ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
Ενώπιον: Χ. Στρόππου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 4777/2025
ΔΗΜΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ
εναντίον
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΛΑ
Ημερομηνία: 23/01/2026
Εμφανίσεις:
Για Κατηγορούσα Αρχή: κύριος Γρηγορίου Ν.
Για Κατηγορούμενη: Αυτοπροσώπως
Κατηγορούμενη: Παρούσα
A Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
1. Η Κατηγορούμενη, κατηγορείται για το αδίκημα της στάθμευσης μηχανοκίνητου οχήματος σε μικρή απόσταση από την στάση λεωφορείου και/ή σε στάση λεωφορείων, κατά παράβαση των περί Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του Δήμου Λεμεσού του 2000 μέχρι 2006 (Κ.Δ.Π. 260/2000, Κ.Δ.Π. 312/2005 Κ.Δ.Π. 220/2006) και ως τροποποιήθηκαν μέχρι σήμερα, των άρθρων 2,3, 4, 5, 7, 16, 18, 22, 23 και 24 των περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984 μέχρι 2022, άρθρα 58 (10) (α) (γ) και 72, του περί Δήμων Νόμου του 2022 (N. 52 (Ι)/2022) ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, άρθρα 3, 5, 50 (1) (2) (3) (4) (5) (6), 145 (δ) (θ) (ι) και 152 (2) (3) (4) (7) του περί Αύξησης των χρηματικών ποινών Νόμου 166/1987, του περί Εξώδικου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμους του 1997 (Ν. 47 (Ι)/1997) ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, άρθρα 3, 4, 5 (2) (α), 6, 8, 9, 11 και του Πίνακα ΙΙ Αυξ. Αρ. 45 (β) (iv).
2. Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος, η Κατηγορούμενη την 17/10/2024 και περί ώρα 10:15 εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού και ενώ οδηγούσε και/ή είχε τον έλεγχο και/ή την ευθύνη και/ή επέβαινε επί του μηχανοκίνητου οχήματος με αριθμό εγγραφής ΝΗΝ 413 σε δρόμο και συγκεκριμένα επί της οδού Βασιλέως Κωνσταντίνου Ά στην Λεμεσό στάθμευσε τούτο σε απόσταση μικρότερη των 15 μέτρων από στάση Λεωφορείου και/ή επί της στάσης λεωφορείου και αφού της επιδόθηκε η προβλεπόμενη «ειδοποίηση», παρέλειψε να πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο που αναφέρεται στην «ειδοποίηση» και παρήλθαν 45 ημέρες από την ημερομηνία της έκδοσης για την καταχώριση του παρόντος Κατηγορητηρίου.
3. Ακούστηκαν συνολικά δύο μάρτυρες, ήτοι ο Τροχονόμος Παπαχρήστου Δ. από την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής και αφότου κρίθηκε ότι στοιχειοθετείτο εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της Κατηγορούμενης κατέθεσε η Κατηγορούμενη.
Β. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Ο Μ.Κ. 1
4. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε ένα μάρτυρα, τον κύριο Παπαχρήστου Δ. (ΜΚ. 1). Ο MK.1. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του ανάφερε ότι εργάζεται στην τροχονομία του Δήμου Λεμεσού τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια. Ανέφερε ότι στις 17/12/2024 βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία στην τροχονομία από τις 07:00 ως τις 14:30 στα όρια του Δήμου Λεμεσού με την υπηρεσιακή μηχανή. Γύρω στις 10:00 π.μ. δέχθηκε κλήση από τον προϊστάμενο της βάρδιας για παράπονο και καταγγελίες που είχαν υποβληθεί σε σχέση με την οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου για στάθμευση στην στάση Λεωφορείου που βρίσκεται στον συγκεκριμένο δρόμο.
5. Αμέσως μετέβηκε στο σημείο, είδε το σημείο, πήρε τη σφυρίχτρα του, σφύριξε και βγήκε κόσμος από διάφορα καταστήματα που βρίσκονταν στην περιοχή, την καφετέρια, το Κοσμηματοπωλείο και από ένα άλλο κτίριο για τις σταθμεύσεις αυτές. Αποκρίθηκαν ότι δεν ήταν κανενός τα αυτοκίνητα. Ανέμενε στο σημείο πάνω από 20 λεπτά και εξέδωσε με το μηχανάκι το ηλεκτρονικό τα εξώδικα σε δύο οχήματα. Έπειτα έβγαλε φωτογραφία τον χώρο και τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν εκεί. Ανέφερε δε ότι καταγράφεται ηλεκτρονικά η παράβαση και εκτυπώνεται από εκτυπωτικό μηχάνημα που έχουν μαζί τους οι τροχονόμοι και «το χαρτί αυτό μπαίνει μπροστά στον ανεμοθώρακα» και ανέφερε ότι το εξώδικο παραμένει απλήρωτο. Κατέθεσε προς τούτο και σχετικά τεκμήρια. Τέλος ανέφερε ότι ο εν λόγω δρόμος βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού.
6. Κατά τη αντεξέταση ανέφερε ότι δεν κρατούσε «μέτρο για να μετρήσει την απόσταση» από την στάση λεωφορείου. Ανέφερε επίσης ότι το όχημα εντοπίστηκε στο «κούφωμα» που υπάρχει για την στάση των λεωφορείων και δεν κρατούν μέτρο για να μετρούν την απόσταση και ότι το «κουβούκλιο» για την στάση λεωφορείου είναι ακριβώς στην διάβαση των πεζών, οπότε η στάση του λεωφορείου δεν μπορεί εξ’ αντικειμένου να είναι στην διάβαση των πεζών. Γι’ αυτό υπάρχει ειδικός χώρος, το «κούφωμα» για να παρκάρει το λεωφορείο. Η Κατηγορούμενη υπέβαλε ερώτηση στον ΜΚ. 1 κατά πόσο της είχε αναφέρει ότι «μπορεί να έκανε λάθος και δεν μπορεί να το σβήσει» το εξώδικο. Στην σχετική ερώτηση η απάντηση που έδωσε ο ΜΚ. 1 ήταν ότι όταν δεν πληρωθεί το εξώδικο, στις 30 ημέρες δεν υπάρχει προσαύξηση, με τα τότε δεδομένα. Υπάρχουν ακόμα 15 ημέρες που μπαίνει 50% επιβάρυνση και μετά από τις 45 ημέρες εντοπίζεται στο «κομπιούτερ» της υπηρεσίας τις απλήρωτες καταγγελίες, εκτυπώνονται και μεταβαίνει ο λοχίας της υπηρεσίας στην Αστυνομία προκειμένου να εντοπίσουν τα στοιχεία των Οδηγών. Έπειτα τηλεφωνούν σε όσους δεν έχουν πληρώσει, επιβεβαιώνουν τα στοιχεία τους, τους ερωτούν αν επιθυμούν να πληρώσουν αλλιώς η υπόθεση οδηγείται στο Δικαστήριο. Είχε επικοινωνία με την Κατηγορούμενη, η οποία του ανέφερε ότι «κάνει λάθος» και την προέτρεψε να αποστείλει επιστολή στην γραμματεία του Δημαρχείου όπου υπάρχει αρμόδια επιτροπή να κρίνει κατά πόσο υφίσταται κάποιο λάθος και να διαγραφεί το εξώδικο. Είναι οι μόνοι αρμόδιοι και δεν ο ίδιος δεν έχει εξουσία να σβήσει το εξώδικο από μόνος του. Τέλος, η Κατηγορούμενη υπέβαλε εκ νέου στον ΜΚ. 1 ότι όχι μόνο ανέφερε ότι έκανε λάθος στην ίδια, αλλά και στον ίδιο τον Υποδιευθυντή του Σχολείου, κάτι το οποίο αρνήθηκε ο ΜΚ.1.
Η Μαρτυρία της Κατηγορούμενης
7. Στην μαρτυρία της ανέφερε η ΜΥ ότι κατά την επίδικη ημέρα πήγε στο Σχολείο για να κάνει την άσκηση της καθότι είναι φοιτήτρια Παιδαγωγικού. Στάθμευσε στο σημείο αφού έκανε σχετική έρευνα, ρωτώντας την τροχονόμο του Σχολείου. Όταν σχόλασε το μεσημέρι είδε «πρόστιμο» πάνω στο αυτοκίνητο. Διάβασε τον λόγο και πανικοβλήθηκε αφού το σημείο ήταν επιτρεπόμενο, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα στάθμευε στο σημείο. Επικοινώνησε μετά από προσπάθειες με τον τροχονόμο, ο οποίος της ανέφερε ως αιτιολογία για την έκδοση του εξωδίκου ότι ήταν σε κοντινή απόσταση από στάση λεωφορείου. Τότε «τράβηξε βίντεο» επειδή ήθελε να είναι σίγουρη και σε κάθε περίπτωση το αυτοκίνητο της ήταν σε μεγαλύτερη απόσταση από 15 μέτρα που είναι το κουβούκλιο της στάσης λεωφορείου. Παρά το ότι υπήρχαν και άλλα αυτοκίνητα σταθμευμένα στην περιοχή, κανένα άλλο δεν είχε εξώδικο και όπως της ανέφερε ο τροχονόμος, «κύριος Δημήτρης γινόταν πανικός και τον είχε πάρει ο διοικητής του ότι μετέβη στο σημείο αυτό για να δει τι γίνεται».
8. Μίλησε με τον Διευθυντή του Σχολείου και της ανέφερε ότι σταθμεύει στο σημείο τόσα χρόνια και δεν είχε ποτέ κάποιο πρόβλημα. Στο σημείο δεν υπάρχει σήμανση, ούτε ταμπέλα, αλλά ούτε και κάτι που να καταδεικνύει ότι απαγορεύεται η στάθμευση εκεί. Ο κύριος Μάριος, Διευθυντής του Σχολείου μίλησε με τον αρμόδιο και του είπε ότι μπορεί να έκανε λάθος και δεν μπορεί να το σβήσει από την στιγμή που τυπώνεται από το μηχανάκι και η μόνη λύση είναι να «πάνε» Δικαστήριο για να αποφασίσει το Δικαστήριο.
9. Κατά την αντεξέταση της και κατόπιν υποβολής ερωτήσεων, αποτέλεσε θέση της ΜΥ ότι το κουβούκλιο της στάσης λεωφορείου είναι μπροστά από την διάβαση των πεζών και εξ’ όσων γνωρίζει το λεωφορείο σταματά για να παραλάβει τους μαθητές πίσω από την διάβαση των πεζών. Αρνήθηκε ότι η στάση του λεωφορείου βρίσκεται στο έρεισμα του δρόμου όπου είχε σταθμεύσει και επέμεινε ότι η στάση του λεωφορείου βρίσκεται στην διάβαση των πεζών όπου και σταματά το λεωφορείο. Από το κουβούκλιο αυτό, το όχημα της απείχε πέραν των 15 μέτρων.
Γ. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
10. Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου πάντα έχοντας υπόψη όλους εκείνους τους παράγοντες και παραμέτρους που συνιστούν μέτρο κρίσης για την αξιολόγηση ενός μάρτυρα, ως άλλωστε έχει καθιερωθεί από την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. C & A Pelekanos Associates Limited v Πελεκάνου (1999) 1 Α.Α.Δ. 1273, Ομήρου ν. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Α.Δ., Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 83 κ.α.).
11. Ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου, είτε μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη (1995) 2 Α.Α.Δ. 207 και Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva (2002) 1 Α.Α.Δ. 454). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή επουσιώδης ανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (βλ. Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 320). Περαιτέρω, έχω διεξέλθει με προσοχή τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο από έκαστο μάρτυρα.
12. Προτού το Δικαστήριο ασχοληθεί με την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, θεωρώ ορθό και σκόπιμο να επισημάνω ότι τα πιο κάτω, μέσα από την ακροαματική διαδικασία, παρέμειναν αναντίλεκτα και αδιαμφισβήτητα γεγονότα με αποτέλεσμα, έχοντας επιπλέον υπόψη την αρχή ότι δεν αναμένεται από την Κατηγορούσα Αρχή να αποδεικνύει γεγονότα που δεν αμφισβητήθηκαν (βλ. Νίκη Ηλία ν. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 454), να καθίστανται ευρήματα του Δικαστηρίου τα ακόλουθα:
(i) Η Κατηγορούμενη στις 17/10/2024 και περί ώρα 10:15 είχε σταθμευμένο το όχημα που οδηγούσε με αριθμούς εγγραφής ΝΗΝ 413 στην Οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου Ά στην Λεμεσό, η οποία εμπίπτει στα όρια του Δήμου Λεμεσού∙
(ii) Στην περιοχή που στάθμευσε το όχημα η Κατηγορούμενη υπήρχε κουβούκλιο, το οποίο χρησιμοποιείται για τα λεωφορεία και μπροστά από το οποίο υπήρχε μια διάβαση πεζών∙
(iii) Πριν την διάβαση πεζών και το κουβούκλιο υπήρχε ένα έρεισμα όπου εντοπίστηκε σταθμευμένο το όχημα που οδηγούσε η Κατηγορούμενη∙
(iv) Κατά την επίδικη ημερομηνία ο Μ.Κ. 1 εξέδωσε και επέδωσε ειδοποίηση η οποία δεν πληρώθηκε.
13. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι ο Δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής κατά το στάδιο της αντεξέταση έθεσε στην Κατηγορούμενη ότι το έρεισμα στον δρόμο ήταν επί της ουσίας η στάση του λεωφορείου. Παρ’ όλα αυτά μέσα από την μαρτυρία του Μ.Κ1 και της ΜΥ προκύπτει ως παραδεκτό γεγονός ότι η στάση του λεωφορείου ήταν το κουβούκλιο που εντοπιζόταν επί της διάβασης πεζών.
Αξιολόγηση ΜΚ.1
14. Ο Μ.Κ. 1 έκανε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο, δεν περιέπεσε σε καμία αντίφαση και έδιδε την εντύπωση ότι ήρθε στο Δικαστήριο να πει την αλήθεια. Ο Μ.Κ. ήταν ιδιαίτερα κατατοπιστικός ως προς τον τρόπο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα κατά την επίδικη ημερομηνία. Ενδεικτικό του ότι δεν προσήλθε για να βοηθήσει την κατηγορούσα αρχή είναι ότι σε σχετική ερώτηση του κατά πόσο το όχημα της Κατηγορούμενης ήταν σταθμευμένο 15 μέτρα από την στάση αυτός ανέφερε ότι δεν «κρατούσε μέτρο για να το μετρήσει». Κατά την μαρτυρία του μάλιστα δεν αμφισβήτησε ότι η στάση του Λεωφορείου βρίσκεται επί της διάβασης πεζών. Εξάλλου, κατά την μαρτυρία του κατατέθηκε και σχετικό τεκμήριο στο οποίο αναγραφόταν ότι η Κατηγορούμενη στάθμευσε σε μικρή απόσταση από στάση λεωφορείου. Η θέση του σε σχέση με την στάση λεωφορείου ήταν ότι το έρεισμα χρησιμοποιείται λογικά για να σταθμεύουν τα λεωφορεία αφού δεν είναι δυνατό να σταθμεύουν πάνω στην διάβαση πεζών. Σε κανένα σημείο δεν ισχυρίστηκε ότι η στάση του λεωφορείου ήταν στο έρεισμα του δρόμου. Αντίθετα, αποτέλεσε θέση του ότι το έρεισμα ήταν για να σταθμεύουν τα λεωφορεία.
15. Η ΜΥ επίσης μου έκανε θετική εντύπωση και η μαρτυρία της ήταν συγκεκριμένη και σε κανένα σημείο δεν διαφάνηκε ότι προσπάθησε να αποκρύψει την αλήθεια ή να παραποιήσει τα γεγονότα. Αντίθετα, αποτέλεσε εξ’ αρχής θέση της ότι η στάση λεωφορείου ήταν επί της διάβασης πεζών, όπου και εντοπίζεται το κουβούκλιο και δεν αρνήθηκε ότι στάθμευσε στο έρεισμα του δρόμου. Αμφισβήτησε όμως ότι το έρεισμα χρησιμοποιείτο για να σταθμεύουν τα λεωφορεία αφού δεν υπήρχε οποιαδήποτε πινακίδα που να απαγορεύει την στάθμευση, αλλά σε κάθε περίπτωση το όχημα της ήταν σταθμευμένο σε απόσταση μεγαλύτερη των 15 μέτρων.
Ευρήματα του Δικαστηρίου
16. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και πέραν των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων και μέσα από την μαρτυρία που προσκομίστηκε προκύπτει ότι στο έρεισμα όπου ήταν σταθμευμένο το όχημα της Κατηγορούμενης δεν υπήρχε η οποιαδήποτε ένδειξη ότι απαγορευόταν η στάθμευση αλλά ούτε ότι ήταν η στάση των λεωφορείων στο σημείο αυτό. Αυτό το οποίο προέκυψε και ουδόλως αμφισβητήθηκε με την προσκόμιση μαρτυρίας από την άλλη πλευρά, ήταν ότι η στάση των Λεωφορείων ήταν εκεί και όπου ήταν η διάβαση των πεζών, ήτοι στο κουβούκλιο.
Δ. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ
17. Στις Ποινικές Υποθέσεις η Κατηγορούσα Αρχή έχει το βάρος να αποδείξει την κατηγορία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κανόνας αυτός βασίζεται στο τεκμήριο της αθωότητας που κατοχυρώνεται με το Άρθρο 12 (4) του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα πρέπει η Κατηγορούσα αρχή να αποδείξει σωρευτικά όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας με αποδεκτή μαρτυρία. Δηλαδή, θα πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου (2002) 2. Α.Α.Δ. 71, Λοϊζου ν. Αστυνομίας (1989) 2 Α.Α.Δ.363 και Σωτηριάδης v. Αστυνομίας (1991) 2. Α.Α.Δ. 482). Εναπόκειται, επίσης, στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής ν. Αστυνομίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 401). Περαιτέρω, στην Χαραλάμπους κ.α. ν. Δημοκρατίας (1985) 2 C.L.R. 97, αναφέρθηκε, ότι εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου ως προς την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε το Δικαστήριο οφείλει να απαλλάξει τον Κατηγορούμενο.
Ε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
18. Η επίδικη κατηγορία, ως αναφέρεται ανωτέρω, αφορά το αδίκημα της στάθμευσης μηχανοκίνητου οχήματος σε στάση λεωφορείου ή/και πλησίον στάσης λεωφορείου. Σύμφωνα με το άρθρο 16 (1) (κβ) των περί Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του Δήμου Λεμεσού του 2000 μέχρι 2006 (Κ.Δ.Π. 260/2000, Κ.Δ.Π. 312/2005 Κ.Δ.Π. 220/2006):
«Κάθε πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο έχει υποχρέωση […] (κβ) […] πρέπει να μη σταματά το όχημα σε απόσταση 10 μέτρων από γωνία ή οδοδείκτη ή σε απόσταση 45 μέτρων από σηματοδότη ή 15 μέτρων από καθορισμένη διάβαση πεζών ή από στάση λεωφορείου ή σε δρόμο σημειούμενο με κίτρινη γραμμή κατά μήκος του».
19. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο άρθρο 23 των ως άνω Κανονισμών «Οποιοδήποτε πρόσωπο παραβαίνει οποιαδήποτε από τις διατάξεις των παρόντων Κανονισμών εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στους παρόντες κανονισμούς, διαπράττει αδίκημα και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση που δε θα υπερβαίνει τους έξι μήνες ή σε πρόστιμο που δε θα υπερβαίνει τις τετρακόσιες πενήντα λίρες ή και στις δύο ποινές».
20. Το άρθρο 5 (1) (α) καθορίζει ότι το Συμβούλιο μπορεί να απαγορεύει ή να περιορίζει την στάση ή στάθμευση μηχανοκίνητων οχημάτων σε οποιοδήποτε χώρο ή σε οποιοδήποτε δρόμο. Στην παράγραφο (2) του ως άνω άρθρου καθορίζεται ότι «το Συμβούλιο θα τοποθετεί επαρκή σήματα τροχαίας οπουδήποτε απαγορεύεται ή περιορίζεται η στάση ή στάθμευση μηχανοκίνητων οχημάτων τα οποία θα δείχνουν ότι η στάση ή στάθμευση απαγορεύεται ή περιορίζεται και μετά την τοποθέτηση σημάτων τροχαίας και τηρουμένων των διατάξεων των παρόντων Κανονισμών, κανένα όχημα δε θα σταματά ή σταθμεύει κατά παράβαση των σημάτων αυτών.»
21. Στην παρούσα αλληλουχία σχετικά καθίστανται τα όσα καταγράφονται στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Αχιλλέα Η. Δημητρίου (2003) 2 ΑΑΔ 45 και στην Λάρης Βραχίμης ν. Αστυνομίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 527 αναφορικά με την σημασία της ειδοποίησης που εξέδωσε και επέδωσε ο ΜΚ.1. Σκοπός της εξώδικης ρύθμισης είναι η προσφορά ευκαιρίας στον αδικοπραγούντα να απαλλαχθεί από οποιαδήποτε ενοχή για το αδίκημα δια της πληρωμής εξώδικου προστίμου. Από την στιγμή που ένας αδικοπραγών δεν επωφεληθεί της ευκαιρίας που του προσφέρεται από την εξώδικη ρύθμιση τότε το ποσό του εξώδικου προστίμου δεν μπορεί να διαδραματίσει οποιοδήποτε ρόλο και δεν λαμβάνεται υπόψη.
22. Με βάση τους προαναφερθείς Κανονισμούς προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: (α) Πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο του μηχανοκίνητου οχήματος, (β) σταματά το όχημα σε απόσταση 15 μέτρων από καθορισμένη διάβαση πεζών ή από στάση λεωφορείου.
23. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία που συναποτελούν το επίδικο αδίκημα, ως αυτά καταγράφονται πιο πάνω. Από τα όσα κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ως παραδεκτό γεγονός ότι η Κατηγορούμενη κατά την επίδικη ημερομηνία και ώρα κατείχε και στάθμευσε το όχημα της στο έρεισμα που υπήρχε έξω από την Σχολική μονάδα στην οποία μετέβη για να πραγματοποιήσει την πρακτική άσκηση της. Όπως σημειώθηκε ήδη, στην βάση της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, η στάση του Λεωφορείου βρισκόταν όχι στο έρεισμα του δρόμου αλλά στην διάβαση πεζών, όπου εντοπιζόταν το κουβούκλιο.
24. Σε κανένα σημείου δεν προσκομίστηκε μαρτυρία και δεν αναφέρθηκε και ούτε καταδείχθηκε η απόσταση που απείχε το έρεισμα και το όχημα της Κατηγορούμενης από την στάση λεωφορείου. Ο Μ.Κ.1 όντας ειλικρινής προς τούτο σημείωσε ότι δεν «είχε μετρήσει» την απόσταση. Αποτέλεσε επίσης θέση της Κατηγορούμενης ότι στο σημείο όπου είχε σταθμεύσει δεν υπήρχε το οποιοδήποτε σήμα που να απαγορεύει την στάθμευση του οχήματος στο εν λόγω σημείο και ότι η απόσταση ήταν μεγαλύτερη των 15 μέτρων που προβλέπει η πιο πάνω νομοθεσία.
25. Στην βάση των όσων έχουν τεθεί πιο πάνω δεν έχει αποδειχτεί το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ήτοι κατά πόσο η Κατηγορούμενη σταμάτησε το όχημα της σε «απόσταση 15 μέτρων από καθορισμένη διάβαση πεζών ή από στάση λεωφορείου».
ΣΤ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
26. Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω, η Κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται της Κατηγορίας υπ’ αριθμό 1 που αντιμετωπίζει με βάση το Κατηγορητήριο.
27. Ενόψει του ότι η Κατηγορούμενη εμφανίζεται αυτοπροσώπως, δεν επιδικάζονται έξοδα.
(Υπ.)……………………...
Χ. Στρόππος, Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο