ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κουνίδου-Κυριακίδου, Π.Ε.Δ.
Χρ. Χατζηευτυχίου, Α.Ε.Δ.
Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 10729/2025
Δημοκρατία
ν.
Α. Β.
Κατηγορούμενος
- - - - - - - - - - - - - -
Ημερομηνία: 5 Ιουνίου 2026
Για τη Δημοκρατία: κ. Π. Βαρνάβας (για να ακούσει απόφαση ο κ. Α. Αριστείδης)
Για τον Κατηγορούμενο: κ. Λ. Νεοφύτου (για να ακούσει απόφαση ο κ. Ν. Καφαντάρης)
Κατηγορούμενος παρών
Π Ο Ι Ν Η
Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 39 ετών, κρίθηκε ένοχος, μετά από δική του παραδοχή, σε κατηγορίες που αφορούν σε ναρκωτικές ουσίες τάξεως Β’.
Συγκεκριμένα, παραδέχθηκε ότι στις 16.10.24 κατείχε παράνομα 9 κιλά και 797,20 γραμμάρια φυτού κάνναβης, από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη (2η κατηγορία) και ότι τα κατείχε με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα (3η κατηγορία). Παραδέχθηκε, επίσης, ότι στις 15.10.24 κάπνισε φυτό κάνναβης, από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη (4η κατηγορία).
Η 1η κατηγορία διακόπηκε από την Κατηγορούσα Αρχή.
Τα γεγονότα, ως αυτά έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί:
«1. Στις 15/10/2024 λήφθηκε πληροφορία, σύμφωνα με την οποία ο Κατηγορούμενος, το πρωί της 16/10/2024, θα παραλάμβανε από κάποιο σημείο έξω από το χωρίο Τραχώνι, μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών ουσιών, δηλαδή κάνναβης.
2. Κατόπιν τούτου τις πρωινές ώρες, στις 16/10/2024 μέλη της Υ.ΚΑ.Ν μετέβηκαν στο χωριό Τραχώνι για διερεύνηση της πληροφορίας. Την ίδια μέρα και ώρα 06:25 ο Κατηγορούμενος εντοπίστηκε να οδηγά στο Τραχώνι με ανατολική κατεύθυνση, το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής [ ], και τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση.
3. Κατά την παρακολούθηση ο Κατηγορούμενος θεάθηκε να μεταβαίνει σε ερημική περιοχή ανατολικά του Τραχωνιού όπου τα μέλη της Υ.ΚΑ.Ν έχασαν οπτική επαφή. Μετά από πάροδο 1-2 λεπτών ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε εκ νέου να επιστρέφει από τον ίδιο δρόμο Λεμεσού με αντίθετη κατεύθυνση.
4. Αφού οι κινήσεις του Κατηγορούμενου θεωρήθηκαν ύποπτες, μέλη της ΥΚΑΝ προσπάθησαν να ανακόψουν και ελέγξουν το όχημα που οδηγούσε, τοποθετώντας υπηρεσιακούς φάρους στα οχήματα τους.
5. Ο Κατηγορούμενος μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία της Αστυνομίας στο μέρος και στην προσπάθεια του να διαφύγει του ελέγχου ανέπτυξε ταχύτητα και συγκρούστηκε διαδοχικά σε δύο υπηρεσιακά οχήματα που οδηγούσαν μέλη της ΥΚΑΝ τα οποία υπέστηκαν σοβαρές ζημιές.
6. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος καταδιώχθηκε από τα μέλη της ΥΚΑΝ, ενώ ο κατηγορούμενος κατευθύνθηκε προς το Τραχώνι οδηγώντας με μεγάλη ταχύτητα. Σε κάποια στιγμή και ενώ ο Κατηγορούμενος βρισκόταν σε χωματόδρομο στο Τραχώνι, σε περιοχή των Βρετανικών Βάσεων άνοιξε την πόρτα του οδηγού και να (sic) πέταξε έξω μία μεγάλη πράσινη σακούλα σκουπιδιών και στη συνέχεια αναχώρησε από το μέρος καταφέρνοντας παρά την καταδίωξη να διαφύγει προς άγνωστη κατεύθυνση.
7. Μετά τα πιο πάνω ενημερώθηκε η Αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων όπου μέλη της, επισκέφθηκαν το μέρος και διαπιστώθηκε ότι εντός της πράσινης σακούλας υπήρχαν 10 νάιλον συσκευασίες που περιείχαν, ως διαπιστώθηκε κατόπιν εξετάσεων του κρατικού χημείου, κάνναβη βάρους 9 κιλών και 797,20 γρ. Μέλη της ΥΚΑΝ Λεμεσού ακολούθως παρέλαβαν στις 17/10/2024 την ως άνω ποσότητα ναρκωτικών.
8. Την 10/03/2025, ο Κατηγορούμενος παραδόθηκε στην Αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων Ακρωτηρίου συνοδεία του Δικηγόρου του και την 11/03/2025 έγιναν ενέργειες από πλευράς Δημοκρατίας με σκοπό την παράδοση του 1ου Κατηγορούμενου στις Κυπριακές Αρχές για συνέχιση του ανακριτικού έργου από την Αστυνομία και εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης στη Δημοκρατία.
9. Την 24/07/2025 και ώρα 12:35 μέλη της Αστυνομίας των Βρετανικών Βάσεων παρέδωσαν τον 1ο Κατηγορούμενο σε μέλη της ΥΚΑΝ Λεμεσού όπου την ίδια ημέρα και ώρα 1235 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει Δικαστικού Εντάλματος Σύλληψης αφού προηγουμένως του επεστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «Προτιμώ να μείνω σιωπηλός». Την ίδια ημέρα και ώρα 13:10 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού του επιδόθηκαν γραπτώς τα δικαιώματα του τα οποία και υπέγραψε.
10. Εν συνεχεία και μεταξύ των ωρών 14:30-15:40 λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο αφού προηγουμένως του επεστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Κατά την ανακριτική του κατάθεση ο Κατηγορούμενος υιοθέτησε το περιεχόμενο δήλωσης που έδωσε στην Αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων στην οποία παραδέχθηκε την διάπραξη των αδικημάτων της Παράνομης Κατοχής ΕΦΤ Β’, της Παράνομης Χρήσης ΕΦΤ Β’ ως επίσης και το αδίκημα της Παράνομης Κατοχής ΕΦΤ Β’ με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι άλλο πρόσωπο προμήθευσε τον ίδιο με τα ναρκωτικά της υπόθεσης για να τα προμηθεύσει σε κάποιο άλλο πρόσωπο, ενώ παραδέχθηκε ότι στις 15/10/2024 προέβη σε χρήση κάνναβης.
11. Από το σύνολο της διερεύνησης προέκυψε πως ο κατηγορούμενος στις 16/10/2024 κατείχε την ποσότητα των 9 κιλών και 797,20 γραμμαρίων κάνναβης με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα πρόσωπα, ενώ στις 15/10/2024 κάπνισε φυτό κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί ρητίνη.
12. O κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Τα τεκμήρια της υπόθεσης να παραμείνουν στη κατοχή της αστυνομίας εν όψει της αναζήτησης και άλλων ατόμων που σχετίζονται στη διάπραξη των αδικημάτων.»
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή του, γραπτή και προφορική, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, τον εθισμό του στις ναρκωτικές ουσίες και τον ρόλο του στη διάπραξη των αδικημάτων.
Ως προς τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, κρίνουμε σκόπιμο να μεταφέρουμε αυτούσια τα όσα ο κ. Νεοφύτου ανέφερε στην αγόρευσή του:
«Ο κατηγορούμενος, ως ο ίδιος εξηγεί στη θεληματική του κατάθεση, γνώρισε τον προμηθευτή του λόγω της εξάρτησης που κατά τον επίδικο χρόνο τον διακατείχε. Ο κατηγορούμενος τον πλησίασε για πρώτη φορά σε ανοικτό χώρο στάθμευσης συγκεκριμένου μαγαζιού, όπως εξηγεί στη θεληματική του κατάθεση, εξαιτίας της μυρωδιάς κάνναβης η οποία αναδυόταν από το μέρος του εν λόγω προσώπου. Αυτή ήταν η πρόφαση ώστε ο κατηγορούμενος να πλησιάσει και να ρωτήσει εάν μπορούσε να κάνει χρήση κάνναβης μαζί του. Έκτοτε ανέπτυξαν επαφή.
Ο συνδυασμός των συνθηκών του κατηγορούμενου, δηλαδή οι οικονομικές δυσκολίες, η ανάγκη εξασφάλισης της δόσης του όντας καθημερινός χρήστης ναρκωτικών από νεαρή ηλικία σε συνδυασμό με τις εξασφαλίσεις που έλαβε από τον προμηθευτή του ο οποίος παρουσιάστηκε στον κατηγορούμενο ως άτομο που είχε τη δυνατότητα να λαμβάνει πληροφορίες για να εγγυηθεί την ασφάλεια για τη μεταφορά της επίδικης ποσότητας, λόγω της θέσης εργασίας του ως στρατιώτης στις Βρετανικές Βάσεις, τον έπεισε να αναλάβει την μεταφορά της επίδικης ποσότητας ναρκωτικών για το πενιχρό αντάλλαγμα των Ευρώ 200 […].»
Αρχικά λαμβάνουμε υπόψη μας την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου. Η παραδοχή του συνοδεύτηκε από έκφραση μεταμέλειας, η οποία ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους (2010) 2 Α.Α.Δ. 288, 296 και Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 458, 463). Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή, η οποία επαναλήφθηκε πρόσφατα στην Κεσίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 4/2025, ημερ. 8.10.2025, ότι «η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή, με συνέπεια την εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου». Στη Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 127/19, ημερ. 10.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:B88, λέχθηκε ότι «η παραδοχή ενός κατηγορούμενου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως στοιχείο μεταμέλειας…».
Αναφέρουμε από τώρα πως χωρίς την παραδοχή του κατηγορούμενου τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν στενά. Από την άλλη, χωρίς να παραγνωρίζουμε τις ενδεχόμενες υπερασπίσεις που θα μπορούσε να προβάλει ο κατηγορούμενος σε περίπτωση μη παραδοχής στις κατηγορίες, ως ήταν και η εισήγηση του συνηγόρου του, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ουσιαστικά ο κατηγορούμενος, στο πλαίσιο καταδίωξής του από μέλη της ΥΚΑΝ, εντοπίστηκε να ρίχνει έξω από το όχημά του μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών (Inloo ν. Αστυνομίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 441) και στη συνέχεια αναχώρησε από το μέρος, καταφέρνοντας παρά την καταδίωξη να διαφύγει προς άγνωστη κατεύθυνση.
Ο κατηγορούμενος, πέντε μήνες αργότερα, παραδόθηκε οικειοθελώς στις αρχές των Βρετανικών Βάσεων, συνεργάστηκε με την αστυνομία και παραδέχθηκε σε κατάθεσή του ότι κατείχε τα ναρκωτικά με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα, καθώς και ότι προέβη σε χρήση κάνναβης, αναφερόμενος στα γεγονότα της υπόθεσης. Κατονόμασε, ακόμη, και περιέγραψε λεπτομερώς το πρόσωπο που του έδινε εντολές, καθώς και τα μέρη όπου συχνάζει ώστε να βοηθήσει στον εντοπισμό του. Όπως αναφέρθηκε στην Mbakoup ν. Δημοκρατίας (2015) 2 Α.Α.Δ. 119: «Η έμπρακτη συνεργασία με την Αστυνομία θεωρείται άλλωστε πάντοτε από τη νομολογία ως μετριαστικός παράγων και αυτό πρέπει να είναι στη γνώση των κατηγορουμένων προσώπων». Συνεπώς, λαμβάνουμε υπόψη μας την πιο πάνω στάση του κατηγορούμενου, η οποία φανερώνει ειλικρινή πρόθεση εκ μέρους του για συνεργασία με την αστυνομία και δεικνύει την έμπρακτη μεταμέλειά του.
Λαμβάνουμε, ακόμη, υπόψη μας για σκοπούς μετριασμού της ποινής το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, το οποίο αποτελεί ένδειξη για την πρότερη στάση του προς τους νόμους και δικαιούται να προσβλέπει στην επιείκεια του Δικαστηρίου (Abe v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 211).
Παρά το ότι ο κατηγορούμενος από τη διακίνηση των ναρκωτικών θα λάμβανε το ποσό των €200, ως λέχθηκε ενώπιόν μας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι με αυτή του την ενέργεια θα διοχετευόταν στην αγορά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών ουσιών και ότι είναι μετά από την έγκαιρη παρέμβαση της αστυνομίας που έχει αποφευχθεί η διοχέτευσή τους (Μemic v. Δημοκρατίας (2014) 2(Α) Α.Α.Δ. 276).
Συνεπώς, δεν συνιστά μετριαστικό παράγοντα ότι ο κατηγορούμενος «πείστηκε» από τον προμηθευτή του, ως ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορός του, να μεταφέρει την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών λόγω «των οικονομικών του δυσκολιών, την ανάγκη εξασφάλισης της δόσης του όντας καθημερινός χρήστης ναρκωτικών από νεαρή ηλικία σε συνδυασμό με τις εξασφαλίσεις που έλαβε από τον προμηθευτή του ο οποίος παρουσιάστηκε στον κατηγορούμενο ως άτομο που είχε τη δυνατότητα να λαμβάνει πληροφορίες για να εγγυηθεί την ασφάλεια για τη μεταφορά» των ναρκωτικών. Στη Ζαχαρία v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 116/22, ημερ. 4.4.23, ECLI:CY:AD:2023:B127, όπου ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε να μεταφέρει ναρκωτικά με το όχημά του, λέχθηκε ότι αν τα οικονομικά προβλήματα, σε συνδυασμό με άλλα προβλήματα ευρύτερα ενός κατηγορούμενου, μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παρανομία, αυτό θα ήταν η οριστική κατάρρευση κάθε ηθικής αρχής, αλλά και κάθε αρχής τάξης και δικαίου.
Ομοίως, στην πολύ πρόσφατη Γενικός Εισαγγελέας v. Ελευθερίου, Ποινική Έφεση 263/23, ημερ. 20.5.26, όπου και εκεί ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε να μεταφέρει ναρκωτικά με το όχημά του, τονίστηκε ότι: «Ορθά, επίσης, [το πρωτόδικο Δικαστήριο] ανέφερε ότι ο λόγος για τον οποίο ο κατηγορούμενος κατέφυγε στη διάπραξη των επίδικων σοβαρών αδικημάτων και δη η οικονομική του αδυναμία, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη σοβαρή παράνομη συμπεριφορά που υπέδειξε. Όφειλε, ο εφεσίβλητος να αναζητήσει νόμιμες πηγές εσόδων και όχι να ενδώσει στον πειρασμό και να καταφύγει στην αποκόμιση γρήγορου οικονομικού οφέλους με την εν λόγω παράνομη δράση του».
Ο κατηγορούμενος, με τον τρόπο που ενήργησε, ενέπλεξε τον εαυτό του στην υπόθεση και συνέδραμε με τη δική του συμμετοχή στην προσπάθεια διοχέτευσης ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα. Όταν η αστυνομία επιχείρησε να ανακόψει για έλεγχο το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος, ακολούθησε καταδίωξη στο πλαίσιο της οποίας ο τελευταίος, στην προσπάθειά του να διαφύγει, ανέπτυξε ταχύτητα με αποτέλεσμα να συγκρουστεί διαδοχικά σε δύο υπηρεσιακά οχήματα της ΥΚΑΝ, τα οποία υπέστηκαν σοβαρές ζημιές. Σε κάποια στιγμή, ο κατηγορούμενος άνοιξε την πόρτα του οδηγού και πέταξε έξω από το όχημα μια πράσινη σακούλα, εντός της οποίας υπήρχαν 10 νάιλον συσκευασίες τα οποία περιείχαν τα ναρκωτικά. Συνεπώς, ήταν η έγκαιρη και αποτελεσματική παρέμβαση των μελών της ΥΚΑΝ που απέτρεψε τη διακίνηση εκ μέρους του κατηγορούμενου και διάθεση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών στην κυπριακή κοινωνία (Γενικός Εισαγγελέας v. Σωκράτους, Ποινική Έφεση 67/21, ημερ. 17.3.23), ECLI:CY:AD:2023:B92.
Δεν αγνοούμε ότι ο κατηγορούμενος, κατά τον χρόνο που διέπραξε τα αδικήματα, ήταν εθισμένος σε ναρκωτικές ουσίες και καθημερινός χρήστης, στοιχείο το οποίο αποτελεί μετριαστικό παράγοντα. Τονίζουμε, για άλλη μια φορά, πως δεν είναι τυχαίο που οι έμποροι ναρκωτικών επιλέγουν για την εισαγωγή ή μεταφορά ναρκωτικών συγκεκριμένα άτομα. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στην Ghοli v. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 30, 33:
«Τα δικαστήρια της Κύπρου, όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας: βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.»
Ούτε αγνοούμε ότι «η εγκληματικότητα του προμηθευτή ναρκωτικών και του διαμεσολαβητή για τη διάθεσή τους δεν διαφέρει. Κοινός είναι ο σκοπός και κοινό το αντικείμενο. Σκοπός είναι η μόλυνση της κοινωνίας και αντικείμενο το κέρδος» (Salaryand ν. Αστυνομίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 541). Στην ίδια βάση κινήθηκε και η Valdez κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 144/16 κ.ά., ημερ. 21.2.17, όπου επαναλήφθηκε ότι οι μεταφορείς των ναρκωτικών αποτελούν ένα σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης και διασποράς τους στη χώρα μας. Στην Αναστασιάδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 242/18, ημερ. 31.5.19, ECLI:CY:AD:2019:B205, λέχθηκε πως «ούτε μπορεί να παραγνωριστεί ο ρόλος του εφεσείοντα ως μεταφορέα στην ουσία των ναρκωτικών ουσιών, από την άποψη ότι δέχθηκε να διακινήσει τον Σ. ο οποίος εν γνώσει του μετέφερε ναρκωτικά που είχε στην κατοχή του». Τέλος, θεωρούμε σκόπιμο να παραπέμψουμε και στη Ζωμενής ν. Αστυνομίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 400, 406, όπου, χρόνια πριν, λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Άσχετα με τη διάρκεια της κατοχής των ναρκωτικών από τον εφεσείοντα κυρίαρχο στοιχείο της εγκληματικής του συμπεριφοράς ήταν η διευκόλυνση του κατηγορούμενου 1 στο να αποφύγει της συνέπειες της εγκληματικής δράσης του. Αυτό αποτελεί ένα άκρως επιβαρυντικό παράγοντα.»
Η ανάγκη για επιβολή αυστηρής τιμωρίας στους συνεργούς των εμπόρων ναρκωτικών, στους οποίους συγκαταλέγονται οι διακινητές, επαναλήφθηκε στη Γεωργίου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 15/24, ημερ. 20.5.25:
«Ο Εφεσείων δεν ήταν άβουλο όργανο στα χέρια των εντολέων του αλλά αποδέχτηκε εκουσίως να ενεργήσει ως διακινητής των ναρκωτικών έναντι χρηματικού ανταλλάγματος (βλ. R v. Boakye a.o. [2012] EWCA Crim 833, Valdez κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 144/2016 κ.ά., ημερ. 21.2.2017). Στην Xhaferi v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 207/2021, ημερ. 16.11.2022, ECLI:CY:AD:2022:B453, το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη στις ακόλουθες επισημάνσεις σε σχέση με την ποινολογική μεταχείριση των διακινητών ναρκωτικών:
“Παρότι αυτός ο τρόπος δράσης δεν μετατρέπει κάποιο συνεργό αυτού του είδους σε ιθύνοντα νου και ούτε εξισώνει την ευθύνη μεταξύ τους, εντούτοις δεν καθιστά άνευ σπουδαιότητας και σημασίας τη συνδρομή, συνέργεια, βοήθεια και εκδούλευση την οποία παρέχουν οι ενδιάμεσοι συνεργάτες προς ευόδωση του τελικού στόχου, που είναι η ολοκλήρωση του εγκλήματος, χωρίς τον κίνδυνο σύλληψης του ίδιου του εμπόρου από την Αστυνομία. Στην πραγματικότητα οι συνεργοί αυτού του είδους, εν γνώσει τους και έναντι κάποιας μορφής ανταλλάγματος, συμμετέχουν στα πιο ριψοκίνδυνα στάδια της δραστηριότητας και συνιστούν απαραίτητους κρίκους στην αλυσίδα διακίνησης ναρκωτικών κατά τρόπο που μπορεί να λεχθεί ότι χωρίς την προθυμία τέτοιων ατόμων δεν θα διαπράττετο το αδίκημα ή τουλάχιστον δεν θα καθίστατο τόσο εύκολη η διάπραξη του για τους οργανωτές του”.»
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις οικογενειακές – προσωπικές του περιστάσεις. Σημειώνεται εδώ ότι έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας σε σχέση με την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση, με το περιεχόμενο της οποίας συμφώνησε. Θα το παραθέσουμε σε γενικές γραμμές.
Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 39 ετών. Κατάγεται από τη Λεμεσό. Έχει δύο αδέλφια, 43 και 40 ετών. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν οδηγός λεωφορείου, απεβίωσε το 2019. Η μητέρα του, 65 ετών, είναι συνταξιούχος καθηγήτρια. Ο κατηγορούμενος αποφοίτησε από το Σύστημα Μαθητείας ως υδραυλικός συγκολλητής. Υπηρέτησε για δύο μήνες στην Εθνική Φρουρά. Ακολούθως, εργάστηκε σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. Εργάστηκε για περίοδο 2 – 2,5 ετών ως συντηρητής κλιματιστικών και για κάποιο διάστημα ως μηχανικός. Στη συνέχεια, εκπαιδεύτηκε και εργάστηκε ως δύτης. Σήμερα, αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία οδηγήθηκε λόγω του εθισμού του στις ναρκωτικές ουσίες, επιθυμεί να απαλλαγεί από τον εθισμό του εκδηλώνοντας την πρόθεσή του να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης εντός των Κεντρικών Φυλακών. Το στοιχείο αυτό αποτελεί «σοβαρό μετριαστικό παράγοντα» προς όφελός του (Σωκράτους (ανωτέρω)). Ως υπόδικος εδώ και 7 μήνες, επιδεικνύει καλή διαγωγή και άψογη συνεργασία με το προσωπικό των φυλακών, αλλά και με τους συγκρατούμενούς του, και παρακολουθεί μαθήματα ψυχολογίας μέσω του σχολείου των φυλακών, στοιχεία τα οποία, επίσης, λαμβάνουμε υπόψη μας προς όφελός του (Κιλινκαρίδης v. Δημοκρατίας (2015) 2 Α.Α.Δ. 277).
Στο πλαίσιο εξατομίκευσης της ποινής, λαμβάνουμε υπόψη μας τα πιο πάνω και ό,τι αφορά στις προσωπικές και άλλες συνθήκες του κατηγορούμενου, αφού όπως επανειλημμένα έχει τονιστεί, δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση κατά την επιβολή ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων δεν λαμβάνονται υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στη Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας (2011) 2 Α.Α.Δ. 221, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ο συνήγορος τόνισε ενώπιον του Εφετείου τη θέση του ότι το Κακουργιοδικείο παρά την αναφορά στις προσωπικές και άλλες συνθήκες του εφεσείοντος στην ουσία τις εξουδετέρωσε εφόσον ανέφερε ότι η σημασία των προσωπικών συνθηκών ήταν μειωμένη. Κρίνεται ότι η επιβληθείσα ποινή της 12ετούς φυλάκισης ήταν απόλυτα ισορροπημένη μετά από σφαιρική αντίληψη και εικόνα και των αδικημάτων και των προσωπικών συνθηκών του εφεσείοντος, έχοντας υπόψη πάντοτε και το μέγεθος των ναρκωτικών που βρέθηκαν, ήτοι, 11 κιλά και 538,61 γρ. ποινή δωδεκαετούς φυλάκισης επιβλήθηκε από το Εφετείο για λιγότερη ποσότητα ξηρής φυτικής κάνναβης στην Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 478, μειώνοντας ποινή δεκατεσσάρων χρόνων μετά από παραδοχή με μια προηγούμενη καταδίκη. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε και στη Μαυρικίου ν. Δημοκρατίας (2007) 2 Α.Α.Δ. 359, για λιγότερη ποσότητα της ίδιας ναρκωτικής ουσίας σε έγγαμο άτομο, πατέρα ανήλικου και με λευκό ποινικό μητρώο.
Το Κακουργιοδικείο δεν παρέλειψε και ορθά, να αναφερθεί και στα λεχθέντα στην Victor Abe v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 211, (μείωση ποινής στα 11 και 13 χρόνια για κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 23,805 κιλών κάνναβης) όπου αναφέρθηκε ότι δεν θα πρέπει να δίνεται η εντύπωση κατά την επιβολή της ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου δεν λαμβάνονται ουσιαστικά καθόλου υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Αποτελεί βέβαια πάντοτε ζήτημα βαθμού το πώς το πρωτόδικο Δικαστήριο αντιμετωπίζει και εξισορροπεί τους διάφορους παράγοντες κατά την επιμέτρηση της ποινής. Αναμφίβολα κάθε κατηγορούμενος δικαιούται σε εξατομίκευση της ποινής του, η οποία μπορεί να είναι μικρής ή μεγάλης έκτασης ανάλογα με το είδος του αδικήματος και τα γεγονότα που το περιβάλλουν. Όπως λέχθηκε ήδη το Κακουργιοδικείο έχοντας σφαιρική άποψη για την όλη υπόθεση, επέβαλε το ορθό μέτρο ποινής υπό τις περιστάσεις.»
H απουσία επιβαρυντικών παραγόντων, οι οποίοι απαριθμούνται στο άρθρο 30(4)(α), Ν.29/77, λαμβάνεται υπόψη προς όφελός του. Ωστόσο, δεν παραγνωρίζουμε, ούτε και υποβαθμίζουμε, τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο κατηγορούμενος, έχοντας πάντα κατά νου το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, τα οποία κατείχε με σκοπό την προμήθεια (Φραγκούδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 239/23, ημερ. 11.7.24).
Το αδίκημα κατοχής ελεγχόμενων φαρμάκων τάξεως Β’ με σκοπό την προμήθειά τους σε άλλα πρόσωπα είναι από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, γεγονός που αντανακλάται στην προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, η οποία είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου (άρθρο 6(3), Ν.29/77). Η προβλεπόμενη από τον Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (Γενικός Εισαγγελέας v. Πέτρου (1993) 2 Α.Α.Δ. 9, Souilmi v. Αστυνομίας (1992) 2 Α.Α.Δ. 248). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης v. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 632: «Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή, αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, καθώς και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, αφού η εξατομίκευση της ποινής αποτελεί συνθετικό στοιχείο του παρονομαστή της τιμωρίας (Salaryand (ανωτέρω)).
Στην Mallouk v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Δεν είναι, όμως, μόνο η ποσότητα και το είδος των ναρκωτικών που λαμβάνονται υπόψη, παρόλο τον πρωτεύοντα ρόλο τους, καθότι κάθε υπόθεση διαφέρει ως προς τα επακριβή γεγονότα (Πολυδώρου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/17, ημερ. 31.5.19), ECLI:CY:AD:2019:B202.
Θα πρέπει εδώ να επαναλάβουμε ότι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και, σε τέτοιες περιπτώσεις, το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Η διαπίστωση αυτή επαναλήφθηκε πολύ πρόσφατα από το Εφετείο στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ελευθερίου, Ποινική Έφεση 263/23, ημερ. 20.5.26, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Οι υποθέσεις ναρκωτικών ταλανίζουν εδώ και χρόνια την κυπριακή κοινωνία. Δυστυχώς, παρατηρείται συνεχής έξαρση και αύξησή τους». Χρόνια πριν, στη Σάμπη ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 100, λέχθηκαν τα ακόλουθα για τη μάστιγα των ναρκωτικών:
«Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 359.»
Στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα πρέπει να έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών (Abunazha v. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 551). Η αντιμετώπιση υποθέσεων κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια έχει επισύρει αυστηρές ποινές (Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos (2005) 2 Α.Α.Δ. 297).
Πριν από λίγες μέρες, το Εφετείο επανέλαβε ότι η νομολογία υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις που αφορούν ναρκωτικές ουσίες, τονίζοντας ότι «η ενασχόληση με τα ναρκωτικά, είτε για ιδία χρήση ή κατά μείζονα λόγο με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτους, αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση» (Αντωνίου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 140/23, ημερ. 29.5.26).
Πληθώρα αποφάσεων του Εφετείου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσης που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Εφετείου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν, όμως, τον δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο διότι η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν και με τις ιδιαίτερες συνθήκες του παραβάτη (Μιχαήλ v. Δημοκρατίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 123, Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 1). Η αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (Γρηγορίου ν. Αστυνομίας (1996) 2 Α.Α.Δ. 217).
Ενδεικτικά, σε σχέση με το αδίκημα της 3ης κατηγορίας (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β’ με σκοπό την προμήθεια), παραπέμπουμε στις ακόλουθες αποφάσεις:
Στην πολύ πρόσφατη Γενικός Εισαγγελέας v. Ελευθερίου, Ποινική Έφεση 263/23, ημερ. 20.5.26, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι κατείχε με σκοπό την προμήθεια 12 κιλά και 900 γρ. φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί ρητίνη. Πρωτόδικα λήφθηκαν υπόψη η παραδοχή του κατηγορούμενου, η συνεργασία του με την αστυνομία, το λευκό του ποινικό μητρώο και οι προσωπικές του περιστάσεις. Λήφθηκαν υπόψη, επίσης, το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις φυλακές ήταν υπόδειγμα ευπρέπειας, σοβαρότητας, καθώς και ότι είχε άψογη συνεργασία με το προσωπικό των φυλακών και με τους συγκατηγορούμενούς του. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών. Κατ’ έφεση, η ποινή αυξήθηκε σε 12 έτη.
Στη Σωκράτους (ανωτέρω), ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι κατείχε με σκοπό την προμήθεια 10 κιλά και 159,7 γρ. ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Πρωτόδικα, αφού λήφθηκαν υπόψη το νεαρό της ηλικίας του (21 ετών), οι προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, η συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές, η άμεση παραδοχή του και απολογία του ενώπιον του Δικαστηρίου, καθώς και η πρόθεση και προσπάθειά του να απεξαρτηθεί από τις ναρκωτικές ουσίες με την ένταξή του στο πρόγραμμα ΔΑΝΑΗ στις φυλακές, ως έκφραση έμπρακτης μεταμέλειας από μέρους του, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Η ποινή αυξήθηκε κατ’ έφεση σε 10 έτη.
Στην Πολυδώρου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/17, ημερ. 31.5.19, ECLI:CY:AD:2019:B202, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, μετά από ακροαματική διαδικασία, για τα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 12 κιλών και 944 γρ. κάνναβης. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν βάσει καλά οργανωμένου σχεδίου, στο οποίο ο κατηγορούμενος είχε διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών. Η ποινή επικυρώθηκε κατ’ έφεση.
Στην Παύλου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 44/16, ημερ. 4.4.19, ECLI:CY:AD:2019:B130, ο κατηγορούμενος, ηλικίας 23 ετών, παραδέχθηκε ότι κατείχε 11 κιλά και 454,9473 γρ. κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών. Λήφθηκαν υπόψη, μεταξύ άλλων, η ηλικία του, το λευκό του ποινικό μητρώο, οι προσωπικές του περιστάσεις, ότι δεν ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης και η εμπλοκή του περιοριζόταν στη μεταφορά του φορτίου, ρόλος μικρότερης σημασίας που δεν έπαυε, όμως, να αποτελεί αναγκαίο κρίκο στην αλυσίδα των ναρκωτικών και ότι παραδέχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και στην αστυνομία (είχε συλληφθεί επ’ αυτοφώρω). Η έφεση του κατηγορούμενου ότι η ποινή ήταν έκδηλα υπερβολική απορρίφθηκε.
Στην Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας (2014) 2(Α) Α.Α.Δ. 392, ο κατηγορούμενος, ηλικίας 26 ετών, παραδέχθηκε ότι κατείχε με σκοπό την προμήθεια 2 κιλά και 818.77 γρ. φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Πρωτοδίκως, αφού λήφθηκαν υπόψη η παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο και τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών. Η ποινή επικυρώθηκε κατ’ έφεση.
Στη Χρυσάνθου (ανωτέρω), ο κατηγορούμενος, ηλικίας 22 ετών, κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία σε κατηγορίες εισαγωγής ναρκωτικών 11 κιλών και 538,61 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης και κατοχής της ίδιας ποσότητας με σκοπό την προμήθεια. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν στη βάση ενός οργανωμένου σχεδίου, η εκτέλεση του οποίου έγινε και στο εξωτερικό με καίριο το ρόλο του κατηγορούμενου. Πρωτοδίκως, αφού λήφθηκε υπόψη το νεαρό της ηλικίας του, το λευκό του ποινικό μητρώο, η μεταμέλεια και οι προσωπικές του περιστάσεις, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών. Η ποινή επικυρώθηκε κατ’ έφεση.
Στην Κυριάκου v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 96, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε κατηγορίες που αφορούσαν κατοχή φαρμάκων τάξεως Α’ και Β’ με σκοπό την προμήθεια. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα:
«Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.»
Στην Abe v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 211, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία σε κατηγορίες που αφορούσαν σε εισαγωγή 23.805 κιλών κάνναβης και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια. Του επιβλήθηκε 15ετής ποινή φυλάκισης. Στη σελίδα 223 της απόφασης διαβάζουμε τα ακόλουθα:
«Έχει κατ’ επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη νομολογία ότι πρέπει να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών, ιδιαίτερα όταν αυτές σχετίζονται με την εισαγωγή και πρόθεση προμήθειας σε τρίτα πρόσωπα. Όπως αναφέρθηκε στη Γενικός Εισαγγελέας v. Sak (2005) 2 ΑΑΔ 377, η επιβολή αυστηρών ποινών επιβάλλεται σε συνάρτηση με το είδος, την ποσότητα και το σκοπό κατοχής των ναρκωτικών. Οκταετής φυλάκιση είχε επικυρωθεί στην Soleimani v. Αστυνομίας (2006) 2 ΑΑΔ 276, σε παραδοχή για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης σε 26χρονο αλλοδαπό, ο οποίος είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο, αναλαμβάνοντας όμως στο μεταξύ εγκληματική δραστηριότητα. Πρόσφατα, στη Μαυρικίου v. Αστυνομίας (2007) 2 ΑΑΔ 359, επικυρώθηκε 12ετής φυλάκιση σε 33χρονο έγγαμο και πατέρα ενός παιδιού με λευκό ποινικό μητρώο για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 6341.3376 γρ. κάνναβης, ενώ στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας (2007) 2 ΑΑΔ 484, επικυρώθηκε 16ετής ποινή φυλάκισης σε 43χρονο λευκού ποινικού μητρώου για κατοχή σχεδόν 24 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, παρόλο που κρίθηκε αυστηρή.»
(Να σημειωθεί ότι η υπόθεση Μαυρικίου ήταν μη παραδοχή).
Το Εφετείο αποφάσισε να μειώσει την 15ετή ποινή φυλάκισης με το σκεπτικό ότι το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και οι προσωπικές συνθήκες του θα μπορούσαν να «βαρύνουν περισσότερο στη σκέψη του Κακουργιοδικείου επιβάλλοντας ελαφρώς χαμηλότερη ποινή που θα λογιζόταν ως δικαιότερο μέτρο στην ολότητα των περιστάσεων της υπόθεσης». Μείωσε την ποινή σε 13 χρόνια για το αδίκημα της κατοχής των ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια. Σε σχέση με το αδίκημα της εισαγωγής των ναρκωτικών ήταν η θέση του ότι ο κατηγορούμενος δεν μπορούσε να τύχει ιδιαίτερα αυστηρότερης ποινής έναντι του πρώην συγκατηγορούμενου 1, στον οποίο είχε επιβληθεί 11ετής ποινή φυλάκισης, ο οποίος παρά το πολύ νεαρότερο της ηλικίας του ήταν στην πράξη ο μεταφορέας των ναρκωτικών στην Κύπρο. Ως εκ τούτου, μείωσε και την ποινή για την εισαγωγή σε 11 χρόνια.
Στην Παναγιώτου v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 478, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, μετά από παραδοχή, σε κατηγορία που αφορούσε σε εισαγωγή στο αεροδρόμιο Λάρνακας 6.453,34 κιλών ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, και σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή της ίδιας ποσότητας ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών. Το Εφετείο με αναφορά στην υπόθεση Abe (ανωτέρω), μείωσε την ποινή σε 12 έτη τονίζοντας ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα του κατηγορούμενου θα έπρεπε να είχαν προσμετρήσει στη σκέψη του Κακουργιοδικείου ακόμα περισσότερο.
Στη Χρίστου ν. Δημοκρατίας (2007) 2 Α.Α.Δ. 448, το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την ποινή φυλάκισης 11 ετών για κατοχή σχεδόν 6 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, σε 8 έτη, αφού έλαβε υπόψη τις ασυνήθεις τραγικές προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου (τρία μέλη της οικογένειάς του έπασχαν από πολύ σοβαρές ασθένειες), σε συνδυασμό με την παραδοχή του.
Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης, αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (Προδρόμου ν. Αστυνομίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 98). Η παραδοχή του κατηγορούμενου ενώπιον του Δικαστηρίου και στην αστυνομία, η μεταμέλειά του, το λευκό του ποινικό μητρώο, οι προσωπικές του περιστάσεις και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα, καθώς και όλα τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιόν μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης.
Κρίνουμε, υπό τις περιστάσεις, ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο:
- Στην 3η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 10 ετών.
- Στην 4η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 6 μηνών.
Στη 2η κατηγορία δεν επιβάλλεται ποινή, αφού τα γεγονότα αυτής ουσιαστικά εμπεριέχονται στην 3η κατηγορία, στην οποία έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (Κρυβούς v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 71/23, ημερ. 21.7.23, Γενικός Εισαγγελέας v. Sidhu, Ποινική Έφεση 152/22, ημερ. 1.12.22).
Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν.
Οι ποινές φυλάκισης μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση, ήτοι από τις 24.7.25, ως δηλώθηκε από τις δύο πλευρές σήμερα ενώπιόν μας.
Τα τεκμήρια να παραμείνουν στην ασφαλή φύλαξη της αστυνομίας μέχρι την ολοκλήρωση όλων των αστυνομικών και δικαστικών διαδικασιών.
(Υπ.) ……..….………………….
Κ. Κουνίδου-Κυριακίδου, Π.Ε.Δ.
(Υπ.) ……..….………………….
Χρ. Χατζηευτυχίου, Α.Ε.Δ.
(Υπ.) ……..….………………….
Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο