ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Αρ. Αίτησης: ΠΣΑ 43/2025
Αναφορικά με τον Περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Aπαλλαγής Οφειλών) Νόμο του 2015
και
Αναφορικά με τον Μενέλαο Νεάρχου, Α.Δ.Τ. [ ], εκ Πάφου
Χρεώστης
Αίτηση εκ μέρους της Themis Portfolio (H3) Management Holdings Limited, Αιτήτριας.
----------------------------
Ημερομηνία: 3 Απριλίου, 2026
Εμφανίσεις:
Για την Αιτήτρια - Πιστωτή: Στέλιος Στυλιανίδης & Σία ΔΕΠΕ
Για τον Καθ' ου η Αίτηση - Χρεώστη: Argiro S. Charalambous LLC
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Η αιτήτρια, με την υπό κρίση αίτηση, αιτείται τον παραμερισμό του Προστατευτικού Διατάγματος ημερομηνίας 23.10.25 το οποίο εκδόθηκε σε σχέση με τον χρεώστη.
Η αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στον Περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμο του 2015, άρθρα 37-41 και στον Περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2016.
Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κου Α. Ζαμπά, λειτουργού της διαχειρίστριας εταιρείας η οποία διαχειρίζεται το χαρτοφυλάκιο της αιτήτριας. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο χρεώστης είναι οφειλέτης σε δύο λογαριασμούς για τους οποίους εκδόθηκε απόφαση στις αγωγές 2665/12 και 2021/12. Το συνολικό οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε €422.633,97. Το χρέος ακόμα δεν έχει επαληθευτεί, σημειώνοντας ότι εκκρεμούν ανεξόφλητα έξοδα προηγούμενης δικαστικής διαδικασίας ΠΣΑ, τα οποία ο Σύμβουλος και ο χρεώστης όφειλαν να προσθέσουν στην αίτηση τους για έκδοση του επίδικου προστατευτικού διατάγματος. Προς εξασφάλιση μέρους των χρεών, ο χρεώστης και η σύζυγος του παραχώρησαν τις υποθήκες Υ5793/06 και Υ2471/08 επί ακινήτου το οποίο ανήκει εξ ολοκλήρου στην σύζυγο του και αποτελεί την κύρια κατοικία τους. Αποτελεί θέση του, ότι ο χρεώστης δεν δύναται να αιτείται για ΠΣΑ, δεν είναι επιλέξιμος για ΠΣΑ και παράνομα, καταχρηστικά και νόμω αβάσιμα προωθεί την παρούσα διαδικασία. Το προστατευτικό διάταγμα θα πρέπει να παραμεριστεί ενόψει του ότι εναντίον της συνοφειλέτιδας συζύγου του χρεώστη εκδόθηκε δικαστική απόφαση ημερομηνίας 11.7.25 στα πλαίσια του ΠΣΑ 5/24 με την οποία ακυρώθηκε το διάταγμα επιβολής του ΠΣΑ. Στην διαδικασία εκείνη, στην ΚΠΟΣ της χρεώστιδας δηλώθηκε μοναδική πηγή εισοδημάτων αυτά του συζύγου της, δηλαδή του χρεώστη, για τον οποίο όμως δόλια και σκόπιμα δεν καταρτίστηκε ΠΣΑ κοινής διαχείρισης, ενώ ένα μήνα μετά την ακύρωση του διατάγματος επιβολής του ΠΣΑ που αφορούσε την σύζυγο του, προχώρησε στην παρούσα διαδικασία εμποδίζοντας την αιτήτρια από την λήψη μέτρων για ανάκτηση του χρέους. Υποστηρίζει επίσης ότι ο χρεώστης ουδέποτε είχε μείωση στα εισοδήματα του και όπως φαίνεται στο τεκμήριο 5, πάντοτε λάμβανε σταθερά εισοδήματα τα οποία αυξάνονταν χωρίς να αποπληρώσει τα χρέη του.
Ο χρεώστης καταχώρησε ένσταση στην αίτηση με την οποία υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, αστήρικτη και παράτυπη, κακόπιστη και καταχρηστική, η αιτήτρια δεν νομιμοποιείται στην αιτούμενη θεραπεία, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, η νομική βάση της αίτησης είναι αόριστη και γενική, το προστατευτικό διάταγμα ορθά έχει εκδοθεί, πληρούνται τα κριτήρια επιλεξιμότητας του άρθρου 35 του Νόμου, δεν συντρέχει λόγος για παραμερισμό του διατάγματος ως προβλέπεται από το άρθρο 41 του Νόμου, η αιτήτρια δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και η αιτήτρια λανθασμένα αναφέρεται στην διαδικασία ΠΣΑ 5/24 που αφορά την σύζυγο του χρεώστη.
Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του χρεώστη, στην οποία επαναλαμβάνει και αναπτύσσει τους λόγους ένστασης, επιμένοντας ότι τα όσα εξετάστηκαν στην αίτηση ΠΣΑ που αφορούσε την σύζυγο του, δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία, εφόσον ο Νόμος επιτρέπει στον ίδιο να αποταθεί για πρόταση ΠΣΑ. Υποστηρίζει επίσης ότι πληροί όλες τις προϋποθέσεις του άρθρου 35 και το προστατευτικό διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ.
Κατά την ακρόαση της αίτησης, αμφότερες πλευρές κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Το περιεχόμενο τους έχει μελετηθεί από το Δικαστήριο και λήφθηκε υπόψη χωρίς να κρίνεται αναγκαία η επανάληψη του και όπου κριθεί αναγκαίο θα γίνει σχετική αναφορά.
Όπως προκύπτει από το προοίμιο του Νόμου 65(Ι)/15, η θέσπιση του κατέστη αναγκαία λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληξε την Κύπρο το 2012 και εντάσσεται στα πλαίσια των διαφόρων μέτρων που λήφθηκαν για να αποφευχθεί η κατάρρευση της οικονομίας, να προφυλαχτεί η σταθερότητα του χρηµατοοικονοµικού συστήματος και να εξασφαλιστεί η προστασία του δηµοσίου συμφέροντος.
Εν όψει των πιο πάνω και των όσων υπολοίπων αναφέρονται στο προοίμιο του εν λόγω Νόμου, θεσπίστηκε ειδική διαδικασία και πρόνοιες με τις οποίες να μπορούν αφερέγγυοι χρεώστες να αντιμετωπίσουν τις οφειλές τους και τις έκτακτες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, έτσι ώστε να αποφεύγεται η πτώχευση από τη μια και από την άλλη να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των πιστωτών από αφερέγγυους χρεώστες με γνώμονα ότι δεν θα βρίσκονται σε χειρότερη θέση από αυτή στην οποία θα βρίσκονταν αν η περιουσία του χρεώστη διατίθετο σύμφωνα με τις διατάξεις του Πέρι Πτώχευσης Νόμου.
Η έκδοση προστατευτικού Διατάγματος επαφίεται στο Δικαστήριο, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το άρθρο 39(2). Ένα εκ των κριτηρίων για την έκδοση του Διατάγματος είναι ο χρεώστης να πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 35 του Νόμου.
Στο άρθρο 35 του Νόμου περιλαμβάνονται τα κριτήρια επιλεξιμότητας τα οποία πρέπει να πληρούνται για την υποβολή πρότασης για ΠΣΑ ως ακολούθως:
«35.-(1) Τηρούµενων των διατάξεων του παρόντος άρθρου και του παρόντος Κεφαλαίου, χρεώστης είναι επιλέξιµος για να υποβάλει πρόταση για Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωµής, εάν πληροί τα ακόλουθα κριτήρια -
(α) έχει τη συνήθη του διαµονή στη Δηµοκρατία:
Νοείται ότι, πρόσωπο το οποίο είχε τη συνήθη διαµονή του στη ∆ηµοκρατία µέχρι και τρία (3) χρόνια πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος νόµου, δεν απαιτείται να πληροί το κριτήριο της συνήθους διαµονής κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης για έκδοση προστατευτικού διατάγµατος·
(β) είναι αφερέγγυος·
(γ) υπάρχει εύλογη προοπτική ότι η συµµετοχή του χρεώστη σε τέτοιο διακανονισµό θα τον διευκολύνει να καταστεί φερέγγυος σε περίοδο όχι µεγαλύτερη των πέντε (5) ετών, σύµφωνα µε την δήλωση του συµβούλου αφερεγγυότητας, δυνάµει των διατάξεων του άρθρου 32·
(δ) έχει συµπληρώσει την Κατάσταση Προσωπικών Οικονοµικών Στοιχείων και υπέβαλε ένορκη δήλωση µε την οποία επιβεβαιώνει ότι η κατάσταση των περιουσιακών στοιχείων, υποχρεώσεων, εσόδων και εξόδων του είναι ακριβής και πλήρης·
(ε) ο σύµβουλος αφερεγγυότητας του χρεώστη έχει συµπληρώσει τη γραπτή δήλωση δυνάµει των διατάξεων της παραγράφου (δ), του άρθρου 32, σε σχέση µε το χρεώστη·
(στ) ο χρεώστης έχει συγκατατεθεί σε επιβεβαίωση των οικονοµικών του στοιχείων από το Σύµβουλο Αφερεγγυότητας, σύµφωνα µε τις διατάξεις του άρθρου 28·
(ζ) ο χρεώστης δεν είναι:
(i) Πτωχεύσας ο οποίος δεν αποκαταστάθηκε· (ii) πτωχεύσας που αποκαταστάθηκε και υπόκειται σε διάταγµα για πληρωµή µισθού ή αποδοχών, σύµφωνα µε τις διατάξεις του άρθρου 52 του περί Πτώχευσης Νόµου.
(η) ο χρεώστης:
(i) Δεν υπήρξε καθορισµένος χρεώστης σε προστατευτικό διάταγµα κατά τη διάρκεια περιόδου δώδεκα (12) µηνών πριν από την ηµεροµηνία υποβολής αίτησης Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωµής· (ii) δεν έχει απαλλαγεί από τα χρέη του δυνάµει ∆ιατάγµατος Απαλλαγής Οφειλών, κατά τη διάρκεια περιόδου τριών (3) ετών πριν από την ηµεροµηνία υποβολής αίτησης Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωµής· (iii) δεν έχει αποκατασταθεί, σύµφωνα µε τις διατάξεις του περί Πτώχευσης Νόµου, κατά τη διάρκεια περιόδου πέντε (5) ετών, πριν από την ηµεροµηνία υποβολής αίτησης Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωµής.
(2) Διαγράφηκε µε το άρθρο 8 του 85(Ι) του 2018.
(3) Χρεώστης δεν είναι επιλέξιµος για υποβολή πρότασης για Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωµής όταν συντρέχουν οι περιπτώσεις, σύµφωνα µε τις διατάξεις των άρθρων 91 και 92 του παρόντος Νόµου.»
Με την έκδοση του προστατευτικού Διατάγματος, σύμφωνα με το άρθρο 40 του Νόμου, οι πιστωτές εμποδίζονται να διεκδικήσουν ή να στραφούν εναντίον του χρεώστη για να εισπράξουν το χρέος τους για όσον χρόνο αυτό διαρκεί. Σκοπός, περαιτέρω, του προστατευτικού Διατάγματος είναι να δώσει την ευκαιρία στον χρεώστη να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο για έγκριση Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωμής, η οποία θα ακουστεί και θα αποφασιστεί επί της ουσίας της.
Μετά την έκδοση του προστατευτικού διατάγματος και την επίδοση του στους πιστωτές, σύμφωνα με το άρθρο 41 του Νόμου, παρέχεται σε πιστωτή το δικαίωμα να αποταθεί στο Δικαστήριο για να παραμερίσει το εκδοθέν προστατευτικό Διάταγμα, προβάλλοντας συγκεκριμένους λόγους, ως καθορίζονται στο ως άνω άρθρο:
«41.-(1) Καθορισµένος πιστωτής, ο οποίος θίγεται από την έκδοση προστατευτικού διατάγµατος δύναται, εντός δεκατεσσάρων (14) ηµερών από την επίδοση της ειδοποίησης έκδοσης του διατάγµατος, να υποβάλει αίτηση στο δικαστήριο για παραµερισµό του προστατευτικού διατάγµατος σε σχέση µε τον ίδιο.
(2) Αίτηση δυνάµει των διατάξεων του εδαφίου (1) δυνατό να βασίζεται στους πιο κάτω λόγους:
(α) ο χρεώστης δεν πληρούσε τα κριτήρια επιλεξιµότητας που ορίζονται στο άρθρο 35 όταν η αίτηση δυνάµει του άρθρου 39 υποβλήθηκε εκ µέρους του.
(β) ισχύουν ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα, τα οποία προκαλούν ή έχουν προκαλέσει σηµαντική ζηµιά στον καθορισµένο πιστωτή:
(i) υπάρχει ουσιώδης ανακρίβεια ή παράλειψη στην Κατάσταση Προσωπικών Οικονοµικών Στοιχείων ή στις άλλες πληροφορίες που παρέχονται ή στα έγγραφα που προσκοµίζονται από το χρεώστη ή για λογαριασµό του δυνάµει των διατάξεων του άρθρου 28·
(ii) ο χρεώστης παρέλειψε να συµµορφωθεί µε τις υποχρεώσεις του δυνάµει των διατάξεων του άρθρου 63·
(iii) ο χρεώστης έχει κηρυχθεί πτωχεύσας χωρίς το διάταγµα του δικαστηρίου να έχει ακυρωθεί ή να έχει αποκατασταθεί ο χρεώστης·
(iv) ο χρεώστης, µετά την έναρξη ισχύος του Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωµής διέπραξε αδίκηµα δυνάµει των διατάξεων του παρόντος Νόµου·
(v) οι διαδικασίες που καθορίζονται στο παρόν Κεφάλαιο για την έκδοση προστατευτικού διατάγµατος δεν τηρήθηκαν·
(vi) ο χρεώστης διά των ενεργειών του κακόπιστα ή εκ προθέσεως, εντός περιόδου έξι (6) µηνών, η οποία λήγει κατά την ηµεροµηνία της αίτησης έκδοσης προστατευτικού διατάγµατος έχει τακτοποιήσει τις οικονοµικές του υποθέσεις κατά τρόπο που αποσκοπεί κυρίως στο να καταστεί επιλέξιµος για την έκδοση Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωµής:
Νοείται ότι, σε περίπτωση που ο χρεώστης έχει καταδικαστεί για οποιοδήποτε αδίκηµα δυνάµει των διατάξεων του παρόντος Νόµου ή για οποιαδήποτε δόλια µεταβίβαση περιουσίας δυνάµει οποιουδήποτε άλλου σχετικού νόµου, η προθεσµία των δεκατεσσάρων (14) ηµερών για την υποβολή αίτησης παραµερισµού δυνάµει των διατάξεων του παρόντος άρθρου δεν εφαρµόζεται.
(3) Καθορισµένος πιστωτής ο οποίος καταχωρεί αίτηση δυνάµει του εδαφίου (1), την επιδίδει στην Υπηρεσία Αφερεγγυότητας και στο σύµβουλο αφερεγγυότητας καθώς και σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο µε οδηγίες του δικαστηρίου.
(4) Κατά την εξέταση αίτησης δυνάµει των διατάξεων του παρόντος άρθρου, το δικαστήριο δεν εκδίδει το ζητούµενο διάταγµα παραµερισµού του προστατευτικού διατάγµατος σε σχέση µε το συγκεκριµένο καθορισµένο πιστωτή εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι -
(α) Η µη έκδοση του διατάγµατος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζηµία στον καθορισµένο πιστωτή, η οποία δεν θα επροκαλείτο µε οποιοδήποτε άλλο τρόπο· και
(β) κανένας άλλος καθορισµένος πιστωτής στον οποίο έχει επιδοθεί το διάταγµα δεν θα επηρεαστεί δυσµενώς σε περίπτωση έκδοσης του αιτούµενου διατάγµατος.
(5) Τα έξοδα αίτησης που υποβάλλεται δυνάµει των διατάξεων του παρόντος άρθρου, επιδικάζονται στη βάση της αρχής ότι ο κάθε διάδικος αναλαµβάνει τα έξοδά του, εκτός και εάν, κατά την κρίση του δικαστηρίου, η εφαρµογή της εν λόγω αρχής, θα οδηγούσε σε σοβαρή αδικία σε οποιοδήποτε από τα µέρη τέτοιας αίτησης, και διατάζει διαφορετικά.
(6) Όταν το δικαστήριο εκδίδει διάταγµα παραµερισµού δυνάµει των διατάξεων του παρόντος άρθρου, εκτός και εάν κρίνει ότι υπάρχουν βάσιµοι λόγοι να µην το πράξει, διατάσσει τον καθορισµένο πιστωτή που καταχώρισε την αίτηση, να κατέχει οποιοδήποτε χρηµατικό ποσό ή άλλα περιουσιακά στοιχεία του χρεώστη τα οποία ανακτήθηκαν στο πλαίσιο της αίτησης, ως εµπίστευµα προς όφελος των άλλων πιστωτών οι οποίοι περιλαµβάνονται στο προστατευτικό διάταγµα, µέχρι την έκδοση νέων οδηγιών του δικαστηρίου.
(7) Η ακρόαση της αίτησης δυνάµει των διατάξεων του εδαφίου (1) γίνεται το συντοµότερο δυνατόν.»
Όπως προκύπτει από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου η εξουσία του Δικαστηρίου για παραμερισμό ενός προστατευτικού Διατάγματος είναι διακριτική και ασκείται μόνο όταν ικανοποιηθεί ότι ο μη παραμερισμός του, μεταξύ άλλων, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία στον καθορισµένο πιστωτή, όπως άλλωστε προβλέπεται και στον Κανονισμό 15 (ε) και (στ) του Περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Διαδικαστικού Κανονισμού του 2016.
Διαφαίνεται από τα πιο πάνω ότι η εν λόγω εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται με φειδώ για να μπορεί να δίνεται η ευκαιρία στον χρεώστη να προχωρήσει με την ετοιμασία ενός ολοκληρωμένου Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωμής, στο καθορισμένο διάστημα που τάσσει ο Νόμος.
Όσον αφορά την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα πρέπει να αποδειχθεί ότι θα υποστεί ο πιστωτής από την έκδοση του προστατευτικού διατάγματος, αναφέρθηκε ότι αυτή θα πρέπει να είναι ζημιά η οποία σε κάθε περίπτωση δεν θα προκαλείτο.
Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις, δικαιολογείται ο παραμερισμός του προστατευτικού Διατάγματος στην βάση των όσων τέθηκαν ενώπιον μου από αμφότερες πλευρές.
Κατ’ αρχάς εις ότι αφορά τον λόγο ένστασης σύμφωνα με τον οποίο η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική, κάτι τέτοιο δεν διαπιστώνεται, όπως επίσης δεν διαπιστώνω η νομική βάση της αίτησης να είναι αόριστη και γενική. Στον προβλεπόμενο Τύπο 1, ως προς την σύνταξη της αίτησης δεν αναμένεται οτιδήποτε περισσότερο από τα όσα περιλαμβάνει η υπό κρίση αίτηση, ενώ στη νομική της βάση περιλαμβάνονται τα σχετικά άρθρα ως αναφερθήκαν πιο πάνω και εμπίπτουν στην ενότητα των άρθρων 37 – 41. Οι δε λόγοι για τους οποίους η αιτήτρια αιτείται τον παραμερισμό του Διατάγματος, εκτίθενται στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση καθώς επίσης ο χρεώστης με την ένσταση και μαρτυρία την οποία παρέθεσε απάντησε στα όσα έθεσε η αιτήτρια ενώπιον του Δικαστηρίου χωρίς να προβάλει κάποιο εμπόδιο για να το πράξει ένεκα του τύπου της αίτησης ή της νομικής της βάσης.
Κατά συνέπεια οι πιο πάνω λόγοι ένστασης απορρίπτονται και θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της αίτησης.
Η αιτήτρια στηρίζει την αίτηση της, κυρίως στο γεγονός ότι ο χρεώστης είναι συνοφειλέτης με την σύζυγο του, η οποία πρότεινε ΠΣΑ το οποίο επιβλήθηκε στους πιστωτές και ακολούθως ακυρώθηκε από το Δικαστήριο. Αν και η θέση της αιτήτριας ότι ο χρεώστης θα μπορούσε να προχωρήσει με την σύζυγο του σε πρόταση ΠΣΑ κοινής διαχείρισης, το λεκτικό του Νόμου δεν αποκλείει και δεν απαγορεύει σε συνοφειλέτη να προχωρήσει μεμονωμένα σε πρόταση ΠΣΑ. Εξού και στο Νόμο προβλέπεται ότι σε περίπτωση όπου δεν προτείνεται κοινό ΠΣΑ τότε αυτό αφορά μόνο το μερίδιο του συνοφειλέτη στο χρέος.
Συγκεκριμένα το άρθρο 33 (3) του Νόμου προβλέπει τα ακόλουθα:
«33 (3) Σε περίπτωση που δύο ή περισσότεροι χρεώστες είναι συνοφειλέτες σε όλα τα χρέη που θα καλύπτονται από το Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής, και ικανοποιούν τα κριτήρια επιλεξιμότητας του άρθρου 35, οι εν λόγω χρεώστες μπορούν να υποβάλουν κοινή πρόταση για Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής, και, εκτός όπου προβλέπεται διαφορετικά, οποιαδήποτε αναφορά στο παρόν Μέρος σε «χρεώστη» θα ερμηνεύεται ως αναφορά σε τέτοιους κοινούς χρεώστες:
Νοείται ότι, σε περίπτωση που οι συνοφειλέτες αποφασίσουν όπως μην υποβάλλουν κοινή πρόταση για Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής, ο κάθε χρεώστης θα είναι υπόλογος για το μέρος του χρέους που θα του αναλογεί και δύναται να υποβάλει Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής για το χρέος αυτό.»
Συνεπώς, παρά του ότι όντως το Δικαστήριο αλλά και οι πιστωτές θα είχαν ενώπιον τους όλα τα δεδομένα κατά την εξέταση του ΠΣΑ της συζύγου εάν αυτό τίθετο υπό κοινή διαχείριση, ο Νόμος ρητά προβλέπει και επιτρέπει την υποβολή ξεχωριστής πρότασης ΠΣΑ από έκαστο συνοφειλέτη.
Αποτελεί επίσης θέση της αιτήτριας ότι ο χρεώστης υπήρχε καθορισμένος χρεώστης προστατευόμενος από τον Νόμο εφόσον το ΠΣΑ το οποίο πρότεινε η σύζυγος του και κατά τον χρόνο όπου αυτό ίσχυε, ο ίδιος του έλαβε ουσιαστικά μέρος σε αυτό. Η θέση όμως αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή εφόσον κατά την εξέταση εκείνου του ΠΣΑ ο ίδιος του αν και γινόταν πρόνοια για πληρωμή και/ή συνεισφορά στην καταβολή της δόσης της συζύγου, ο ίδιος του δεν καλυπτόταν από τις πρόνοιες του ΠΣΑ. Να προσθέσω στο σημείο αυτό ότι με το ΠΣΑ της συζύγου παραχωρήθηκε προστασία για κάποιο διάστημα της κύριας κατοικίας η οποία σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στην παρ. 10 της ένορκης δήλωσης του κου Ζαμπά, ανήκει εξ ολοκλήρου στην σύζυγο και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει τον χρεώστη σε περίπτωση όπου αιτηθεί την επιβολή ενός μη συναινετικού ΠΣΑ.
Το όλο επιχείρημα των πιστωτών στηρίζεται επίσης στο ότι ο χρεώστης δεν είναι αφερέγγυος και κατά συνέπεια δεν πληρούσε όλα τα κριτήρια επιλεξιμότητας κατά την έκδοση του Προστατευτικού Διατάγματος.
Το ζήτημα λοιπόν που εγείρεται είναι κατά πόσο όντως ο χρεώστης δεν είναι αφερέγγυος εν τη έννοια του Νόμου, πάντα για σκοπούς έκδοσης προστατευτικού Διατάγματος.
Σύμφωνα με το ερμηνευτικό Άρθρο 2, «αφερέγγυος, σε σχέση µε χρεώστη, σηµαίνει χρεώστη ο οποίος αδυνατεί να αποπληρώσει όλα του τα χρέη όπως αυτά προκύπτουν·» ενώ «φερέγγυος σε σχέση µε χρεώστη, σηµαίνει ότι ο χρεώστης είναι σε θέση να αποπληρώνει τα χρέη του·».
Είναι δεδομένο με τα στοιχεία που προκύπτουν στην ΚΠΟΣ που καταχώρισε ο χρεώστης και την κατάσταση των εισοδημάτων του, ότι αυτά κυμαίνονταν από €1.200 μέχρι €1.600 μηνιαίως πλέον €682 σύνταξη την οποία πλέον λαμβάνει. Πέραν όμως των ως άνω στοιχείων, δηλαδή της λήψης εισοδημάτων από μέρους του χρεώστη, χωρίς άλλο στοιχείο που να σχετίζεται με την αδυναμία ή μη του χρεώστη να αποπληρώνει τα χρέη του, στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα ότι ο χρεώστης είναι φερέγγυος. Ελλείψει στοιχείων που να συσχετίζουν τα εισοδήματα και υποχρεώσεις του χρεώστη με την αδυναμία του να αποπληρώσει τα χρέη του, κρίνω ότι το παρόν πλαίσιο δεν είναι κατάλληλο για ενδελεχή εξέταση της όλης οικονομικής κατάστασης του χρεώστη ούτε κατά πόσο η αδυναμία του χρεώστη για πληρωμή των δόσεων του θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί διαφορετικά και όχι με την έκδοση προστατευτικού διατάγματος. Άλλωστε, ο Νόμος παρέχει προστασία στην αιτήτρια για να απορρίψει το προτεινόμενο σχέδιο ή και ακόμα να ενστεί στην επιβολή του. Στο στάδιο όμως αυτό όπου σκοπός της έκδοσης του προστατευτικού διατάγματος είναι για να ετοιμαστεί το ΠΣΑ παρουσιάζοντας όλα τα αναγκαία στοιχεία της οικονομικής κατάστασης του χρεώστη, η φερεγγυότητα του χρεώστη θα πρέπει να αποδεικνύεται με αυστηρότητα και αδιάσειστα στοιχεία. Συνεπώς, με τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει ότι ο χρεώστης είναι φερέγγυος.
Τέλος και αν ακόμα το Δικαστήριο κατέληγε ότι ο χρεώστης είναι φερέγγυος, το Δικαστήριο δεν παραμερίζει προστατευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι ο μη παραμερισμός θα προκαλέσει στον καθορισμένο πιστωτή, δηλαδή στην αιτήτρια, ανεπανόρθωτη ζημιά που δεν θα προκαλείτο με άλλο τρόπο. Επιπρόσθετα, ο πιστωτής πρέπει να παρουσιάσει μαρτυρία και στοιχεία που να ικανοποιούν ότι κανένας άλλος καθορισμένος πιστωτής δεν θα επηρεαστεί δυσμενώς από τον ενδεχόμενο παραμερισμό του προστατευτικού διατάγματος.
Το πλαίσιο ρύθμισης αφερεγγυότητας που δημιούργησε ο Νόμος 65(Ι)/2015 προσομοιάζει με το νομοθετικό πλαίσιο που εφαρμόστηκε στην Ιρλανδία. Οι διατάξεις τoυ άρθρου 41(4) του ως άνω Νόμου, είναι σχεδόν πανομοιότυπες με το Μέρος 97 του Ιρλανδικού Personal Insolvency Act 2012.
Το ακόλουθο απόσπασμα από την Ιρλανδική υπόθεση In the Matter of Part 3 Chapter 3 of the Personal Insolvency Act 2012 (As Amended)v. In the Matter of Fergal McManus of Santa Maria Alacken,Cavan, a Debtor είναι σχετικό και παρατίθεται πιο κάτω:
«[10] ...Τhe section is stated in the negative such that the court shall not make such order unless it is satisfied, not merely that irreparable harm will be done to the creditor were the order not made, but that irreparable harm would not otherwise occur. This suggests that the burden is on the applicant creditor.
…
[34] I consider that for a creditor to seek relief under s. 97 it is necessary to show that something other than the ordinary statutory consequence of the issue of the protective certificate has occurred. The legislation grants an umbrella of protectionfor the purposes of giving a debtor the opportunity of resolving his indebtedness in a rational way, and a creditor who wishes to breach that umbrella or seek an order that the debtor is not protected from action by him must show some specific and distinct prejudice.»
Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, το βάρος απόδειξης για την πρόκληση ζημιάς βρίσκεται στους ώμους του εκάστοτε αιτητή. Όφειλε δηλαδή η αιτήτρια να παρουσιάσει στοιχεία που να δείχνουν ότι εάν δεν παραμεριστεί το επίδικο Διάταγμα, θα υποστεί κάποια συγκεκριμένη ζημιά, άλλη από τις γενικότερες επιπτώσεις έκδοσης ενός προστατευτικού διατάγματος. Πρέπει μάλιστα να δείξει ότι η ζημιά αυτή θα είναι ανεπανόρθωτη. Η αιτήτρια, στην μόνη αρνητική συνέπεια που αναφέρεται προς την ίδια, χωρίς αναφορά στους υπόλοιπους πιστωτές, είναι η παρεμπόδιση λήψης μέτρων για την ανάκτηση του χρέους. Η ζημιά όμως που απαιτείται να καταδειχθεί σύμφωνα με το άρθρο 41(4) του Νόμου, θα πρέπει να είναι ανεπανόρθωτη αλλά και να μην προέκυπτε παρά μόνο με την έκδοση του προστατευτικού Διατάγματος. Από μόνη της όμως η αναστολή λήψης μέτρων εκτέλεσης μέχρι την ετοιμασία του ΠΣΑ και για όσο διάστημα βρίσκεται σε ισχύ το προστατευτικό Διάταγμα, δεν καταδεικνύει τέτοια ανεπανόρθωτη ζημιά ούτε όμως και ζημιά που δεν θα προκαλείτο εάν δεν εκδιδόταν το επίδικο Διάταγμα.
Η αιτήτρια οφείλει επίσης να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι κανένας άλλος καθορισμένος πιστωτής θα ζημιωθεί σε περίπτωση παραμερισμού του επίδικου Διατάγματος. Ο χρεώστης στην προκειμένη περίπτωση έχει και πιστωτή την EUROBANK LTD, χωρίς όμως να γίνει οποιαδήποτε αναφορά στα χρέη αυτά και κατά πόσο ο εν λόγω πιστωτής θα επηρεαστεί σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έκδοση του επίδικου Διατάγματος, επηρεάζει σε κάποιο βαθμό τα δικαιώματα της αιτήτριας, εφόσον εμποδίζεται στην λήψη μέτρων εκτέλεσης προς είσπραξη των χρεών. Πόσο δε μάλλον στην προκειμένη περίπτωση όπου μέχρι πρόσφατα για τα ίδια χρέη είχε επιβληθεί το ΠΣΑ της συζύγου το οποίο ακυρώθηκε. Αυτές όμως οι διαπιστώσεις δεν είναι αρκετές. Επαναλαμβάνω, ότι θα έπρεπε να καταδειχθεί ότι η έκδοση του Διατάγματος, προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά στην αιτήτρια η οποία δεν θα προκαλείτο με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αλλά και ότι δεν επηρεάζεται άλλος πιστωτής από τον παραμερισμό του. Με βάση τα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω, καταλήγω ότι τα ζητούμενα αυτά δεν έχουν τεκμηριωθεί από τα γεγονότα της υπόθεσης, οδηγώντας την αίτηση σε αποτυχία.
Για όλα τα πιο πάνω τα οποία προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται.
Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, ακολουθώντας τις πρόνοιες του άρθρου 41(5) και έχοντας υπόψη μου τα περιστατικά και γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, δεν έχω διαπιστώσει ότι τυχόν διαταγή όπως η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της θα οδηγούσε σε σοβαρή αδικία σε οποιοδήποτε από τα μέρη. Ως εκ τούτου, η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της.
(Υπ.) ..................................
Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο