Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου
Ενώπιον: Σ. Συμεού Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 4971/26
Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου
v.
Μ. Κ.
Ημερομηνία: 21/08/26
Εμφανίσεις:
Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Ε. Μανώλη
Για τον Κατηγορούμενο: κ. Α. Αλεξάνδρου
Κατηγορούμενος: παρών
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ο Κατηγορούμενος στο κατηγορητήριο που έχει καταχωριστεί την 18/08/26 αντιμετωπίζει συνολικά δώδεκα κατηγορίες εκ των οποίων η πρώτη αφορά στο αδίκημα της βίας στην οικογένεια με απειλή κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Ν.119(Ι)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί, του άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 όπως έχει τροποποιηθεί καθώς των σχετικών προνοιών του Νόμου για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας και περί συναφών θεμάτων Ν. 115(Ι)/2021, η δεύτερη και έκτη κατηγορία αφορά στο αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, η τρίτη και η έβδομη κατηγορία στο αδίκημα της παράβασης διατάγματος Κατηγορούμενου κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων Ν.119(Ι)/2000, η τέταρτη και όγδοη κατηγορία στο αδίκημα της καταφρόνησης Δικαστηρίου κατά παράβαση του άρθρου 44(1)(ια) του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όπως έχει τροποποιηθεί, η πέμπτη και η ένατη κατηγορία στο αδίκημα της βίας στην οικογένεια με παρενόχληση θύματος και άλλου προσώπου κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Ν.119(Ι)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί, η δέκατη κατηγορία στο αδίκημα της βίας στην οικογένεια πρόκληση ψυχικής βλάβης σε μέλος της οικογένειας κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Ν.119(Ι)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί, η εντέκατη κατηγορία στο αδίκημα της άσκησης ψυχολογικής βίας κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Ν.115(Ι)/2021 όπως έχει τροποποιηθεί και τέλος η δωδέκατη κατηγορία στο αδίκημα της παρενόχλησης κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Ν.114(Ι)/2021 όπως έχει τροποποιηθεί.
Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των πιο πάνω αδικημάτων, ο Κατηγορούμενος κατηγορείται επί τω ότι, την 14η Αυγούστου του έτους 2026 στην Δρούσεια της Επαρχίας Πάφου προκάλεσε τρόμο ή ανησυχία στην πρώην συμβία του Κ.Κ από την Πάφο απειλώντας την με την φράση « Έννα σε σκοτώσω και θα πάω 30 χρόνια φυλακή αλλά πριν πάω φυλακή ένα κάμω πολλά κακά», ότι επίσης την εξύβρισε σε δημόσιο χώρο με την φράση « τι γυρεύκεις εσύ δαπάνω κόρη σιηλοπουτάνα», ότι επίσης παρέλειψε να υπακούσει στο διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου που εκδόθηκε την 19/05/26 στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης υπ. αρ. 2779/26 σύμφωνα με το οποίο του απαγορευόταν να την παρενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο και αυτός την πλησίασε, ότι με την συμπεριφορά του προκάλεσε σκόπιμη ασέβεια προς την δικαστική διαδικασία, ότι ενόχλησε και εκφόβισε την πρώην συμβία του ενώ ήταν μάρτυρας στην υπόθεση υπ. αρ. 2779/26 και ως εκ τούτου με την συμπεριφορά του ήταν δυνατό να επηρεαστεί η εκδίκαση της πιο πάνω υπόθεσης, ότι επιπλέον την 15η Αυγούστου την εξύβρισε σε άλλο δημόσιο χώρο από την πρώτη φορά που αναφέρθηκε προηγουμένως με την φράση «θα μάθω με ποιον μιλάς πουτάνα» παραλείποντας και πάλι να υπακούσει στο πιο πάνω διάταγμα που είχε εκδοθεί διαπράττοντας και πάλι σκόπιμη ασέβεια προς την δικαστική διαδικασία, ότι επίσης την 15η Αυγούστου την ενόχλησε και την εκφόβισε και ως εκ τούτου με την συμπεριφορά του ήταν ενδεχόμενο να επηρεάσει την εκδίκαση της υπόθεσης υπ. αρ. 2779/28 αφού η πρώην συμβία του είναι μάρτυρας στην πιο πάνω αναφερθείσα υπόθεση, ότι με την συμπεριφορά του και τις πράξεις του προς την πρώην συμβία του, της προκάλεσε ψυχική βλάβη, ότι της άσκησε ψυχολογική βία προκαλώντας της πραγματικό φόβο και τέλος ότι προέβηκε σε συμπεριφορά η οποία προκάλεσε παρενόχληση, ενώ αυτός γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι η εν λόγω συμπεριφορά του προκάλεσε ενόχληση.
Ο Κατηγορούμενος κατά την παρουσία του στο Δικαστήριο την 18/08/26 απάντησε με μη παραδοχή στις εναντίον του κατηγορίες και ως εκ τούτου η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση την 1/9/26 και ώρα 11:00 π.μ.
Μετά από αυτή την εξέλιξη, η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υπέβαλε αίτημα όπως ο Κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την έναρξη της δίκης του. Ειδικότερα το αίτημα κράτησης του Κατηγορουμένου στηρίχθηκε στον κίνδυνο διάπραξης ιδίων ή άλλων αδικημάτων. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής αγορεύοντας προς υποστήριξη του αιτήματος της, κατέθεσε το (Τεκμήριο 1) στο οποίο και περιλαμβάνεται το κατηγορητήριο της ποινικής υπόθεσης 2779/26 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου η οποία αφορά σε κατ’ ισχυρισμό αδικήματα που διαπράχθηκαν εναντίον και πάλι της πρώην συμβίας του Κατηγορούμενου, την 13η Μαΐου του έτους 2026 και αφορούν στο αδίκημα δημόσιας εξύβρισης, την 12η Μαΐου του 2026 στο αδίκημα βίας στην οικογένεια με απειλή σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, επίσης στο αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, καθώς και ότι την 11η Μαΐου του 2026 σε διαφορετική περίπτωση από τις προηγούμενες περιπτώσεις απείλησε και πάλι την πρώην συμβία του, ότι άσκησε ψυχολογική βία, ότι της προκάλεσε ψυχική βλάβη και ότι της προκάλεσε ενόχληση. Σημειώνεται ότι το κατηγορητήριο της συγκεκριμένης εκκρεμούσας υπόθεσης αποτελείται από οκτώ κατηγορίες ενώ επιπλέον σημειώνεται και ότι με βάση το Τεκμήριο 2 που έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο, στα πλαίσια της πιο πάνω υπόθεσης, το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου την 19/05/26 εξέδωσε διάταγμα με βάση το οποίο απαγορευόταν στον Κατηγορούμενο να παρενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο την πρώην συμβία του.
Περαιτέρω σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, εναντίον του Κατηγορούμενου εκκρεμεί στο Δικαστήριο για εκδίκαση και η ποινική υπόθεση υπ. αρ. 5293/25 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στην οποία ο Κατηγορούμενος κατηγορείται ότι την 4η Μαρτίου του έτους 2025 στην Πάφο απείλησε τον Κ. Ι από την Πάφο απειλώντας τον με βία η άλλη παράνομη πράξη δηλαδή του ανέφερε «θα σε σάσω καλά πε του φίλου σου του Χριστοδουλίδη να σε πάρει στο προεδρικό υπεύθυνο για τα παρκόμετρα τζαι εν να σε έβρω έξω τζαι ένα σε σάσω καλά», ενώ επίσης εκκρεμεί προς εκδίκαση και η η ποινική υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου υπ. αρ. 3727/26 η οποία επίσης αφορά στο αδίκημα της απειλής και πιο συγκεκριμένα στο ότι ο Κατηγορούμενος απείλησε τον Α. Κ με την φράση « Α εφίαν οι πουτάνες τώρα να δείς τι ένα κάνω» καθώς και η ποινική υπόθεση υπ. αρ. 6717/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου σύμφωνα με την οποία και πάλι ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει το αδίκημα της απειλής, αφού κατηγορείται επί τω ότι, την 18/02/21 στην Σταυροκκόνου της Επαρχίας Πάφου απείλησε την Α.Κ από την Σταυροκόνου με την φράση «θα σε στείλω να κοιμάσαι στα κιπαρισσούθκια ανάποδα».
Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής με βάση τα πιο πάνω στοιχεία που αφορούν στο ιστορικό του Κατηγορούμενου, υποστήριξε την θέση ότι ο Κατηγορούμενος εάν αφεθεί ελεύθερος ενδέχεται να διαπράξει νέα αδικήματα στο μέλλον αφού καταδεικνύεται η τάση και ροπή του προς το έγκλημα υποστηρίζοντας περαιτέρω και την θέση ότι, εφόσον το διάταγμα που είχε εκδοθεί εναντίον του λίγους μόνο μήνες προηγουμένως δεν στάθηκε ικανό για να τον αποτρέψει από του να αντιμετωπίζει και πάλι την κατ’ ισχυρισμό διάπραξη νέων αδικημάτων εναντίον και πάλι της πρώην συμβίας του, κανένας άλλος όρος πλην της κράτησης του δεν μπορεί να τεθεί ούτως ώστε να εξασφαλισθεί η αποτροπή αυτού του κινδύνου.
Το αίτημα για κράτηση της Κατηγορούσας Αρχής προσέκρουσε στην ένσταση της Υπεράσπισης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου αγορεύοντας υπέδειξε καταρχήν στο Δικαστήριο ότι, η ύπαρξη των δύο εκ των τεσσάρων εκκρεμουσών υποθέσεων που έχουν παρουσιαστεί και αφορούν την κατ’ ισχυρισμό διάπραξη αδικημάτων από τον Κατηγορούμενο ήτοι της ποινικής υπόθεσης υπ.αρ. 6717/22 καθώς και της ποινικής υπόθεσης 3237/26 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου δεν θα πρέπει να ληφθούν από το Δικαστήριο υπόψη και να επιδράσουν στην κρίση του αναφορικά με το ιστορικό του Κατηγορούμενου και την ισχυρή εντύπωση που θα πρέπει να του δημιουργηθεί, ενόψει τόσο του χρόνου που έχει παρέλθει από την κατ’ ισχυρισμό διάπραξη των αδικημάτων, όσο και λόγω της καθυστέρησης στην καταχώρηση τους από την αστυνομία. Περαιτέρω ο ευπαίδευτος συνήγορος της Υπεράσπισης αγορεύοντας προέβαλε την θέση ότι οι κατ’ ισχυρισμό κατηγορίες που έχουν προσαφθεί εναντίον του πελάτη του δεν είναι αυξημένης σοβαρότητας, στοιχείο που και πάλι το Δικαστήριο θα πρέπει να προσμετρήσει και να απορρίψει το αίτημα που έχει υποβληθεί.
Σε ότι αφορά τις δύο πιο πρόσφατες υποθέσεις οι οποίες εκκρεμούν εναντίον του Κατηγορούμενου, δηλαδή την υπόθεση υπ. αρ. 2779/26 και 5293/25 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Υπεράσπισης αγορεύοντας υπέδειξε ότι από μόνες τους ούτε και αυτές δεν είναι ικανές για να οδηγήσουν το Δικαστήριο σε απόφαση διαταγής για κράτηση λόγω του κινδύνου που επικαλείται η Κατηγορούσα Αρχή, ενόψει και πάλι της μη ιδιαίτερης σοβαρότητας των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος εφόσον όπως αγορεύοντας υπέδειξε, από το μαρτυρικό υλικό που βρίσκεται στην κατοχή της Υπεράσπισης φαίνεται ότι και η ίδια η παραπονουμενη ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος ουδέποτε της άσκησε οποιαδήποτε σοβαρής μορφής σωματική βία εναντίον της.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τα ανωτέρω, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο το όλο ιστορικό του Κατηγορουμένου δημιουργεί, ως ήταν και η θέση της εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής, στο Δικαστήριο την ισχυρή εντύπωση ότι αν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος ενδέχεται να διαπράξει νέα αδικήματα στο μέλλον.
Νομική Πτυχή
Το Δικαστήριο εξετάζοντας ένα αίτημα κράτησης Κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του πρέπει να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε Κατηγορούμενος είναι αθώος, εκτός αν τελικά καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο και ότι η κράτηση του αποτελεί ένα σοβαρό περιορισμό της προσωπικής του ελευθερίας, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.α. (2001) 2 Α.Α.Δ. 373 αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι.
Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά εφόσον αποτελεί απόρροια του τεκμηρίου της αθωότητας, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στη δίκη του. Ταυτόχρονα πρέπει να σταθμίζεται με αυτά και το δημόσιο συμφέρον που επιτάσσει την παρουσία των Κατηγορουμένων στο δικαστήριο. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται παραδεκτή, εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης.
Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου εξασκείται με βάση καλά καθιερωμένες νομικές αρχές, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου και είναι:
1. Η πιθανότητα μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο.
2. Η πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων.
3. Η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων.
Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς μπορεί να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης. Δεν είναι λοιπόν απαραίτητη η συνδρομή και των τριών πιο πάνω λόγων για να διαταχθεί τέτοια κράτηση (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 7).
Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν και στην σχετικά πρόσφατη απόφαση του Εφετείου ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. MOHAMMAD SERAQ κ.α Ποιν. Έφεση 269/24 ημερ. 25/01/25 στην οποία και επαναλήφθηκαν και πάλι οι αρχές που είχαν συνοψιστεί και στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 47/24, ημερ. 11.3.2024 και οι οποίες προκύπτουν από τη Νομολογία όσον αφορά στην εξέταση του κινδύνου διάπραξης άλλου αδικήματος όπως αφορά και η υπό κρίση περίπτωση ως εξής :
«(1) Για την κατάληξη σε συμπέρασμα περί ύπαρξης πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα στοιχεία τα οποία τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα.
(2) Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε ροπή προς το έγκλημα ή τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο δύναται να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, βασιζόμενο, μεταξύ άλλων, είτε στο ιστορικό του είτε στον χαρακτήρα του είτε στα περιστατικά της υπόθεσης ή σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της ή και σε διάφορες άλλες περιστάσεις.
(3) Τέτοια πιθανολόγηση δύναται μεταξύ άλλων να στοιχειοθετηθεί: (α) Από το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου ή από εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις ή ποινικές υποθέσεις των οποίων αναμένεται η καταχώριση, νοουμένου ότι αφορούν αδικήματα ίδιας ή παρόμοιας φύσης ή ανάλογης σοβαρότητας, (β) Από το μαρτυρικό υλικό και από τα περιστατικά της υπό εκδίκαση υπόθεσης, κρινόμενα στην όψη τους (όπως έγινε στην υπόθεση Matznetter v. Austria, Appl. 2178/64 ημερ. 10.11.69)».
Ως προς το ότι επιτρέπεται η εξαγωγή συμπερασμάτων περί ροπής του κατηγορούμενου από το μαρτυρικό υλικό, προσθέτουμε ότι και στην Ε.Α.Β.Ο. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 133/24, ημερ. 11.7.2024 είχαν λεχθεί τα εξής :
«Ωσαύτως, πέραν των εκκρεμουσών ποινικών υποθέσεων στην εκτίμηση του υπό αναφορά κινδύνου μπορούν να ληφθούν υπόψη στοιχεία προερχόμενα από την ίδια την υπόθεση την οποία ο υπόδικος αντιμετωπίζει (βλ. Matznetter v. Austria (1969) Αίτηση 2178/66, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ 2 109, Χριστούδια v. Αστυνομίας (2001) 2 A.A.Δ και Παναγή ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 152/24, ημερ. 25.6.2024)».
To ουσιώδες είναι να εξετάζεται κατά πόσο, στη βάση όλων των υφιστάμενων ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχείων, δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα διάπραξης νέων αδικημάτων στο ενδιάμεσο διάστημα (βλ. Γεωργίου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 290/24, ημερ. 9.12.2024, Θεοχάρους ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 217/24, ημερ. 22.10.2024). Για κατάληξη σε τέτοιο συμπέρασμα νοείται ότι δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία (βλ. Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, (ανωτέρω).
Ως έχει προαναφερθεί, το αίτημα της Κατηγορούσας αρχής στην παρούσα εδράζεται μόνο στην πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων και έτσι δεν τίθεται θέμα εξέτασης άλλων λόγων.
Στην Μιχαηλίδης ν. Αστυνομία (Αρ.2) (2006) 2 Α.Α.Δ 255 λέχθηκε δε ότι δεν αποτελεί προϋπόθεση η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών αλλά μπορεί να συνσταθμιστούν και άλλοι παράγοντες όπως η εκκρεμότητα άλλων ποινικών υποθέσεων. Το ίδιο ουσιαστικά κρίθηκε και στην Αριστοδήμου ν. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ 567 όπου λέχθηκε ότι η ύπαρξη άλλων ποινικών υποθέσεων που εκκρεμούν μπορεί ανάλογα με τις περιστάσεις της υπόθεσης να οδηγήσουν σε κατάληξη ότι υπάρχει πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων ανεξαρτήτως της ύπαρξης προηγούμενων καταδικών. Σχετική με το υπό εξέταση θέμα είναι και η ύπαρξη υποθέσεων υπό διερεύνηση (βλ. Κυριάκου ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ 432).
Σύμφωνα με την Νομολογία μάλιστα, «η πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος δεν περιορίζεται κατ’ ανάγκη σε παρόμοιο με το υπό εκδίκαση αδίκημα». Η έννοια της εξέτασης της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος δεν συνδέεται μόνο με το υπό εξέταση αδίκημα, αλλά και με την επιθυμία προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Ακόμα μπορεί να λεχθεί ότι εξυπηρετούνται και τα συμφέροντα του ίδιου του Κατηγορούμενου ο οποίος λόγω του περιορισμού του αποτρέπεται από τη διάπραξη νέων αδικημάτων που επιφέρουν τιμωρία».
Στην Κωνσταντινίδης(ανωτέρω) λέχθηκε ότι η διασφάλιση της απρόσκοπτης πορείας της δικαιοσύνης και η αποτροπή διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελούν ζητήματα υψίστου δημοσίου συμφέροντος έναντι των οποίων πρέπει να υποχωρούν τα συμφέροντα των κατηγορουμένων περιλαμβανομένου και εκείνου της ατομικής ελευθερίας.
Τέλος, στην υπόθεση Ιωσήφ Ιωσήφ v Aστυνομίας Ποιν. Εφεση 73/2017 ημερ.20/03/17, ECLI:CY:AD:2017:B91 τονίστηκε ότι ότι ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων εκτιμάται από το όλο ιστορικό και την όλη συμπεριφορά που αποδίδεται σε κάποιο πρόσωπο αφού συνυπολογιστούν ορθά όλοι οι σχετικοί παράγοντες.
Εξέταση της υπό κρίση περίπτωσης
Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση και έχοντας κατά νού τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο το όλο ιστορικό του Κατηγορούμενου με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου, δικαιολογεί το αίτημα που έχει υποβληθεί από την Κατηγορούσα Αρχή για κράτηση.
Ο Κατηγορούμενος στην προκειμένη περίπτωση παρατηρώ ότι πέραν της παρούσας υπόθεσης στην οποία αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες για αδικήματα που αφορούν κατ’ ισχυρισμό άσκησης βίας εναντίον της πρώην συμβίας του, εφόσον στο κατηγορητήριο που έχει καταχωριστεί περιλαμβάνεται αδίκημα απειλής, εξύβρισης, παράβασης διατάγματος Δικαστηρίου, παρενόχληση θύματος βίας, πρόκληση ψυχικής βλάβης και άσκηση ψυχολογικής βίας αλλά και παρενόχλησης, αντιμετωπίζει επίσης, της ίδιας φύσεως αδικήματα και στην ποινική υπόθεση υπ. αρ. 2779/26 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου που κατ’ ισχυρισμό διαπράχθηκαν λίγους μόνο μήνες προηγουμένως και πάλι εναντίον της πρώην συμβίας του, δηλαδή περί τον μήνα Μάιο του έτους 2026.
Πέραν του πιο πάνω όμως σύντομου χρονικού διαστήματος που φαίνεται να απέχει η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης με την υπόθεση υπ. αρ. 2779/26 παρατηρώ και ότι τα πιο πάνω κατ’ ισχυρισμό αδικήματα της υπόθεσης που έχει καταχωριστεί, δηλαδή της παρούσας, έχουν κατ’ ισχυρισμό διαπραχθεί σε δύο διαφορετικούς χρόνους και τόπους αφού για τις πρώτες πέντε κατηγορίες που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ( 1η – 5η κατηγορία) αναφέρεται ως ημερομηνία διάπραξης τους η 14/08/26 με τόπο διάπραξης το χωριό Δρούσεια της Επαρχίας Πάφου ενώ για τις υπόλοιπες τέσσερις κατηγορίες που ακολουθούν (6η – 9η κατηγορία) η 15/08/26 στην οδό (…….) στην Πάφο, δηλαδή σε άλλο τόπο και χρόνο από τις προηγούμενες πέντε κατηγορίες.
Περαιτέρω σε ότι αφορά την υπόθεση υπ. αρ. 2779/26 μέσα από το κατηγορητήριο της συγκεκριμένης υπόθεσης που περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 1 που έχει κατατεθεί παρατηρώ ακόμη ότι, ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατ’ ισχυρισμό διάπραξη των αδικημάτων που του καταλογίζονται και είναι αδικήματα της ίδιας φύσης με την παρούσα υπόθεση, σε τρείς διαφορετικούς χρόνους και επομένως σε τρείς διαφορετικές περιπτώσεις.
Ειδικότερα μέσα από το κατηγορητήριο της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης προκύπτει ότι, ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει αδικήματα που κατ’ ισχυρισμό διέπραξε τόσο την 11/05/26 όσο και την 12/05/26, αλλά και αδικήματα που κατ’ ισχυρισμό διέπραξε και την 13/05/26 με αποτέλεσμα να φανερώνεται εκ μέρους του μια συνεχής και επαναλαμβανόμενη κατ’ ισχυρισμό πάντοτε της πρώην συμβίας του παραβατική συμπεριφορά.
Σύμφωνα επίσης με το Τεκμήριο 2, δεν μου διαφεύγει και ότι, εναντίον του Κατηγορούμενου στην ποινική υπόθεση 2779/26 εκδόθηκε διάταγμα με βάση το οποίο ο Κατηγορούμενος απαγορευόταν να παρενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο την παραπονούμενη, δηλαδή την πρώην συμβία του, το οποίο φέρεται να μην φάνηκε συν τοις άλλοις ικανό να λειτουργήσει και πάλι πάντοτε κατ’ ισχυρισμό της πρώην συμβίας του, αποτρεπτικά για τον ίδιο με αποτέλεσμα την 18/08/26 να καταχωριστεί η παρούσα υπόθεση εναντίον του.
Πέραν των πιο πάνω βεβαίως, ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ακόμη μια υπόθεση που αφορά σε αδίκημα απειλής, αδίκημα δηλαδή της ίδιας φύσης που περιλαμβάνεται και στις δύο πιο πάνω αναφερθείσες υποθέσεις που εκκρεμούν εναντίον του, δηλαδή τόσο στην παρούσα όσο και στην ποινική υπόθεση 2779/26, εναντίον άλλου προσώπου από την παραπονούμενη, δηλαδή του Κ. Ι από την Πάφο το οποίο επίσης έχει κατ’ ισχυρισμό διαπραχθεί 1 ½ μόνο χρόνο προηγουμένως από την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης και 14 μήνες μόνο πριν από την κατ’ ισχυρισμό διάπραξη των αδικημάτων της υπόθεσης υπ. αρ. 2779/26 και συνεπώς όχι στο μακρινό παρελθόν.
Στην απόφαση του Εφετείου Ποιν. Έφεση 84/24 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ v. ΧΑΡΙΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ημερ. 14/04/24 έγινε αναφορά στην υπόθεση Ugulava v. Georgia Αίτηση Αρ. 5432/15 ημερ. 09/02/23 όπου το ΕΔΑΔ έκρινε δικαιολογημένη την απόφαση του εθνικού Δικαστηρίου να λάβει υπόψη στην εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων το γεγονός ότι οι νέες κατηγορίες τις οποίες αντιμετώπιζε ο Αιτητής προσάφθηκαν εναντίον του για κατ’ ισχυρισμό γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα ενόσω αυτός βρισκόταν ελεύθερος υπό όρους εν σχέση με άλλη ποινική διερεύνηση. Λέχθηκε μάλιστα ότι η ποινική υπόθεση που αφορούσε στην συγκεκριμένη περίπτωση η εκκαλούμενη απόφαση ΧΑΡΙΤΟΥ, καταχωρίστηκε εναντίον του Εφεσίβλητου ενόσω αυτός βρισκόταν ελεύθερος υπό όρους για άλλες ποινικές υποθέσεις οι οποίες μάλιστα σχετίζονταν με της ίδιας φύσης αδικήματα δεικνύοντας συγκεκριμένη τάση και ροπή για επαναλαμβανόμενη εγκληματική συμπεριφορά. Τονίστηκε μάλιστα η αρχή ότι όπου η κατ’ ισχυρισμό διάπραξη των αδικημάτων που αφορά η ποινική υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου λαμβάνει χώρα εντός περιόδου που βρίσκεται ελεύθερος υπό όρους για άλλη ποινική υπόθεση για αδικήματα ίδιας φύσης ή σοβαρότητας τότε ο παράγοντας αυτός αποκτά αυξημένη σημασία κατά την εξέταση του υπό αναφορά κινδύνου. Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν και στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Ποιν. Έφεση 268/25 ημερ. 14/10/25 POLINA HRISTOVA IGNATOVA v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ.
Αναφορικά με την εισήγηση του κ. Αλεξάνδρου ότι τα αδικήματα που εν προκειμένω αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος δεν είναι ιδιαίτερης σοβαρότητας με όλο τον προσήκοντα σεβασμό προς τον συνήγορο της Υπεράσπισης δεν μπορώ να συμφωνήσω. Αυτό άλλωστε διαφαίνεται και μέσα από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές των κατηγοριών που ο Κατηγορούμενος εν προκειμένω αντιμετωπίζει. Ο ίδιος ο Κατηγορούμενος από τα πιο πάνω ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία που τέθηκαν φέρεται να απείλησε κατ’ επανάληψη την ζωή τόσο της παραπονούμενης όσο και άλλου τρίτου προσώπου αναφορικά πάντοτε με τις δύο πιο πάνω εκκρεμούσες υποθέσεις μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, ενώ σε σχέση με την παραπονούμενη φέρεται να έχει διαπράξει εναντίον της το κατ’ ισχυρισμό αδίκημα της απειλής συνολικά σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις – τρείς περιπτώσεις που αφορούν την υπόθεση υπ. αρ. 2779/26 και μία περίπτωση την παρούσα υπόθεση, στοιχείο που δεικνύει από πλευράς του μια επαναλαμβανόμενη και συνεχιζόμενη εγκληματική συμπεριφορά, ενώ όπως προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία φέρεται να απείλησε και τον Μάρτιο του έτους 2025 και τον Κ. Ι. από την Πάφο.
Σε ότι αφορά την εισήγηση του κ. Αλεξάνδρου ότι η εκκρεμότητα δύο μόνο υποθέσεων εναντίον του Κατηγορούμενου εφόσον δεν θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο οι άλλες δύο υποθέσεις που εκκρεμούν και αφορούν σε αδικήματα που διαπράχθηκαν στο μακρινό παρελθόν, δεν μπορεί να καταδείξει την τάση και ροπή του προς το έγκλημα, επίσης δεν θα συμφωνήσω. Και αυτό διότι όχι μόνο επειδή μέσα από τα στοιχεία τα οποία ανωτέρω παρέθεσα κρίνω ότι ο Κατηγορούμενος φέρεται κατ’επανάληψη να διαπράττει αδικήματα ως ανωτέρω έχουν υποδειχθεί και συνεπώς να φαίνεται ότι έχει επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά εντός σύντομου σχετικά χρονικού διαστήματος, αλλά και διότι ενώ εναντίον του είχε εκδοθεί και το διάταγμα του Τεκμηρίου 2 που αυτό φαίνεται πάντοτε κατ’ ισχυρισμό της πρώην συμβίας του να μην επενέργησε για τον ίδιο αποτρεπτικά.
Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Ποιν. Έφεση 252/25 AHMED AL DHIAB v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ημερ. 16/10/25 η οποία αφορούσε αδικήματα βεβαίως άλλης φύσης από την παρούσα υπόθεση και πιο αυξημένης σοβαρότητας, δηλαδή αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά, διατάχθηκε η κράτηση του Εφεσείοντα στην βάση του κινδύνου διάπραξης ιδίων η άλλων αδικημάτων εφόσον είχε απορριφθεί από το Πρωτόδικο Δικαστήριο το αίτημα της κράτησης του αναφορικά με τον κίνδυνο φυγοδικίας. Η κράτηση του Εφεσείοντα διατάχθηκε δηλαδή μόνο στην βάση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων ενόψει του ότι εναντίον του Εφεσείοντα εκκρεμούσε ακόμη μια μόνο υπόθεση για αδικήματα που σχετίζονταν επίσης με ναρκωτικά. Το Εφετείο στην απόφαση του αφού επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση αναφορικά με την διαταγή κράτησης και υπέδειξε ότι λανθασμένα υποστηρίχθηκε με την έφεση που ασκήθηκε εκ μέρους του Εφεσείοντα, ότι το μόνο στοιχείο που λήφθηκε υπόψη ήταν μόνο η μια εκκρεμούσα υπόθεση που υπήρχε εναντίον του αφού όπως εξήγησε το γεγονός αυτό λήφθηκε ουσιωδώς υπόψη σε συνδυασμό με το ότι στον Εφεσείοντα είχαν τεθεί όροι στην εκκρεμούσα υπόθεση οι οποίοι φαίνεται να μην λειτούργησαν αποτρεπτικά ως προς το μην απασχολήσει ξανά την δικαιοσύνη.
Στην Ποινική Έφεση 133/24 Ε.Α.Β.Ο v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ημερ. 11/06/24 το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση για την κράτηση του Εφεσείοντα ο οποίος πέραν της υπόθεσης που αντιμετώπιζε εκκρεμούσαν εναντίον του ακόμη δύο υποθέσεις της ίδιας φύσης για αδικήματα που στρέφονταν εναντίον και μόνο της πρώην συζύγου του σε αντίθεση με την παρούσα περίπτωση που η κατ’ ισχυρισμό παραβατική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου στρέφεται και εναντίον άλλου τρίτου προσώπου αν δεν συνυπολογιστούν οι δύο εκκρεμούσες υποθέσεις οι οποίες επίσης στρέφονται εναντίον και πάλι άλλων δύο διαφορετικών προσώπων. Επίσης σύμφωνα με την συγκεκριμένη απόφαση, εναντίον του Εφεσείοντα είχε εκδοθεί και διάταγμα από το Δικαστήριο να μην πλησιάζει σε απόσταση 100 μέτρων από την οικία της πρώην συζύγου του και να μην έρχεται σε επαφή μαζί της ή να την παρενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο όπως και συνεβηκε και εν προκειμένω με τον Κατηγορούμενο σε ότι αφορά το διάταγμα του Τεκμηρίου 2.
Το Εφετείο στην απόφαση του με σχετική αναφορά στην Νομολογία υπέδειξε ότι η διαταγή για κράτηση του Εφεσείοντα στην βάση του κινδύνου διάπραξης αδικημάτων δεν παραβιάζει το τεκμήριο της αθωότητας και ότι η υπόθεση που αντιμετώπιζε ο Εφεσείοντας σε συνάρτηση με τις δύο εναντίον του εκκρεμούσες υποθέσεις συνέθεταν μια εικόνα επαναλαμβανόμενης παραβατικής συμπεριφοράς περιλαμβάνουσας και ανυπακοή σε προηγούμενη διαταγή και καταφρόνηση Δικαστηρίου με αποτέλεσμα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία να δικαιολογούν την πιθανολόγηση κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Μάλιστα το Εφετείο υπέδειξε και ότι δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή η εισήγηση του Εφεσείοντα ότι δεν πιθανολογείται η διάπραξη νεών αδικημάτων γιατί οι κατηγορίες βασίζονταν αποκλειστικά και μόνο στους ισχυρισμούς της πρώην συζύγου του, αναφέροντας ότι τυχόν αποδοχή αυτής της εισήγησης θα σήμαινε ότι μαρτυρία για αλλεπάλληλα περιστατικά φερόμενων αδικημάτων δεν λαμβάνονται υπόψη εκτός και αν είναι διαφορετικοί οι παραπονούμενοι κάτι το οποίο αντίκειται στην κοινή λογική επισημαίνοντας επίσης ότι, η εγκληματική δράση οποιουδήποτε προσώπου διαταράζει την ευνομία και εύρυθμη λειτουργία κάθε πολιτισμένης κοινωνίας και ότι υπό αυτή την έννοια το κοινωνικό σύνολο επηρεάζεται από πράξεις που συμβάλλουν στην παρανομία γενικότερα.
Παρά λοιπόν το γεγονός ότι από αυτά και μόνο τα στοιχεία τα οποία έχω ήδη αναφέρει σύμφωνα πάντοτε με το ιστορικό του Κατηγορούμενου που αφορά στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση σε συνάρτηση με την εκκρεμοδικία ακόμη δύο υποθέσεων, δηλαδή της ποινικής υπόθεσης υπ. αρ. 2779/26 και της ποινικής υπόθεσης υπ. αρ. 5293/25 και σε συνδυασμό πάντοτε και με το γεγονός ότι εναντίον του Κατηγορούμενου είχε εκδοθεί και το διάταγμα του Τεκμηρίου 2 το οποίο του απαγόρευε να παρενοχλεί την παραπονούμενη, τον αριθμό των περιστατικών καθώς και τον διαφορετικό χρόνο και τόπο διάπραξης τους, κρίνω ότι το ιστορικό του Κατηγορούμενου όπως αυτό προκύπτει μέσα από την παρούσα υπόθεση και τις δύο πιο πάνω εκκρεμούσες υποθέσεις ομιλεί από μόνο του και ως εκ τούτου μου έχει δημιουργηθεί ήδη η ισχυρή εντύπωση ότι ο Κατηγορούμενος παρουσιάζει τάση και ροπή προς το έγκλημα με αποτέλεσμα αν αφεθεί ελεύθερος να ενδέχεται να διαπράξει νέα αδικήματα στο μέλλον και πόσο μάλλον αδικήματα της ίδιας φύσεως.
Σημειώνεται βεβαίως και ότι δεν παραγνωρίζω ότι ο Κατηγορούμενος φέρεται να απασχολεί και τις Αρχές από προηγουμένως αφού εναντίον του έχουν καταχωρηθεί ακόμη δύο ποινικές υποθέσεις που αφορούν επίσης σε αδικήματα απειλών κατά άλλων δύο διαφορετικών προσώπων από τα προηγούμενα. Η φερόμενη παραβατική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου φαίνεται να αρχίζει κατ’ ισχυρισμό από την 18/02/21 εναντίον της Α.Κ από την Σταυροκκόνου και να συνεχίζεται κατ’ ισχυρισμό την 29/05/22 εναντίον του Α.Κ και ακολούθως να επαναλαμβάνεται ως υποδείχθηκε περί το έτος 2025 με ακόμη ένα φερόμενο περιστατικό απειλής εναντίον του Κ. Ι από την Πάφο και στην συνέχεια εντός του έτους 2026 και εντός ενός πολύ σύντομου χρονικού διαστήματος λίγων μόνο μηνών να καταχωρούνται εναντίον του Κατηγορούμενου δύο διαφορετικές υποθέσεις με φερόμενο θύμα την πρώην συμβία του Κ.Κ.
Υπό το φως των ανωτέρω και πάλι θεωρώ ότι όλα τα πιο πάνω στοιχεία λαμβανομένου υπόψη των τεσσάρων εκκρεμούσαν υποθέσεων εναντίον του για αδικήματα της ίδιας φύσης, συνθέτουν μια εικόνα επαναλαμβανόμενης εγκληματικής συμπεριφοράς από πλευράς του Κατηγορούμενου και δικαιολογούν την πιθανολόγηση κινδύνου διάπραξης ιδίων ή άλλων αδικημάτων στο μέλλον.
Θεωρώ ότι κανένας άλλος όρος που έχει προταθεί από την Υπεράσπιση δεν επαρκεί στην συγκεκριμένη περίπτωση πλην της κράτησης του Κατηγορούμενου ούτως ώστε να μπορέσει να αποτραπεί ένας ενδεχόμενος τέτοιος κίνδυνος. Σημειώνεται επίσης ότι σύμφωνα με την Νομολογία, τυχόν κατάληξη του Δικαστηρίου πως υφίσταται κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας Κατηγορουμένου με όρους (βλ. Παναγή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 214/24, ημερ. 22.10.2024).
Το Ανώτατο Δικαστήριο στην Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου (2001) 2 Α.Α.Δ 373 υπέδειξε ότι, τόσο η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών όσο και η εκκρεμότητα ποινικών υποθέσεων αποτελούν παράγοντα ο οποίος δύναται να συσταθμιστεί συμφώνως της νομολογίας. Επίσης στην συγκεκριμένη απόφαση το Ανώτατο Δικαστήριο διαφώνησε και με την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η αναφορά σε εκκρεμούσες υποθέσεις παραβιάζει το τεκμήριο της αθωότητας.
Κατά συνέπεια ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια εκδίδω διάταγμα για την κράτηση του Kατηγορούμενου μέχρι την 1/9/26 που είναι ορισμένη η παρούσα υπόθεση για ακρόαση η ώρα 11:00 π.μ.
Περαιτέρω έλαβα υπόψη και το χρονικό διάστημα που έχει οριστεί η υπόθεση για ακρόαση από το Δικαστήριο και κρίνω ότι το χρονικό διάστημα δεν είναι μεγάλο.
(Υπ) ………………………..…..
Σ. Συμεού , Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο