ισοζύγιο της ταλαιπωρίας των διαδίκων. (βλ. Σχίζα v. Αδάμου (2008) 1Α ΑΑΔ 395 και σύγγραμμα των κκ Ερωτοκρίτου και Αρτέμη «Διατάγματα» 2016 κεφ. 6).

 

36.          Επιπρόσθετα, στις περιπτώσεις που επιδιώκονται διατάγματα ταυτόσημα ή όμοια με την αξίωση ενός Ενάγοντα στην αγωγή, έστω σε διηνεκή μορφή, στην απόφαση ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ v. COSTAS & ZACK REALTY LIMITED κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. E87/2022, 16/3/2023, λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:

 

«Στην Ζαννέτου και Άλλων ν. Α.Χ. Nikola Bros Ltd και Άλλου, Π.Ε. Ε162/21, ημ. 31.5.22, υπενθυμίστηκε από το Εφετείο πως όταν ένα προστακτικό διάταγμα ταυτίζεται με βασικές αξιώσεις στην αγωγή, το Δικαστήριο θα πρέπει να ζυγιάζει πρεπόντως το γεγονός υπό τις συνθήκες της (κάθε) υπόθεσης ούτως ώστε να μπορεί να προσδιορίσει την πιθανή βαρύτητα τής επιλογής να εκδώσει ή όχι προστακτικό διάταγμα (βλ. επίσης, Αλλαγιώτης και Άλλου ν. Νεοκλέους, Π.Ε. 389/14, ημ. 13.7.22, ECLI:CY:AD:2022:A317, ECLI:CY:AD:2022:A317, M.A.C. Boutique Hotels Ltd ν. Κωνσταντινίδου και Χριστόπουλος Λτδ και Άλλων, Π.Ε. Ε212/14, ημ. 30.11.21, Δήμος Λάρνακας ν. Royal Ris Restaurant Ltd, Π.Ε. Ε187/17, ημ. 25.1.19).»

 

V.  ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

37.          Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω νομική πτυχή, στρέφομαι τώρα στην εξέταση του κατά πόσο δικαιολογείται με βάση τα όσα έχουν προσαχθεί ενώπιον μου η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων που ζητούν οι Ενάγοντες.

 

ΚΑΛΗ ΒΑΣΗ ΑΓΩΓΗΣ & ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΞΕΤΑΣΗ

 

38.          Σύμφωνα με τις νομικές αρχές που έχω παραθέσει ανωτέρω, για ικανοποίηση της συγκεκριμένης προϋπόθεσης, απαιτείται, όπως, μέσα από τη δικογραφημένη θέση  των Εναγόντων, αποκαλύπτονται γεγονότα τα οποία δικαιολογούν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης και καλή βάση αγωγής. Εφόσον, στην παρούσα περίπτωση, δεν έχει καταχωρηθεί ακόμη έκθεση απαίτησης, τούτο πρέπει να προκύπτει από τη μαρτυρία η οποία καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της αίτησης (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου, πιο πάνω).

 

39.          Στην παρούσα υπόθεση ως προκύπτει με βάση το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αλλά και με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν προς υποστήριξη της Αίτησης, η βάση της αγωγής στηρίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία και/ή στο αστικό αδίκημα της οχληρίας.

 

40.          Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, η οποία σύμφωνα με το άρθρο 43(1) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Ο Ενάγοντας φέρει το σχετικό βάρος απόδειξης της ισχυριζόμενης επέμβασης, αλλά με την απόδειξη της, αυτό μετατίθεται στους ώμους του Εναγομένου να αποδείξει ότι αυτή δεν ήταν παράνομη.[2] Το εν λόγω αστικό αδίκημα είναι αγώγιμο per se και δεν χρειάζεται απόδειξη ζημιάς.[3] Από την άλλη, το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, σύμφωνα με το άρθρο 46, Κεφ. 148, συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμoπoιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση, αφου ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου. Ένας Εvάγovτας δεν τυγχάνει όμως αποζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά. Επίσης είναι γνωστή η νομολογία ότι τα αστικά αδικήματα της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας είναι αστικά αδικήματα συνεχιζόμενα βλ. Stassinos Investments and Finance Limited v Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κ.α. Π.Ε. αρ. 142/13

 

41.          Από τη μαρτυρία που προσάχθηκε από πλευράς των Εναγόντων προς υποστήριξη της υπό κρίση αίτησης, προκύπτει ως θέση των τελευταίων ότι, οι εργασίες της Εναγόμενης εντός του τεμαχίου xx4, παρενέβησαν στην, από πλευράς των Εναγόντων, χρήση του εγγεγραμμένου, προς όφελος του επίδικου τεμαχίου, δικαιώματος δουλείας (πέρασμα) και της διάτρησης που ευρίσκεται στο τεμάχιο xx4. Περαιτέρω, στα πλαίσια των ίδιων εργασιών, η Εναγόμενη, σύμφωνα πάντα με τους Ενάγοντες, δημιούργησε ψηλό ανάχωμα, το οποίο επενέβη στη φυσική ροή των υδάτων, δημιουργώντας διάβρωση στο έδαφος, και άμεσο κίνδυνο κατολίσθησης μέρους, ή ακόμη και ολόκληρου, του επίδικου τεμαχίου. Επιπρόσθετα, μέσω της μαρτυρίας των Εναγόντων, διαφαίνεται ότι, αποτελεί ισχυρισμό τους η επέμβαση στο επίδικο τεμάχιο από την Εναγόμενη, δια της τοποθέτησης τσιμεντένιων ‘blocks’ στη δυτική πλευρά του επίδικου τεμαχίου, τα οποία καταλαμβάνουν μέρος του τελευταίου κατά 5τμ. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι προαναφερόμενες ενέργειες της Εναγόμενης έγιναν παράνομα και χωρίς τη συναίνεση των Εναγόντων. Επίσης επικαλούνται την πρόκληση ζημιάς στους ιδίους, λόγω των εν λόγω ενεργειών, υπό τη μορφή της μείωσης της αξίας του επίδικου τεμαχίου και της δυνατότητας ανάπτυξης του από την πλευρά τους, μεταξύ άλλων.

 

42.          Εν όψει των συγκεκριμένων ισχυρισμών των Εναγόντων, κρίνω ότι, προκύπτει συζητήσιμη υπόθεση και ότι πληρείται η 1^η προϋπόθεση του Άρθρου 32.

ΥΠΑΡΞΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑΣ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ Ο ΑΙΤΗΤΗΣ ΣΕ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

43.          Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο πληρείται η 2^η προϋπόθεση του Άρθρου 32.

 

44.          Σύμφωνα με τις πιο πάνω αναφερόμενες νομικές αρχές, κατά την εξέταση της εν λόγω προϋπόθεσης, το Δικαστήριο οφείλει να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης του Αιτητή η οποία εξετάζεται και σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή (βλ. ΤΑΣΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ κ.α. v. ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ (ΟΣΕΛ) ΛΤΔ κ.α., Πολ.Έφ.Αρ. E265/2016, 10/4/25). Δεν αναμένεται όμως από το Δικαστήριο να προβεί σε ενδελεχή εξέταση της μαρτυρίας με σκοπό να αποφασίσει επί αμφισβητούμενων γεγονότων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others, πιο πάνω, και T A Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation (2002) 1 ΑΑΔ 1802). Η ενασχόληση του Δικαστηρίου με αντικρουόμενους ισχυρισμούς, δεν είναι επιτρεπτή, και κατά συνέπεια ούτε η κατάληξη σε τελικά συμπεράσματα.

 

45.          Η μαρτυρία που έχει προσαχθεί από πλευράς των Εναγόντων στα πλαίσια της Αίτησης σε σχέση με την ιδιότητα των διαδίκων και τη σχέση τους με τα επίδικα ακίνητα, δεν έχει αμφισβητηθεί από πλευράς της Εναγόμενης. Δηλαδή, προκύπτει ως αδιαμφισβήτητο υπόβαθρο, η ιδιοκτησία και κατοχή του επίδικου τεμαχίου από τους Ενάγοντες, και η ιδιοκτησία και κατοχή του τεμαχίου xx4, από την Εναγόμενη. Δεν έχει αμφισβητηθεί επίσης ότι η τελευταία προέβη σε εργασίες επί του τεμαχίου xx4, κατά τον επίδικο χρόνο, αλλά ούτε και η ύπαρξη δικαιώματος δουλείας (πέρασμα) επί του προαναφερόμενου, προς όφελος του επίδικου τεμαχίου. Ως προς το τελευταίο ζήτημα, οι Ενάγοντες παρουσίασαν και αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας του επίδικου τεμαχίου, στο οποίο διαφαίνεται η εγγραφή του συγκεκριμένου δικαιώματος διάβασης (Τεκμήριο 1 Ε/Δ-ΘΘ).

 

46.          Παρά τις πιο πάνω διαπιστώσεις, πάντα στα πλαίσια της υπό κρίση ενδιάμεσης διαδικασίας, ως διαφαίνεται και από τη μαρτυρία που προσάχθηκε από πλευράς της Εναγόμενης, οι επεμβάσεις και οχληρία που επικαλούνται οι Ενάγοντες, παραμένουν υπό αμφισβήτηση.

 

47.          Προς υποστήριξη των σχετικών, αμφισβητούμενων τους θέσεων, οι Ενάγοντες προσήγαγαν σχετική έκθεση τοπογράφου μηχανικού (Τεκμήριο 4 Ε/Δ-ΘΘ), ο οποίος προέβηκε σε σχετική χωρομετρική εργασία και ο οποίος είχε εμπλοκή στο παρελθόν στην εξωτερική οριοθέτηση γειτονικού τεμαχίου και είχε ιδίαν αντίληψη της μορφολογίας του εδάφους της περιοχής και τις μετατροπές που έγιναν την πορεία. Το περιεχόμενο και παραρτήματα του Τεκμηρίου 4 Ε/Δ-ΘΘ, φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, να επιβεβαιώνουν α) τη δημιουργία υψομετρικής διαφοράς μεταξύ των δύο τεμαχίων, τουλάχιστον μετά το 2017, β) την αδυναμία διέλευσης των ιδιοκτητών του επίδικου τεμαχίου προς την διάτρηση εντός του τεμαχίου xx4 μέσω του εγγεγραμμένου δικαιώματος διάβασης, λόγω της εκσκαφής που έγινε και της υψομετρικής διαφοράς που προέκυψε, γ) τη δημιουργία τεχνητού αναχώματος, ύψους από 0.30μ μέχρι 1.05μ, η παρουσία του οποίου εμποδίζει τη φυσική και ομαλή ροή των ομβρίων υδάτων προς την θάλασσα, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται εντός του επίδικου τεμαχίου και δ) την τοποθέτηση τσιμεντένιων ‘blocks’,  τα οποία καταλαμβάνουν μέρος του επίδικου τεμαχίου κατά 5τμ εμβαδόν. Επιπρόσθετα, οι Ενάγοντες παρουσιάσαν, μεταξύ άλλων, αντίγραφο άδειας άντλησης και χρήσης νερού του Τμήματος Υδάτων (Τεκμήριο 8 Ε/Δ-ΘΘ) και αντίγραφα φωτογραφιών που δεικνύουν, κατά την άποψη τους, την παρούσα πραγματική κατάσταση και υψομετρική διαφορά μεταξύ των επίδικων τεμαχίων, κατόπιν των ενεργειών της Εναγόμενης.

 

48.          Στην αντίπερα όχθη, η Εναγόμενη, μέσω της μαρτυρίας της και προς αντίκρουση των θέσεων των Εναγόντων, ισχυρίζεται ότι α) ότι η υψομετρική διαφορά μεταξύ των επίδικων τεμαχίων υπήρχε από το χρόνο αγοράς του τεμαχίου xx4 από την ίδια και δεν έχει δημιουργήσει την εν λόγω υψομετρική διαφορά, β) ότι δεν επενέβηκε στο δικαίωμα διάβασης των Εναγόντων, και ούτε κατέστρεψε την διάτρηση ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες, που σε κάθε περίπτωση έχει καταστεί μη αναγκαία εφόσον παρέχεται νερό στο επίδικο τεμάχιο, κατόπιν σχετικής εγκατάστασης του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων, γ) η τοποθέτηση των τσιμεντένιων ‘blocks’ έγινε εντός των συνόρων του τεμαχίου xx4 και όχι εντός του επίδικου τεμαχίου και δ) δεν υφίσταται τεχνητό εμπόδιο, το οποίο εμποδίζει τη ροή των όμβριων υδάτων από το επίδικο τεμάχιο στη θάλασσα. Προς υποστήριξη των θέσεων της, η Εναγόμενη επισύναψε σχετική έκθεση τοπογράφου μηχανικού (Τεκμήριο 6 Ε/Δ-ΗΝ), ο οποίος προέβη σε επίσημη οριοθέτηση του τεμαχίου xx4 και σε σχετικές διαπιστώσεις υπέρ των προαναφερόμενων θέσεων της Εναγόμενης.

 

49.          Από το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, συνάγεται ότι, εκ πρώτης όψεως, υπάρχει υψομετρική διαφορά η οποία εμποδίζει την άσκηση των δικαιωμάτων των Εναγόντων επί του εγγεγραμμένου δικαιώματος διάβασης τους, παρά το γεγονός ότι αυτή αποδίδεται, από πλευράς της Εναγόμενης, σε άλλα αίτια, τα οποία προϋπήρχαν της αγοράς του τεμαχίου xx4 από την ίδια, και όχι σε ενέργειες της τελευταίας. Περαιτέρω, η θέση ότι κατέστη άνευ αντικειμένου η χρήση της ισχυριζόμενης διάτρησης από τους Ενάγοντες, έχει απαντηθεί από τους τελευταίους μέσω της Σ/Ε/Δ/-ΘΘ, όπου αναφέρεται ότι το αρχικό τους δικαίωμα ουδέποτε ακυρώθηκε από το αρμόδιο Τμήμα.

 

50.          Ενώ, δεν παραγνωρίζω ότι υφίσταται διάσταση ως προς την μαρτυρία σε σχέση με την κατάληψη μέρους του επίδικου τεμαχίου από την Εναγόμενη και την ύπαρξη τεχνητού εμποδίου που, σύμφωνα με τους Ενάγοντες, εμποδίζει τη ροή των όμβριων υδάτων από το επίδικο τεμάχιο στη θάλασσα, έχοντας πάντα υπόψη ότι δεν επιτρέπεται στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο να προβεί σε εις βάθος αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων και μαρτυρίας που προβάλλεται προς υποστήριξη τους[4], θεωρώ ότι, οι Ενάγοντες έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου αρκετή μαρτυρία για να ικανοποιήσουν, στο βαθμό που απαιτείται στην παρούσα ενδιάμεση διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της απαίτησης τους και ότι πληρείται και η 2^η προϋπόθεση του Άρθρου 32.

ΔΥΣΚΟΛΟ ‘Η ΑΔΥΝΑΤΟ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ

51.          Η τρίτη και τελευταία προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 είναι η δυσκολία ή η αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα.

 

52.          Στις περιπτώσεις που η απόδοση στον ενάγοντα αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε το προσωρινό διάταγμα δεν θα πρέπει να εκδίδεται. Εντούτοις, αναγνωρίζεται ότι, ως λέχθηκε και στην Κυρρίσαββα v. Κύζη (πιο πάνω), η εξέταση της πιο πάνω προϋπόθεσης περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, και ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.

 

Προσωρινό Απαγορευτικό Διάταγμα (Αιτητικό αρ.1)

53.          Οι Ενάγοντες επικαλούνται επέμβαση επί του επίδικου τεμαχίου, δια της κατάληψης μέρους αυτού, συγκεκριμένα κατά 5 τ.μ., με την τοποθέτηση τσιμεντένιων ‘blocks’ στην δυτική πλευρά του επίδικου τεμαχίου. Δεν έχει προσαχθεί οιαδήποτε συγκεκριμένη και σαφής μαρτυρία από πλευράς των Εναγόντων ως προς τον τρόπο που η εν λόγω επέμβαση θα καταστήσει δύσκολη ή αδύνατη την απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Δηλαδή, πέραν ορισμένων γενικών και αόριστων αναφορών, δεν έχουν παρουσιάσει οι Ενάγοντες μαρτυρία που να καταδεικνύει πως η ύπαρξη των εν λόγω ‘blocks’ εμποδίζουν την είσοδο τους στο επίδικο τεμάχιο αλλά ούτε έχουν εξηγήσει πως επηρεάζεται ακριβώς η χρήση και εκμετάλλευση του επίδικου τεμαχίου λόγω της συγκεκριμένης, κατ’ισχυρισμόν, επέμβασης. Η θέση ότι στερούνται της δυνατότητας να λάβουν άδεια και να κτίσουν όλα τα τετραγωνικά μέτρα που δικαιούνται, στην απουσία οιασδήποτε άλλης μαρτυρίας, ή έστω επεξήγησης από πλευράς τους, παραμένει στη σφαίρα της εικασίας και της γενικότητας. Η απώλεια αυτή της χρήσης του πιο πάνω μεριδίου των Εναγόντων, θεωρώ ότι μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα στο μέλλον που θα είναι ίση με την ενοικιαστική του αξία και, με βάση τα όσα έχουν προσαχθεί ενώπιον μου, η μη άμεση παράδοση της κατοχής του δεν θα καθιστούσε δύσκολο στο μέλλον την απόδοση δικαιοσύνης.

 

Διηνεκή Προστακτικά Διατάγματα (Αιτητικά αρ.2-6)

 

54.          Τα συγκεκριμένα διατάγματα αποτελούν προστακτικά διατάγματα τα οποία, σύμφωνα με τις νομικές αρχές που παρέθεσα ανωτέρω, εκδίδονται με ιδιαίτερη φειδώ από το Δικαστήριο. Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι, τα υπό κρίση διατάγματα συμπεριλαμβάνονται και στις τελικές αξιούμενες με την Αγωγή θεραπείες.

 

55.          Όσο αφορά το διάταγμα που διεκδικείται με το αιτητικό υπ’αριθμόν 2, με το οποίο ζητείται όπως διαταχθεί η Εναγόμενη να μετακινήσει τα τσιμεντένια ‘blocks’ από το επίδικο τεμάχιο, θεωρώ ότι ισχύουν τα όσα ανέφερα ανωτέρω, σε σχέση με το απαγορευτικό διάταγμα. Δηλαδή, οι Ενάγοντες δεν έχουν προσαγάγει συγκεκριμένη, σαφή και πειστική μαρτυρία, στην έκταση που απαιτείται στο στάδιο αυτό, σε σχέση με την πιθανή ζημιά που θα υποστούν, με την κατ’ισχυρισμόν παραμονή των εν λόγω αντικειμένων επί του τεμαχίου τους, ποσό μάλλον ικανοποιήσει το Δικαστήριο ως προς την ύπαρξη ισχυρής πιθανόητας ότι θα υποστούν ζημιά. Ούτε έχουν καταδείξει ότι οι αποζημιώσεις δεν αποτελούν επαρκή θεραπεία.

 

56.          Σε σχέση με τα διατάγματα υπ’αριθμόν 3 και 4, τα οποία ουσιαστικά καλούν την Εναγόμενη να επαναφέρει το πέρασμα και την διάτρηση στην κατάσταση που ήταν προηγουμένως, και πάλι, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι, με βάση τα όσα έχουν προσαχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να υποστούν οι Ενάγοντες ζημιά. Τα όσα επικαλούνται οι Ενάγοντες σε σχέση με το σχετικό τους δικαίωμα απολήγουν στο ότι οι Ενάγοντες, δεν μπορούν να ποτίσουν τα δέντρα τους, τα οποία έχουν καταστραφεί και δεν μπορούν να προχωρήσουν σε επιπλέον δεντροφύτευση και περαιτέρω ανάπτυξη του τεμαχίου τους, ούτε μπορούν να προχωρήσουν σε οικιστική ανάπτυξη αυτού. Δεν επεξηγείται, όμως, παράλληλα, πως η δεντροφύτευση αποτελεί προαπαιτούμενο για την ανάπτυξη εις την οποία προτίθενται να προβούν, η οποία θέση εξάλλου, παρέμεινε στην σφαίρα της γενικότητας και της αοριστίας. Ούτε έχει προσαχθεί οιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία ως προς την εν λόγω πιθανότητα ανάπτυξης του επίδικου τεμαχίου από τους Ενάγοντες και τυχόν σχετικούς όρους που δυνατόν να επιβληθούν από τις αρμόδιες αρχές. Σε κάθε περίπτωση, είμαι της άποψης ότι, η επιδίκαση αποζημιώσεων, για τυχόν επέμβαση επί του δικαιώματος διάβασης τους, για τον εν λόγω σκοπό, θα αποτελούσε, υπό τις περιστάσεις, επαρκή θεραπεία.

 

57.          Επιπρόσθετα, αναφορικά με το διάταγμα υπ’αριθμόν 5 του αιτητικού της υπό κρίση αίτησης, δια του οποιου ζητείται όπως η Εναγόμενη προβεί σε ενέργειες υποστήριξης και/ή ανέγερσης τοίχου αντιστήριξης από κουγκρί και σίδερο στο νοτιοδυτικό σύνορο του κτήματος, τα όσα σχετικά έχουν τεθεί ενώπιον μου, δεν θεωρώ ότι δεν καταδεικνύουν ισχυρή πιθανότητα πρόκλησης ζημιάς στους Ενάγοντες, εάν δεν εκδοθεί το εν λόγω διάταγμα. Κατ’αρχάς, η αναγκαιότητα των εν λόγω μέτρων δεν βρίσκει έρεισμα στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 της Ε/Δ-ΘΘ αλλά ούτε και τα όσα επικαλούνται οι Ενάγοντες, ως προς την πιθανότητα κατολισθήσεων και επικινδυνότητας σε σχέση με το επίδικο τεμάχιο. Δεν έχει προσαχθεί οιαδήποτε άλλη, συγκεκριμένη, μαρτυρία από πλευράς τους, ως προς τα συγκεκριμένα ζητήματα, πέραν από πιθανολογήσεις και εικασίες των ιδίων των Εναγόντων.

 

58.          Τέλος, το διάταγμα υπ’αριθμόν 6, επιδιώκει την, από πλευράς της Εναγόμενης, αφαίρεσης και απομάκρυνσης, των όγκων χώματος που τοποθέτησε κατά μήκος της νοτιοδυτικής πλευράς του επίδικου τεμαχίου, το οποίο εμποδίζει τη θέα προς την θάλασσα και εμποδίζει την ομαλή ροή όμβριων υδάτων προς την θάλασσα, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται αυτά στο επίδικο τεμάχιο και να το μετατρέπουν σε λίμνη, κάθε φορά που βρέχει, και να εμποδίζονται οι Ενάγοντες να εισέρχονται σε αυτό ή να προβαίνουν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα ή οικοδομική δραστηριότητα. Είμαι της άποψης ότι, ενώ η θέση για τον εγκλωβισμό υδάτων στο επίδικο τεμάχιο βρίσκει σε κάποια έκταση έρεισμα στου περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 της Ε/Δ-ΘΘ, δεν ικανοποιεί στην έκταση που απαιτείται την προϋπόθεση ως προς την ύπαρξη ισχυρής πιθανότητας ότι οι Ενάγοντες θα υποστούν ζημιά. Η ζημιά που επικαλούνται, σχετίζεται με τον κίνδυνο κατολισθήσεων, διάβρωσης του εδάφους κλπ,  θέσεις οι οποίες, ως αναφέρθηκε ανωτέρω, παρέμειναν στο φάσμα των εικασιών. Περαιτέρω, η θέση ότι, δεν μπορούν οι Ενάγοντες να προβούν σε ανάπτυξη του επίδικου τεμαχίου, στερείται πειστικότητας, για τους λόγους που ανέφερα ήδη ανωτέρω. Πέραν των προαναφερθέντων, δεν προκύπτει συγκεκριμένη και πειστική μαρτυρία ότι, στην περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα υπάρξει αλλοίωση του επίδικου τεμαχίου η οποία δεν θα μπορούσε στο μέλλον να αποκατασταθεί.

 

59.          Ως εκ των πιο πάνω, κρίνω ότι δεν πληρείται η 3^η προϋπόθεση σε σχέση με τα αιτούμενα διατάγματα.

ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΧΕΡΕΙΑΣ

60.          Παρά το ότι με την κατάληξη ότι δεν πληρείται η τελευταία προϋπόθεση του Άρθρου 32, καθίσταται αχρείαστη η εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας[5], για σκοπούς πληρότητας, θεωρώ ορθό να καταγραφεί η θεώρηση μου, σε περίπτωση που κατ’έφεση ανατραπεί η σχετική κρίση μου.

 

61.          Ως έχει αναφερθεί ήδη στα πλαίσια της νομικής πτυχής που παρατέθηκε ανωτέρω, η ικανοποίηση των τριών προϋποθέσεων του Άρθρου 32 δεν οδηγεί αυτόματα στην έκδοση ή οριστικοποίηση των διαταγμάτων. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει εάν με βάση τα γεγονότα της παρούσα υπόθεσης το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς.

 

62.          Στην παρούσα περίπτωση, θα ήμουν της άποψης ότι, εάν εκδίδονταν τα αιτούμενα διατάγματα, θα οδηγούσαν στον αναγκασμό της Εναγόμενης να προβεί σε άρση όλων των, ισχυριζόμενων από πλευράς των Εναγόντων, επεμβάσεων και οχληρίας και, ουσιαστικά, θα ισοδυναμούσε με τελική κατάληξη επί ζητημάτων τα οποία το κατάλληλο στάδιο εξέτασης τους θα ήτο αυτό της εκδίκασης της ουσίας της αγωγής. Κάτι τέτοιο θεωρώ ότι θα προκαλούσε αδικία στην Εναγόμενη και θα την έφερνε σε δυσμενέστερη θέση έναντι των Εναγόντων, έχοντας υπόψη και τα όσα η ίδια προέβαλε μέσω της μαρτυρίας της, και για την αξιολόγηση των οποίων θα έπρεπε να αναμένει μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Σταυράκης κ.ά. v. Δήμου Λευκωσίας (2015) 1(Α) Α.Α.Δ. 731:

«Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται (Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Co Ltd (1998) 1 Α.Α.Δ. 149). Αυτό, χωρίς να παραγνωρίζεται η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με τις αγωγής σε κατάλληλη περίπτωση. Εξουσία, που σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης επιβάλλει.»

(Οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

63.          Πέραν των πιο πάνω, στο πλαίσιο της ίδιας προϋπόθεσης, στην παρούσα περίπτωση θα λαμβανόταν από πλευράς του Δικαστηρίου υπόψη και η καθυστέρηση των Ενάγοντων στην προώθηση της αγωγής τους, σε συνάρτηση με τη φύση των προστακτικών διαταγμάτων που επιδίωκαν μέσω της αίτησης τους. Προκύπτει από τη σχετική Νομολογία, ότι ο παράγοντας καθυστέρησης από πλευράς ενός Ενάγοντα, μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά την κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, ως μέρος των γενικότερων αρχών του δικαίου της επιείκειας (βλ. Πλακίδη ν. Nomisko Developers Ltd (2010) 1(Α) Α.Α.Δ. 577, 584). Eίναι νομολογημένο ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν πρέπει να αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά, μέτρο συνυφασμένο με την εξασφάλιση ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη, και, ο διάδικος που την επιδιώκει, είτε μέσω μονομερούς αίτησης είτε δια κλήσεως, οφείλει ταυτόχρονα να προετοιμάζει, το ταχύτερο, το έδαφος για την εκδίκαση της ίδιας της υπόθεσης (βλ. Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ. και Άλλης (1992) 1 ΑΑΔ 1453). Στην παρούσα περίπτωση, παρατηρείται ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 18/7/23[6], και μέχρι σήμερα, παρόλο που έχουν παρέλθει 3 σχεδόν έτη, δεν έχει καταχωρηθεί ακόμη Έκθεση Απαίτησης για προώθηση της παρούσας αγωγής κατ' εκτροπή από τις πρόνοιες των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Η συμπεριφορά αυτή των Εναγόντων τείνει να καταδείξει ότι τα προσωρινά διατάγματα τα οποία επιζητούν αποτελούν αυτοσκοπό και όχι ως μια ενδιάμεση θεραπεία μέχρι την τελική διάγνωση των δικαιωμάτων τους, που αρμόζει στα πλαίσια της εκδίκασης της αγωγής (βλ Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρες) Λτδ. εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Akis Express v. C. Koukkouris Trading Co.Ltd εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Aris Express (1998) 1 Α.Α.Δ. 149 και Goody’s Evagorou Ltd (Γκούτις Eυαγόρου Λτδ) ν. Lani Restaurants Ltd (Λάνι Pέστοραντς Λτδ) (1998) 1 ΑΑΔ 1572). Η συμπεριφορά αυτή των Εναγόντων σε συνδυασμό με τα πιο πάνω που ανέφερα θα εμπόδιζε το Δικαστήριο από το να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων.

 

VI. ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

64.          Ως αποτέλεσμα, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, καταλήγω στο ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται.

 

65.          Σε ότι αφορά τα έξοδα, δεν βρίσκω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα που τα θέλει να ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνακόλουθα, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης / Καθ’ης η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων 1-5/ Αιτητών, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, και θα είναι πληρωτέα με την ολοκλήρωση της αγωγής. Επιδικάζεται ένα σετ εξόδων.

 

 

                                                                                    (Υπ.)............................

                                                                                   Αφρ. Χαραλαμπίδη, Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής