ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Αφρ. Χαραλαμπίδη, Ε.Δ.

                                                                                     Αρ. Αγωγής: 482/2022 (I-Justice)

 Μεταξύ:

 

                                    J. G. PROCOPIOU ENTERPRISES LIMITED

Ενάγοντα,

ν.

 

                                                ELENAS SOURAILIDOU

Εναγόμενης.

 

Ημερομηνία: 25 Ιουνίου, 2026

 

Για την Ενάγουσα:      κα Μ. Σταύρου για ΠΑΝΙΚΟΣ Α. ΛΕΩΝΙΔΟΥ & ΣΙΑ

Για την Εναγόμενη:     κ. Ν. Θρασυβούλου για ΝΙΚΟΛΑΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ Δ.Ε.Π.Ε.

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

I.    ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

1.   Μέσω της παρούσας αγωγής, η Ενάγουσα διεκδικεί, εναντίον της Εναγόμενης, αναγνωριστική απόφαση ότι ο από πλευράς της τελευταίας τερματισμός της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας ενοικιάσεως ήταν παράνομος και/ή αντισυμβατικός, ειδικές αποζημιώσεις για κατ’ ισχυρισμόν ζημιές στο υπό ενοικίαση ακίνητο της, €400 ως οφειλόμενο ενοίκιο για τον μήνα Δεκέμβριο 2021, απώλεια κερδών και/ή διαφυγόντα κέρδη και γενικές αποζημιώσεις ένεκα του προαναφερόμενου τερματισμού και/ή παράβασης σύμβασης από πλευράς της Εναγόμενης.

 

II.   ΔΙΚΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

ΕΚΘΕΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ

2.   Με την έκθεση απαίτησης που συνοδεύει το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος, με αρ. θύρας 2Χ2, στον 2^ο όροφο της πολυκατοικίας «ΧΧΧΧ Court», η οποία ευρίσκεται στην Γερμασόγεια, στην Λεμεσό (στο εξής θα αναφέρεται ως το «Επίδικο Διαμέρισμα»), το οποίο ενοικίασε στην Εναγόμενη, δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, ημερ.18/4/14, για περίοδο από 1/4/14 μέχρι και την 31/3/15 (στο εξής η «Γραπτή Συμφωνία Ενοικίασης»).

 

3.   Το μηνιαίο ενοίκιο για την προαναφερόμενη περίοδο, σύμφωνα με την Γραπτή Συμφωνία Ενοικίασης καθορίστηκε στα €400 και ήταν προπληρωτέο την πρώτη ημέρα εκάστου μήνα. Συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι, σε περίπτωση ανανέωσης της ενοικίασης για ακόμη ένα έτος, το μηνιαίο ενοίκιο θα παρέμενε στο ίδιο ποσό, και ότι, ακολούθως, για κάθε επόμενη ανανέωση θα αυξανόταν κατά 8% κατ’ έτος ή στο νόμιμο επίπεδο αύξησης, ως αυτό καθορίζετο από τα σχετικά διατάγματα του Υπουργικού Συμβουλίου και/ή της αρμόδιας διοικητικής αρχής, ως αυτό θα ίσχυε κατά την έναρξη της ενοικίασης.

 

4.   Ήταν περαιτέρω ρητοί και/ή εξυπακουόμενοι όροι της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης οι ακόλουθοι: i) Η Εναγόμενη όφειλε να παραδώσει το επίδικο διαμέρισμα στην ίδια καλή κατάσταση, ως αυτό ήταν κατά το χρόνο έναρξης της ενοικίασης και/ή κατά το χρόνο που έλαβε για πρώτη φορά την κατοχή του ως ενοικιάστρια, εξαιρουμένων ζημιών που προκλήθηκαν συνεπεία φυσικής φθοράς και όλες οι υπόλοιπες επιδιορθώσεις για ζημιές θα έπρεπε να πληρωθούν από την Εναγόμενη, ii) Δεν επιτρέπονταν τροποποιήσεις στο επίδικο διαμέρισμα, χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της Ενάγουσας και οποιεσδήποτε προσθήκες και/ή τροποποιήσεις θα πληρώνονταν από την Εναγόμενη, η οποία θα ήτο υπεύθυνη να επαναφέρει το επίδικο διαμέρισμα στην αρχική του κατάσταση, με δικά της έξοδα, κατά τη λήξη της ενοικίασης και οποιεσδήποτε αλλαγές γίνονταν αποδεκτές από την Ενάγουσα, θα παρέμειναν προς όφελος της και καμία υποχρέωση θα είχε για αποζημίωση της Εναγόμενης, και iii) Σε περίπτωση που η Εναγόμενη εγκατέλειπε το διαμέρισμα πριν τη λήξη της εκάστοτε περιόδου ενοικίασης, όφειλε να καταβάλει και/ή αποζημιώσει την Ενάγουσα για οποιανδήποτε ζημιά και/ή απώλεια ενοικίων και/ή διαφυγόντων κερδών, για το υπόλοιπο της περιόδου ενοικίασης.

 

5.   Κατά την έναρξη της ενοικίασης, το επίδικο διαμέρισμα ήταν επιπλωμένο και η Εναγόμενη κατέβαλε στην Ενάγουσα €400 υπό μορφή ντεποζίτου για την πιστή και ορθή τήρηση των όρων της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης.

 

6.   Μετά τη λήξη της πρώτης περιόδου ενοικίασης, η Εναγόμενη συνέχισε να κατέχει το επίδικο διαμέρισμα και η ενοικίαση ανανεωνόταν αυτόματα κάθε έτος για τις περιόδους 1/4/15 μέχρι 31/3/16, 1/4/16 μέχρι 31/3/17, 1/4/17 μέχρι 31/3/18, 1/4/18 μέχρι 31/3/19, 1/4/19 μέχρι 31/3/20, 1/4/20 μέχρι 31/3/21 και 1/4/21 μέχρι 31/3/22, σύμφωνα με τους όρους της γραπτής συμφωνία ενοικίασης.

 

7.   Κατά ή περί τις 14/12/21, και πριν τη λήξη της περιόδου ενοικίασης στις 31/3/22, η Εναγόμενη τερμάτισε μονομερώς και πρόωρα τη συμφωνία ενοικίασης και εγκατέλειψε το επίδικο διαμέρισμα χωρίς να δώσει την κατάλληλη προειδοποίηση στην Ενάγουσα, και χωρίς να καταβάλει το μηνιαίο ενοίκιο ύψους €400 που αντιστοιχούσε στον μήνα Δεκέμβριο 2021. Περαιτέρω, αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να επιτρέψει στην Ενάγουσα να επιθεωρήσει το επίδικο διαμέρισμα, προτού το εγκαταλείψει, και, να το επαναφέρει στην κατάσταση που ευρισκόταν κατά το χρόνο έναρξης της ενοικίασης.

 

8.   Αφού η Εναγόμενη εγκατέλειψε το επίδικο διαμέρισμα, η Ενάγουσα προέβηκε σε επιθεώρηση του, και διαπίστωσε τις ακόλουθες ζημιές και/ή φθορές: i) το επίδικο διαμέρισμα ήταν ακάθαρτο και/ή είχε σκουπίδια και/ή ήταν άβαφτο και/ή εμφανώς ασυντήρητο και απεριποίητο και/ή σε μη ενοικιάσιμη κατάσταση, ii) η πόρτα του μπάνιου ήταν κατεστραμμένη και/ή μη λειτουργική, iii) οι τοίχοι στο μπάνιο και σε διάφορα άλλα σημεία του διαμερίσματος είχαν μούχλα, iv) τα συρτάρια της κουζίνας χρειάζονταν επιδιόρθωση αφού έλειπαν κομμάτια και/ή δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, v) το πλυντήριο ήταν κατεστραμμένο και/ή μη λειτουργικό και/ή είχε σκουριάσει εξωτερικά,  vi) το ψυγείο ήταν σκουριασμένο εσωτερικά, vii) η τσεκουλαδούρα στη πόρτα του υπνοδωματίου του διαμερίσματος ήταν κατεστραμμένη, και, viii) όλες οι οικοσυσκευές ήταν λερωμένες και/ή ασυντήρητες. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι, οι προαναφερόμενες, προκλήθηκαν εξ ’υπαιτιότητας της Εναγόμενης και κατά παράβαση των συμβατικών και/ή νομικών της υποχρεώσεων, και ουδέποτε ειδοποίησε σχετικά την Ενάγουσα ως προς την ύπαρξη τους.

 

9.   Παρά το γεγονός ότι η Ενάγουσα όχλησε προφορικά και/ή γραπτώς την Εναγόμενη να συμμορφωθεί με τις συμβατικές τις υποχρεώσεις, τις οποίες αθέτησε, ως ανωτέρω, η τελευταία αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να το πράξει και η Ενάγουσα αναγκάστηκε, με δικά της έξοδα, να προβεί στις απαραίτητες επιδιορθώσεις και/ή αντικαταστάσεις και κατέβαλε ποσό €1.611,50σ. Επιπρόσθετα, η Ενάγουσα λόγω του παράνομου και/ή αντισυμβατικού τερματισμού από την Εναγόμενη και/ή της κατάστασης του επίδικου διαμερίσματος μετά την εγκατάλειψη του από την Εναγόμενη, υπέστη απώλεια εσόδων και/ή διαφυγόντα κέρδη για περίοδο 27 ημερών, που αντιστοιχεί σε ποσό €359.10σ.

 

10.          Με επιστολή των δικηγόρων της ημερ.14/1/22, η Ενάγουσα κάλεσε την Εναγόμενη να την αποζημιώσει για τα πιο πάνω ποσά, η οποία αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να το πράξει και η Ενάγουσα ήγειρε την παρούσα αγωγή, με την οποία αξιώνει  αναγνωριστική απόφαση ότι ο από πλευράς της Εναγόμενης τερματισμός της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης ήταν παράνομος και/ή αντισυμβατικός, ειδικές αποζημιώσεις ύψους €1.211.50σ (€1.611,50σ μείον του ντεπόζιτου των €400), €400 ως οφειλόμενο ενοίκιο για τον μήνα Δεκέμβριο 2021, απώλεια κερδών και/ή διαφυγόντα κέρδη ύψους €359.10σ και γενικές αποζημιώσεις ένεκα του προαναφερόμενου τερματισμού και/ή παράβασης σύμβασης από πλευράς της Εναγόμενης.

ΕΚΘΕΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ

11.          Στην υπεράσπιση που καταχώρησε μέσω των δικηγόρων της, η Εναγόμενη παραδέχεται ότι α) ενοικίασε το επίδικο διαμέρισμα δυνάμει της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης για την περίοδο από 1/4/14 μέχρι και την 31/2/15, β) συνέχισε από την 1/4/15 να κατέχει αυτό, β) η ενοικίαση ανανεώθηκε για περαιτέρω περίοδο ενός έτους, ήτοι μέχρι τις 31/3/16, αλλά ισχυρίζεται ότι, ακολούθως, η Εναγόμενη κατείχε το επίδικο διαμέρισμα από μήνα σε μήνα, β) το επίδικο διαμέρισμα ήταν μερικώς επιπλωμένο, αλλά ότι τα έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές δεν ήταν καινούρια αλλά προϋπήρχαν ήδη μέσα στο επίδικο διαμέρισμα και ε) το μηνιαίο ενοίκιο καθορίστηκε μεταξύ των διαδίκων στα €400 και κατέβαλε €400 ως ντεπόζιτο.

 

12.          Περαιτέρω, η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι  κατά ή περί τον Οκτώβριο 2021 ενημέρωσε την Ενάγουσα για την πρόθεση της να αποχωρήσει από το επίδικο διαμέρισμα και κατά ή περί τα τέλη Νοεμβρίου, μετακόμισε σε νέα διεύθυνση. Σε επικοινωνία που είχε με μια εκ των διευθυντριών της Εταιρείας, Έλλη Προκοπίου, για την παράδοση των κλειδιών του διαμερίσματος και την επιστροφή του ντεποζίτου, πληροφορήθηκε ότι θα ενημερωθεί σχετικά για την ημερομηνία παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος καθώς στο μεταξύ η Ενάγουσα θα επιθεωρούσε το τελευταίο, αφού είχε την κατοχή της, ως και η σχετική πρόνοια της Γραπτής Συμφωνίας Ενοικίασης, εφεδρικό κλειδί του. Η καθυστέρηση στην παράδοση το επίδικου διαμερίσματος προκλήθηκε από την ίδια την Ενάγουσα.

 

13.          Κατά ή περί τα μέσα Δεκεμβρίου 2022, η Εναγόμενη ενημερώθηκε από την Εναγόμενη και εμφανίστηκε στο επίδικο διαμέρισμα, όπου η Έλλη Προκοπίου ανέφερε ότι μετά από σχετικό έλεγχο διαπιστώθηκαν ζημιές στο διαμέρισμα και απαίτησε ποσό €654.50σ για «διάφορες επιδιορθώσεις συρταριών» και «αλλαγή φύλλου πόρτας», παραδίδοντας μάλιστα στην Εναγόμενη και σχετική προσφορά. Η Εναγόμενη αντέδρασε αναφέροντας ότι οι ισχυριζόμενες ζημιές προήλθαν από φυσική φθορά του επίδικου διαμερίσματος, το οποίο ενοικίαζε για σχεδόν οκτώ χρόνια, διάστημα το οποίο η Ενάγουσα καμία εργασία συντήρησης διεξήγαγε αλλά ούτε και επιδιόρθωσε, παρά το ότι κλήθηκε σχετικά επανειλημμένα από την Εναγόμενη και ότι ήταν διογκωμένες και εξωπραγματικές, και προσφέρθηκε η ίδια με δικά της έξοδα να της επιδιορθώσει. Εν τέλει, σύμφωνα με την Εναγόμενη, επειδή δεν ήθελε να έρθει σε αντιπαράθεση με την Ενάγουσα, οι διάδικοι κατέληξαν σε συμφωνία, όπως κρατηθεί το ντεπόζιτο από την Ενάγουσα, η οποία παρέλαβε τα κλειδιά του επίδικου διαμερίσματος, χωρίς οποιαδήποτε άλλη απαίτηση ή επιφύλαξη.

 

14.          Κατά συνέπεια, η Εναγόμενη, αρνείται τις ισχυριζόμενες ζημιές και το ύψος τους, ενώ παράλληλα ισχυρίζεται ότι τόσο το ψυγείο όσο και το πλυντήριο του επίδικου διαμερίσματος, ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση όταν παραδόθηκε το επίδικο διαμέρισμα. Επιπρόσθετα, η Εναγόμενη εγείρει ζήτημα κωλύματος και/ή εμποδίου στην προώθηση ισχυρισμού αναφορικά με το ποσό που διεκδικεί η Ενάγουσα ως ειδικές ζημιές λόγω της πιο πάνω αναφερόμενη προσφοράς που παρουσίασε η τελευταία. Παραδέχεται τη λήψη της επιστολής ημερ.14/1/22 στην οποία ισχυρίζεται ότι απάντησε με επιστολή των δικηγόρων της ημερ.28/1/22.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

15.          Προς απάντηση των ισχυρισμών της Εναγόμενης, η Ενάγουσα καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση της τελευταίας, εις την οποία αρνείται και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της. Ισχυρίζεται επίσης ότι κατά την έναρξη της ενοικίασης το επίδικο διαμέρισμα ήταν ηλικίας περίπου 8 ετών και όχι 15, ως ισχυρίζεται η Εναγόμενη και ότι τα έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές ήταν απόλυτα λειτουργικά και/ή σε άριστη κατάσταση.

 

16.          Η Ενάγουσα αρνείται ότι η Εναγόμενη την ενημέρωσε τον Οκτώβριο 2021 ότι προτίθετο να αποχωρήσει από το επίδικο διαμέρισμα και ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη κατά ή περί τις 29/10/21 κατέβαλε και/ή προπλήρωσε το ενοίκιο του Νοεμβρίου 2021. Ουδέποτε ενημερώθηκε η Εναγόμενη, από πλευράς της Ενάγουσας, ότι θα ενημερωθεί ως προς την ημερομηνία παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος και ότι η ίδια καθυστέρησε την διεξαγωγή της επιθεώρησης, παρόλο που η Ενάγουσα ζήτησε αυτό επανειλημμένως. Όσο αφορά το εφεδρικό κλειδί, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι αυτό, βάσει των όρων της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την διεξαγωγή από πλευράς της επιθεώρησης του επίδικου διαμερίσματος και ότι η εν λόγω επιθεώρηση έγινε αφού η Εναγόμενη εγκατέλειψε αυτό, και στην παρουσία της.

 

17.          Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι, οι ζημιές και/ή φθορές δεν προήλθαν από φυσική φθορά, αλλά, από την Εναγόμενη, και ότι ουδέποτε κλήθηκε από την τελευταία να εκτέλεσει οποιεσδήποτε εργασίες συντήρησης και/ή επιδιόρθωσης και ότι οποτεδήποτε ειδοποιούνταν, συμμορφώνονταν σχετικά, με δικά τους έξοδα, και όπου αυτό ενέπιπτε στις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Οι αξιώσεις τους δεν είναι διογκωμένες και/ή εξωπραγματικές, και η Εναγόμενη ουδέποτε προσφέρθηκε να προβεί σε επιδιορθώσεις με δικά της έξοδα, αντιθέτως, παρά τις εκκλήσεις της Ενάγουσας, αρνείτο να αποκαταστήσει αυτές. Η Ενάγουσα αρνείται την ύπαρξη οιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων για την κατακράτηση του ντεπόζιτου έναντι ζημιών και ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη παρέδωσε την κατοχή του διαμερίσματος απλά αφήνοντας τα κλειδιά στο επίδικο διαμέρισμα και εγκαταλείποντας αυτό. Το ποσό του ντεπόζιτου δεν ήταν επαρκές για την κάλυψη των ισχυριζόμενων ζημιών.

 

18.          Η Ενάγουσα αρνείται την ύπαρξη οιουδήποτε κωλύματος και/ή εμποδίου στην προώθηση των αξιώσεων τους και ισχυρίζονται ότι πραγματική εικόνα των ζημιών στο επίδικο διαμέρισμα, διαφάνηκε αφού η Εναγόμενη εγκατέλειψε αυτό.

 

III. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ & ΣΥΝΟΨΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

 

19.          Λόγω του ύψους των εκατέρωθεν αξιώσεων, η οποία δεν υπερβαίνει τις €3.000, η αγωγή εκδικάστηκε ως «ταχείας εκδίκασης» και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.30 Καν. 5(1) και 5(2) των Παλαιών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την καταχώρηση έγγραφης μαρτυρίας.

 

20.          Σημειώνεται ότι, καμία πλευρά επεδίωξε να αντεξετάσει τους μάρτυρες της άλλης πλευράς και, ως αποτέλεσμα, η ακρόαση διεξάχθηκε αποκλειστικά στην βάση της έγγραφης μαρτυρίας που καταχωρήθηκε από αμφότερες πλευρές.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ

21.          Από πλευράς της Ενάγουσας καταχωρήθηκαν ένορκες δηλώσεις δύο διευθυντριών της Ενάγουσας, της Έλλης Προκοπίου (στο εξής ως η «ΓΜ-ΜΕ1») και της Μαρίας Προκοπίου (στο εξής ως η «ΓΜ-ΜΕ2»).

 

Έλλη Προκοπίου (‘ΜΕ1’)

 

22.          Η ΜΕ1 κατέθεσε υπό την ιδιότητα της ως μια εκ των διευθυντριών της Ενάγουσας εταιρείας. Στο πλαίσιο της ΓΜ-ΜΕ1, ανέφερε ότι ουδέποτε είχε επικοινωνία με την Εναγόμενη, ως η τελευταία ισχυρίζεται, και ουδέποτε ανέφερε στην Εναγόμενη ότι θα ενημερωνόταν από πλευράς της Ενάγουσας για την ημερομηνία παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος και ότι στο ενδιάμεσο θα επιθεωρείτο το τελευταίο από πλευράς τους χρησιμοποιώντας το εφεδρικό κλειδί.

 

23.          Η ΜΕ1 ανέφερε, περαιτέρω, ότι, η ίδια η Εναγόμενη αρνείτο και αμελούσε, και με διάφορες προφάσεις, εμπόδιζε την διεξαγωγή της επιθεώρησης του επίδικου διαμερίσματος προτού το εγκαταλείψει. Σύμφωνα με την μάρτυρα, ήταν ευθύνη της Εναγόμενης να ειδοποιήσει την Ενάγουσα για την ημερομηνία παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος, και το τελευταίο να είναι κενό από προσωπικά της αντικείμενα και σε κατάσταση που θα μπορούσε να διεξαχθεί επιθεώρηση του από την Ενάγουσα. Η τελευταία δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το εφεδρικό κλειδί για σκοπούς επιθεώρησης του, εφόσον η χρήση του περιορίζετο στις περιπτώσεις που αναφέρονταν στο ενοικιαστήριο έγγραφο.

Μαρία Προκοπίου (‘ΜΕ2’)

24.          Η ΜΕ2 κατέθεσε επίσης υπό την ιδιότητα της ως μια εκ των διευθυντών της Ενάγουσας εταιρείας, παρουσιάζοντας παράλληλα διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια, προς υποστήριξη των θέσεων της.

 

25.          Στο πλαίσιο της ΓΜ-ΜΕ2, η ΜΕ2 αναφέρθηκε αρχικά στην ιδιότητα της Ενάγουσας, σε συνάρτηση με το επίδικο διαμέρισμα, και στην ημερομηνία συμπλήρωσης του τελευταίου, επισυνάπτοντας, προς τούτο, σχετικά έγγραφα ως τεκμήρια. Ακολούθως, αναφέρθηκε στη σύναψη της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης μεταξύ των διαδίκων, και στους όρους αυτής σε σχέση με το συμφωνηθέν ποσό και τρόπο καταβολής του ενοικίου, την αυτόματη ανανέωση της ενοικίασης,  την κατάσταση του επίδικου διαμερίσματος κατά την παράδοση του, τις τυχόν τροποποιήσεις και/ή προσθήκες επί αυτού και την υποχρέωση της Εναγόμενης να καταβάλει αποζημίωση στην Ενάγουσα, εάν εγκατέλειπε το επίδικο διαμέρισμα πριν τη λήξη της εκάστοτε περιόδου ενοικίασης.

 

26.          Η ΜΕ2, περαιτέρω ανέφερε ότι κατά το χρόνο παράδοσης της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος στην Εναγόμενη, τόσο τα έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές που περιλαμβάνονταν σε αυτό, ήταν απόλυτα λειτουργικά και σε άριστη κατάσταση και ότι η Εναγόμενη κατέβαλε ποσό €400 ως ντεπόζιτο, για την πιστή και ορθή τήρηση των όρων της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης.

 

27.          Σύμφωνα με την μαρτυρία της ΜΕ2, η ενοικίαση ανανεωνόταν αυτόματα κάθε έτος, σύμφωνα με τους όρους της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, μέχρι και την 31/3/22. Παρά την προνοούμενη, στην γραπτή συμφωνία ενοικίασης, αύξηση, το μηνιαίο ενοίκιο αυξήθηκε στα €450 τον Απρίλιο 2018 και παρέμεινε στο ίδιο ποσό μέχρι και τον Νοέμβριο του 2021.

 

28.          Περί τα μέσα Νοεμβρίου του 2021, σε τυχαία συνάντηση στην πολυκατοικία που ευρίσκετο το επίδικο διαμέρισμα, η Εναγόμενη τους ανέφερε ότι σκόπευε να εγκαταλείψει το επίδικο διαμέρισμα, μέχρι το τέλος του Νοεμβρίου 2021, γιατί αγόρασε άλλο μεγαλύτερο διαμέρισμα και σκόπευε να μετακομίσει άμεσα. Λόγω του ότι η Εναγόμενη δεν ήταν συγκεκριμένη και σαφής ως προς το πότε θα παρέδιδε το επίδικο διαμέρισμα, την παρακάλεσαν να δώσει μια τελική ημερομηνία παράδοσης του, ώστε να μπορούν να οργανώσουν φρεσκάρισμα του, αλλά, και να μπορέσουν να εξεύρουν νέο ενοικιαστή. Σύμφωνα με την ΜΕ2, αναφέρθηκε στην Εναγόμενη ότι το διαμέρισμα και τα περιεχόμενα του έπρεπε κατά την παράδοση να ευρίσκονται στην ίδια κατάσταση και να παραδοθεί η κατοχή του, χωρίς δικά της προσωπικά αντικείμενα.

 

29.          Παρά τις προαναφερόμενες επισημάνσεις, η Εναγόμενη παρέλειπε συστηματικά να απομακρύνει τα προσωπικά της αντικείμενα από το επίδικο διαμέρισμα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει η ενδεδειγμένη επιθεώρηση και να μην παραδοθεί η κατοχή και τα κλειδιά του στην Ενάγουσα. Σύμφωνα με την ΜΕ2, επισκέφθηκαν τρεις φορές το επίδικο διαμέρισμα για διευθέτηση της παράδοσης του, εντούτοις, αυτό μέχρι και τις 14/12/21,  εξακολουθούσε να είναι γεμάτο κούτες της Εναγόμενης, με προσωπικά της αντικείμενα, και διάφορα έπιπλα της, ενώ εξακολουθούσε να έχει στην κατοχή της τα κλεδιά του, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη τόσο την επιθεώρηση του για εντοπισμό τυχόν ζημιών, όσο και την παράδοση του σύμφωνα με τους όρους της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης. Η Εναγόμενη παράλληλα παρέλειψε να καταβάλει όμως το ενοίκιο του Δεκεμβρίου 2021.

 

30.          Σε μια από τις συναντήσεις τους με την Εναγόμενη στο επίδικο διαμέρισμα, κατά την περίοδο από τα μέσα Νοεμβρίου 2021 μέχρι 14/12/21, η ΜΕ2 αναφέρει ότι παρατήρησαν κάποιες σοβαρές ζημιές σε έπιπλα, ερμάρια και πόρτες, και της ανέφεραν ότι θα έπρεπε να τις ελέγξει ο ξυλουργός τους, για να τους δώσει ενδεικτική προσφορά των επιδιορθώσεων στα ξυλουργικά και, ακολούθως, ζήτησαν και έλαβαν σχετική προσφορά για το ποσό €654.50σ, περιλαμβανομένου του Φ.Π.Α..

 

31.          Η Εναγόμενη τους ανέφερε ότι το επίδικο διαμέρισμα ήταν έτοιμο για επιθεώρηση και παράδοση περί την 14/12/21 και η ΜΕ2 και η μητέρα της, ΜΕ1, συνάντησαν εκεί την Εναγόμενη, το οποίο διαμέρισμα ήταν ακόμη ακάθαρτο αλλά είχαν απομακρυνθεί τα προσωπικά αντικείμενα της Εναγόμενης. Αφού της έδωσαν την προσφορά για τα ξυλουργικά, αυτή εξαγριώθηκε και εγκατέλειψε το επίδικο διαμέρισμα φωνάζοντας και ρίχνοντας τα κλειδιά στο πάτωμα.

 

32.          Στη συνέχεια, η ΜΕ2 περιγράφει αναλυτικά την κατάσταση του επίδικου διαμερίσματος, μετά από έλεγχο και επιθεώρηση του, καταθέτοντας σχετικές φωτογραφίες προς απόδειξη των όσων ανέφερε και, καταλήγοντας, μετά από σχετική επιχειρηματολογία, ότι αυτές προκλήθηκαν εξ υπαιτιότητας της Εναγόμενης και όχι ένεκα φυσικής φθοράς. Η Εναγόμενη, επίσης, σύμφωνα με την ΜΕ2, ουδέποτε τους ενημέρωσε για τις εν λόγω ζημιές με αποτέλεσμα να διογκωθούν και επιδεινωθούν σημαντικά, και να ανακαλυφθούν εκ των υστέρων, κατά τον έλεγχο που πραγματοποίησαν στις 14/12/21. Επιπλέον, ουδέποτε προσφέρθηκε να προβεί η ίδια στις επιδιορθώσεις ή κατέληξαν σε συμφωνία όσο αφορά την κατακράτηση του ντεποζίτου, που σε κάθε περίπτωση, το ποσό της προσφοράς που της παρουσιάστηκε, ξεπερνούσε το ύψος του τελευταίου.

 

33.          Μετά την πιο πάνω αναφερόμενη παράδοση του επίδικου διαμερίσματος, και αφού απόκτησαν πιο ολοκληρωμένη εικόνα όλων των ζημιών, κάλεσαν την Εναγόμενη επανειλημμένως όπως τις αποκαταστήσει, η οποία όμως αρνήθηκε να το πράξει. Επειδή το επίδικο διαμέρισμα, έπρεπε να επανέλθει το συντομότερο δυνατόν σε καλή και ενοικιάσιμη κατάσταση, αναγκαστικά, προέβηκαν στις αναγκαίες επιδιορθώσεις και εγκαταστάσεις, τις οποίες η ΜΕ2 παραθέτει αναλυτικά, και με αναφορά στο σχετικό κόστος, το οποίο ανέρχετο συνολικά στις €1.611,50, και από το οποίο ποσό  αφαιρέθηκε το ντεπόζιτο της Εναγόμενης, και, παρουσιάζοντας τις σχετικές αποδείξεις και προσφορές.

 

34.          Λόγω του πρόωρου τερματισμού και της κατάστασης του επίδικου διαμερίσματος, η Ενάγουσα απώλεσε επίσης κέρδος από ενδεχόμενη νέα ενοικίαση, το οποίο περιόρισε όμως στο ποσό των €139 για την περίοδο από 1/1/22 μέχρι 9/1/22 (9 ημέρες Χ €15 ημερησίως, εφόσον 10/1/22, αυτό ενοικιάστηκε σε νέο ενοικιαστή.

 

35.          Η ΜΕ2 αρνείται ότι η Εναγόμενη ενημέρωση την πλευρά της Ενάγουσας τον Οκτώβριο 2021 για την πρόθεση της να αποχωρήσει από το επίδικο διαμέρισμα και αναφέρει ότι παρέλειψε να τους ενημερώσει γραπτώς, ως όφειλε σύμφωνα με την γραπτή συμφωνίας ενοικίασης. Απορρίπτει επίσης τους ισχυρισμούς της Εναγόμενης όσο αφορά το εφεδρικό κλειδί, παραπέμποντας στον σχετικό όρο της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, και ότι αναμένετο από πλευράς τους η ενημέρωση σε σχέση με την ημερομηνία παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ (‘ΜΥ1’)

36.          Η Εναγόμενη καταχώρησε επίσης ένορκη δήλωση (στο εξής ως η «ΓΜ-ΜΥ1»), προς υποστήριξη της δικής της εκδοχής των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Η Εναγόμενη δεν παρουσίασε οιαδήποτε έγγραφα, ως τεκμήρια, αλλά βασίστηκε σε έγγραφα, που κατατέθηκαν ως τεκμήρια στα πλαίσια της μαρτυρίας της Ενάγουσας.

 

37.          Στην ΓΜ-ΜΥ1, η Εναγόμενη επιμένει στη θέση ότι το διαμέρισμα ήταν περίπου 15 ετών όταν ενοικιάστηκε από πλευράς της, ότι η ανανέωση του είχε ισχύ μόνο ένα έτος, δηλαδή μέχρι 31/3/16, σύμφωνα με τους όρους της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης και ότι ακολούθως κατείχε αυτό από μήνα σε μήνα. Αναφέρει, περαιτέρω, ότι, η συμβατική υποχρέωση της να αποζημιώσει την Ενάγουσα σε περίπτωση πρόωρης αποχώρησης της από το επίδικο διαμέρισμα αφορούσε μόνο την αρχική περίοδο ενοικίασης, δηλαδή από 1/4/14 έως 31/3/15. Παραδέχεται ότι το συμφωνηθέν ενοίκιο ήταν αρχικά €400 και μετέπειτα €450.Σύμφωνα με την Εναγόμενη, όταν το επίδικο διαμέρισμα της παραδόθηκε, ήταν λειτουργικό, αλλά, δεν ήταν σε άριστη κατάσταση και ούτε φρεσκομπογιατισμένο.

 

38.          Κατά τον Οκτώβριο 2021 ενημέρωσε την Ενάγουσα για την πρόθεση της να αποχωρήσει από το επίδικο διαμέρισμα κατά ή περί τα τέλη Νοεμβρίου 2021 και σε επικοινωνία που είχε με την ΜΕ1, για την παράδοση και την επιστροφή του ντεποζίτου, πληροφορήθηκε ότι θα ενημερωθεί σχετικά για την ημερομηνία παράδοσης, γιατί η Ενάγουσα στο μεταξύ θα επιθεωρούσε αυτό χρησιμοποιώντας το εφεδρικό κλειδί. Κατά τα μέσα Δεκεμβρίου 2021 ενημερώθηκε σχετικά από την Ενάγουσα και εμφανίστηκε στο επίδικο διαμέρισμα, όπου η ΜΕ1 της ανέφερε τις ζημιές που διαπίστωσε σε σχέση με τα συρτάρια και την πόρτα, παραδίδοντας της σχετική προσφορά. Η ίδια επικαλέστηκε ότι οι ζημιές ήταν συνέπεια φυσικής φθοράς και διογκωμένες και εξωπραγματικές, και προσφέρθηκε η ίδια, με δικά της έξοδα, να τις επιδιορθώσει. Εν τέλει όμως, σύμφωνα με την Εναγόμενη, επειδή δεν ήθελε να έρθει σε αντιπαράθεση, κατέληξαν σε συμφωνία όπως κρατηθεί το ντεπόζιτο της και η Ενάγουσα παρέλαβε τα κλειδιά του επίδικου διαμερίσματος, χωρίς οιαδήποτε άλλη απαίτηση ή επιφύλαξη. Η Ενάγουσα, δεν αξίωσε οποιοδήποτε ποσό για οφειλόμενα ενοίκια κατά τον εν λόγω χρόνο, γιατί η ίδια καθυστέρησε την παράδοση του. Επιπρόσθετα, η ΜΥ1 αναφέρει ότι είναι προφανές ότι η Ενάγουσα, χρησιμοποιώντας το εφεδρικό κλειδί, επιθεώρησε το επίδικο διαμέρισμα πριν τη συνάντηση με την Εναγόμενη, εφόσον είχε έτοιμη τη σχετική προσφορά που της παρουσίασε.

 

39.          Η Εναγόμενη, στην ΓΜ-ΜΥ1 επιμένει στη θέση της ότι, οι ισχυριζόμενες ζημιές ήταν αποτέλεσμα φυσικής φθοράς και ότι, η Ενάγουσα καμία εργασία επιδιόρθωσης ή συντήρησης διεξήγαγε στο επίδικο διαμέρισμα, παρά τις εκκλήσεις της. Στη συνέχεια αναφέρεται στα διάφορα ποσά και κονδύλια τα οποία διεκδικεί η Ενάγουσα, επιχειρηματολογώντας σχετικά, και παραπέμποντας παράλληλα σε τεκμήρια, που κατέθεσε η πλευρά της Ενάγουσα, προς απόρριψη τους.

ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ

40.          Κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων καταχωρήθηκαν γραπτά κείμενα από τους συνήγορους των μερών στο φάκελο της υπόθεσης, και ακολούθως, το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφαση του.

 

41.          Επισημαίνεται ότι, τα επιχειρήματα τα οποία τέθηκαν από αμφότερους συνήγορους μέσω των αγορεύσεων τους, σε συνάρτηση με τη μαρτυρία η οποία προσκομίσθηκε από τους διάδικους, εξετάστηκαν σε όλη τους την εμβέλεια από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησής τους, καθότι, η ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης μιας δικαστικής απόφασης (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας (1999)2 Α.Α.Δ. 490, Κώστουλος και Σία Λτδ ν. Δημοκρατίας, Α.Ε.98/19, 1.2.2021 και Παύλου ν. Ευθυμίου, Πολ.΄Εφ. 33/2014, 23.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:A269).

 

IV. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΠΙ ΠΑΡΑΔΕΚΤΩΝ Η΄ΜΗ ΑΜΦIΣΒΗΤΟΥΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

 

42.          Από τις έγγραφες προτάσεις, από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού και το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων, προκύπτουν ως παραδεκτά ή μη αμφισβητούμενα γεγονότα τα ακόλουθα:

α) Οι εργασίες συμπλήρωσης της πολυκατοικίας, μέρος της οποίας αποτελούσε το  επίδικο διαμέρισμα, συμπληρώθηκαν μετά το έτος 2003.

β) Η Ενάγουσα ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ιδιοκτήτρια του επίδικου διαμερίσματος το οποίο η Εναγόμενη ενοικίασε δυνάμει της μεταξύ τους γραπτής συμφωνίας ενοικίασης (μέρος του Τεκμηρίου 3 ΓΜ-ΜΕ2).

γ) Η Εναγόμενη έλαβε κατοχή του επίδικου διαμερίσματος τον Απρίλιο 2014, στο πλαίσιο εφαρμογής της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, και κατέβαλε στην Ενάγουσα το συμφωνηθέν ντεπόζιτο ύψους €400.

δ) Παρά τη λήξη της περιόδου ενοικίασης με βάση την γραπτή συμφωνία ενοικίασης την 1/4/15, η Εναγόμενη συνέχισε να διατηρεί την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος.

ε) Η ενοικίαση ανανεώθηκε μετά τη λήξη της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, για περίοδο μέχρι 31/3/15, με το ίδιο ενοίκιο ως η γραπτή συμφωνία ενοικίασης.

στ)       Η Εναγόμενη παρέδωσε τα κλειδιά του επίδικου διαμερίσματος στην Ενάγουσα στις 14/12/21. Κατά την ίδια ημερομηνία υποδείχθηκε στην Εναγόμενη από πλευράς των αντιπροσώπων της Ενάγουσας η γραπτή προσφορά η οποία αποτυπώνεται στο Τεκμήριο 5 ΓΜ-ΜΕ2.

ζ) Καθ’ όλη την περίοδο που κατείχε το επίδικο διαμέρισμα η Εναγόμενη, το καταβλητέο από πλευράς της ενοίκιο ανερχόταν στα €400 μηνιαίως.

η) Μετά την παράδοση των κλειδιών του επίδικου διαμερίσματος στην Ενάγουσα από την Εναγόμενη, αυτό ενοικιάστηκε σε άλλο ενοικιαστή, δυνάμει του Τεκμηρίου 19 ΓΜ-ΜΕ2.

θ) Η Εναγόμενη καθ’ όλη την περίοδο που κατείχε το επίδικο διαμέρισμα, κατέβαλε ανελλιπώς τα οφειλόμενα από πλευράς της μηνιαία ενοίκια και η τελευταία από πλευράς της πληρωμή αφορούσε το ενοίκιο του Νοεμβρίου 2021.

ι) Το ντεπόζιτο ύψους €400, ουδέποτε επιστράφηκε στην Εναγόμενη.

43.          Ως προς τα πιο πάνω, προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα.

 

V.  ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ/ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΠΙΔΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

 

44.          Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω ευρήματα και του συνόλου της μαρτυρίας που προσάχθηκε προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων και αξιώσεων των διαδίκων, προκύπτει ως επίδικο ζήτημα η φύση της ενοικίασης κατά το χρόνο του ισχυριζόμενου τερματισμού και της παράδοσης της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος. Σύμφωνα με την Ενάγουσα, η ενοικίαση ίσχυε στην βάση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, κατόπιν διαδοχικών ετήσιων ανανεώσεων αυτής, ενώ, η εκδοχή της Εναγόμενης είναι ότι η ενοικίαση είχε καταστεί από μήνα σε μήνα. Περαιτέρω, ενώ δεν αμφισβητείται ότι η Εναγόμενη ειδοποίησε την πλευρά της Ενάγουσας για την πρόθεση της να φύγει από το επίδικο διαμέρισμα, παραμένει υπό αμφισβήτηση ο χρόνος της εν λόγω ειδοποίησης και κατά πόσο συνιστούσε νόμιμο τερματισμό της ενοικίασης. Το νόμιμο του τερματισμού άπτεται και του δικαιώματος της Ενάγουσας να διεκδικεί το ενοίκιο για τον Δεκέμβριο 2021. Απομένει επίσης προς επίλυση και το ζήτημα της κατάστασης του επίδικου διαμερίσματος κατά το χρόνο παράδοσης του και των ισχυριζόμενων ζημιών, και το κατά πόσο η Ενάγουσα δικαιούται στις θεραπείες που διεκδικεί για την αποκατάσταση αυτών. Τέλος, σε συνάρτηση με την κατάσταση του επίδικου διαμερίσματος και του, κατ’ισχυρισμόν, πρόωρου του τερματισμού της ενοικίασης, πρέπει να κριθεί το δικαίωμα της Ενάγουσας να ανακτήσει από την Εναγόμενη απολεσθέντα ενοίκια.

VI. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ/ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

 

45.          Η εκδίκαση υποθέσεων που κατατάσσονται ως «ταχείας εκδίκασης», όπως είναι η παρούσα, δεν αλλοιώνει  τους βασικούς κανόνες απόδειξης που ισχύουν σε αστικές υποθέσεις. Ως αναφέρθηκε στην Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας v. Α.Σ. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Πολιτική Έφεση Αρ.104/2019, ημερ.19/7/2024 «Το βάρος απόδειξης, όπως ορθά παρατηρεί το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν υποβαθμίζεται ούτε αντιμετωπίζεται εκπτωτικά σε υποθέσεις «ταχείας εκδίκασης» που διέποντο από τις πρόνοιες της Διαταγής 30. Ο ενάγοντας έχει το ίδιο βάρος απόδειξης και θα πρέπει να το αποσείσει στο ίδιο επίπεδο, αν θέλει να δικαιούται σε απόφαση.»

 

46.          Σύμφωνα με την πάγια νομολογία που εφαρμόζει σε αστικές διαφορές, ο ενάγων έχει το γενικό βάρος να αποδείξει (‘burden of proof’) στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι η δική του εκδοχή γεγονότων είναι πιο πιθανή παρά να μην είναι (βλ. Χρυσάνθη Χρύσανθου και Σταύρος Φραντζή ν Αντρέα Φραντζή (2010) 1Β Α.Α.Δ.1295). Όπως διευκρινίσθηκε στην υπόθεση Μαρσέλ κ.ά ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ (2001) 1(B) Α.Α.Δ 1858 -

 

«Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).».

 

47.          Το Δικαστήριο επομένως, οφείλει να εξετάσει κατά πόσο έχει ενώπιον του αξιόπιστη, σαφή, πειστική, αλλά και την καλύτερη, υπό τις περιστάσεις, μαρτυρία που να τεκμηριώνει και αποδεικνύει την αξίωση ενός ενάγοντα (βλ. Ιορδάνους ν Δήμου Ζήνωνος (1998) 1 ΑΑΔ 652, 658).  Εάν ο ενάγοντας καταφέρει να αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης που φέρει, τότε το ερώτημα είναι αν ο εναγόμενος, ο οποίος έχει ειδικό βάρος απόδειξης, παρουσίασε με τη σειρά του, τέτοια ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη των θεμάτων που κατέστησε επίδικα με τη δική του εκδοχή, ώστε το βάρος να μετατοπιστεί πίσω στον ενάγοντα να απαντήσει ικανοποιητικά και να αποσείσει το εκ πρώτης όψεως, περί αντιθέτου συμπέρασμα που δημιουργήθηκε από τον εναγόμενο (βλ. μεταξύ άλλων Σοφοκλέους Κυριάκος ν. Γιώτας Κυριάκου, (2010) 1 ΑΑΔ 665).

 

48.          Το κριτήριο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του (βλ. απόφαση Σοφοκλέους Κυριάκος ανωτέρω).

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ

49.          Η μαρτυρία της ΜΕ1, ήταν σχετικά σύντομη, και αφορούσε την επικοινωνία που είχε η συγκεκριμένη μάρτυρας, ως μια εκ των διευθυντριών της Ενάγουσας, με την Εναγόμενη μέχρι την παράδοση του επίδικου διαμερίσματος και της αδυναμίας της Ενάγουσας να επιθεωρήσει έγκαιρα το επίδικο διαμέρισμα, λόγω της Εναγόμενης. Μελετώντας το περιεχόμενο της γραπτής της μαρτυρίας, δεν εντοπίζω εγγενή προβλήματα αξιοπιστίας, και τα όσα αναφέρει σε σχέση με την επικοινωνία που ισχυρίζεται η Εναγόμενη ότι είχε με την ΜΕ1 και τη γενικότερη συμπεριφορά της Εναγόμενης, συνάδουν με την δικογραφημένη θέση της Ενάγουσας και τη μαρτυρία της ΜΕ2.

 

50.          Ως αποτέλεσμα, κρίνω ότι, μπορώ να βασιστώ επί της μαρτυρίας της ΜΕ2 για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων, πλην όμως του σκέλους της μαρτυρίας της που αφορούσε την δυνατότητα επιθεώρησης του επίδικου διαμερίσματος με τη χρήση του εφεδρικού κλειδιού. Το συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας της, έρχεται σε αντίθεση με τα όσα αναφέρει η ΜΕ2, ότι, ήταν δυνατή η επίσκεψη στο επίδικο διαμέρισμα, αλλά αυτό δεν ήταν σε παραδόσιμη κατάσταση, και ότι επισκέφθηκαν το διαμέρισμα τρεις φορές, με σκοπό να διευθετηθεί το ζήτημα παράδοσης του. Η τελευταία ευρίσκει επίσης έρεισμα στη θέση της Εναγόμενης, ότι η Ενάγουσα, μέσω των αντιπροσώπων της, προφανώς, επισκέφθηκε το επίδικο διαμέρισμα, πριν την παράδοση της κατοχής του.

 

51.          Σε ότι αφορά τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε από την ΜΕ2, ιδωμένη πάντοτε στα πλαίσια των επίδικων ζητημάτων, σημειώνω ότι, οι βασικές δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας, ως προωθήθηκαν μέσω της ΓΜ-ΜΕ2, έχουν ήδη καταστεί παραδεκτές ή δεν έχουν αμφισβητηθεί από πλευράς της Εναγόμενης και αποτελούν μέρος των πιο πάνω αναφερόμενων ευρημάτων του Δικαστηρίου.

 

52.          Συγκεκριμένα, έχουν καταστεί ήδη ευρήματα του Δικαστηρίου η ενοικίαση του επίδικου διαμερίσματος στην Εναγόμενη δυνάμει των όρων της μεταξύ των διαδίκων γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, ημερ.18/3/2014 (μέρος του Τεκμηρίου 3 ΓΜ-ΜΕ2) έναντι καταβολής μηνιαίου ενοικίου και η συνέχιση της κατοχής του από την Εναγόμενη μέχρι και τις 14/12/2021, με την Εναγόμενη να καταβάλλει μηνιαίο ενοίκιο ύψους €400 στην Ενάγουσα, καθ’όλην την εν λόγω περίοδο, πλην του μήνα Δεκεμβρίου 2021.

 

53.          Μελετώντας το υπόλοιπο περιεχόμενο της γραπτής της μαρτυρίας, δεν εντοπίζω εγγενή προβλήματα αξιοπιστίας. Η ένορκη της δήλωση έχει εσωτερική συνοχή, δεν περιέχει ουσιαστικές αντιφάσεις, συνάδει με τις ουσιώδεις δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας ως και με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων που επισυνάπτει. Η θέση ότι η ενοικίαση ανανεωνόταν αυτόματα ετησίως, βρίσκει έρεισμα στο περιεχόμενο της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης (μέρος του Τεκμηρίου 3 ΓΜ-ΜΕ2) και συγκεκριμένα τον όρο 17, ο οποίος προνοούσε για την ανανέωση της σε περίπτωση που η ενοικίαση μεταξύ των διαδίκων συνεχίζετο για οποιοδήποτε λόγο μετά τη λήξη της περιόδου ενοικίασης.[1] Η προαναφερόμενη θέση βρίσκει έρεισμα και στο περιεχόμενο της βεβαίωσης ημερ.18/3/15 (μέρος του Τεκμηρίου 3 ΓΜ-ΜΕ2), η οποία παρά τη λήξη της συμβατικής περίοδού βεβαίωνε την ισχύ της συμφωνίας, παρά τη λήξη της περιόδου που αναφέρετο σε αυτή. Συνάδει και με το παραδεκτό γεγονός ότι η γραπτή συμφωνία ενοικίασης ανανεώθηκε μέχρι τις 31/3/16. Η από πλευράς της Ενάγουσας ισχυριζόμενη κατάσταση εις την οποία παραδόθηκε το επίδικο διαμέρισμα συνάδει επίσης με τις φωτογραφίες που παρουσίασε η ΜΕ2 (Τεκμήρια 6-11 ΓΜ-ΜΕ2) και τα έξοδα τα οποία διεκδικεί για τις διάφορες επιδιορθώσεις και/ή αντικαταστάσεις, αντικατοπτρίζουν το περιεχόμενο των διάφορων αποδείξεων που επισύναψε.

 

54.          Σημειώνεται επίσης, ότι η θέση ότι η ΜΕ2 επισκέφθηκε το επίδικο διαμέρισμα πριν την ημερομηνία παράδοσης του, συνάδει με την αρχική, γενικότερα διατυπωμένη,  δικογραφημένη θέση της Ενάγουσας ότι, εξ’ υπαιτιότητας της Εναγόμενης, δεν κατέστη δυνατόν να παραδοθεί και να επιθεωρηθεί κατάλληλα, εφόσον στη μαρτυρία της αναφέρεται ότι αυτό εξακολουθούσε να περιέχει προσωπικά αντικείμενα και έπιπλα της τελευταίας. Το ζήτημα της προσφοράς που παρουσίασε στις 14/12/21 η Ενάγουσα στην Εναγόμενη, επίσης συμβαδίζει με τη θέση ότι επισκέφθηκε προηγουμένως το επίδικο διαμέρισμα, αλλά δεν ήταν δυνατή η πλήρης και ενδεδειγμένη επιθεώρηση του για τον ίδιο λόγο και ότι, η διακρίβωση των ζημιών έγινε κατά την εν λόγω ημερομηνία, αφού εκκενώθηκε πλήρως το επίδικο διαμέρισμα. Σε κάθε περίπτωση, το κατά πόσο μπορούσε να διαπιστώσει η Ενάγουσα τις ζημιές σε προγενέστερο στάδιο, θεωρώ ότι, δεν αναιρεί ότι αυτές υπήρχαν.

 

55.          Συνακόλουθα κρίνω ότι, με εξαίρεση κάποια σημεία της μαρτυρίας της τα οποία δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά για τους λόγους που πιο κάτω αναφέρονται, μπορώ να βασιστώ επί της μαρτυρίας της ΜΕ2 για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων.

 

56.          Παρά τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν μπορώ να λάβω υπόψη τη μαρτυρία που προσήγαγε η Ενάγουσα που δεν συνάδει ή συγκρούεται με τις δικογραφημένες τις θέσεις.[2] Ως αποτέλεσμα, η θέση της ΜΕ2, ως προς την συμφωνηθείσα αύξηση του μηνιαίου ενοικίου στα €450, ενώ στην Έκθεση Απαίτησης δικογραφείται το ποσό των €400, ως το τελευταίο ενοίκιο μεταξύ των διαδίκων, το οποίο και η Ενάγουσα αξιώνει για τον Δεκέμβριο 2021, δεν λαμβάνεται υπόψη.

 

57.          Επίσης, ενώ αποδέχομαι τις θέσεις της ΜΕ2 ότι το επίδικο διαμέρισμα ήταν ακάθαρτο κατά την παράδοση του, ότι ο τοίχος του μπάνιου είχε μούχλα και ότι το πλακάκι του μπάνιο ήταν σπασμένο, θέσεις που εξάλλου βρίσκουν έρεισμα στις φωτογραφίες που προσήγαγε και η ύπαρξη τους, αλλά και τα αίτια που επικαλείται η ΜΕ2, δεν θεωρώ ότι έχουν αμφισβητηθεί μέσω της μαρτυρίας της ΜΥ1, δεν μπορώ να αποδώσω οιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία που προσέφερε η ΜΕ2 σε σχέση με τα αίτια πρόκλησης των υπόλοιπων  ζημιών που επικαλείται η Ενάγουσα. Στην απουσία οιασδήποτε άλλης μαρτυρίας, όπως, για παράδειγμα, της άποψης κάποιου εμπειρογνώμονα, είμαι της άποψης ότι το συγκεκριμένο σκέλος της μαρτυρίας της, στερείται της απαραίτητης πειστικότητας. Η ΜΕ2 επίσης δεν προσέφερε μαρτυρία ως προς οιαδήποτε προσόντα της ιδίας που ενδεχομένως να την καταστούσαν πρόσωπο με την κατάλληλη κατάρτιση ώστε να δύναται να εκφέρει γνώμη επί των εν λόγω ζητημάτων. Θεωρώ ότι τα όσα σχετικά επικαλείται η ΜΕ2, παρέμειναν στο φάσμα της εικασίας και, έχοντας υπόψη τη χρονική περίοδο κατά την οποία ευρισκόταν το επίδικο διαμέρισμα στην κατοχή της Εναγόμενης, δηλαδή για συνεχόμενη περίοδο πέραν των επτά (7) ετών, δεν έχω πειστεί ότι οι εν λόγω ζημιές δεν μπορούσε να ήταν αποτέλεσμα φυσικής φθοράς. Διευκρινίζω επίσης, ότι, όσο αφορά το πλυντήριο, δεν έχω πειστεί ότι δεν ήταν σε λειτουργική κατάσταση λόγω της σκουριάς και των διάφορων ακαθαρσιών, εφόσον οι σχετικές αναφορές της ΜΕ2, ότι δεν ήταν πλέον λειτουργικό, ενώ εάν επαναχρησιμοποιείτο θα κατέστρεφε τα ρούχα, εκτός ότι είναι αντιφατικές, και πάλι δεν έχω ικανοποιηθεί, στην απουσία μαρτυρίας κάποιου ειδικού, ως προς το τελευταίο πιθανό αποτέλεσμα.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ

58.          Η μαρτυρία της Εναγόμενης, ως αποτυπώνεται στην ΓΜ-ΜΥ1, στην έκταση που αφορούσε τα αμφισβητούμενα ζητήματα, αναλώθηκε εκτενώς, σε ανεπίτρεπτη, στο συγκεκριμένο πλαίσιο, επιχειρηματολογία, κυρίως επί νομικών ζητημάτων, και συγκεκριμένα στο κατά πόσο τα όσα προωθήθηκαν μέσω της μαρτυρίας της Ενάγουσας, καλύπτονταν από το δικόγραφα, αλλά, και την ερμηνεία των όρων της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης.

 

59.          Περαιτέρω, η μαρτυρία που προσέφερε σε σχέση με της ισχυριζόμενες ζημιές στο επίδικο διαμέρισμα, επικεντρώθηκε σε επιχειρηματολογία και εικασίες στην βάση των τεκμηρίων που προσήγαγε η ΜΕ2, προς απόδειξη της υπόθεσης της Ενάγουσας, αντί στην προβολή θετικής μαρτυρίας προς αντίκρουση αυτών. Δεν προσέφερε επίσης οιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία ως προς το για ποιες ακριβώς ζημιές εντός του επίδικου διαμερίσματος ειδοποίησε στο παρελθόν την Ενάγουσα, και πότε, ώστε να δύναται να διαπιστωθεί κατά πόσο η τελευταία παρέλειψε να ανταποκριθεί, με αποτέλεσμα, ενδεχομένως να καταστεί ανυπαίτια η Εναγόμενη γι’αυτές. Ενώ προέβη σε εκτενή σχολιασμό των περιεχομένων ορισμένων εκ των τεκμηρίων της Ενάγουσας, δεν σχολίασε τις φωτογραφίες που παρουσίασε η τελευταία ως προς της ακαθάριστη κατάσταση του επίδικου διαμερίσματος και της κηλίδας στο ταβάνι του μπάνιου. Ούτε αμφισβήτησε την ύπαρξη μούχλας στο μπάνιο ή παρείχε συγκεκριμένη επεξήγηση ως προς το πότε παρουσιάστηκε το εν λόγω πρόβλημα.

 

60.          Όσο αφορά το χρόνο ειδοποίησης της ΜΕ1 για την πρόθεση της Εναγόμενης να εγκαταλείψει το επίδικο διαμέρισμα, η μαρτυρία της διέπετο από υπερβολική γενικότητα, χωρίς οιαδήποτε επεξήγηση ως προς τούτο και ως αποτέλεσμα θεωρώ ότι στερείται της απαραίτητης πειστικότητας. Το ίδιο ισχύει και για την ημερομηνία που όντως μετακόμισε, ως ισχυρίζεται, από το επίδικο διαμέρισμα, εφόσον δεν προσέφερε οιαδήποτε συγκεκριμένη και σαφή μαρτυρία ως προς το κατά πόσο ήταν αυτό σε παραδόσιμη κατάσταση πριν τις 14/12/21, χωρίς να περιέχει οιαδήποτε προσωπικά της αντικείμενα και έπιπλα, έχοντας υπόψη και τη σχετική θέση της Ενάγουσας, που προωθήθηκε μέσω της μαρτυρία της τελευταίας.

 

61.          Περαιτέρω, η θέση της Εναγόμενης ότι η γραπτή συμφωνία ενοικίασης ανανεώθηκε μόνο μια φορά μετά την εκπνοή της αρχικής συμφωνηθείσας περιόδου ενοικίασης, αντικρούεται από το περιεχόμενο της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης (μέρος του Τεκμηρίου 3 ΓΜ-ΜΕ2) και δεν προσήγαγε οιαδήποτε μαρτυρία η Εναγόμενη ότι ειδοποίησε ουδέποτε γραπτώς την Ενάγουσα, ως προνοούσαν οι όροι της τελευταίας, ότι η πρόθεση της ήταν να ανανεωθεί με άλλους όρους. Η θέση επίσης ότι η γραπτή συμφωνία ενοικίασης δεν ανανεώθηκε μέχρι 31/3/16, αντίκειται στην δικογραφημένη θέση της Ενάγουσας που η ίδια κατέστησε παραδεκτή.

 

62.          Για τους πιο πάνω λόγους, δεν μπορώ να βασιστώ επί της μαρτυρίας της ΜΥ1 για την εξαγωγή ευρημάτων και στην έκταση που αφορά τα αμφισβητούμενα θέματα, δεν κρίνεται αξιόπιστη και επομένως δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

 

VII.         ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΠΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

 

63.          Πέραν των ευρημάτων του Δικαστηρίου τα οποία εξάγονται από τα παραδεκτά ή μη αμφισβητούμενα γεγονότα (βλ. πιο πάνω) τα πιο κάτω αποτελούν τα ευρήματα του Δικαστηρίου επί των αμφισβητούμενων γεγονότων με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία όπως αυτή έχει κριθεί ως αποδεκτή:

 

64.          Η Εναγόμενη ειδοποίησε προφορικά την Ενάγουσα, τον Νοέμβριο 2021 ότι, θα αποχωρούσε από το επίδικο διαμέρισμα μέχρι το τέλος του Νοεμβρίου 2021. Παρά την εν λόγω ειδοποίηση, δεν αφαίρεσε τα προσωπικά αντικείμενα και έπιπλα της από το επίδικο διαμέρισμα, παρά μόνο μέχρι τις 14/12/21. Ως αποτέλεσμα, η Ενάγουσα αδυνατούσε να επιθεωρήσει πλήρως και κατάλληλα το επίδικο διαμέρισμα πριν τις 14/12/21, παρά το γεγονός ότι επισκέφθηκε το επίδικο διαμέρισμα προηγουμένως για τον εν λόγω σκοπό. Κατέστη δυνατόν να επιθεωρηθεί στην έκταση που διαπιστώθηκαν οι ζημιές στην πόρτα του μπάνιο και στα συρτάρια της κουζίνας. Κατά τις 14/12/21, κατέστη δυνατή η πλήρης επιθεώρηση του επίδικου διαμερίσματος, και διαπιστώθηκαν ακαθαρσίες και σκουπίδια, μούχλα στους τοίχους του διαμερίσματος, σπασμένο πλακάκι του μπάνιου, ζημιά στην πόρτα του υπνοδωματίου, σκουρία και ακαθαρσίες στο πλυντήριο και ψυγείο του επίδικου διαμερίσματος. Περαιτέρω, οι αποδείξεις που προσήγαγε η Ενάγουσα (Βλ. Τεκμήρια 12-15 ΓΜ-ΜΕ2) αφορούσαν έξοδα αποκατάστασης των εν λόγω ζημιών.

 

VIII.        ΝΟΜΙΚH ΠΤΥΧΗ & ΕΠΙΛΥΣΗ ΕΠΙΔΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

 

65.          Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω αναφερόμενα, προχωρώ στα νομικά ζητήματα τα οποία διέπουν την υπό εκδίκαση διαφορά.

 

66.          Παρά ότι η μαρτυρία της Ενάγουσας, ως προς την ανανέωση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης σε ετήσια βάση, έγινε αποδεκτή, κρίνω το κατά πόσο η ενοικίαση συνεχίστηκε στην βάση της εν λόγω συμφωνίας, μετά την εκπνοή της, αποτελεί ζήτημα νομικό.

 

67.          Η σύναψη της ενοικίασης στην βάση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης μεταξύ των διαδίκων (βλ. σχετικό έγγραφο που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 3 ΓΜ-ΜΕ2) αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου. Στη συμφωνία περιέχονταν όροι που σχετίζονταν για την ανανέωση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, με τη λήξη της προνοούμενης σε αυτήν περιόδου ενοικίασης. Συγκεκριμένα, σχετικοί είναι οι διαδοχικοί όροι στις παραγράφους 16 και 17. Ο όρος 16, προνοεί τα ακόλουθα: «The two (2) months before the expiry of the Rental Agreement, both the Landlord and the Tenant have the right to advise each other, in writing, about the expiry or the extension of the Rental Agreement. The Landlord has the right to show the Premises to interested parties upon advising the Tenant.». Σύμφωνα με τον όρο 17: ‘If for any reason the Tenancy continues after the Tenancy Period, the Rental agreement will automatically be renewed for one more year with the same amount of rent after which the rent will be increased by the higher 8% per year or the legally maximum limit as defined by the authorities at the time of expiry.’

 

68.          Με βάση με τη σχετική Νομολογία, το κριτήριο ερμηνείας έγγραφης συμφωνίας είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο ως προς τα συμφωνηθέντα και η προσέγγιση που πρέπει να υιοθετείται είναι αντικειμενική και όχι υποκειμενική  (βλ. Θεολόγου v. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ (1998) 1 Α.Δ.Δ. 407, Andreas & Stefanos Cold Stores Trading Ltd. ν. Eταιρείας Aναψυκτικών KEAN Λτδ. (Aρ. 2) (1998) 1 ΑΑΔ 2335 και Mιχαήλ Στέφανος ν. Alpha Bank Ltd (2009) 1 ΑΑΔ 941). Στην παρούσα δε περίπτωση, ομολογώ ότι, οι συγκεκριμένοι όροι, θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα διατυπωμένοι, αλλά δεν θεωρώ ότι εγείρεται οιονδήποτε ζήτημα ασάφειας και κατά συνέπεια ούτε κανένα πρόβλημα ερμηνείας τους. Από το λεκτικό τους προκύπτει κατά την άποψη μου ότι, η γραπτή συμφωνία ενοικίασης, εάν για οποιονδήποτε λόγο θα συνεχίζετο η ενοικίαση μετά τη λήξη της, θα ανανεωνόταν αυτομάτως, για περίοδο ακόμη ενός έτους, με το ίδιο ενοίκιο, και ακολούθως, θα ανανεωνόταν ετησίως με αυξημένο ενοίκιο. Επιπρόσθετα, υπέρ της εν λόγω διαπίστωσης, ως προς την αυτόματη ανανέωση της, συνηγορεί και το περιεχόμενο του όρου 16, ο οποίος δίδει το δικαίωμα (‘the right’), χωρίς όμως να επιβάλλει  υποχρέωση, στα μέρη, πριν τη λήξη της αρχικής περιόδου ενοικίασης, ή αυτής που προέκυψε κατ’ ανανέωση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, να ειδοποιήσουν ο ένας τον άλλο σε σχέση με την λήξη αυτής ή την παράταση της.

 

69.          Συνακόλουθα, εφόσον ουδεμία μαρτυρία παρουσιάστηκε ως προς την αποστολή ειδοποίησης από οιονδήποτε διάδικο, κατ’ εφαρμογήν του όρου 16, η οποία να αφορά την περίοδο μετά τη λήξη της πρώτης αυτόματης ανανέωση αυτής, κρίνω ότι η γραπτή συμφωνία ενοικίασης εξακολούθησε να ανανεώνεται αυτομάτως σε ετήσια βάση και τα μέρη δεσμεύονταν από τους όρους της, μέχρι και την 31/3/22. Κατά την εν λόγω περίοδο, η Εναγόμενη όφειλε να συμμορφωθεί με τις συμβατικές της υποχρεώσεις και να καταβάλλει το συμφωνηθέν μηνιαίο ενοίκιο, για το σύνολο της προαναφερόμενης περιόδου. Σε περίπτωση που δεν επιθυμούσε τη συνέχιση της ενοικίασης δια της αυτόματης ανανέωσης της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, είχε δικαίωμα να ειδοποιήσει την Ενάγουσα ως προς την εν λόγω πρόθεση της, σύμφωνα με τον όρο 16 της τελευταίας. Ως αποτέλεσμα, κρίνεται ότι η ειδοποίηση που έδωσε η Εναγόμενη στην Ενάγουσα, δεν συνιστούσε νόμιμο τερματισμό της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, εφόσον τέτοιο δικαίωμα δεν της παρέχετο, υπό τις περιστάσεις.

 

70.          Στο σημείο αυτό, οφείλω να αναφέρω ότι, ακόμη και στην περίπτωση που αποδεχόμουν την θέση της Εναγόμενης, ότι η ενοικίαση κατά τον επίδικο χρόνο είχε καταστεί ενοικίαση από μήνα σε μήνα, η κατάληξη ως προς το έγκυρο του τερματισμού θα ήταν η ίδια. Όσο αφορά τις προϋποθέσεις που εφαρμόζουν σε μια περιοδική ενοικίαση, ώστε να κριθεί ότι ο τερματισμός της ήταν νόμιμος και έγκυρος, το απαύγασμα της νομολογίας είναι ότι αυτές είναι οι ακόλουθες: α) θα πρέπει να δίδεται ειδοποίηση τουλάχιστον ίση με την περίοδο ενοικίασης και, β) η ειδοποίηση τερματισμού θα πρέπει να λήγει την τελευταία ημέρα λήξης μιας περιόδου ενοικίασης (βλ. Glykys v. Ioannides (1959-60) 2 C.L.R. 220, Sergiou Estates Ltd v. Μπεντέζη (1995) 1 Α.Α.Δ. 889, με παραπομπή στο Halsbury's Laws of England, 3^η έκδοση, τόμος 23, σελ.530 και την Bathavon Rural District Council v. Carlile (1958)1 All E.R.801, 804, και Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ ν. Χρίστου Προδρόμου κ.ά. (2007) 1 ΑΑΔ 241). Στην παρούσα περίπτωση, στην βάση της μαρτυρίας που έγινε αποδεκτή, δεν προκύπτει να δόθηκε τέτοια ειδοποίηση από πλευράς της. Ακόμη και η μαρτυρία που προσέφερε η ίδια η Εναγόμενη, η οποία, για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δεν έγινε αποδεκτή, δεν ήταν σαφής ως προς το εν λόγω ζήτημα, εφόσον η εκδοχή της ήταν ότι ειδοπόιησε την Ενάγουσα ‘κατά ή περί τον Οκτώβριο του 2021’ ότι θα εγκατέλειπε το επίδικο διαμέρισμα ‘περί τα τέλη Νοεμβρίου 2021’. Σύμφωνα με την Βαβέλ Μπουτίκ (πιο πάνω), στα πλαίσια μιας περιοδικής ενοικίασης, ως αυτή που επικαλέστηκε η Εναγόμενη «[ο]ι κανόνες και οι αρχές με βάση τις οποίες κρίνεται αν μία ειδοποίηση τερματισμού είναι νόμιμη και έγκυρη, σκοπό έχουν κυρίως να πληροφορήσουν σαφώς και εγκαίρως το πρόσωπο προς το οποίο δίδεται η ειδοποίηση, είτε αυτό είναι ο ενοικιαστής ή ο ιδιοκτήτης, ώστε να μπορεί να προγραμματίζει τις επόμενες ενέργειές του. Άρα, οι αρχές αυτές ισχύουν προς όφελος του προσώπου προς το οποίο δίδεται η ειδοποίηση τερματισμού.». (Οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

71.          Επανερχόμενη, στα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, ως διαμορφώθηκαν από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη εγκατέλειψε το επίδικο διαμέρισμα στις 14/12/21 και δεν κατέβαλε οιονδήποτε ενοίκιο για την υπόλοιπη περίοδο. Διαφαίνεται όμως ότι, οι διάδικοι προνόησαν για το ενδεχόμενο τούτο, δια της εισαγωγής του όρου 5 στην γραπτή συμφωνίας ενοικίασης, εις τον οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα: «If the Tenant leaves the premises before the expiry of the rental period then the Tenant is liable to meet any loss incurred by the Landlord during the remaining period of the original rental period.». Δεν προκύπτει οιαδήποτε ασάφεια ως προς το περιεχόμενο του εν λόγω όρου και δεν συμμερίζομαι τη θέση της πλευράς της Εναγόμενης ότι η αναφορά σε ‘original rental period’ σήμαινε ότι δεν εφαρμόζει στις περιόδους ενοικίασης, μετά την ανανέωση της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης. Η αναφορά ‘original rental period’, κατά την άποψη μου, αφορά την έκταση της περιόδου ενοικίασης, εάν εφαρμόζονταν πιστά οι όροι της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, είτε παρατάθηκε αυτή κατόπιν ανανέωσης της είτε όχι. 

 

72.          Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμη και στην περίπτωση που δεν τύγχανε εφαρμογής ο προαναφερόμενος όρος, το ζήτημα θα εξετάζεται υπό το φως των προνοιών του περί Συμβάσεων Νόμου (Κεφ.149). Το ζήτημα των αποζημιώσεων του ανυπαίτιου συμβαλλόμενου μέρους, ρυθμίζεται από το άρθρο 73 του Κεφ. 149 το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: 

«Αποζημίωση για απώλεια ή ζημιά που προκλήθηκε λόγω παράβασης της σύμβασης

73.-(1) Σε περίπτωση παράβασης της σύμβασης, ο συμβαλλόμενος που ζημιώνεται από την εν λόγω παράβαση έχει δικαίωμα αποζημίωσης από τον υπαίτιο αντισυμβαλλόμενο, για τη ζημιά ή απώλεια που υπέστη συνεπεία αυτής, η οποία προέκυψε φυσικά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την εν λόγω παράβαση ή την οποία οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν συνήπτετο η σύμβαση, ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της σύμβασης.

Καμιά αποζημίωση δεν καταβάλλεται για απομακρυσμένη και έμμεση απώλεια ή ζημιά που προξενήθηκε συνεπεία παράβασης της σύμβασης.

………………………………………………………………………………………………………

(3) Κατά τον υπολογισμό της απώλειας ή της ζημιάς που προέκυψε από την παράβαση της σύμβασης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα μέσα τα οποία υπήρχαν για θεραπεία της δυσχέρειας η οποία προκλήθηκε συνεπεία της μη εκτέλεσης της σύμβασης.»

 

73.          Οι πρόνοιες του άρθρου 73(1) εξετάστηκαν σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως στις Saab and Another v. Holy Monastery of Ayios Neophytos (1982) 1 C.L.R. 499, Αριστοδήμου ν. Χαραλάμπους (1990) 1 Α.Α.Δ. 319 και Αλπάν (Αδελφοί Τάκη) Λτδ κ.α. ν. Τρυφωνίδου (1996) 1 Α.Α.Δ. 679). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Saab, ανωτέρω η αποκατάσταση βρίσκεται στον πυρήνα των κανόνων οι οποίοι διέπουν τον καθορισμό της αποζημίωσης για τη διάρρηξη σύμβασης. Οι αποζημιώσεις σκοπούν να αποκαταστήσουν τον διάδικο στη θέση στην οποία θα βρισκόταν αν δεν αθετείτο η συμφωνία (βλ. 1.Περιφεριακή Ομάδα Παραγωγών Δευτεράς Λτδ και άλλων v. Εκτυπώσεις Υφασμάτων Αδελφοί Θεοδώρου Λτδ, Πολ. Εφ. 251/2013 και 252/2013, ημερ.5/7/2019). Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως με την επιδίκαση αποζημιώσεων, οι οποίες είναι λογικά προβλεπτές κατά τον χρόνο της σύναψης της συμφωνίας και είναι πιθανόν να προκύψουν από τη διάρρηξη της συμφωνίας. Η έκταση της ζημιάς την οποία είναι πιθανόν να υποστεί το αθώο μέρος είναι συνήθως διακριτέα κατά τον χρόνο της διάρρηξης.  Ο ενάγων οφείλει επίσης να λάβει όλα τα λογικά μέτρα ώστε να μετριάσει τη ζημιά του στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό (άρθρο 73(3) του Κεφ. 149, Karanouh v. Αγαπίου (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 377, 385).  Όσο αφορά την υποχρέωση για μετριασμό της ζημιάς του Ενάγοντα, στα πλαίσια του άρθρο 73(3) του Κεφ. 149 το βάρος απόδειξης του ότι ο ενάγων δεν έλαβε όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για μετριασμό της ζημιάς του, βαραίνει τον εναγόμενο (βλ. Centra (Holdings) Ltd v. Reuters Ltd (1999) 1(Α) Α.Α.Δ. 298, 304, Μεταλλικά Ηρακλής Μιχαηλίδης Λτδ v. G & C Exhaust Systems Ltd (2001) 1(Α) Α.Α.Δ. 500, 523 και Muriel Beaumont κ.α. ν. Νίκου Παπακλεοβούλου (2010) 1 Α.Α.Δ. 525).

 

74.          Στην υπό εξέταση υπόθεση, αποτελούσε όρο της συμφωνίας ότι το μηνιαίο ενοίκιο ύψους €400 θα καταβαλλόταν προκαταβολικά την 1^η ημέρα εκάστου μηνός, όρος που παρέμεινε σε ισχύ μετά από αλλεπάλληλες ετήσιες ανανεώσεις της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, μέχρι και την 31/3/22. Η Εναγόμενη, παρέλειψε να καταβάλει στην Ενάγουσα τα ενοίκιο που αντιστοιχούσε στον μήνα Δεκέμβριο 2021, θέση που ήταν εξαρχής παραδεκτή από πλευράς της. Συνακόλουθα, κρίνω ότι η Ενάγουσα δικαιούται στο εν λόγω ποσό, έχοντας υπόψη ότι, έγινε αποδεκτή η θέση της ότι δεν μπορούσε να λάβει κατοχή του επίδικου διαμερίσματος πριν τις 14/12/21, εξ’υπαιτιότητας της Εναγόμενης.

 

75.          Όσον αφορά τις ζημιές που η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέστη, η Εναγόμενη δεσμευόταν από το σχετικό όρο της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, και συγκεκριμένα τον όρο 1[3]. Είναι νομολογημένο ότι, όποιος διεκδικεί αποζημίωση για ειδικές ζημιές έχει υποχρέωση αυστηρής απόδειξης της ζημιάς του. Στην υπόθεση Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πέτρου (1994) 1 Α.Α.Δ 239, λέχθηκαν τα εξής:

«Εναπόκειται στον ενάγοντα σε κάθε περίπτωση να αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά, και τα οποία έχει προηγουμένως συμπεριλάβει στο δικόγραφο του. Τι ακριβώς είναι η ζημιά αυτή και πως διαφοροποιείται από την γενική ζημιά μας διευκρινίζει η κλασσική απόφαση του Λόρδου Goddard στην British Transport Commission v. Gourley [1956] A.C. 185, 206. Η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Ο ίδιος δικαστής στην Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd. (1948) 64 T.L.R. 177, 178 είπε: "Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages". They have to prove it"».

76.          Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ανδρέας Χρυσοστόμου v. Cyprialife Ltd (2011) IB Α.Α.Δ 1490, στη σελ. 1498 αναφέρθηκαν τα εξής:

«Ο εφεσείων έθεσε ενώπιον του δικαστηρίου μεγάλο αριθμό εγγράφων με πληθώρα στοιχείων και λεπτομερειών για την κατανόηση των οποίων απαραιτήτως χρειαζόταν να δοθούν λεπτομέρειες και εξηγήσεις προκειμένου να καταστεί δυνατός ο έλεγχoς της ορθότητας των υπολογισμών του στη βάση των οποίων στηρίχθηκε η αξίωση για αποζημιώσεις. Το βάρος απόδειξης των εν λόγω στοιχείων βρισκόταν στους ώμους του εφεσείοντα ο οποίος απέτυχε να το αποσείσει αφού, όπως ορθά διαπίστωσε ο πρωτόδικος δικαστής, απέτυχε να εξειδικεύσει στην έκθεση απαίτησης τα επιμέρους στοιχεία τα οποία συνέθεταν τις ειδικές ζημιές που κατ' ισχυρισμό υπέστη. Ο εφεσείων απέτυχε να αποδείξει κατά τρόπο αυστηρό τις ειδικές ζημιές που διεκδίκησε με την αγωγή του. Έχει κατ' επανάληψη τονιστεί από το Εφετείο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά και με θετική μαρτυρία και ότι δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα αλλά πρέπει και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία (Βλ. Πίριλλος ν. Κονναρή (2000) 1(B) Α. Α Α. 1153, Ερωτοκρίτου, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Δημήτρη Κουμπαρή κ.ά. ν. Φούτρη (2001) 1(B) Α.Α.Δ. 921 και Μεταξάκης ν. Δήμου Λευκωσίας (2003) 1 Α.ΑΑ. 467.»

 

77.          Ως εξηγήθηκε ανωτέρω, κατά το στάδιο αξιολόγησης της μαρτυρίας που η Ενάγουσα προσήγαγε προς απόδειξη της απαίτησης της, το Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε ότι μέρος των ζημιών, για τις οποίες διεκδικεί τα αποζημιώσεις, δεν ήταν αποτέλεσμα φυσικής φθοράς. Συνακόλουθα, κρίνεται ότι η Ενάγουσα δεν δικαιούται στα έξοδα αντικατάστασης του πλυντηρίου και ψυγείου, ως και τα έξοδα των διάφορων ξυλουργικών εργασιών. Από την άλλη η Ενάγουσα δεν προσκόμισε οιαδήποτε μαρτυρία, υπό μορφή απόδειξης ή σχετικής προσφοράς, για τα έξοδα του καθαρισμού, τα οποία κρίνω ότι, ως αποτέλεσμα, δεν δύναται να της αποδοθούν. Στο ίδιο πλαίσιο θεωρώ ότι η Ενάγουσα απέδειξε, στην έκταση που απαιτείτο, ότι δικαιούται στα έξοδα του μπογιατίσματος τα οποία διεκδικεί. Η φωτογραφία που προσήγαγε, το περιεχόμενο της οποίας εξάλλου, ούτε σχολιάστηκε από πλευράς της Εναγόμενης, καταδεικνύει την ύπαρξη μαύρης κηλίδας σε ταβάνι. Θεωρώ ότι, ως ζήτημα κοινής λογικής, δεν δύναται να αποδοθεί σε φυσική φθορά η εν λόγω ζημιά, και ότι σε περίπτωση που ειδοποιείτο έγκαιρα η Ενάγουσα από πλευράς της Εναγόμενης, θα μπορούσε πιθανότατα να αποτραπεί η έκταση της και να περιοριστεί το κόστος αποκατάστασης της. Καμία μαρτυρία έχει ενώπιον του το Δικαστήριο όμως ως προς τέτοια ειδοποίηση. Ως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, το κατά πόσο μπορούσε να διαπιστωθεί κατά τις επισκέψεις της Ενάγουσας η εν λόγω ζημιά, δεν αναιρεί την ύπαρξη της ή την αιτία πρόκλησης της. Η Ενάγουσα προσήγαγε απόδειξη για την καταβολή του σχετικού ποσού που χρειάστηκε για αποκατάσταση της εν λόγω ζημιάς, υπό τη μορφή του Τεκμηρίου 12 ΓΜ-ΜΕ2, και συνακόλουθα κρίνω ότι δύναται να της αποδοθεί το σχετικό κονδύλι.

 

78.          Πέραν των πιο πάνω, η Ενάγουσα διεκδικεί εναντίον της Εναγόμενης, απολεσθέντα ενοίκια. Σε περιπτώσεις απάρνησης/αποκήρυξης μιας σύμβασης από το υπαίτιο μέρος, δεν συνεπάγεται αυτόματη απαλλαγή του από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του, αλλά, το αθώο μέρος έχει το δικαίωμα να επιλέξει είτε να τερματίσει τη σύμβαση και να διεκδικήσει αποζημιώσεις ή να συνεχίσει να δεσμεύεται από τη σύμβαση και να διεκδικήσει αποζημιώσεις. Το άρθρο 39 του Κεφ.149 ρητά αναφέρει όταν ένας από τους συμβαλλόμενους αρνηθεί να εκπληρώσει ή καταστήσει τον εαυτό του ανίκανο να εκπληρώσει την υπόσχεσή του στο σύνολό της, το αναίτιο μέρος δύναται να τερματίσει τη σύμβαση εκτός αν εκδήλωσε προφορικά ή με συμπεριφορά, τη συγκατάθεσή του για συνέχιση της σύμβασης (βλ. επίσης C. & K. Κυριάκου και Αδ/φοί Λτδ ω. Ιωάννου (1990) 1 Α.Α.Δ. 479 και Θεοχαρίδης v. Ιωάννου κ.α., Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 23/2009 και 41/2009 ημερομηνίας 20.06.12). Στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι οι ενέργειες και η γενικότερη στάση της Ενάγουσας μετά την ειδοποίηση της Εναγόμενης, κατά τον Νοέμβριο 2021, ότι προτίθεται να εγκαταλείψει το επίδικο διαμέρισμα καταδεικνύουν ότι αποδέχθηκε τον τερματισμό της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης. Συγκεκριμένα, αντιπρόσωποι της επισκέφθηκαν το επίδικο διαμέρισμα με σκοπό την επιθεώρηση του και εν τέλει αποδέχθηκαν παράδοση του στις 14/12/2021, δηλαδή πριν την εκπνοή της τελευταίας περιόδου ενοικίασης στις 31/3/22.

 

79.          Αποτελεί αρχή του δικαίου των συμβάσεων, ότι, ο τερματισμός μίας σύμβασης, επιφέρει την απαλλαγή των μερών από τις μελλοντικές τους, βάσει αυτής, υποχρεώσεις, και καταδεικνύει, συνήθως, την πρόθεση του αναίτιου μέρους να απαιτήσει αποζημιώσεις για τυχόν απώλεια του λόγω της παράβασης της σύμβασης από τον αντισυμβαλλόμενο του (Βλ. Photo Productions v Securicor [1980] AC 827).

 

80.          Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts, Τόμος 1, 32^η έκδοση, Κεφ. 24, στην παρ. 24-049, με αναφορά στα όσα αποφασίστηκαν στην υπόθεση Photo Production (βλ. πιο πάνω 849), αναφέρεται ότι «The true position was there stated to be-where the innocent party elects to terminate the contract, i.e. to put an end to all primary obligations of both parties remaining unperformed-that: "(a) there is substituted by implication of law for the primary obligations of the party in default which remain unperformed a secondary obligation to pay money compensation to the other party for the loss sustained by him in consequence of their nonperformance in the future and (b) the unperformed primary obligations of that other party are discharged."».

 

81.          Ως προς τα δικαιώματα του αναίτιου μέρους σε τέτοια περίπτωση, σχετικά είναι και τα όσα αναφέρονται στην παρ. 24-053 του ιδίου συγγράμματος:

«Although both parties are discharged from further performance of the contract, rights are not divested or discharged which have already been unconditionally acquired. Rights and obligations which arise from the partial execution of the contract and causes of action which have accrued from its breach alike continue unaffected.  .... Otherwise, the innocent party can retain or recover sums paid or due before the time at which the repudiation is accepted by him and may maintain an action for damages in respect of any cause of action vested in him at that time...... If the innocent party has expended labour or money under the contract, or delivered goods to the party in default, but payment for these is not yet due, he will be entitled to sue for these on a quantum meruit or quantum valebat. Otherwise, his remedy is to sue for damages for breach of contract.»

82.          Οι αρχές που διέπουν την απόδειξη ζημιάς σε περίπτωση παράβασης σύμβασης, περιλαμβανομένης και της υποχρέωσης λήψης μέτρων για μείωση της ζημιάς, αλλά και σε ό,τι αφορά το βάρος απόδειξης είναι διαχρονικές και πλήρως αποκρυσταλλωμένες. Σύμφωνα με το άρθρο 75 του Κεφ. 149 «πρόσωπο το οποίο υπαναχωρεί νόμιμα από τη σύμβαση, δικαιούται αποζημίωση για κάθε ζημιά την οποία υπέστη συνεπεία της μη εκπλήρωσης της σύμβασης.» Ως λέχθηκε στην ΧΛΟΗ ΛΑΡΚΟΥ v. ΔΗΜΗΤΡΑ ΕΥΑΓΌΡΟΥ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 314/2019, 22/9/2025, με αναφορά στην Παντζιαρή v. Aquarian Container Lines Ltd κ.ά. (1993) 1 A.A.Δ. 748 και το άρθρο 75 παρέχει στον συμβαλλόμενο, που νόμιμα προβαίνει στην ακύρωση μιας σύμβασης ενοικίασης, «..το δικαίωμα να διεκδικήσει αποζημιώσεις για ζημιά την οποία υφίσταται λόγω της δικαιολογημένης, πρόωρης ακύρωσης. Αν αυτή η ζημιά είναι η απώλεια ενοικίων, οφείλει να αποδείξει ότι προέβη σε λογικές προσπάθειες για ενοικίαση και οι προσπάθειες αυτές απέβησαν άκαρπες.».

 

83.          Στην υπόθεση Παντζιαρή, η οποία αφορούσε τερματισμό συμβατικής ενοικίασης λόγω μη πληρωμής ενοικίου, πριν από την εκπνοή της, και στην οποία το μίσθιο εγκαταλείφθηκε από τον ενοικιαστή, αποφασίστηκε ότι, «[γ]ια να δικαιούται αποζημιώσεις ο ιδιοκτήτης για την απώλεια ενοικίων για την υπόλοιπη περίοδο της ενοικίασης πρέπει να αποδείξη ότι κατέβαλε λογικές προσπάθειες για εξεύρεση άλλου ενοικιαστή.» Το Ανώτατο Δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι ιδιοκτήτης ακινήτου που προβαίνει νόμιμα στην ακύρωση μιας σύμβασης ενοικίασης, δεν μπορεί να προσβλέπει δικαιωματικά και χωρίς άλλο στον προσπορισμό του ενοικίου, καθ' ον χρόνο έχει ανακτήσει κατοχή του ακινήτου και έχει την ευχέρεια χρήσης ή διάθεσης κατά βούληση. Στην παρούσα περίπτωση, η προσπάθεια της Ενάγουσας να μετριάσει τη ζημιά της διαφαίνεται από το γεγονός ότι εξηύρε σχεδόν άμεσα μετά τις 14/12/21 νέο ενοικιαστή, ο οποίος, σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 19 ΓΜ-ΜΕ2, έλαβε κατοχή του επίδικου διαμερίσματος στις 2/1/22. Έχοντας υπόψη ότι ήδη αποδόθηκε πιο πάνω στην Ενάγουσα το μηνιαίο ενοίκιο που αντιστοιχούσε στον μήνα Δεκέμβριο 2021, το μόνο ποσό που θα μπορούσε να της αποδοθεί, θα αφορούσε περίοδο μιας ημέρας, το οποίο, με βάση το συμφωνηθέν ενοίκιο, αντιστοιχεί στο ποσό των €15.

 

84.          Τέλος, αναφορικά με την αξίωση της Ενάγουσας για γενικές αποζημιώσεις, παρατηρώ ότι τίποτα σχετικό προβλήθηκε στο πλαίσιο της αγόρευσης των δικηγόρων της, για την προώθηση της εν λόγω θεραπείας. Σε κάθε περίπτωση, κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν τίθετο ζήτημα αδυναμίας υπολογισμού της ζημιάς της Ενάγουσας ώστε να επιδικαστούν οιεσδήποτε γενικές αποζημιώσεις[4] και, συνεπώς, η εν λόγω αξίωση κρίνεται ως απορριπτέα.

 

IX. ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

85.          Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, εκδίδεται απόφαση δια της οποίας αναγνωρίζεται ότι η, από πλευράς της Εναγόμενης, ειδοποίηση κατά τον Νοέμβριο 2021 και η παράδοση του επίδικου διαμερίσματος στις 14/12/21 συνιστούσαν αντισυμβατικό και παράνομο τερματισμό της μεταξύ των διαδίκων ενοικίασης.

 

86.          Εκδίδεται επίσης απόφαση στην αγωγή υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης, δια της οποίας διατάσσεται η τελευταία όπως καταβάλει στην Ενάγουσα το ποσό των €685, πλέον νόμιμο τόκο από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι εξόφλησης του.

 

87.          Περαιτέρω, εν όψει της, έστω, μερικής επιτυχίας της απαίτησης, δεν διαπιστώνω οιονδήποτε λόγο να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνακόλουθα, τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.

 

 

                                                                                    (Υπ.)............................

                                                                                   Αφρ. Χαραλαμπίδη, Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής