ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κ. Μιντή, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 835/24
ΣΩΤΙΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
Παραπονούμενη
εναντίον
ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΒΕΛΛΑ
Κατηγορούμενη
Ημερομηνία: 22.07.2026
Εμφανίσεις:
Για Παραπονούμενη: κα Α. Ιωαννίδου με κ. Κ. Σεργίδη για Σκορδής & Στεφάνου Δ.Ε.Π.Ε.
Κατηγορούμενη αυτοπροσώπως (παρούσα)
ΠΟΙΝΗ
Η Κατηγορούμενη κρίθηκε ένοχη κατόπιν ακρόασης, σε 14 κατηγορίες οι οποίες αφορούν το αδίκημα της πρόκλησης μη εξόφλησης επιταγής, κατά παράβαση του άρθρου 305 Α(2) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154.
Τα γεγονότα της υπόθεσης, εμπεριέχονται στην τελική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.07.2026 και συνοψίζονται ως ακολούθως:
H Κατηγορούμενη εξέδωσε προς όφελος της Παραπονούμενης διάφορες επιταγές, μεταξύ των οποίων και οι επίδικες, οι οποίες ήταν μεταχρονολογημένες και έφεραν διάφορες ημερομηνίες πληρωμής, αρχής γενομένης της 01.08.2022 (η πρώτη επιταγή-κατηγορία 2) μέχρι και την 01.09.2023 (κατηγορία 15). Οι πιο πάνω (και άλλες) επιταγές, δόθηκαν από την Κατηγορούμενη προς την Παραπονούμενη, προς εξόφληση του τιμήματος πώλησης εξοπλισμού νηπιαγωγείου, τον οποίο η Παραπονούμενη και ο σύζυγος της πώλησαν στην πρώτη και ο οποίος ανήκε σε εταιρεία δικών τους συμφερόντων. Στις 03.05.2022 και 04.05.2022, η Κατηγορούμενη προχώρησε σε ανάκληση της πληρωμής όλων των επιδίκων επιταγών, χωρίς για τούτο να υφίσταται εύλογη αιτία, οπότε όταν τούτες κατατέθηκαν για πληρωμή, επιστράφηκαν απλήρωτες. Ο δε εξοπλισμός, εξακολουθεί να κατέχεται από την Κατηγορούμενη.
Ως αναφέρθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο της Παραπονουμένης, η Κατηγορούμενη βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη, στην ποινική υπόθεση 913/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, στην οποία κρίθηκε ένοχη για ίδιας φύσεως με την παρούσα αδίκημα και της επιβλήθηκε χρηματική ποινή ύψους €500 και έξοδα, ως επίσης εκδόθηκε και διάταγμα αποζημίωσης της Παραπονούμενης, με το οποίο η Κατηγορούμενη δεν έχει συμμορφωθεί.
Περαιτέρω, ως δηλώθηκε πριν από την εκφώνηση της ποινής και κατόπιν που τούτη επιφυλάχθηκε, η Κατηγορούμενη, έχει καταβάλει προς την Παραπονούμενη, τόσο το σύνολο του ποσού που οι επίδικες επιταγές αφορούν, όσο και τα δικηγορικά έξοδα της τελευταίας.
Η Κατηγορούμενη, στο πλαίσιο της αγόρευσης της για μετριασμό της ποινής της, αναφέρθηκε κυρίως στην διαφωνία της με την απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, παραθέτοντας εκ νέου (και παρά τις επισημάνσεις του Δικαστηρίου) τα γεγονότα εκείνα που κατά την γνώμη της, της έδιδαν έρεισμα στο να προχωρήσει σε ανάκληση της πληρωμής των επίδικων επιταγών. Κατά τα λοιπά, συμφώνησε με το περιεχόμενο της έκθεσης του γραφείου ευημερίας που βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου, επιβεβαιώνοντας ότι η τελευταία, περιλαμβάνει το σύνολο των οικονομικών και κοινωνικών της συνθηκών, προσθέτοντας ότι δεν είναι σε θέση να πληρώσει οποιαδήποτε χρηματική ποινή ήθελε της επιβληθεί, πως όλα της τα χρήματα πηγαίνουν στο νηπιαγωγείο που λειτουργεί, πως η παρουσία της εκεί είναι απαραίτητη αφού ασκεί διάφορους ρόλους, προς μείωση των λειτουργικών εξόδων του και πως το Δικαστήριο θα πρέπει να την αντιμετωπίσει με την μέγιστη δυνατή επιείκεια. Επισήμανε τέλος, πως σκοπός της δεν ήταν να ξεγελάσει οποιοδήποτε πρόσωπο και να αποφύγει τις ευθύνες της, πλην όμως νιώθει αδικημένη.
Σημειώνω καταρχάς ότι, το αδίκημα για το οποίο έχει κριθεί ένοχη η Κατηγορούμενη, είναι αναμφίβολα είναι σοβαρό. Ενδεικτική της σοβαρότητας του, είναι η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή, στοιχείο το οποίο λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, για σκοπούς προσδιορισμού του είδους και ύψους της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας (1992) 2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου (1993) 2 Α.Α.Δ. 9, Μαληκκίδη ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 40/15, ημερ. 25.11.16 και Δημοκρατία v Λαζαρή, Ποιν. Έφ. 25/21, ημερ. 8.3.22), ECLI:CY:AD:2022:D89. Πιο συγκεκριμένα, για το αδίκημα της πρόκλησης μη εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία, το άρθρο 305Α (2) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 προβλέπει ως ποινή σε περίπτωση καταδίκης, φυλάκιση μέχρι και 3 έτη ή χρηματική ποινή μέχρι €10.000 ή και τις αυτές δύο αυτές ποινές.
Αδικήματα όπως αυτό για το οποίο κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη, επηρεάζουν άμεσα την εμπιστοσύνη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των πολιτών και ιδιαίτερα των εμπορευόμενων στις εμπορικές τους συναλλαγές και η συνήθης ποινή που επιβάλλεται ως μέτρο ποινικής μεταχείρισης, είναι αυτή της άμεσης ποινής φυλάκισης, παρόλο που το σύνηθες δεν αποτελεί ταυτόχρονα και άκαμπτο κανόνα αφού κατά πάγια νομολογιακή αρχή κάθε περίπτωση αντιμετωπίζεται στη βάση των περιστατικών της (βλ. Νίκος Γλυκύς G.N.S. TelemaN Ltd v. Λαρτίδη, Ποιν. Έφεση 85/19, ημερ. 11.11.2021). Απόλυτα επίσης σχετικό, είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Διεθνές Κέντρο Υγείας Ολιστικής Ιατρικής Βιόραμα Λτδ ν. Καρβέλλα, Ποιν. Εφ. 288/18 ημερ. 12.3.2019, ECLI:CY:AD:2019:B82, ECLI:CY:AD:2019:B82, που αφορούσε τις ίδιες κατηγορίες όπως και η παρούσα υπόθεση, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«............, τονίζουμε για ακόμα μια φορά τη σοβαρότητα των αδικημάτων της φύσης που κρίθηκαν ένοχοι οι Εφεσείοντες όπως και η ανησυχητική έξαρση διάπραξης τους που διαφαίνεται από το μεγάλο αριθμό υποθέσεων που παρατηρείται ότι καταχωρούνται στα Δικαστήρια. Η έκδοση επιταγών χωρίς αντίκρυσμα ή η ανάκληση εξόφλησης τους χωρίς εύλογη αιτία, πλήττει καίρια την ασφάλεια και εμπιστοσύνη των συναλλαγών. Η χρήση της επιταγής είναι, αν όχι το κυριότερο, ένα από τα κυριότερα μέσα συναλλαγής στις καθημερινές συναλλαγές του τόπου. Η εύρυθμη λειτουργία της αγοράς είναι πρωταρχικής σημασίας για την οικονομία του τόπου. Η μη εξόφληση επιταγής σε αρκετές περιπτώσεις έχει καταλυτικές και καταστροφικές συνέπειες για τον δικαιούχο καθότι οδηγείται είτε στην πτώχευση σε περίπτωση φυσικού προσώπου είτε στην ίδια την υπόσταση νομικού προσώπου. Η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών φαίνεται από την πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Νεοφύτου ν. Κυριακίδης (Αρ. 3) (1999) 2 Α.Α.Δ. 229, Σιμιλλίδης ν. Νικολάου (2013) 2 Α.Α.Δ. 444, Nikiforos Technologies Ltd v. Xρίστου, Ποιν. Εφ. 18/2012, ημερ.6.4.2014, L.C.A Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Εφ. 116/2011, ημερ. 17.3.2015, Σάββας Θεοχάρους & Υιός Λτδ ν. Ορφανίδη κ.α. Ποιν. Εφ. 102 και 115/2014 ημερ. 26.2.2016 και Γεώργιος Κλεόπα & Υιοί Λτδ ν. 1. Vrontis Builders Ltd κ.α. Ποιν. Εφ. 90/2014 ημερ. 6.12.2016, Metron Cyprus Ltd v.Μιχαήλ Κάνιου Ποιν. Εφ. 64/15 ημερ. 16.1.2018, ECLI:CY:AD:2018:D23, Corina Snacks Ltd v. Ορφανίδη Ποιν. Εφ. 212/2015 ημερ. 15.11.2018)"
Περαιτέρω, το αδίκημα στο οποίο κρίθηκε ένοχη η Κατηγορούμενη βρίσκεται διαχρονικά σε έξαρση, όπως προκύπτει από τη συχνότητα που παρόμοιες υποθέσεις τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το στοιχείο της έξαρσης ενός αδικήματος δημιουργεί αυτομάτως και αδήριτα την ανάγκη αποτροπής του, η οποία επιτυγχάνεται δια μέσω της επιβολής αυστηρών ποινών, έτσι ώστε να στέλνεται το μήνυμα, ότι παρόμοιες συμπεριφορές δεν είναι αποδεκτές και τιμωρούνται ανάλογα. Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή, ότι όπου παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη παρόμοιας φύσης αδικημάτων, παρά τις επιβληθείσες από τα Δικαστήρια αυστηρές ποινές, δικαιολογείται η επιβολή, ακόμη αυστηρότερων ποινών (βλ. Σάββας Θεοχάρους & Υιός Λτδ ν. Ορφανίδη κ.α. (ανωτέρω), ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ν. ΦΛΩΡΕΝΤΙΝΟΥ, Ποινική Έφεση 34/19, ημερ. 8/7/2020, ΝΙΚΟΣ ΓΛΥΚΥΣ G.N.S. TELEMAN LTD (ανωτέρω)). Εν προκειμένω παρατηρείται πως μολονότι τα Δικαστήρια επιβάλλουν αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές σε παρόμοιας φύσεως υποθέσεις, εντούτοις, αδικήματα αυτής της φύσεως αντί να παρουσιάζουν σημεία κάμψης, δυστυχώς παρουσιάζουν έξαρση. Με αυτό δεδομένο, το καθήκον για αποτροπή καθίσταται ακόμη πιο επιτακτικό.
Ανασκόπηση της νομολογίας που αφορά στην πρόκληση μη εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία ή στην έκδοση επιταγής άνευ αντικρίσματος (αφού τα δύο πιο πάνω αδικήματα καλύπτονται αμφότερα από το άρθρο 305 του Ποινικού Κώδικα, προβλέπεται για την διάπραξη τους η ίδια ποινή και έχουν τον ίδιο ποινικό χαρακτήρα) καταδεικνύει ακριβώς την αυστηρή αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνουν, με την επιβολή ως λέχθηκε και πιο πάνω, ποινών φυλάκισης. Σημειώνω βεβαίως ότι, οι προηγούμενες επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής και δεν έχουν το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο γιατί, η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας (2003) 2 Α.Α.Δ 123).
Στην Συμιλλίδης ν. Νικολάου (2013) 2 Α.Α.Δ. 444, το Ανώτατο Δικαστήριο ως Εφετείο, μείωσε ποινή φυλάκισης εννέα μηνών σε επτά μήνες σε αδίκημα έκδοσης επιταγής άνευ αντικρίσματος ύψους €100.000 έναντι του οποίου πληρώθηκε μόνο το ποσό των €1.000. Λήφθηκε υπόψη ότι δεν υπήρξε ουσιαστική συμμόρφωση, αλλά ο εφεσείων είχε μακρά εμπορική δραστηριότητα και κοινωνική ζωή χωρίς προηγούμενες καταδίκες ενώ ήταν ευθύς εξ αρχής η επιδίωξη του να παραδεχθεί, όπως και έγινε τελικώς. Δεν λήφθηκε υπόψη, όμως, η περίοδος των 3½ ετών από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι την επιβολή της ποινής, η δε καθυστέρηση της καταχώρησης υπόθεσης στο Δικαστήριο είχε εξηγηθεί στο πλαίσιο των εκεί γεγονότων, με το Εφετείο να παρατηρεί ότι η καθυστέρηση αυτή ήταν εύλογη στα συνήθη πλαίσια της διαδικασίας, ενώ η όποια περαιτέρω καθυστέρηση οφειλόταν εξ ολοκλήρου στον ίδιο τον εφεσείοντα.
Στην Nikiforos Technologies Ltd v. Χρίστου (2014) 2 Α.Α.Δ. 424, το Ανώτατο Δικαστήριο ως Εφετείο αφού ανέτρεψε την πρωτόδικη αθωωτική απόφαση, καταδίκασε τον εφεσίβλητο σε 10μηνη συντρέχουσα φυλάκιση σε κάθε μια από τις τρεις κατηγορίες που αντιμετώπισε για το αδίκημα της πρόκλησης μη εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία κατά παράβαση του Άρθρου 305Α(2) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Οι κατηγορίες αφορούσαν σε δύο επιταγές των €40.000 εκάστη και μια τρίτη για €20.000. Κανένα ποσό δεν καταβλήθηκε μετά την καταδίκη και ούτε έγινε οποιαδήποτε προσπάθεια για να καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό ως στοιχείο ουσιαστικής μεταμέλειας.
Στην υπόθεση L.C.A. Domiki Ltd ν. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Έφ. 116/11, ημερ. 17.3.15, το Ανώτατο Δικαστήριο, κατόπιν ανατροπής της πρωτόδικης αθωωτικής απόφασης και αντικατάστασης της με καταδίκη, στο αδίκημα της πρόκλησης μη εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία κατά παράβαση του Άρθρου 305Α(2) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επέβαλε ποινή άμεσης φυλάκισης έξι μηνών για επιταγή ύψους €12.000 σε ουσιαστικά πτωχεύσαν πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, άνεργο, οικογενειάρχη, κατόπιν ακρόασης και λαμβάνοντας υπόψη την παρέλευση επτά ετών από τη διάπραξη του αδικήματος.
Στην υπόθεση Μetron (Cyprus) Ltd v. Κανιού, Ποιν. Εφ. 64/15, ημερ. 16.1.2018, ECLI:CY:AD:2018:D23, το Ανώτατο Δικαστήριο, κατόπιν ανατροπής της πρωτόδικης αθωωτικής απόφασης και αντικατάστασης της με καταδίκη, επέβαλε στον Εφεσίβλητο, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με ανώτατο όριο αυτή των 6 μηνών σε επτά κατηγορίες έκδοσης ακάλυπτων επιταγών, συνολικού ύψους €7.930. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν το 2011 και η ποινή, επιβλήθηκε επτά έτη μετά. Λήφθηκε σοβαρά υπόψη η πρόθεση αποζημίωσης με την έκδοση ανάλογου διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Η εκτέλεση των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν αναστάλθηκε από το Δικαστήριο, το οποίο έλαβε υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του εφεσιβλήτου, το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα και την πρωτοβουλία του να εκδοθεί διάταγμα αποζημίωσης.
Στην Γρηγορίου ν. Φλωρεντίνου, Ποιν. Έφ. 34/2019, ημερ. 08.07.2020, το Ανώτατο Δικαστήριο, κατόπιν ανατροπής της πρωτόδικης αθωωτικής απόφασης και αντικατάστασης της με καταδίκη, επέβαλε στον 67 ετών, λευκού ποινικού μητρώου εφεσίβλητο, ποινή φυλάκισης 2 μηνών στο αδίκημα της έκδοσης επιταγής άνευ αντικρίσματος κατά παράβαση του άρθρου 305Α(1) του Κεφ. 154, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για 3 έτη, λαμβάνοντας υπόψη ότι το μεγαλύτερο μέρος της οφειλής (€10.000 από €13.200) καταβλήθηκαν προς τον Παραπονούμενο και είχαν παρέλθει 10 έτη από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων, με αποτέλεσμα, οι προσωπικές περιστάσεις του εφεσίβλητου, να διαφοροποιηθούν σε μεγάλο βαθμό.
Στην PRE NEURO-SPINE SPECIALISTS LTD v. Eυαγόρου Μαρίνας, Ποιν. Έφ. 154/21, ημερ. 19.02.2024, το Εφετείο, κατόπιν ανατροπής της πρωτόδικης αθωωτικής απόφασης και αντικατάστασης της με καταδίκη για το αδίκημα της πρόκλησης μη εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία κατά παράβαση του Άρθρου 305Α(2) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, επέβαλε στην 56 ετών, λευκού ποινικού μητρώου εφεσίβλητη, ποινή φυλάκισης 3 μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για 3 έτη, λαμβάνοντας υπόψη τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, το ότι παρήλθαν επτά έτη από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων, καθώς και ότι αυτά επιδεινώθηκαν εν τω μεταξύ, επιβαρύνοντας την και οικονομικά, κατά τρόπο που να μην μπορούσε να καταβάλει το εναπομείναν οφειλόμενο ποσό (€10.000 από €14.000).
Στην υπόθεση TECHNOTENT C.G. GEORGATSOS LTD ν. NEFELI PREMIER ART EVENT LIMITED κ.α., Ποιν. Έφεση 183/2022, ημερ. 30.09.2025, το (νυν) Εφετείο, επικύρωσε τις πρωτοδίκως επιβληθείσες χρηματικές ποινές, συνολικού ύψους €3.200 που επιβλήθηκαν στους εφεσείοντες (€2000 συνολικά στην εφεσείουσα εταιρεία και €1.200 συνολικά στον Εφεσείοντα 2), επί κατηγοριών πρόκλησης μη εξόφλησης 4 επιταγών συνολικού ύψους €9.700, κατά παράβαση του άρθρου 305Α (2) του Κεφ. 154. Το Εφετείο, επισήμανε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο, ορθώς κατέληξε στην ποινή που κατέληξε, την οποία και επιμέτρησε ορθά, αφού έλαβε υπόψη του, το γεγονός ότι, μετά την καταδικαστική απόφαση εναντίον των εφεσειόντων, από το Πρωτόδικο δικαστήριο, οι τελευταίοι, αποζημίωσαν πλήρως την Παραπονούμενη, έτσι που να προέκυπτε έμπρακτα η μεταμέλεια τους, ήταν επίσης λευκού ποινικού μητρώου και είχαν παρέλθει 4 έτη, από την διάπραξη των αδικημάτων.
Σε ό,τι αφορά την παρούσα, σημειώνω πως το σύνολο του ποσού που αφορούν οι επίδικες επιταγές, είναι πολύ μεγάλο, γεγονός που από μόνο του, εντείνει την σοβαρότητα της παρούσας. Πρόκειται για 14 επιταγές που στο σύνολο τους, ανέρχονται στο ποσό των €27.000. Η δε ανάκληση της πληρωμής τους, έχει προκαλέσει με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, οικονομικά προβλήματα και στην Παραπονούμενη, αφήνοντας την μέχρι προσφάτως πλήρως εκτεθειμένη στην οικονομική ζημιά που υπέστη.
Επί των πιο πάνω, αλλά και σε σχέση με επιμέρους ζητήματα που σχετίζονται με τα πιο πάνω, η Κατηγορούμενη κατά το στάδιο μετριασμού της ποινής της, προέβη σε διάφορα σχόλια, η ουσία των οποίων είναι ότι, δικαιολογημένα ανακάλεσε την πληρωμή των επιδίκων επιταγών. Είναι προφανές, πως τέτοιες αναφορές, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την απόφαση και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, έτσι που στο στάδιο αυτό και πάντως στο παρών Δικαστήριο, να μην δύνανται να ληφθούν υπόψη.
Εν πάση περιπτώσει και πάρα τα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν σημειώνω πως, η σοβαρότητα ενός αδικήματος και η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση του, δεν μειώνει σε καμμιά περίπτωση την ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής, ούτως ώστε αυτή να αρμόζει στο πρόσωπο της Κατηγορούμενης. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, χωρίς ωστόσο η διαδικασία της εξατομίκευσης να οδηγεί σε εξουδετέρωση της αποτελεσματικότητας του νόμου[2] ή του στοιχείου της αποτροπής τόσο για τον ίδιο τον δράστη όσο και για κάθε επίδοξο παραβάτη γενικότερα.[3]
Στο πλαίσιο εξατομίκευσης της ποινής επομένως, λαμβάνω υπόψιν μου κατ' αρχάς τo ότι έστω και σήμερα, η Κατηγορούμενη έχει εξοφλήσει πλήρως το τίμημα των επιταγών και έχει συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις τις. Ο παράγοντας αυτός, λαμβάνεται δεόντως υπόψη.
Περιπλέον, λαμβάνω υπόψη μου τις προσωπικές και οικονομικές περιστάσεις της Κατηγορούμενης, ως αυτές απορρέουν, από το περιεχόμενο της έκθεσης του γραφείου ευημερίας. Συγκεκριμένα λαμβάνω υπόψιν πως πρόκειται για πρόσωπο ηλικίας 48 ετών, άγαμη και ιδιοκτήτρια παιδοκομικού σταθμού, η οποία διαμένει σε ιδιόκτητο διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων στην Έγκωμη. Περιπλέον ότι διατηρεί χρέη στην Τράπεζα Κύπρου, την μηνιαία δόση των οποίων καλύπτει ο πατέρας της. Επίσης, ότι προέρχεται από πενταμελή οικογένεια και μετά την αποφοίτηση της, φοίτησε σε κολλέγιο στον κλάδο της Δημοσιογραφίας και εργαζόταν παράλληλα σε ραδιοφωνικό σταθμό και σε περιοδικό και παρέμεινε στον κλάδο της επικοινωνίας, μέχρι και το 2008, ενώ ακολούθως μετά, εργάστηκε ως αναπληρώτρια διευθύντρια marketing σε υπεραγορά. Ακολούθως, απασχολήθηκε για 13 έτη σε οικογενειακή επιχείρηση, ενώ το 2016 ασχολήθηκε με την παιδική ψυχαγωγία σε ιδιωτικού χώρους. Από το δε, 2022 διατηρεί τον παιδοκομικό σταθμό, στον οποίο δαπάνησε αρκετά χρήματα σε εκκρεμότητες που υπήρχαν. Λαμβάνω περαιτέρω τούτων υπόψη μου και τα όσα προφορικά ανέφερε η Κατηγορούμενη, ήτοι ότι, η παρουσία της στον παιδοκομικό σταθμό είναι απαραίτητη, αφού η ίδια ασκεί διάφορους ρόλους σε αυτό, όπως διεύθυνση, καθαριότητα, μαγείρεμα και άλλα.
Στο πλαίσιο αυτό σημειώνω πως λαμβάνονται υπόψη και οι επιπτώσεις από την επιβολή ποινής φυλάκισης στην ίδια, στους οικείους της αλλά και στην επιχείρηση της.
Στρέφομαι επίσης στον χρόνο που μεσολάβησε από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και σήμερα που καλούμε να επιβάλω ποινή, παρότι δεν υπάρχει συναφής εισήγηση. Το πράττω ωστόσο καθηκόντως, λαμβάνοντας υπόψη μου το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη δεν εκπροσωπείται από δικηγόρο.
Σημειώνω επί τούτου, πως τα αδικήματα διαπράχθηκαν από τον Αύγουστο του 2022 (κατηγορία 2) μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2023 (κατηγορία 15). Η δε παρούσα υπόθεση, καταχωρίστηκε στις 09.04.2024 και το κατηγορητήριο επιδόθηκε στον Κατηγορούμενο στις 09.09.2024. Στις 09.10.2024 που η υπόθεση ήταν ορισμένη για πρώτη φορά (μετά που επιδόθηκε το κατηγορητήριο στην Κατηγορούμενη) εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και απάντησε με μη παραδοχή στις κατηγορίες, οπότε η υπόθεση ορίστηκε στις 13.02.2025. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, ο δικηγόρος που μέχρι τότε την εκπροσωπούσε, ζήτησε όπως η υπόθεση παραμείνει για σκοπούς προγραμματισμού καθότι υπήρχε από μέρους του πρόθεση, να αποσυρθεί από την εκπροσώπηση της. Και πράγματι έτσι έγινε, κατά τις 21.02.2025 που επαναορίστηκε η υπόθεση. Ακολούθως, η υπόθεση ορίστηκε στις 30.04.2025 και ακολούθως στις 27.06.2025, ημερομηνία κατά την οποία η Κατηγορούμενη εξέφρασε την επιθυμία να υποβάλει αίτημα νομικής αρωγής, όπως και έπραξε στην συνέχεια. Έκτοτε, η υπόθεση ορίστηκε στις 19.09.2025 και 22.09.2025 με σκοπό την εξέταση του εν λόγω αιτήματος, το οποίο απορρίφθηκε από την παρούσα σύνθεση, κατά την τελευταία πιο πάνω ημερομηνία, οπότε και η υπόθεση προγραμματίστηκε για ακρόαση στις 20.11.2025, ακολούθως στις 5.02.2026 και εν τέλει στις 27.04.2026, ημερομηνία κατά την οποία πράγματι, η ακρόαση της υπόθεσης ξεκίνησε. Σημειώνω ότι, αναβολή από μέρους της κατηγορούσας αρχής είχε ζητηθεί στις 20.11.2025 και 05.02.2026, ενώ όλες τις άλλες φορές, πλην της 27.06.2025 που η υπόθεση αναβλήθηκε λόγω έλλειψης δικαστικού χρόνου, η υπόθεση αναβαλλόταν για λόγους που αφορούσαν την Κατηγορούμενη. Είναι επομένως προφανές, από το πιο πάνω ιστορικό πως την περισσότερη ευθύνη σε σχέση με τυχόν καθυστέρηση, από την ημερομηνία καταχώρησης της υπόθεσης και εντεύθεν, την φέρει η πλευρά της Κατηγορουμένης.
Σε ό,τι δε αφορά τον χρόνο που μεσολάβησε από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και την καταχώρηση της υπόθεσης, δεν κρίνω πως ο χρόνος αυτός, ήταν τόσο μεγάλος, λαμβανομένου υπόψη του ότι, όλες οι επίδικες επιταγές, ήταν μεταχρονολογημένες και η τελευταία (από άποψη προσδοκίας πληρωμής) επιταγή, ήταν πληρωτέα τον Σεπτέμβριο του 2023 και η υπόθεση καταχωρήθηκε 7 μήνες μετά. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ παρά να λάβω υπόψη μου ότι σαφέστατα, η Παραπονούμενη, θα μπορούσε να δράσει ενωρίτερα με δεδομένη την απλότητα της παρούσας. Σημειώνω επί τούτου πως αναμφίβολα, η νομολογία αναγνωρίζει ως ελαφρυντικό παράγοντα την πάροδο μακρού χρονικού διαστήματος από τη διάπραξη του αδικήματος, αφού η χρονική αυτή διάσταση μειώνει ουσιαστικά την ανάγκη για αποτρεπτικότητα της ποινής και τον αναμορφωτικό της ρόλο, ενώ οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου στο διαρρεύσαν διάστημα μπορεί να αλλάξουν ριζικά.[4] Στην προκειμένη, το αντικειμενικό γεγονός της παρέλευσης σχεδόν τεσσάρων ετών από τη διάπραξη του αδικήματος της κατηγορίας 2 και τριών ετών από την διάπραξη του αδικήματος της κατηγορίας 15, περιορισμένη βαρύτητα έχει, αφού δεν έχει καταδειχθεί τι έχει μεταβληθεί σε αυτόν τον διαρρεύσαντα χρόνο. Επομένως δεν θεωρώ πως η πάροδος του πιο πάνω χρόνου μπορεί στην προκειμένη να έχει ιδιαίτερη σημασία.
Εν πάση περιπτώσει ό,τι άλλο οφείλω πάντως να σημειώσω είναι πως σύμφωνα με τη νομολογία, η ύπαρξη καθυστέρησης δεν είναι πάντα αρκετή για να οδηγήσει στην επιβολή μη στερητικής της ελευθερίας ποινής. Έτσι επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης στις υποθέσεις, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας (2010) 2 Α.Α.Δ 22 (καθυστέρηση 4 ετών - η παραδοχή ήταν άμεση), Διεθνές Κέντρο Υγείας Ολιστικής Ιατρικής Βιόραμα Λτδ ν. Καρβελλά, Ποιν. Εφ. 288 και 289/19, ημερ. 12.3.19 (καθυστέρηση 7 και πλέον ετών, με ουσιαστική αλλαγή στις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου), Φελλά ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 8/21, ημερ. 3.6.21 (καθυστέρηση 14 ετών: το αδίκημα διαπράχθηκε το 2007, διαπιστώθηκε το 2014, η δίωξη καταχωρήθηκε το 2016 και η ποινή επιβλήθηκε το 2021), και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 85/20, ημερ. 28.6.21, ECLI:CY:AD:2021:B284, (καθυστέρηση 12 ετών με μεγάλη καθυστέρηση (4 έτη) κατά τη διερεύνηση). Εν προκειμένω θεωρώ πως ακόμα και αν ήθελε διαφανεί πως υπήρξε κάποια καθυστέρηση που θα μπορούσε να ληφθεί υπόψιν, αυτή δεν θα ήταν αρκετή για να διαφοροποιήσει το είδος της ποινής.
Τέλος, ως προς το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη δήλωσε μη παραδοχή στις κατηγορίες σημειώνω πως η επιλογή της αυτή δεν λογίζεται σαφώς ως επιβαρυντικός παράγοντας αφού είχε κάθε δικαίωμα να μην παραδεχθεί τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε, ωστόσο αυτή η μη παραδοχή, της στερεί εκ των πραγμάτων την έκπτωση στην ποινή που διαφορετικά θα δικαιούτο. Ως προς το ότι δε, βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη, σημειώνω πως δεν προσδίδω οποιαδήποτε ουσιαστική βαρύτητα στον παράγοντα αυτό, καθότι είναι αποδεκτό και από τις δύο πλευρές, ότι η εν λόγω ποινική καταδίκη, δεν είναι ασύνδετη με την παρούσα, αφού αφορούσε επίσης επιταγή, η οποία δόθηκε στην Παραπονούμενη, εντός του ίδιου πλέγματος γεγονότων με την παρούσα.
Συνεκτιμώντας, όλα τα πιο πάνω δεδομένα από τη μια και από την άλλη τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος σε συνδυασμό με τις προβλεπόμενες ποινές, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη ότι καμμιά συμμόρφωση έχει επέλθει σε σχέση με τα ποσά για τα οποία εκδόθηκαν οι επίδικες επιταγές καταλήγω ότι αναπόφευκτα, η αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της ποινής φυλάκισης.
Η επιβολή οιασδήποτε άλλης μορφής ποινής θα ήταν υπό τις περιστάσεις επιεικέστερη του ορθού λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ως πιο πάνω έχει προδιαγραφεί.
Συνακόλουθα, και σταθμίζοντας όλους τους σχετικούς παράγοντες που προαναφέρθηκαν, επιβάλλεται στην Κατηγορούμενη, ποινή φυλάκισης 6 μηνών σε κάθε μια από τις κατηγορίες 3-15 και ποινή φυλάκισης 5 μηνών, στην κατηγορία 2.
Οι ποινές να συντρέχουν.
Εξετάζοντας καθηκόντως, με δεδομένο το ύψος της ποινής που έχει επιβληθεί κατά πόσο ενδείκνυται υπό τις περιστάσεις, να αναστείλω την εκτέλεση της ποινής, σημειώνω τα ακόλουθα.
Η βασική νομολογιακή αρχή, όπως εν τέλει έχει αποκρυσταλλωθεί στις υποθέσεις Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ.930 και Αργυρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ.449, είναι ότι στο στάδιο αυτό, επανεξετάζεται κάθε στοιχείο και κάθε παράγοντας ο οποίος δυνατόν να έχει σημασία ως προς την αναστολή. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων, μπορούν ή πρέπει αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί την παροχή μιας δεύτερης ευκαιρίας (βλ. Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας (2010) 2 Α.Α.Δ.22).
Αυτό, συνεπάγεται την εκ νέου θεώρηση των συνθηκών διάπραξης του αδικήματος και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου, καθώς και την απόδοση «διπλής βαρύτητας» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι δυνατόν να επηρεάσουν την απόφαση του Δικαστηρίου για αναστολή ή όχι της ποινής. Εν τέλει το ουσιώδες ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετήσει τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας.
Λαμβάνω υπόψη τη σοβαρότητα του αδικήματος ως πιο πάνω έχει προδιαγραφεί καθώς και το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης αλλά και των ελαφρυντικών παραγόντων που λήφθηκαν υπόψη, προς όφελος της Κατηγορούμενης, έχοντας κατά νου και την υποχρέωση του Δικαστηρίου στο στάδιο αυτό να αποδώσει διπλή βαρύτητα σε όλους τους παράγοντες, με σκοπό να αποφασιστεί κατά πόσον μπορούν να επενεργήσουν ούτως ώστε να ανασταλεί η ποινή και να της δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία και καταλήγω ότι στην προκειμένη περίπτωση, παρά την σοβαρότητα των αδικημάτων ως αυτή έχει προδιαγραφεί πιο πάνω, η πλήρης συμμόρφωση της Κατηγορούμενης και η καταβολή προς την Παραπονούμενη, του οφειλόμενου ποσού, αποτελούν ισχυρούς μετριαστικούς παράγοντες που δικαιολογούν την αναστολή της ποινής φυλάκισης.
Επομένως, η εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που της έχει επιβληθεί αναστέλλεται για περίοδο τριών ετών (3) από σήμερα.
(επεξηγείται στην Κατηγορούμενη η σημασία της αναστολής ποινής φυλάκισης)
Υπ...................................................
Ε. Κ. Μιντή Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
[1] Η προβλεπόμενη ποινή, είναι η ίδια ποινή που προβλέπεται και για το αδίκημα του άρθρου 305Α (1) του Κεφ. 154.
[2] Κάττου κ.α. ν. Αστυνομίας (1991) 2 Α.Α.Δ 498, Antoniades v. Police (1986) 2 C.L.R. 21.
[3] Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 224.
[4] Ως προς τη σημασία της καθυστέρησης βλ., μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη (1993) 2 Α.Α.Δ. 355, 361, Γενικός Εισαγγελέας v. Αρέστη (1996) 2 Α.Α.Δ. 267, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πότση (2000) 2 Α.Α.Δ. 252, 265, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη κ.α. (Αρ. 2) (2001) 2 Α.Α.Δ. 617, Αθανασιάδης ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 701, Βασιλείου ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 104, Αβραάμ ν. Αστυνομίας (2005) 2 Α.Α.Δ. 365, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σενέκκη κ.α. (2012) 2 Α.Α.Δ. 285, και ΣΠΕ Λακατάμιας - Δευτεράς Λτδ ν. Ανδρέου, Ποιν. Έφ. 84/15, ημερ. 3.2.16.
[5] Βλ. μεταξύ άλλων, Ttozios Management Ltd κ.α. ν. Κυριάκου, Ποιν. Εφ. 96/14 κ.α., ημερ. 15.4.16, ΣΠΕ Λακατάμιας - Δευτεράς Λτδ ν. Ανδρέου, Ποιν. Έφ. 84/15, ημερ. 3.2.16, ΣΠΕ Λακατάμιας - Δευτεράς Λτδ ν. Δράκου, Ποιν. Έφ. 129/15, ημερ. 15.11.17
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο