ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κ. Μιντή, Ε.Δ. 

Αρ. Υπόθεσης: 2900/23 

 

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ 

Κατηγορούσα Αρχή 

ν. 

 

Χριστάκης Τήλλυρου 

Κατηγορούμενος 

 

Ημερομηνία: 18 Μαΐου, 2026 

Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Σ. Χριστοδούλου για Γ. Λεοντίου Δ.Ε.Π.Ε. 

Για τον Κατηγορούμενο: κα Λ. Κούτρα 

Κατηγορούμενος παρών 

 

  ΑΠΟΦΑΣΗ 

 

Ο Κατηγορούμενος, αντιμετωπίζει στην παρούσα το αδίκημα της παρακοής διατάγματος κατά παράβαση των άρθρων 4(3α), 84(ζ), 84(η), 87, 91, 92, 92Α, 93, 94, 95, 96 και 140 του Περί Δήμων Νόμου, Ν. 111/85 (στο εξής «ο Νόμος»).   

 

Κατηγορείται συγκεκριμένα επί τω ότι «Από τις 19.12.2022 μέχρι και σήμερα, παρέλειψε και εξακολουθεί να παραλείπει να συμμορφωθεί με το Διάταγμα που εξέδωσε στις 17.10.2022 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσία στην ποινική υπόθεση οχληρίας με αριθμό 4/2018, σύμφωνα με το οποίο διατάχθηκε όπως εντός 40 ημερών από την επίδοση του διατάγματος, ήτοι μέχρι τις 18.12.2022, μετακινήσει, απομακρύνει, καθαρίσει και μεταφέρει όλα τα έπιπλα, βάρκες, καλούπια, ακινητοποιημένα οχήματα, όρνιθες ή οποιαδήποτε άλλα αντικείμενα, υλικά και ακαθαρσίες εντός του τεμαχίου με 783, Τμήμα Α, Φ/Σχ. ΧΧ/1012V02 που βρίσκεται στην οδό Πάτμου μέσα στα Δημοτικά όρια Στροβόλου ή/και προβεί σε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να καταστεί δυνατή η μετακίνηση, απομάκρυνση, καθαρισμός και μεταφορά των πιο πάνω αντικειμένων και πτηνών, καθότι μέχρι και σήμερα, τα πιο πάνω αντικείμενα και πτηνά, εξακολουθούν να βρίσκονται εντός του Τεμαχίου 783, Τμήμα Α, Φ/Σχ. ΧΧ/1012V02 και να προκαλούν οχληρία.»  

 

Προς απόδειξη της υπόθεσης της, η Κατηγορούσα Αρχή, κάλεσε ένα μάρτυρα. Κατόπιν της κλήσης του Κατηγορούμενου σε απολογία, ο ίδιος επέλεξε να δώσει  ενόρκως μαρτυρία και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα προς υπεράσπιση του.  

 

Είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής πως από την ημερομηνία που το Διάταγμα επιδόθηκε στον Κατηγορούμενο, o τελευταίος παραλείπει και αρνείται να συμμορφωθεί και να λάβει οποιοδήποτε διάβημα ώστε να καταστεί δυνατός ο καθαρισμός του επιδίκου τεμαχίου γης, με αποτέλεσμα ηθελημένα να παρακούει το εν λόγω Διάταγμα.

 

Αντίθετη είναι η θέση του Κατηγορούμενου ο οποίος προβάλλει την θέση πως προέβη σε διαβήματα προς συμμόρφωση και συγκεκριμένα, προέβη σε συστηματικό καθαρισμό του επίδικου τεμαχίου, πέταγμα άχρηστων αντικειμένων και μετακίνηση πολλών άλλων, μεταξύ των οποίων και τα καλούπια, οι βάρκες και τα ακινητοποιημένα οχήματα που αναφέρονται στο Διάταγμα, σε χώρο μεν εντός αυτού, πλην όμως με τρόπο που δεν είναι ορατά από τον δρόμο έτσι ώστε να άρει την όποια ακαλαισθησία αποτέλεσε έναυσμα για την έκδοση του επίδικου Διατάγματος. Επιπλέον, ότι τα διαβήματα στα οποία προέβη είναι τα διαβήματα εκείνα που χρειαζόταν να συμμορφωθεί, όπως ο ίδιος αντιλήφθηκε το επίδικο Διάταγμα, το οποίο σε κανένα σημείο αναφέρει πως τα αντικείμενα που πραγματεύεται, θα έπρεπε να μεταφερθούν εκτός του τεμαχίου όπου βρισκόντουσαν και να πεταχτούν. Επιπλέον, σε σχέση με τα ακινητοποιημένα οχήματα, είναι η θέση της υπεράσπισης πως ούτως ή άλλως αυτά δεν μπορούν να μετακινηθούν εκτός του τεμαχίου, αφού εκεί δηλώθηκε η ακινητοποίηση τους στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών, «όρνιθες» δε, δεν υπάρχουν, όπως ούτε και οποιαδήποτε ακαθαρσία στον χώρο. Οτιδήποτε άλλο υπάρχει στο τεμάχιο του Κατηγορούμενου, είναι αντικείμενα που του ανήκουν και τα χρησιμοποιεί, με ορισμένα εξ αυτών, όπως τα καλούπια, να είναι αναγκαία για την εργασία του.

 

Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω σε αδρές γραμμές, την ουσία του περιεχομένου της μαρτυρίας που έχει προσφερθεί και από τις δύο πλευρές.  

   

Ο Μ.Κ.1, είναι υπάλληλος στο τμήμα Δημόσιας Υγείας στην ομάδα πρόληψης του Δήμου Στροβόλου. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Έγγραφο Α). Σε αυτήν αναφέρει πως μεταξύ των καθηκόντων του είναι και η εξέταση οχληριών που αφορούν την ρίψη, συσσώρευση, τοποθέτηση και εναπόθεση αντικειμένων, υλών και ακαθαρσιών, τα οποία είναι αντίθετα προς την καλή εμφάνιση της περιοχής και προκαλούν άσχημη υγειονομική κατάσταση και κίνδυνο για την δημόσια υγεία. 

 

Στις 17.10.2022 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της αίτησης οχληρίας με αριθμό 4/2018, εξέδωσε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο ο Κατηγορούμενος διατάχθηκε όπως εντός 40 ημερών από την επίδοση του εν λόγω διατάγματος, ήτοι μέχρι και τις 18.12.2022, μετακινήσει, απομακρύνει, καθαρίσει και μεταφέρει όλα τα έπιπλα, βάρκες, καλούπια, ακινητοποιημένα οχήματα, όρνιθες ή και οποιαδήποτε άλλα αντικείμενα, υλικά και ακαθαρσίες εντός του τεμαχίου με 783, Τμήμα Α, Φ/Σχ. ΧΧ/1012V02 που βρίσκεται στην οδό Πάτμου μέσα στα Δημοτικά όρια Στροβόλου ή/και προβεί σε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να καταστεί δυνατή η μετακίνηση, απομάκρυνση, καθαρισμός και μεταφορά των πιο πάνω αντικειμένων και πτηνών. Μέχρι και σήμερα τα πιο πάνω αντικείμενα και πτηνά, εξακολουθούν να βρίσκονται εντός του Τεμαχίου 783, Τμήμα Α, Φ/Σχ. ΧΧ/1012V02 και να προκαλούν οχληρία. Το εν λόγω διάταγμα, επιδόθηκε στον Κατηγορούμενο στις 08.11.2022 (τεκμήριο 1) και παρόλα αυτά, ο ίδιος εξακολουθεί να μην συμμορφώνεται. 

 

Στα πλαίσια της εργασιακής του ιδιότητας, είχε επισκεφθεί το τεμάχιο στις 02.06.2023 και διαπίστωσε πως αυτό βρισκόταν στην ίδια κατάσταση που βρισκόταν και όταν το διάταγμα εκδόθηκε. Συγκεκριμένα, υπήρχαν εντός αυτού έπιπλα, βάρκες, καλούπια, ακινητοποιημένα οχήματα, όρνιθες καθώς και άλλα αντικείμενα, υλικά και ακαθαρσίες, ως εμφαίνεται στις φωτογραφίες που έλαβε (τεκμήριο 2). Στις 15.06.2023, επιδόθηκε στον Κατηγορούμενο γραπτή ειδοποίηση από τον Δήμο, με την οποία ενημερωνόταν για την πιο πάνω έρευνα και προειδοποιείτο πως εάν δεν συμμορφωνόταν, θα λαμβάνονταν εναντίον του δικαστικά μέτρα (τεκμήριο 3). Λόγω της μη συμμόρφωσης του, καταχωρήθηκε στην συνέχεια η παρούσα, επίδοση της οποίας είχε γίνει δια θυροκολλήσεως στην εξώπορτα της οικίας του στις 22.01.2024, αφότου εξασφαλίστηκε δικαστικό διάταγμα, αφού ο Κατηγορούμενος δεν άνοιγε την πόρτα στον επιδότη για να παραλάβει το κατηγορητήριο. 

 

Στις 06.03.2024 ο Κατηγορούμενος είχε εμφανιστεί στο Δικαστήριο και είχε παραδεχθεί την κατηγορία που αντιμετωπίζει και ζητούσε μέχρι και τις 19.02.2025 χρόνο για να μπορεί να συμμορφωθεί. Παρόλα αυτά, όχι μόνο δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια, αλλά τουναντίον στις 26.03.2025, προέβη σε αλλαγή απάντησης, ισχυριζόμενος ότι είχε συμμορφωθεί. Στις δε 02.06.2025 που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση, είχε αναφέρει πως είχε συμμορφωθεί μερικώς, οπότε και προχώρησε με εκ νέου αλλαγή απάντησης από μη παραδοχή σε παραδοχή, οπότε και η υπόθεση ορίστηκε για σκοπούς γεγονότων και επιβολής ποινής στις 17.10.2025, ημερομηνία κατά την οποία ο Κατηγορούμενος είχε ισχυριστεί εκ νέου πως είχε προβεί σε μεγάλο βαθμό σε συμμόρφωση, εξ όσων τον ενημέρωσε ο δικηγόρος των Παραπονουμένων, πράγμα αναληθές αφού το πρωί της πιο πάνω ημερομηνίας, ο ίδιος είχε περάσει από το επίδικο τεμάχιο και διαπίστωσε πως βρισκόταν στην ίδια άσχημη υγειονομική κατάσταση ως ήταν και στις 02.06.2025. 

 

Γενικότερα, ο ίδιος επισκέφθηκε σε διάφορες ημερομηνίες το ακίνητο, από το 2024 και εντεύθεν, με σκοπό να διαπιστωθεί κατά πόσο ο Κατηγορούμενος συμμορφώθηκε με το δικαστικό διάταγμα. Σε όλες τις επισκέψεις του είχε λάβει φωτογραφίες. Συγκεκριμένα, επισκέφθηκε και φωτογράφισε το ακίνητο στις (α)  23.10.2024 (τεκμήριο 4), (β) 26.11.2024 (τεκμήριο 5), (γ) 19.02.2025 (τεκμήριο 6), (δ) 26.03.2025 (τεκμήριο 7), (ε) 02.06.2025 (τεκμήριο 8), (στ) 17.10.2025, (ζ) 31.10.2025 (τεκμήριο 9), (η) 07.01.2026 (τεκμήριο 10), (θ) 02.02.2026 (τεκμήριο 11). 

 

Στις δε 24.03.2026, μετά από παρότρυνση και του ίδιου του Δικαστηρίου, ο Δήμος επικοινώνησε με τον Κατηγορούμενο και είχε προγραμματιστεί κατόπιν σχετικής συγκατάθεσης και του ιδίου, όπως στις 10:00 πραγματοποιηθεί επιτόπια επίσκεψη με σκοπό την έναρξη εργασιών καθαριότητας από τον ίδιο τον Δήμο όπως προβλέπεται στον σχετικό Περί Δήμων Νόμο του 2022, πλην όμως την ημέρα της συγκεκριμένης προγραμματισμένης επίσκεψης, ο Κατηγορούμενος «αρνείτο» να παρουσιαστεί στο σημείο και να επιτρέψει στους λειτουργούς του Δήμου να εισέλθουν στο επίδικο τεμάχιο. 

 

Το πρωί της 23.03.2026, προτού μεταβεί στο Δικαστήριο, πέρασε εκ νέου από το τεμάχιο για επιθεώρηση και παρατήρησε για πολλοστή φορά πως τίποτα δεν είχε αλλάξει, με την κατάσταση του να είναι η ίδια όπως και στις λοιπές επισκέψεις του, δηλαδή να βρίσκεται σε άσχημη υγειονομική κατάσταση, όπως βρισκόταν και κατά την έκδοση του επίδικου διατάγματος με τον Κατηγορούμενο να παραλείπει να συμμορφωθεί με το διάταγμα το οποίο εκδόθηκε από το Δικαστήριο στις 17.10.2022. Κάθε αντίγραφο που κατέθεσε στο Δικαστήριο, το συνέκρινε με τα πρωτότυπα έγγραφα (φωτογραφίες) που βρίσκονται στο αρχείο του Δήμου και βεβαιώθηκε ότι ήταν τα ίδια, οπότε ζήτησε από τον Δημοτικό Γραμματέα να πιστοποιήσει πως πράγματι αυτά, αποτελούν μέρος του αρχείου του Δήμου Στροβόλου.  

 

Κατά την θέση του, εκ των πιο πάνω γεγονότων συνάγεται πως ο Κατηγορούμενος αρνείται και ή παραλείπει μέχρι και σήμερα να συμμορφωθεί με το διάταγμα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο, με αποτέλεσμα η οχληρία να υφίσταται μέχρι και σήμερα.  

 

Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε από τον Κατηγορούμενο ο οποίος μέχρι τότε εκπροσωπείτο αυτοπροσώπως, ως προς το κατά πόσο το επίδικο τεμάχιο είναι περιφραγμένο και πώς και εάν ο ίδιος εισήλθε εντός του τεμαχίου για να λάβει τις φωτογραφίες τις οποίες κατέθεσε. Ερωτήθηκε κατά πόσο κατά τις επισκέψεις του στον χώρο «είχε αρρωστήσει», ποια είναι η άσχημη εικόνα που αντίκρυσε και αναφέρει στην γραπτή του δήλωση και εάν οτιδήποτε από αυτά που ο ίδιος χαρακτήρισε ως άσχημη εικόνα, είναι εμφανή από τον δρόμο. Με δεδομένο το ότι ως απάντησε ο ΜΚ1, τίποτα δεν φαίνεται από τον δρόμο, αντεξετάστηκε περαιτέρω ως προς το πώς είναι δυνατόν να προκαλούν οπτικά, οχληρία, εάν γνωρίζει ποιας αξίας είναι τα καλούπια που έχει στο τεμάχιο του, πόσες βάρκες κατά την άποψη του βρίσκονται εντός του τεμαχίου και που βρισκόντουσαν αυτές όταν το διάταγμα εκδόθηκε και πού μετακινήθηκαν κατόπιν της έκδοσης του. Υπεβλήθη στον ΜΚ1 πως την αμέσως προηγούμενη ημέρα, ο ίδιος προέβη σε καθαρισμό του τεμαχίου από την άγρια βλάστηση, κατόπιν που έλαβε επιστολή από τον Δήμο καθώς και ότι, οτιδήποτε υπήρχε όταν εκδόθηκε το διάταγμα, έχει μαζευτεί εντός του τεμαχίου και έχει περιφραχθεί σε χώρο που δεν είναι οπτικά εμφανή, από τον δρόμο και πως εν πάση περιπτώσει, μόνο ο ίδιος μπορεί να αποφασίσει τι είναι άχρηστο και τι μη, από τα αντικείμενα που του ανήκουν και βρίσκονται εντός του επίδικου τεμαχίου. Υπεβλήθη επίσης στον μάρτυρα πως τα καλούπια που έχει στο επίδικο τεμάχιο και ο πάγκος, είναι αντικείμενα αναγκαία για την εργασία του και πως εάν τα πετάξει δεν θα μπορεί να εκτελεί την εργασία του, η καρέκλα και το τραπέζι ο χώρος που ξεκουράζεται, ένα παιχνίδι («ποδοσφαιράκι»), ανήκει στα εγγόνια του και παίζουν.  

 

Ο Κατηγορούμενος  κατά την δική του μαρτυρία, ανέφερε πως η απόφαση ημερομηνίας 17.10.2022, εκδόθηκε από άλλο δικαστή από αυτόν που την εκδίκασε και πως κατά την ακρόαση της υπόθεσης, παρίστατο ο ίδιος αυτοπροσώπως οπότε και είχε αντεξετάσει τον ΜΚ1. Στο επίδικο τεμάχιο το οποίο του ανήκει, δεν υπάρχουν «όρνιθες», οι οποίες υπήρχαν παλιά πλην όμως τις έφαγαν οι αλεπούδες. Διατηρεί ωστόσο πράγματι 3 αυτοκίνητα, τα οποία είναι ακινητοποιημένα, δηλωμένα στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών ότι βρίσκονται ακινητοποιημένα εντός του επίδικου τεμαχίου (τεκμήριο 12) και τα οποία δεν μπορεί να μετακινήσει. Ο χώρος στον οποίο βρίσκονται, είναι περιφραγμένος με «ττέλι» και δίχτυ τριών μέτρων ώστε να μην είναι εμφανή από οποιοδήποτε πρόσωπο, έτσι ώστε να μην ενοχλείται κανένας. Σε δεύτερη περίφραξη εντός του τεμαχίου, υπάρχουν επίσης διάφορα άλλα πράγματα και αντικείμενα, τα οποία χρησιμοποιεί για την εργασία του και διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να του υποδεικνύει οποιοδήποτε πρόσωπο, πώς ο ίδιος θα έχει τα αντικείμενα του, εντός της δικής του περιουσίας και τι από αυτά είναι άχρηστο. Σε σχέση με τα φραγκόσυκα τα οποία αναφέρονται στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ανέφερε πως αυτά δεν εμποδίζουν κανένα και ό,τι φύλλο εξέχει στον δρόμο, κόβεται από τον ίδιο για να μην εμποδίζει. Κατέθεσε σχετικά, φωτογραφία που απεικονίζει το συγκεκριμένο σημείο που βρίσκονται τα εν λόγω φραγκόσυκα (τεκμήριο 13) αλλά και ο χώρος, από την πλευρά του δρόμου.  Από το 2022 που εκδόθηκε η απόφαση, προέβη τακτικά σε καθαρισμό του, πετώντας χόρτα και γεμίζοντας 5 «skip» από άχρηστα. Οι δε βάρκες, βρισκόντουσαν τότε κοντά στον δρόμο και τις μετακίνησε μέσα σε δεύτερη περίφραξη όπου δεν είναι ορατές από κανένα. Κάποια δέντρα που είχαν πέσει και ανήκαν στον γείτονα του, επίσης τα πέταξε. Τα τούβλα που φαίνονται σε μια από τις φωτογραφίες (τεκμήριο 8) που κατέθεσε ο ΜΚ1 είναι από τον τοίχο του γείτονα του που έπεσε, χωρίς να ευθύνεται για τούτο ο ίδιος. Παρόλα αυτά, προχώρησε ο ίδιος σε καθαρισμό τους, ώστε να μπορεί να ξαναστηθεί ο τοίχος. Όλες οι φωτογραφίες που λήφθηκαν από τον ΜΚ1, δεν γνωρίζει από πού λήφθηκαν αφού ο ίδιος δεν έδωσε άδεια σε κανένα να εισέλθει εντός του τεμαχίου. Ό,τι υπάρχει στο επίδικο τεμάχιο, είναι πράγματα που του ανήκουν και ούτε ενοχλούν, ούτε μυρίζουν άσχημα, ούτε θόρυβο κάνουν, ούτε καυσαέρια δημιουργούν, πόσο μάλλον οπτικά, δεν ενοχλούν κανένα.

 

Για τις δε βάρκες, εξήγησε πως αρχικά και πριν την έκδοση του επίδικου διατάγματος, βρισκόντουσαν σε παρακείμενο χωράφι το οποίο ενοικίαζε και ο ίδιος ο Δήμος τότε, εξέδωσε διάταγμα για να μετακινηθούν από εκεί που βρίσκονταν και τους τις πέταξε στο επίδικο τεμάχιο. Ακολούθως, καταχώρησαν την αίτηση οχληρίας ισχυριζόμενοι ότι προκαλούσαν οπτική οχληρία και επειδή δεν θέλει να ενοχλεί κανένα, τις μετακίνησε σε άλλο χώρο, πίσω από το επίδικο τεμάχιο, τις περίφραξε και έτσι δεν είναι ορατές από κανένα πρόσωπο. Κατέθεσε ως τεκμήριο 14, την απόφαση που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της αίτησης οχληρίας με αρ. 4/18. Το τι βλέπει κάποιος από τον δρόμο σήμερα, απεικονίζεται ως ανέφερε στο τεκμήριο 15 που κατέθεσε και προχώρησε από τότε μέχρι και σήμερα, σε καθαρισμό του οικοπέδου, τουλάχιστον 10 φορές, ωστόσο τα χόρτα βγαίνουν και βλαστούν ξανά, παρόλο που το τεκμήριο 15 αφορά φωτογραφίες που λήφθηκαν πριν ξεκινήσει η ακροαματική διαδικασία, πλην όμως η κατάσταση είναι η ίδια μέχρι και σήμερα. Δεν έλαβε από κανένα γείτονα, κανένα παράπονο και έχει εντός του τεμαχίου του skip και όταν μαζευτεί οποιοδήποτε άχρηστο αντικείμενο, το πετά μέσα, μέχρι να γεμίσει για να τα απορρίψει. Σήμερα, εντός του επίδικου τεμαχίου υπάρχουν τα αντικείμενα της δουλειάς του, μια βάρκα, ένα καλούπι βάρκας και καρέκλες που κάθεται ο ίδιος. Οι δε «κάσιες» που φαίνονται στις φωτογραφίες είναι για το μάζεμα των ελιών τις οποίες διατηρεί εντός του τεμαχίου και τα ξύλα, για το τζάκι. Είναι η θέση του πως πράττοντας όλα τα πιο πάνω, έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα αφού αυτό που ο ίδιος αντελήφθη, ήταν η μετακίνηση όλων των αναφερόμενων σε αυτό, αντικειμένων, μεταξύ των οποίων και οι βάρκες, ώστε να μην ήταν ορατά. 

 

Αντεξετάστηκε, ως προς το κατά πόσο απομάκρυνε από το επίδικο τεμάχιο οτιδήποτε αναφερόταν στο επίδικο διάταγμα, με τον ίδιο να απαντά καταφατικά, αναφέροντας πως έκανε αρκετές εργασίες στον χώρο, συμμάζεψε τα πράγματα του όπως του υπέδειξε η τότε δικηγόρος των Παραπονουμένων. Σε σχέση με τα ακινητοποιημένα οχήματα που βρίσκονται εντός του τεμαχίου, ανέφερε πως του επιτρέπει ο Νόμος να τα έχει εκεί, αφού πρόκειται για την δηλωμένη διεύθυνση ακινητοποίησης τους. Μετακίνησε την βάρκα που βρισκόταν μπροστά στον δρόμο, σε σημείο που δεν είναι ορατή, καθάρισε τα χόρτα και άλλα αντικείμενα τα οποία βρίσκονται σε skip το οποίο φαίνεται. Αρκετά άλλα αντικείμενα, τα έχει ήδη πετάξει. Του υπεβλήθη πως πέραν από το ότι πράγματι, δεν υφίστανται «όρνιθες» πλέον στο επίδικο τεμάχιο,  τίποτε άλλο έπραξε για να συμμορφωθεί με βάση το διάταγμα και ότι είχε κάθε ευκαιρία να μετακινήσει όλα όσα αναφέρονταν στο διάταγμα αλλά δεν το έπραξε, με τον ίδιο να διερωτάται πού για παράδειγμα θα έπρεπε να μετακινήσει τα ακινητοποιημένα οχήματα, όταν η δηλωμένη διεύθυνση τους είναι εκεί. Σε σχέση με τον καθαρισμό του επιδίκου τεμαχίου, ανέφερε πως έφερε ανθρώπους και τον βοήθησαν να το καθαρίσει, ως επίσης μετακίνησε τις βάρκες και τα καλούπια, σε χώρο που επίσης δεν είναι εμφανή από τον δρόμο εξ ου και στις φωτογραφίες που ο ίδιος προσκόμισε, δεν φαίνεται τίποτε από τα όσα ο ΜΚ1 ανέφερε.

 

Ανέφερε περαιτέρω πως σε κάθε περίπτωση, τα καλούπια τα χρησιμοποιεί για την δουλειά του και δεν μπορεί να τα πετάξει, κάποια άλλα δε, όπως μια τσουλήθρα και μια σφαίρα, δεν ενοχλούν κανέναν εκεί που βρίσκονται και διερωτήθηκε γιατί να πρέπει να τα πετάξει. Του υπεβλήθη πως το τεκμήριο 12 που κατέθεσε, δεν αφορά τα οχήματα τα οποία βρίσκονται εντός του επιδίκου τεμαχίου, με τον ίδιο να αναφέρει πως θα ήταν καλό ο ΜΚ1 να τα φωτογράφιζε από πιο κοντά, ώστε να φαίνονται και οι αριθμοί εγγραφής τους. Ερωτηθείς εάν στις 02.06.2023 που ο ΜΚ1 είχε επισκεφθεί το επίδικο τεμάχιο, ήταν συμμορφωμένος με το τι διατάζετο να πράξει, ανέφερε πως δεν μπορούσε να θυμηθεί, είναι όμως πλέον συμμορφωμένος, αφού καθάρισε και εξακολουθεί να καθαρίζει τακτικά το επίδικο ακίνητο και τα αντικείμενα που βρίσκονται εντός αυτού, σε κανένα δεν προκαλούν οχληρία και από κανέναν δεν είναι ορατά. Του υποδείχθηκε συγκεκριμένη φωτογραφία (αρ. 131) εκ του τεκμηρίου 7 και ερωτήθηκε κατά πόσο αναγνωρίζει τον χώρο του και ότι σε αυτόν βρίσκονται καλούπια και βάρκες, με τον ίδιο να απαντά καταφατικά και να εμμένει στο ότι, βρίσκονται σε χώρο περιφραγμένο και μη ορατό από οποιονδήποτε, όπως και όλα τα υπόλοιπα.

 

Έχοντας λάβει υπόψη μου κάθε τι που λέχθηκε από τις δύο πλευρές κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων τους, και κρίνοντας μη σκόπιμη την επανάληψη τους, (εκτός όπου και εάν χρειάζεται), προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας κατά νου, τις αρχές που διέπουν την διεργασία αυτή.   

  

Όπως έχει υποδειχθεί στην Ομήρου v. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 506, η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα γίνεται με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία.  

  

Έχοντας υπόψη το πιο πάνω πλαίσιο, παρακολούθησα όλους ανεξαιρέτως τους μάρτυρες, με ιδιαίτερη προσοχή και δη τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας (βλ. C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου (1999)1 Α.Α.Δ. 1273), χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του (Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου (2011) 1 Α.Α.Δ. 1797).    

  

Σημειώνω επίσης πως ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (βλ. Ιωάννου κ.ά. ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 296, Kadis v. Nicolaou (1986) 1 C.L.R 212, 216 και Χρίστου ν. Khoreva (2002) 1(A) Α.Α.Δ. 45) φτάνει να υπάρχει επαρκής αιτιολόγηση για τους λόγους που γίνεται δεκτό ή μη αποδεκτό, το συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας και νοουμένου ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας, έχει κριθεί γενικώς ως αξιόπιστος  (βλ.Ανδρέας Κουλάς ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 226/2022, ημερ. 31.03.2026 με παραπομπή (μεταξύ άλλων) στην Κυριάκου ν. Αστυνομίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 499, ως επίσης και το σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης  των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη, Α' Έκδοση, σελ. 141). 

 

Είναι επίσης σημαντικό να λεχθεί ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί -και εκλαμβάνει ως δεδομένο- ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (βλ. Frederickou Schools Co. Ltd κ.α v. Acuac Inc (2002) 1 ΑΑΔ 1527). Διευκρινίζεται, επίσης, ότι οι  υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί (βλ. Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 640).  

 

Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσφέρθηκε. Σημειώνω αρχικά πως ο ΜΚ1, ο οποίος υπήρξε και ο μοναδικός μάρτυρας από μέρους της κατηγορούσας αρχής, μου έκανε γενικώς, καλή εντύπωση. Ο λόγος του είχε συνοχή και ήταν σε αρκετό βαθμό τεκμηριωμένος, παρά την φαινομενική δυσκολία που υπήρχε στην συνεννόηση με τον Κατηγορούμενο, ο οποίος και τον αντεξέτασε, αφού μέχρι και εκείνο το σημείο, δεν εκπροσωπείτο ο τελευταίος από δικηγόρο. Απαντούσε με ιδιαίτερη υπομονή στις ερωτήσεις που του υπέβαλλε ο Κατηγορούμενος, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια να παραμείνει εντός των επιδίκων ζητημάτων, παρότι σε πολλά σημεία της αντεξέτασης του, ο μάρτυρας ερωτείτο επί άσχετων ζητημάτων, τα οποία δεν αφορούν την παρούσα. Θεωρώ πως κατέθεσε με ειλικρίνεια σε σχέση με τις ενέργειες στις οποίες προέβη από όταν το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε και εντεύθεν, ως επίσης και σε σχέση με τις διαπιστώσεις του. Εν πάση περιπτώσει, η αξιοπιστία του δεν κατέστη δυνατό να κλονιστεί κατά την αντεξέταση του και ούτε εντοπίζω στα όσα ανέφερε γενικώς, οποιαδήποτε στοιχεία ανειλικρίνειας, διάθεσης ψεύδους, μεγαλοποίησης ή διαστρέβλωσης των γεγονότων. Τα όσα ανέφερε σε σχέση με τις ενέργειες στις οποίες προέβη, πέραν από το ότι δεν αμφισβητήθηκαν από τον Κατηγορούμενο, έρεισμα βρίσκουν και στο φωτογραφικό υλικό που κατέθεσε (τεκμήρια 7 και 8) και υποστηρίζουν το περιεχόμενο των αναφορών του, ως προς την κατάσταση του επιδίκου ακινήτου. Ανεξάρτητα όμως τούτου, ούτε και ο ίδιος ο Κατηγορούμενος στην δική του μαρτυρία ανέφερε οτιδήποτε διαφορετικό από όσα αποτέλεσαν τις θέσεις του ΜΚ1 σε σχέση με το τι βρισκόταν στο επίδικο ακίνητο κατά την έκδοση του επίδικου διατάγματος και τι εξακολουθεί να βρίσκεται μέχρι και σήμερα. Τουναντίον, ο ίδιος ο Κατηγορούμενος, επιβεβαίωσε πως εντός του επιδίκου τεμαχίου, εξακολουθούν να βρίσκονται ακινητοποιημένα οχήματα, βάρκες, καλούπια, καθώς και άλλα αντικείμενα, το σύνολο των οποίων είχε αποτελέσει και επίδικο ζήτημα στα πλαίσια της αίτησης οχληρίας με αρ. 4/18 στην βάση της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα, για τα οποία βεβαίως, ο Κατηγορούμενος προώθησε την δική του εκδοχή.  

 

Το εάν έλαβε τις φωτογραφίες τις οποίες κατέθεσε, εισερχόμενος εντός του επιδίκου τεμαχίου χωρίς την άδεια του Κατηγορούμενου ή εάν πράγματι τις έλαβε από ψηλά, ευρισκόμενος σε παρακείμενο μπαλκόνι πολυκατοικίας από το οποίο είχε οπτική επαφή ως ήταν η θέση του ιδίου, λίγη έως καθόλου σημασία έχει, παρότι το ζήτημα αυτό απασχόλησε έντονα τον τελευταίο, τόσο κατά την αντεξέταση του ΜΚ1, όσο και κατά την δική του μαρτυρία. Σε κάθε περίπτωση, οφείλω να σχολιάσω πως πράγματι, είναι εμφανές από την όψη ορισμένων φωτογραφιών (βλ. τεκμήρια 6-9) πως αυτές δεν λήφθηκαν απ’ οπουδήποτε ψηλά και τούτο καθότι πρόκειται για πολύ κοντινές φωτογραφίες, που το ίδιο το περιεχόμενο τους υποδηλοί λήψη από χαμηλά, εν αντιθέσει με άλλες φωτογραφίες, από το περιεχόμενο των οποίων προκύπτει πως πράγματι, είχαν ληφθεί από πιο ψηλό σημείο, αφού η λήψη τους είναι ευκρινώς πανοραμική. Το γιατί ο ΜΚ1 επέλεξε να αναφέρει πως οι φωτογραφίες που έλαβε λήφθηκαν από παρακείμενη πολυκατοικία, δεν είναι απολύτως αντιληπτό και φρονώ πως επί αυτού του συγκεκριμένου σημείου, προκύπτει κάποια αντίφαση στα λεγόμενα του μάρτυρα, σε σχέση με το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας που καταγράφω πιο πάνω, όχι όμως στον βαθμό που να με οδηγεί σε συμπέρασμα πως ο μάρτυρας ήταν γενικότερα αναξιόπιστος.

 

Ό,τι από την μαρτυρία του δεν δύναμαι να αποδεχθώ, είναι ότι το επίδικο τεμάχιο, από τις 02.06.2023 μέχρι και την ημέρα που έδιδε μαρτυρία, βρισκόταν στην ίδια ακριβώς κατάσταση που βρισκόταν και όταν το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε και ο λόγος είναι ο εξής. Εξ όσων προκύπτει από το επίδικο διάταγμα, (τεκμήριο 1), κατά τον δεδομένο χρόνο, υπήρχαν εντός αυτού, μεταξύ άλλων, έπιπλα, όρνιθες και ακαθαρσίες. Αποτέλεσε θέση του κατά την κυρίως εξέταση του, πως η εικόνα του επιδίκου ακινήτου σε όλες ανεξαιρέτως τις επισκέψεις του, υπήρξε αμετάβλητη. Παρόλα αυτά, σε καμμιά εκ των φωτογραφιών που κατέθεσε (τεκμήρια 4-11) δεν εμφαίνετε σε κανένα σημείο να υπάρχουν ακαθαρσίες, έπιπλα ή όρνιθες.

 

Εκείνο που σαφώς εμφαίνετε και προκύπτει, είναι μια γενικότερη ακαταστασία στον χώρο, με σωρεία αντικειμένων να βρίσκονται εντός του επιδίκου τεμαχίου, μεταξύ των οποίων και μια καρέκλα πλαστική. Ως δε μάλιστα και ο ίδιος ο ΜΚ1 ανέφερε κατά την αντεξέταση του, δεν ήταν βέβαιος εάν εξακολουθούσαν οι όρνιθες να υπάρχουν στον χώρο, χωρίς να αμφισβητήσει τον Κατηγορούμενο, όταν του υπέβαλε πως δεν υπάρχουν εκεί, καιρό πια, μιας και τις έφαγαν οι αλεπούδες. Αποδέχομαι ωστόσο, αφού αυτό προκύπτει από τα παραπάνω τεκμήρια, πως εξακολουθούν να υπάρχουν εκεί ακινητοποιημένα οχήματα, καλούπια, βάρκες και σωρεία αντικειμένων. Το κατά πόσο ωστόσο τα αντικείμενα που φαίνονται στις φωτογραφίες, είναι τα αντικείμενα που διατάχθηκε ο Κατηγορούμενος να μετακινήσει (μεταξύ άλλων), παραμένει αδιευκρίνιστο αφού πέραν από τις γενικές αναφορές στις οποίες προέβη ο ΜΚ1 περί του αμετάβλητου της κατάστασης του επιδίκου ακινήτου, δεν είναι ευκρινές ούτε από το επίδικο διάταγμα, αλλά ούτε και από το κείμενο της απόφασης που δόθηκε στην αίτηση οχληρίας με αρ. 4/18, ποια ήταν τα αντικείμενα αυτά.  Κατά τα λοιπά και εξαιρουμένων των σημείων που ρητώς αναφέρω πως δεν αποδέχομαι, το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ1 είναι αποδεκτό και αποτελεί και μέρος των ευρημάτων μου.

 

Στρεφόμενη στον Κατηγορούμενο, σημειώνω εν πρώτοις πως επί της ουσίας, σε κανένα σημείο της δικής του μαρτυρίας έχει αμφισβητήσει πως εντός του επιδίκου τεμαχίου, υπάρχουν βάρκες, καλούπια, ακινητοποιημένα οχήματα και διάφορα αντικείμενα. Εκείνο που αμφισβητεί είναι ότι υπάρχουν ακαθαρσίες, όρνιθες και άχρηστα αντικείμενα, ως επίσης και την αναφορά του ΜΚ1 ότι δεν προέβη σε ενέργειες συμμόρφωσης και γενικότερα ότι δεν έχει συμμορφωθεί ή και ότι τα παραπάνω, προκαλούν οχληρία.

 

Παρατηρώντας τον να καταθέτει και παρά τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν στην συνεννόηση τόσο με τον ΜΚ1, όσο και με το Δικαστήριο, οφείλω να ομολογήσω πως από τα λεγόμενα του, τις ερωτήσεις που υπέβαλε στον ΜΚ1 (ενόσω εκπροσωπούσε μόνος του τον εαυτό του), τις θέσεις που προώθησε και τα όσα επιχείρησε να υποστηρίξει, σε συνάρτηση με την έγγραφη μαρτυρία που κατατέθηκε τόσο από τον ίδιο, όσο και από τον ΜΚ1, δεν μπορώ να καταλήξω σε συμπεράσματα αναξιοπιστίας, υπό την εξής έννοια. Υπήρξε καταρχάς ειλικρινής, ως προς την σημερινή, αλλά και την κατά καιρούς, από της εκδόσεως του επίδικου διατάγματος και εντεύθεν, κατάστασης του επίδικου ακινήτου, προβάλλοντας τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος αντιλαμβάνεται τα πράγματα, παρά το γεγονός ότι αρκετές από τις θέσεις του, δεν υποστηρίζονται και ορισμένες εξ αυτών, δεν βρίσκουν και έρεισμα στην λογική ή εν πάση περιπτώσει, δεν δόθηκαν γι’ αυτές επαρκείς εξηγήσεις, για τους λόγους που στην συνέχεια εξηγώ. Δεν έχω εντοπίσει παρόλα αυτά στην μαρτυρία του οτιδήποτε που να υποδηλοί πως πρόκειται περί προσώπου που ψευδόταν ή που διαστρέβλωνε τα γεγονότα, μιας και οι πλείστες αναφορές του, αφορούσαν κατά κύριο λόγο παραδοχές, ως προς την κατάσταση που επικρατεί στο επίδικο ακίνητο.

 

Με το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του, επιβεβαίωσε ουσιαστικά τον ΜΚ1, προβάλλοντας ωστόσο την δική του εκδοχή ως προς το γιατί και κάτω υπό ποιες περιστάσεις, εξακολουθούν οι βάρκες, τα καλούπια, τα ακινητοποιημένα οχήματα και ορισμένα άλλα αντικείμενα να βρίσκονται στον χώρο.  

 

Αποτέλεσε θέση του πως τα οχήματα αυτά, βρίσκονται εκεί και δεν μετακινήθηκαν και ούτε προτίθεται να τα μετακινήσει, διότι η δηλωμένη διεύθυνση ακινητοποίησης τους στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών, είναι η διεύθυνση του επιδίκου ακινήτου. Ο Κατηγορούμενος αμφισβητήθηκε ανεπιτυχώς επί της δήλωσης του αυτής. Και αναφέρω ανεπιτυχώς αφού είναι πέρα για πέραν εμφανές από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 12, πως η πιο πάνω αναφορά του όχι μόνο είναι αληθής αλλά και ότι τα συγκεκριμένα οχήματα, ακινητοποιήθηκαν από τα έτη 2011 και 2012, με δηλωμένη πράγματι ως διεύθυνση ακινητοποίησης, την διεύθυνση του επιδίκου ακινήτου. Υπεβλήθη στον Κατηγορούμενο από τον συνήγορο των Παραπονουμένων, πως τα οχήματα που απεικονίζονται σε ορισμένες εκ των φωτογραφιών που κατέθεσε ο ΜΚ1, δεν είναι τα οχήματα που αναγράφονται στο τεκμήριο 12, διότι στις εν λόγω φωτογραφίες δεν φαίνονται οι αριθμοί εγγραφής των οχημάτων. Σημειώνω ότι, πέραν από το ότι στις φωτογραφίες φαίνονται 3 σε αριθμό οχήματα εντός του επιδίκου τεμαχίου, όσα δηλαδή έχουν δηλωθεί και ως ακινητοποιημένα με βάση το τεκμήριο 12, η υποβολή που τέθηκε στον Κατηγορούμενο, πως δεν πρόκειται για τα ίδια οχήματα, παρέμεινε μετέωρη, αφού με κανένα τρόπο αντικρούστηκε και ούτε βρίσκει έρεισμα σε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία.

 

Εξάλλου, στο επίδικο διάταγμα, δεν διευκρινίζεται με ευκρίνεια ή και δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία ή λεπτομέρειες ως προς τα ακινητοποιημένα οχήματα, που ο Κατηγορούμενος διαταζόταν να μετακινήσει (μεταξύ άλλων), ώστε να μπορώ να οδηγηθώ σε οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα, πέραν από το ότι, τα ακινητοποιημένα οχήματα που βρίσκονται στο επίδικο τεμάχιο, είναι τα ακινητοποιημένα οχήματα που παρουσιάζονται και στο τεκμήριο 12. Η ειλικρίνεια του Κατηγορούμενου ως προς τούτο έχει διαφανεί κατά την άποψη μου και από την αυθόρμητη και χωρίς περίσκεψη απάντηση που έδωσε προς τον συνήγορο των Παραπονουμένων επί του συγκεκριμένου σημείου, προκαλώντας τον ουσιαστικά να μεταβεί ξανά ο ΜΚ1 στον χώρο και να φωτογραφίσει τα οχήματα, αναφέροντας πως εάν διαπιστωνόταν πως έλεγε ψέματα, ο ίδιος ήταν πρόθυμος να υποστεί τις συνέπειες.

 

Έχω ανατρέξει πέραν από το επίδικο διάταγμα και στο κείμενο της απόφασης η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης οχληρίας με αρ. 4/18 για να διερευνήσω το κατά πόσο, υπόψιν του Δικαστηρίου που εξέδωσε το επίδικο διάταγμα, είχαν τεθεί οποιαδήποτε στοιχεία σε σχέση με τα εν λόγω οχήματα και δεν διαπιστώνω από το κείμενο της απόφασης, να είχαν τεθεί τέτοια ή τουλάχιστον, δεν υπάρχει οποιαδήποτε συναφής αναφορά. Δεν έχω επομένως λόγο, να μην αποδεχθώ την θέση αυτή του Κατηγορούμενου.  

 

Σε σχέση με τα καλούπια και τις βάρκες που βρίσκονται εντός του επιδίκου τεμαχίου, η θέση του Κατηγορούμενου ήταν ότι, ορισμένα καλούπια, τα χρειάζεται για σκοπούς εργασίας και πως μια βάρκα υπάρχει πλέον στο επίδικο τεμάχιο, την οποία μετακίνησε σε παρακείμενο χώρο περιφραγμένο, ώστε να μην είναι ορατή. Το ίδιο ανέφερε και για διάφορα άλλα αντικείμενα, όπως παλέτα ξύλου, κασόνια αποθήκευσης κάποια παιχνίδια και διάφορα άλλα που απεικονίζονται στις φωτογραφίες που κατέθεσε ο ΜΚ1. Αποδέχομαι καταρχάς ότι πράγματι, ο Κατηγορούμενος μετακίνησε τα πιο πάνω, από τους χώρους που αρχικά βρισκόντουσαν και ήταν ορατά από τον δρόμο, σε χώρο πίσω από το επίδικο τεμάχιο, τον οποίο περίφραξε για να μην είναι ορατά. Η θέση του αυτή, αμφισβητήθηκε ναι μεν από την πλευρά του συνηγόρου των Παραπονουμένων, ο οποίος ωστόσο δεν έλαβε υπόψη του το ότι, από τον  ΜΚ1, ο οποίος διενήργησε επιτόπιες επισκέψεις, οι θέσεις αυτές εν μέρει, δεν αμφισβητήθηκαν και ειδικότερα ότι ο χώρος είναι περιφραγμένος και μη ορατός από τους περαστικούς από τον δρόμο. Τουναντίον ο ΜΚ1, συμφωνώντας πως τα πιο πάνω δεν είναι πλέον ορατά από τον δρόμο, αφού το τεμάχιο είναι περιφραγμένο, επανέλαβε πως το ζήτημα, ήταν η μετακίνηση των πιο πάνω αντικειμένων εκτός του επιδίκου τεμαχίου αφού ενοχλούν τους περιοίκους οι οποίοι παραπονούνται στον Δήμο και όχι η εντός του τεμαχίου μετακίνηση τους.

 

Εκείνο που δεν αποδέχομαι από τα όσα ο Κατηγορούμενος ανέφερε, είναι ότι μια βάρκα έχει παραμείνει στο επίδικο τεμάχιο αφού εκ του τεκμηρίου 11, που αποτελεί φωτογραφίες που λήφθηκαν κατά την 02.02.2026, είναι εμφανείς δύο (τουλάχιστον) βάρκες και όχι μια. Τώρα, ως προς το κατά πόσο τα καλούπια που υπάρχουν στον χώρο είναι εργαλεία τα οποία χρησιμοποιεί για τους σκοπούς της εργασίας του, καίτοι αποδέχομαι την θέση του αυτή, μιας και δεν έχει αμφισβητηθεί, σημειώνω πως σε κάθε περίπτωση, τούτα, είναι ζητήματα που θα έπρεπε να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου που εκδίκασε την αίτηση οχληρίας με αρ. 4/18, στην βάση της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα και όχι το παρών Δικαστήριο, με δεδομένο το ότι το πρώτο έκρινε, στην βάση των γεγονότων και των ευρημάτων στα οποία κατέληξε, πως τα εν λόγω καλούπια, ήταν εκ των αντικειμένων εντός του επιδίκου τεμαχίου, που θα έπρεπε να μετακινηθούν, διότι η εναπόθεση τους, συνέβαλε στην πρόκληση  οχληρίας. Η εν λόγω απόφαση, δεν φαίνεται να έχει εφεσιβληθεί ή ανατραπεί, ή τουλάχιστον δεν υπάρχει τέτοια μαρτυρία ενώπιον μου, κατά τρόπο που να διατηρείται η ισχύς της. Σε σχέση με το πού αυτά θα έπρεπε να μετακινηθούν, μεταφερθούν ή απομακρυνθούν (ως το λεκτικό του διατάγματος), μνεία γίνεται στην συνέχεια.

 

Ό,τι άλλως σαφώς δεν αποδέχομαι από την μαρτυρία του Κατηγορούμενου, είναι οι διάφορες αναφορές του  ως προς το ότι άλλος δικαστής άκουσε την μαρτυρία στα πλαίσια της αίτησης οχληρίας με αρ. 4/18 και ότι άλλος εξέδωσε το επίδικο διάταγμα, αφού οι θέσεις αυτές πέραν από το ότι στερούνται οποιασδήποτε λογικής και είναι αστήρικτες, δεν είναι θέματα που θα απασχολούσαν σε κάθε περίπτωση το παρών Δικαστήριο, ως επίσης και ό,τι άλλο ανέφερε εν σχέσει με υποθέσεις άσχετες μεταξύ των Παραπονούμενων και του ιδίου.

 

Σημειώνω επίσης πως οι διάφορες άλλες θέσεις του ως προς το ότι στον χώρο που βρίσκονται τα ακινητοποιημένα οχήματα, οι βάρκες, αντικείμενα και τα καλούπια, δεν προκαλείται οχληρία, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη στην παρούσα, με γνώμονα καταρχάς το τι εδώ εξετάζεται αλλά και του τελεσίδικου χαρακτήρα της απόφασης στην αίτηση οχληρίας με αρ. 4/18, η οποία ως και σε άλλο σημείο πιο πάνω αναφέρω, δεν προκύπτει να έχει εφεσιβληθεί ή ανατραπεί από αρμόδιο Δικαστήριο.

 

Τα όσα συνεπώς καταγράφω πιο πάνω ως αποδεκτές θέσεις, τις αναγάγω σε ευρήματα του Δικαστηρίου και το λοιπό μέρος που δεν έχει γίνει αποδεκτό, απορρίπτεται, για τους λόγους που πιο πάνω εξηγούνται.

 

Προχωρώ συνεπώς, με δεδομένα τα όσα έχουν εξαχθεί ως ευρήματα, να εξετάσω κατά πόσο έχουν αποδειχθεί τα αδικήματα τα οποία αμφότεροι οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν. 

 

Το παρών κατηγορητήριο, ως έχει διευκρινιστεί από τον συνήγορο της κατηγορούσας αρχής, εδράζεται επί του άρθρου 96 του Περί Δήμων Νόμου, Ν. 111/85. Σημειώνω ότι, στην νομική βάση της κατηγορίας, αναφέρονται και διάφορα άλλα άρθρα του Ν.111/85, τα οποία ωστόσο καμιά εφαρμογή έχουν στα της παρούσας, συνεπώς επικεντρώνομαι στις διατάξεις του άρθρου 96, το οποίο πλαισιώνει και την παρούσα, με βάση τις αναφορές του συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής. Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο, το οποίο τιτλοφορείται υπό τον πλαγιότιτλο «Ποινή επί παραβασει διατάγματος Δικαστηρίου»: 

  

 «Οιovδήπoτε πρόσωπov τo oπoίov εσκεμμέvως ή εξ αμελείας παραλείπει vα υπακoύση διάταγμα δικαστηρίoυ πρoς συμμόρφωσιv εις τας απαιτήσεις συμβoυλίoυ ή άλλως πρoς άρσιv oχληρίας, υπόκειται εις χρηματικήv πoιvήv μη υπερβαίvoυσαv τας ,100  δι' εκάστηv ημέραv κατά τηv διάρκειαv της τoιαύτης παραλείψεως, και παv πρόσωπov εvεργoύv εv γvώσει τoυ εvαvτίov απαγoρευτικoύ διατάγματoς υπόκειται εις χρηματικήv πoιvήv μη υπερβαίvoυσαv τας ,100 δι' εκάστηv ημέραv κατά τηv διάρκειαv της τoιαύτης αvτιθέτoυ εvεργείας αυτoύ, και τo συμβoύλιov ή oιoσδήπoτε τωv υπαλλήλωv ή εργατώv αυτoύ δύvαται vα εισέρχεται εις τα περί oυ τo διάταγμα υπoστατικά και vα άρη τηv oχληρίαv και vα εκτελή παv αvαγκαίov πρoς εκτέλεσιv τoυ διατάγματoς, και vα αvακτά δι' αγωγής τας γεvoμέvας υπ' αυτoύ δαπάvας παρά τoυ πρoσώπoυ εvαvτίov τoυ oπoίoυ εξεδόθη τo διάταγμα.» 

  

Το Δικαστήριο, κατά την μελέτη της παρούσας, εξέφρασε  τον προβληματισμό του, ως προς το κατά πόσο το εν λόγω άρθρο του Νόμου, δημιουργεί αφ’ εαυτού αδίκημα, με δεδομένο το ότι στον Νόμο, παρουσιάζεται με τον πλαγιότιτλο «Ποινή επί παραβάσει διατάγματος» ή εάν τούτο θα έπρεπε να συνυπάρχει στην νομική βάση του κατηγορητηρίου, με το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα που πραγματεύεται γενικώς το αδίκημα της παρακοής διατάγματος, ή ακόμη και εάν, η ενδεδειγμένη διαδικασία (με βάση το άρθρο 96 του Ν.111/85), θα έπρεπε να ήταν η καταχώρηση αίτησης παρακοής στα πλαίσια της αίτησης οχληρίας η οποία εκδικάστηκε με αποτέλεσμα να εκδοθεί το επίδικο διάταγμα. Ο κύριος προβληματισμός του Δικαστηρίου, έγκειτο στο κατά πόσο το άρθρο 96, δημιουργεί από το λεκτικό του, οποιοδήποτε αδίκημα, αφού ό,τι πραγματεύεται, είναι η προβλεπόμενη ποινή, σε περίπτωση που πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα, δεν έχει συμμορφωθεί, εν αντιθέσει για παράδειγμα με τις πρόνοιες του άρθρου 93(4) του ίδιου Νόμου, το οποίο κατά ρητό τρόπο προνοεί πως πρόσωπο που δεν συμμορφώνεται με διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς από το Δικαστήριο, στην βάση του εδαφίου 2 του ίδιου άρθρου, διαπράττει ποινικό αδίκημα.

 

Η θέση του συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής επί των πιο πάνω, ήταν ότι καταρχάς, η παρούσα δεν προωθείται στην βάση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και ότι ορθά  προωθείται στην βάση του άρθρου 96 του Νόμου, το οποίο δημιουργεί το αδίκημα της παρακοής διατάγματος άρσης οχληρίας. Παρέπεμψε για τούτο στην απόφαση Δήμος Λευκωσίας ν. Ανδρέα Νικολάου (2008) 2 ΑΑΔ 361.

 

Από την άλλη, η συνήγορος του Κατηγορούμενου, δεν επιχειρηματολόγησε με οποιοδήποτε τρόπο, υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης και ανέφερε πως αφήνει το προς εξέταση ζήτημα να εξεταστεί στο Δικαστήριο.

 

Έχω ανατρέξει στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε απόφαση που να πραγματεύτηκε αμιγώς, το ζήτημα τούτο. H μοναδική απόφαση που έχω εντοπίσει, στην οποία έστω και ακροθιγώς, γίνεται αναφορά στο άρθρο 96 του Νόμου, είναι η απόφαση στην υπόθεση Municipality of Nicosia v. Panayiotis Cleovoulou (1988) 2 CLR 100, η οποία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής, προκειμένου να γίνουν αντιληπτά τα όσα έπονται στην συνέχεια.

 

Κατά την πρωτόδικη διαδικασία, η πλευρά των Παραπονουμένων, είχε επιδώσει ειδοποίηση άρσης οχληρίας προς τον εφεσίβλητο δυνάμει των προνοιών του άρθρου 92 του Νόμου. Μετά την παραλαβή της εν λόγω ειδοποίησης, ο εφεσίβλητος δεν προχώρησε σε οποιαδήποτε μέτρα, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει, από μέρους των Παραπονουμένων/Εφεσειόντων, η καταχώρηση στο Δικαστήριο, αίτησης έκδοσης κλήσης προς τον εφεσίβλητο και η αίτηση έκδοσης διατάγματος άρσης της οχληρίας, κατ’ ακολουθία του Νόμου, αλλά και των Municipal Corporations (Nuisances) Rules.

 

Η εν λόγω κλήση εκδόθηκε και υπογράφτηκε από τους συνηγόρους των Παραπονουμένων και ως τέτοια, επιδόθηκε στον εφεσίβλητο. Στο μεταξύ, οι Παραπονούμενοι, είχαν αιτηθεί και είχαν εξασφαλίσει μονομερώς, ενδιάμεσο διάταγμα στην βάση του άρθρου 93(2) του Νόμου, εναντίον του εφεσιβλήτου, δυνάμει του οποίου ο τελευταίος, διατάζετο όπως προβεί σε συγκεκριμένα μέτρα προς άρση της οχληρίας. Κατά το στάδιο που ο εφεσίβλητος εμφανίστηκε στο Δικαστήριο δια του συνηγόρου του, ήγειρε ζήτημα ως προς το νομότυπο της έκδοσης της κλήσης του εφεσιβλήτου, ενόψει του ότι αυτή δεν υπογράφτηκε από Δικαστή ή Πρωτοκολλητή, ως επίσης και σε σχέση με το νομότυπο της όλης διαδικασίας, αφού αποτέλεσε ισχυρισμό του πως η ενδεδειγμένη διαδικασία θα έπρεπε να ήταν η καταχώρηση κατηγορητηρίου και όχι η καταχώρηση αίτησης οχληρίας.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατέληξε πως παρότι στον νέο (τότε) Νόμο 111/85, δεν υπήρχε πρόνοια ως προς το κατά πόσο οι προγενέστεροι αυτού, Περί Οχληρίας Κανονισμοί, εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε ισχύ, εντούτοις με βάση τον Περί Ερμηνείας Νόμο, εξακολουθούσαν να ισχύουν αφού δεν καταργήθηκαν ρητώς. Παρόλα αυτά, θεώρησε πως υπήρχε σύγκρουση μεταξύ του Νόμου και των Κανονισμών, με αποτέλεσμα να υπερισχύει ο πρώτος, ο οποίος αναφερόταν σε «κατηγορία», με αποτέλεσμα να υπήρχε καθορισμένη, ποινική διαδικασία που θα έπρεπε να ακολουθηθεί και όχι αίτηση ως οι Περί Οχληριών Κανονισμοί προέβλεπαν. Επιπροσθέτως τούτου, έκρινε πως ακόμη και εάν θεωρείτο πως οι διαδικασία που προβλεπόταν στους εν λόγω Κανονισμούς, ήταν η ενδεδειγμένη, διαπίστωσε πως η κλήση προς τον εφεσίβλητο, δεν ήταν νομότυπη, με αποτέλεσμα η αίτηση να υπόκειτο ούτως ή άλλως σε απόρριψη. Ακολούθησε η καταχώρηση έφεσης από μέρους των Παραπονουμένων, οι οποίοι ισχυρίστηκαν μεταξύ άλλων, πως λανθασμένα το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε πως το άρθρο 93 του Νόμου προέβλεπε άλλη διαδικασία (ποινική) από αυτήν που προνοείτο από τους Περί Οχληρίας Κανονισμούς. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αποδεχόμενο την έφεση και ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση, ανέφερε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

 

«A careful perusal of the contents of the above sections read together cannot lead to a construction that the relevant provisions in the rules are repugnant to the law. S.93(1)(b) clearly speaks of judicial proceedings to be taken. The use of the word «charge» in sub-section (2) cannot be interpreted as meaning that such proceedings are proceedings of a criminal nature. No criminal offence is created under section 93 entailing punishment. What the Court is empowered to do is to issue an order directing a person, who has failed to comply with a notice served on him under s.92 to abate the nuisance and if he fails to comply with such order then an offence is committed under sub-section (4) of s.93 subjecting the offender to the sentence contemplated thereunder and also under section 96.»

 

(έμφαση δοθείσα)

 

Σημειώνω ότι, αυτό που εξάγεται από το παραπάνω απόσπασμα, είναι ότι εν πρώτοις η αναφορά στο ποινικό αδίκημα που προβλέπεται στο άρθρο 93(4) του Νόμου, αφορά την παράλειψη προσώπου να συμμορφωθεί με διάταγμα άρσης οχληρίας που εκδόθηκε μονομερώς, στην βάση του εδαφίου 2 του ίδιου άρθρου (ως ήταν και η εκεί, υπό κρίση περίπτωση) και κατά δεύτερο πως το άρθρο 96, προβλέπει την ποινή, που δύναται να επιβληθεί εν τοιαύτη περιπτώσει, συνδυαστικά (ή και ανεξάρτητα θα μπορούσε να λεχθεί) με αυτήν που το ίδιο το άρθρο 93(4) προνοεί. Η πιο πάνω πεποίθηση του Δικαστηρίου, ενισχύεται από το ίδιο το λεκτικό του εδαφίου 4 του άρθρου 93, το οποίο αναφέρει πως:

 

«93 [...]

 

(4) Οιovδήπoτε πρόσωπov εvαvτίov τoυ oπoίoυ εξεδόθη διάταγμα δυvάμει τoυ εδαφίoυ (2), τo oπoίov παρακoύει ή παραλείπει vα συμμoρφωθή πρoς τo τoιoύτo διάταγμα, αvεξαρτήτως τoυ εάv τo συμβoύλιov πρoέβη εις τηv εκτέλεσιv ή εξετέλεσε τo  τoιoύτo διάταγμα, είvαι έvoχov αδικήματoς και υπόκειται εις πoιvήv φυλακίσεως μη υπερβαίvoυσαv τoυς εξ μήvας ή εις χρηματικήv πoιvήv μη υπερβαίvoυσαv τας £450 ή εις αμφoτέρας τας πoιvάς ταύτας.»

 

To δε, εδάφιο 2 του άρθρου 93, για το οποίο γίνεται παραπομπή στο εδάφιο 4, προνοεί τα ακόλουθα:

 

«93 [...]

(2) Τo δικαστήριov εvώπιov τoυ oπoίoυ εκδικάζεται κατηγoρία πρoσαφθείσα εvαvτίov πρoσώπoυ τιvός, ως εις τηv παράγραφov (β) αvωτέρω πρovoείται, δύvαται κατόπιv αιτήσεως άvευ ειδoπoιήσεως πρoς τov έτερov διάδικov (ex parte) vα διατάξη τo εv παραλείψει πρόσωπov vα λάβη αμέσως τoιαύτα μέτρα, καθoριζόμεvα εις τo διάταγμα, oία ήθελov κριθή αvαγκαία διά τηv άρσιv ή αvαστoλήv της oχληρίας ή διά τηv παρεμπόδισιv δημιoυργίας ή επαvαλήψεως της,  μέχρι της τελικής εκδικάσεως της υπoθέσεως αvαφoρικώς πρoς ηv πρoσήφθη η κατηγoρία εvαvτίov τoυ τoιoύτoυ πρoσώπoυ:

 

Νoείται ότι η έκδoσις τoυ τoιoύτoυ διατάγματoς υπόκειται εις τας διατάξεις τoυ περί Πoλιτικής Δικovoμίας Νόμoυ, τoυ περί Δικαστηρίωv Νόμoυ και τωv περί Πoλιτικής Δικovoμίας Διαδικαστικώv Καvovισμώv.»

 

Δεν έχω εντοπίσει σε κανένα άλλο άρθρο του Περί Δήμων Νόμου του 1985, στο μέρος του οποίου υπάγεται το κεφάλαιο «Οχληρίαι» οποιαδήποτε πρόνοια που να μπορεί να οδηγεί στο συμπέρασμα πως για το αδίκημα της παρακοής ενός διατάγματος οχληρίας, δημιουργείται ιδιώνυμο αδίκημα στον Νόμο. Είμαι συνεπώς της άποψης ότι, η παρούσα προωθείται επί ελλιπούς  νομικής βάσης, αφού ελλείπει από το σώμα του κατηγορητηρίου, η βάση του νόμου από την οποία προκύπτει το αδίκημα της παρακοής. Με βάση τα άρθρα 38 και 39 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ορθή σύνταξη ενός κατηγορητηρίου, απαιτεί όπως πέραν του καθορισμού όλων των απαραίτητων και ουσιωδών λεπτομερειών του αδικήματος που προσάπτεται, να υπάρχει και ρητή αναφορά ως προς το άρθρο του νομοθετήματος επί του οποίου η υπόθεση στηρίζεται και το αδίκημα δημιουργείται και σε περίπτωση που η ποινή προβλέπεται σε άλλο νομοθέτημα, αναφορά και σε αυτό. (Βλ. Νικόλας Μαρσέλος ν. Κύπρου Κωνσταντινου, Ποιν. Εφ. 167/2013, ημερ. 21.02.2017, με αναφορά στην Suleiman v. Police (1963) 2 C.L.R. 96).

 

Τέτοια βάση στην προκειμένη, θα μπορούσε κατά την άποψη μου να αποτελεί το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, συνδυαστικά με το άρθρο 96 του Νόμου 111/85 (ως προς το ύψος της επιβληθεισόμενης ποινής μιας και πρόκειται για ειδικότερη κατηγορία διαταγμάτων και ειδικότερη ποινή). Η παράλειψη ωστόσο αυτή της πλευράς των Παραπονουμένων, δεν θεωρώ πως οδηγεί απαρεγκλίτως σε απόρριψη του κατηγορητηρίου, υπό τα δεδομένα της παρούσας και συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψη ότι η υπεράσπιση προώθησε τις θέσεις της επί της βάσης του γενικότερου αδικήματος της παρακοής διατάγματος, ουδέποτε ήγειρε ζήτημα ελαττωματικότητας (σε βαθμό ακυρότητας) του κατηγορητηρίου, αλλά και του ότι ακόμη και το άρθρο 137 του Κεφ. 154 να περιλαμβανόταν στην  νομική βάση της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, η ποινή στην οποία θα υπόκειτο δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτήν που ήταν αρχικώς υπόψη του, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 96 του Ν.111/85. Υπό τα παραπάνω επομένως δεδομένα, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο, από την αποδεκτή μαρτυρία προκύπτει εν πάση περιπτώσει η διάπραξη του ποινικού αδικήματος της παρακοής διατάγματος και εάν ναι, κατά πόσο ενδείκνυται καταδίκη, στην βάση του άρθρου 85(4) της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155.

 

Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της παρακοής διατάγματος, είναι: 

  

(α) Kαταρχάς η έκδοση διατάγματος Δικαστηρίου με το οποίο ο Κατηγορούμενος να διατάζετο να πράξει ή να μην πράξει κάτι, 

  

(β) Η γνώση του προσώπου προς το οποίο το διάταγμα απευθύνεται, της ύπαρξης και του ακριβούς περιεχομένου του,  

  

(γ) μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες του διατάγματος, 

  

(δ) η οποία να είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης του προσώπου, να μην συμμορφωθεί (πρόθεση καταστρατήγησης του). 

  

Έχει νομολογηθεί κατά ξεκάθαρο τρόπο, πως η μη συμμόρφωση προς τις πρόνοιες ενός διατάγματος (ως αποτέλεσμα ή διαπίστωση), δεν μπορεί αφ’ εαυτής να στοιχειοθετήσει το αδίκημα, αφού αποτελεί απαραίτητο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, ηθελημένη ανυπακοή του Κατηγορουμένου, να συμμορφωθεί[1]. 

 

Στις υποθέσεις Mouzouris & Another v. Xylophagou Plantations Ltd (1977) 1 C.L.R. 287, Κωνσταντίνου (ανωτέρω) και Χωματένος ν. Σταυρινού (2001) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2110 ξεκαθαρίστηκε ότι τόσο η αντικειμενική όσο και η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος είναι δυνατό να αποδειχθεί, στις κατάλληλες περιπτώσεις, με περιστατική μαρτυρία. 

 

Στην προκειμένη, αποτέλεσε εύρημα του Δικαστηρίου πως στις 17.10.2022 εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα εναντίον του Κατηγορούμενου, ο οποίος έλαβε γνώση για το περιεχόμενο του στις 08.11.2022 που του επιδόθηκε. Ό,τι επομένως σε επόμενο στάδιο θα πρέπει να απαντηθεί, είναι το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος έχει ή όχι συμμορφωθεί με το επίδικο διάταγμα. Στρέφομαι συνεπώς, για να μπορώ να απαντήσω το παραπάνω ερώτημα στο εκδοθέν διάταγμα. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του, ο Κατηγορούμενος θα έπρεπε εντός 40 ημερών από την επίδοση του να μετακινήσει, απομακρύνει, καθαρίσει και μεταφέρει όλα τα έπιπλα, βάρκες, καλούπια, ακινητοποιημένα οχήματα, όρνιθες ή οποιαδήποτε άλλα αντικείμενα, υλικά και ακαθαρσίες εντός του τεμαχίου με 783, Τμήμα Α, Φ/Σχ. ΧΧ/1012V02 που βρίσκεται στην οδό Πάτμου μέσα στα Δημοτικά όρια Στροβόλου ή/και προβεί σε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να καταστεί δυνατή η μετακίνηση, απομάκρυνση, καθαρισμός και μεταφορά των πιο πάνω αντικειμένων και πτηνών.

 

Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, στο επίδικο τεμάχιο, δεν υπάρχουν ούτε όρνιθες, ούτε και έπιπλα, τουλάχιστον από τις 02.06.2023 που ο ΜΚ1 ξεκίνησε να επισκέπτεται το επίδικο ακίνητο. Το κατά πόσο αυτά υπήρχαν από την εκπνοή της προθεσμίας συμμόρφωσης με το διάταγμα, μέχρι και την πιο πάνω ημερομηνία, καμιά μαρτυρία έχει προσφερθεί και επομένως, το μέρος αυτό που πραγματεύεται η κατηγορία που αντιμετωπίζει, δεν μπορεί εν πάση περιπτώσει να στοιχειοθετηθεί.

 

Κατά τα λοιπά, αποτέλεσε εύρημα του Δικαστηρίου πως ο Κατηγορούμενος εξακολουθεί να διατηρεί εντός του αναφερόμενου στο διάταγμα, τεμαχίου  γης, διάφορα καλούπια, βάρκες, 3 ακινητοποιημένα οχήματα καθώς και διάφορα αντικείμενα. Επίσης ότι στο εν λόγω τεμάχιο, υπάρχει ακαταστασία και περαιτέρω ότι τα πιο πάνω, μεταφέρθηκαν από τον Κατηγορούμενο από τον χώρο που αρχικά βρισκόντουσαν εντός του επιδίκου τεμαχίου, σε άλλο χώρο, προκειμένου να μην είναι ορατά και ουδέποτε μετακινήθηκαν, μεταφέρθηκαν ή απομακρύνθηκαν εκτός. Το ερώτημα είναι κατά πόσο, ο Κατηγορούμενος με τις πιο πάνω πράξεις, έχει συμμορφωθεί με το τι το επίδικο διάταγμα τον διέταζε να πράξει.

 

Είμαι της άποψης ότι, ο τρόπος με τον οποίο το επίδικο διάταγμα είναι διατυπωμένο, επιδέχεται πέραν της μιας ερμηνείας κατά τρόπο που να μην μπορεί με ασφάλεια να εξαχθεί συμπέρασμα ως προς το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος έχει συμμορφωθεί ή όχι ή ακόμη και σε περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι δεν έχει συμμορφωθεί, να μην μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει με ασφάλεια ως προς το κατά πόσο ηθελημένα ή όχι, δεν το έχει πράξει. Οι φράσεις «μετακινήσει» ή «απομακρύνει» ή «μεταφέρει» που περιλαμβάνονται στο διάταγμα, σε συνάρτηση με το λοιπό λεκτικό του διατάγματος και ιδιαίτερα της φράσης «εντός του» (επίδικου τεμαχίου), δεν παρέχουν ασφαλές υπόβαθρο στο Δικαστήριο για να μπορεί να εξαγάγει οποιαδήποτε συμπεράσματα συμμόρφωσης ή όχι. Ως έχει λεχθεί στην απόφαση Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliakova (Aρ. 1) «[...] η νομολογία έχει διαχρονικά και με συνέπεια ακολουθήσει τη γραμμή ότι για να είναι δυνατή η τιμωρία ενός καθ' ου η αίτηση, τα διατάγματα θα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποία ιδιότητα. Η πράξη ή παράλειψη του καθ' ου για την οποία εκ των υστέρων ζητείται η τιμωρία του, πρέπει να εμπίπτει εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει. (δέστε τις υποθέσεις Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co Ltd [1932] All E.R. 176 [Repr.] και P.A. Thomas & Co and Others v. Mould and Others [1968] 1 All E.R. 963). Στο σύγγραμμα των Borris & Lowe: "The Law of Contempt" 2η έκδ., σελ. 395, αναφέρεται ότι:

«Thus although persons are under a duty to comply strictly with the terms of an injuction, the Courts will only punish a person for contempt upon adequate proof of the following points. First, it must be established that the terms of the injunction are clear and unambiquous; secondly it must be shown that the defendant has had proper notice of such terms; and thirdly, there must be clear proof that the terms have been broken by the defendant.»»

Εκείνο που είναι πιο ξεκάθαρο από το λεκτικό του διατάγματος, είναι ότι ο Κατηγορούμενος διαταζόταν να καθαρίσει το επίδικο τεμάχιο, χωρίς βεβαίως να υπάρχει προσδιορισμός του τι διατάζεται να καθαρίσει. Το τι σημαίνει για τον κάθε ένα η φράση «καθαρίσει» χωρίς προσδιορισμό του υπό καθαρισμό αντικειμένου, είναι σαφώς ζήτημα υποκειμενικό, σε βαθμό τέτοιο μάλιστα, που να μην μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα ως προς το εάν εν τέλει καθάρισε ή όχι, εκείνο για το οποίο διαταζόταν να καθαρίσει. Με βάση το αποδεκτό μέρος της μαρτυρίας του ιδίου, από το 2022 μέχρι και την ημέρα που έδιδε μαρτυρία, προέβη σε καθαρισμό του επίδικου τεμαχίου, καθαρίζοντας τα χόρτα, κλαδεύοντας τα δέντρα και πετώντας αντικείμενα μη χρήσιμα για τον ίδιο. Από την άλλη, η αναφορά του ΜΚ1 ότι εντός του επιδίκου τεμαχίου εξακολουθούσαν να υπάρχουν ακαθαρσίες, δεν έχει γίνει δεκτή, παρά την διαπίστωση του Δικαστηρίου περί ακαταστασίας του χώρου. Σε καμμιά ωστόσο περίπτωση η όποια ακαταστασία, θα μπορούσε να εξομοιωθεί με ακαθαρσία, αφού πρόκειται για δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες. Ως έχω άλλωστε αναφέρει κατά την αξιολόγηση του ΜΚ1, σε κανένα σημείο της πραγματικής μαρτυρίας που έχει κατατεθεί, εντοπίζονται στοιχεία τέτοια, που να συνηγορούν πως υπάρχει ακαθαρσία στον χώρο.

 

Με γνώμονα επομένως τα πιο πάνω, δεν δύναμαι να καταλήξω ως προς το κατά πόσο εν πρώτοις, ο Κατηγορούμενος έχει συμμορφωθεί εν όλω ή εν μέρει με το επίδικο διάταγμα και συνακόλουθα, εάν είχε την απαραίτητη πρόθεση να παρακούσει και να καταστρατηγήσει το εκδοθέν διάταγμα. Και τούτο, με γνώμονα το ότι ως αποτέλεσε εύρημα του Δικαστηρίου, από της εκδόσεως του διατάγματος και εντεύθεν προέβη σε μετακίνηση διαφόρων αντικειμένων, μεταξύ των οποίων οι βάρκες, τα καλούπια και διάφορα άλλα αντικείμενα σε χώρο πίσω από το επίδικο τεμάχιο, ώστε να μην είναι ορατά, αφού τούτο θεώρησε πως έπρεπε να πράξει.

 

Σε σχέση με τα ακινητοποιημένα οχήματα που βρίσκονται στο επίδικο τεμάχιο, αποτελεί κατάληξη μου πως δεν θα ήταν δυνατή ούτως ή άλλως η μετακίνηση τους εκτός του επιδίκου τεμαχίου, με δεδομένο την δηλωμένη κατάσταση τους, ως επίσης και το ότι, ο τόπος που δηλώθηκε η ακινητοποίηση τους, είναι η διεύθυνση του επιδίκου τεμαχίου.

 

Για όλους συνεπώς τους παραπάνω λόγους, αποτελεί κατάληξη μου πως σε κάθε περίπτωση, δεν δύναται υπό τα παραπάνω δεδομένα να στοιχειοθετηθεί  το αδίκημα της παρακοής διατάγματος και ως εκ τούτου, η υπόθεση υπόκειται σε απόρριψη. Ο Κατηγορούμενος συνακόλουθα, αθωώνεται και απαλλάσσεται.

 

Καμιά διαταγή ως προς τα έξοδα, ενόψει του ότι κατά το μεγαλύτερο μέρος της ακρόασης της υπόθεσης, ο Κατηγορούμενος χειριζόταν την υπόθεση αυτοπροσώπως.  

 

...........................

Ε.Κ.Μιντή-Ε.Δ.