ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

ΤΜΗΜΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου

Αρ. Αίτησης: Ε13/2023

Μεταξύ:

ΕΤ.Α.ΒΑ. ΑΚΙΝΗΤΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Λάρνακα

Αιτήτριας/Καθ’ ης η αίτηση

-και-

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Λάρνακα

Καθ’ ου η αίτηση/Αιτητή

 

Αίτηση ημερομηνίας 13/03/2025 για αναστολή εκτέλεσης απόφασης

 

Ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου, 2025

 

Εμφανίσεις:

Για Αιτήτρια/Καθ’ ης η αίτηση: κα Βασιλική Χριστοφόρου για Λουκάς Π. Λουκά Δ.Ε.Π.Ε.

Για Καθ’ ου η αίτηση/Αιτητή: κα Λίζα Κινοσίδου για Χρ. Λάρκου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Με την παρούσα αίτησή του, ο Καθ’ ου η αίτηση αξιώνει από το Δικαστήριο τα εξής:

 

«Α.  Αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι εκδίκασης, πλήρους αποπεράτωσης και έκδοσης απόφασης της Έφεσης που καταχωρήθηκε στις 06/03/2025 εναντίον της απόφασης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερομηνίας 11/02/2025.

Β.  Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη διαταγή θεωρήσει ως εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις.

Γ.  Τα έξοδα της παρούσης αίτησης πλέον ΦΠΑ.»

 

Ιστορικό:

Μεταξύ των ιδίων διαδίκων έχει προηγηθεί η καταχώρηση στο παρόν Δικαστήριο, της Αίτησης έξωσης με αριθμό Ε13/2023, στην οποία οι Αιτητές εξασφάλισαν, μετά από πλήρη ακρόαση, την έκδοση στις 11.02.2025, διατάγματος έξωσης και απόφαση για οφειλόμενα ενοίκια, ενδιάμεσα οφέλη, τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α. (στο εξής αναφερόμενη ως “η απόφαση”) σε βάρος του ενοικιαστή Καθ’ ου η κυρίως Αίτηση.

 

Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, οι Αιτητές στην κυρίως Αίτηση θα αποκαλούνται “Καθ’ ων η αίτηση” και ο Καθ’ ου η Αίτηση θα αποκαλείται “Αιτητής”.

 

 Ο Αιτητής καταχώρησε στις 13.03.2025, την παρούσα αίτηση (στο εξής αναφερόμενη ως “η αίτηση”) με σκοπό να εξασφαλίσει, την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης (που καταχώρησε, εναντίον της τελικής απόφασης).

 

Επιδόθηκε η αίτηση και οι Καθ’ ων η αίτηση εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο, προβάλλοντας ένσταση.

 

Αίτηση:

H αίτηση βασίζεται “στα Μέρη 1, 2, 3, 23, 25, 47.1 (13) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, στα άρθρα 20-32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς στη Δ.35 θθ. 18-19, στη Δ.40 θ.θ.7 και 11, στη Δ.48 θ.θ. 2, 8(1)(ee) και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο άρθρο 23 του Συντάγματος, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη Νομολογία του Εφετείου και στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.”

 

            Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, ημερομηνίας 13.03.2025. Αναφέρεται o μάρτυρας στην απόφαση και στο γεγονός ότι αυτή έχει εφεσιβληθεί στις 06.03.2025.

 

Με την έφεση, προσβάλλονται τα ευρήματα του δικαστηρίου ότι:

1. Ο Αιτητής  παρέλειψε να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό εντός 14 ημερών από την επίδοση της αίτησης.

2. Η πληρωμή στο λογιστήριο του δικαστηρίου (προς συμμόρφωση με το άρθρο 11(1)(α)(ii) του N.23/1983), δεν αποτελεί “προσφορά” του ενοικίου στην βάση του άρθρου 11(1)(α)(i).

3. Αποδείχθηκε από τους Αιτητές, η ύπαρξη λόγου έξωσης.

           

Υποστηρίζει ότι είναι λογικό να εγκριθεί η παρούσα αίτηση, αφού διαμένει στο επίδικο διαμέρισμα εδώ και 32 έτη, ενώ στα τελευταία 23 έτη καταβάλλει τους Καθ’ ων η αίτηση “συστηματικά” το μηνιαίο ενοίκιο, το οποίο λαμβανόταν αδιαμαρτύρητα. Τυχούσα απόρριψη της αίτησης, θα συνεπάγεται ότι ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης θα παραμείνει χωρίς αντίκρισμα.

 

Θα πρέπει να σημειωθεί πως ο Αιτητής υποστηρίζει, επίσης, ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση δεν θα επηρεαστούν δυσμενώς από την αναστολή της εκτέλεσης, αφού θα συνεχίσουν να λαμβάνουν τα ενοίκια τους.

 

Αυτή η δήλωση με οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής περιορίζει το αίτημα του στην αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης, μόνο και δεν επεκτείνεται στο χρηματικό μέρος της απόφασης.

 

Η ένσταση:

Οι Καθ’ ων η αίτηση, με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 06.05.2025, απορρίπτουν τα όσα ο Αιτητής ισχυρίζεται στην παρούσα αίτηση και προβάλλουν τους κάτωθι λόγους ένστασης:

 

“1. Η Αίτηση είναι νόμω αβάσιμη, ελαττωματική, αντικανονική και δεν πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.

2. Η Αίτηση είναι κακόπιστη με την έννοια ότι καταχωρήθηκε με μόνο σκοπό την πρόκληση ταλαιπωρίας και καθυστέρησης στην Αιτήτρια–Καθ’ ης η αίτηση.

3. Η αιτούμενη θεραπεία είναι κακόπιστη και έχει σκοπό να αποστερήσει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, από την Αιτήτρια–Καθ’ ης η αίτηση τους καρπούς της επιτυχίας της στην παρούσα αίτηση.

4. Η Αίτηση έχει υποβληθεί με καθυστέρηση και με τρόπο που, υπό τις περιστάσεις, καθίσταται καταχρηστική.

5. Τα γεγονότα στα οποία εδράζεται δεν στοιχειοθετούν και δεν επικαλούνται οποιοδήποτε ουσιαστικό ή εξαιρετικό λόγο που να δικαιολογεί επέμβαση του Δικαστηρίου με την αναστολή εκτέλεσης.

6. Η παρούσα αίτηση και ένορκη δήλωση που την συνοδεύει περιέχουν ισχυρισμούς παντελώς άσχετους και παραπλανητικούς και ψευδείς, τόσο με το αιτητικό της παρούσας αιτήσεως καθώς με την παρούσα υπόθεση γενικότερα.

7. Η Αιτήτρια στερείται την κατοχή του ακινήτου για χρονικό διάστημα άνω των δυο ετών, ενώ ταυτόχρονα δεν λαμβάνει το σύνολο των συμφωνημένων ενοικίων. Η περαιτέρω καθυστέρηση εκτέλεσης της απόφασης προκαλεί σοβαρή οικονομική ζημιά, τόσο λόγω απώλειας εσόδων όσο και φθορά του υποστατικού.

8. Τα δικαιώματα της Αιτήτριας επηρεάζονται δυσμενώς με την καθυστέρηση της εκτέλεσης της Απόφασης δεδομένου ότι η Αιτήτρια αποστερείται από το να απολαύσει ειρηνικά και να εκμεταλλευτεί την ακίνητη της ιδιοκτησία χωρίς οποιοδήποτε πρόσκομμα, γεγονός που συνιστά σοβαρή προσβολή των ιδιοκτησιακών της δικαιωμάτων.

9. Δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε λόγος και/ή οποιοσδήποτε καλός λόγος και/ή οποιονδήποτε εξαιρετικό λόγο, ο οποίος θα επέτρεπε στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτικΕή του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης.

10. Ο Καθ’ ου η αίτηση–Αιτητής δεν συμμορφώθηκε πλήρως και/ή εγκαίρως με τις πρόνοιες της απόφασης, γεγονός που αυτομάτως αναιρεί την προστασία της αναστολής και καθιστά την αίτηση του καταχρηστική.

11. Ο Καθ’ ου η αίτηση δια της αίτησης του επιδιώκει την αναστολή εκτέλεσης ολόκληρης της απόφασης χωρίς να επεξηγεί την αναγκαιότητα αναστολής εκτέλεσης της καταβολής των οφειλόμενων ενοίκων και των εξόδων τα οποία επιδικάστηκαν.

12. Η έφεση εναντίον της απόφασης ημερ. 11/02/2025 δεν έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας. Η πρωτόδικη απόφαση στηρίχθηκε σε τεκμηριωμένα ευρήματα και ορθά νομικά συμπεράσματα.

13. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης.

14. Οι Αιτητές δε δικαιούνται σε κανένα από τα ζητούμενα διατάγματα και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εις βάρος του Καθ’ ου η αίτηση–Αιτητή.”

 

Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Χρίστου Νικολάου, εκ των διευθυντών των Καθ’ ων η αίτηση,  Σε αυτήν επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή.

 

            Αναφέρει επίσης πως:

1. Στον Αιτητή δόθηκε από το δικαστήριο η ευκαιρία να παραμείνει στο επίδικο υποστατικό μέχρι την 30/11/2025, εάν συμμορφωνόταν με τους όρους της αναστολής της εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης (που προνοούνταν στην απόφαση). Έχασε, ωστόσο, το πλεονέκτημα αυτό ο Αιτητής, αφού δεν συμμορφώθηκε με τους όρους που το δικαστήριο επέβαλε.
2. Ο Αιτητής επιδιώκει την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, συνολικά, χωρίς να επεξηγεί την αναγκαιότητα της μη καταβολής των επιδικασθέντων ποσών. 
3. Η καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης, αποστερεί τους Καθ’ ων η αίτηση από την απόλαυση της ιδιοκτησίας τους και από την είσπραξη των συμφωνηθέντων ενοικίων.

 

Διαδικασία:

Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και οι δύο πλευρές αγόρευσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παρουσιάζοντας και σχετική με το ζήτημα νομολογία. Στις αγορεύσεις των δύο πλευρών θα  αναφερθώ περαιτέρω, όπου κριθεί αναγκαίο.  

 

Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον το επίδικο θέμα είναι αμιγώς νομικό[1].

 

Νομική πτυχή:

Εφόσον η κυρίως Αίτηση Ε17/2021 καταχωρήθηκε στις 04.04.2023, ECLI:CY:DOD:2023:2 (δηλαδή πριν την 01.09.2023, ημερομηνία έναρξης της εφαρμογής των “περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023”), στην παρούσα περίπτωση τυγχάνουν εφαρμογής οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, ως ίσχυαν πριν την τροποποίηση του 2023.

 

Αυτούς τους Θεσμούς εφαρμόζει αναλογικά και το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών.

 

Η παρούσα αίτηση βασίζεται στις Δ.35 θθ. 18, 19 και Δ.40 θθ.7, 11, οι οποίες προνοούν τα κάτωθι:

“Δ.35

18. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.

19. Wherever under these Rules an application may be made either to the Court below or to the Court of Appeal, or to a Judge of either Court, it shall be made in the first instance to the Court or Judge below.”

 

“Δ.40

7. Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:

(a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period;

(b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.

[…]

11. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.”

 

Δίδεται επομένως στο Δικαστήριο, διακριτική ευχέρεια για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης, για τόσο χρονικό διάστημα και με τέτοιους όρους, που το Δικαστήριο κρίνει ορθό να επιβάλει.

 

 Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας, αναλύονται από τη νομολογία.

 

Στις αιτήσεις που βασίζονται στη Δ.40 Θ.7, ισχύουν κατ' αναλογία οι αρχές που διέπουν τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εκκρεμούσης  έφεσης,  δηλαδή  στη  βάση  της  Δ.35  Θ.18, (Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd (1982) 2 J.S.C. 325).

 

Οι αρχές αυτές συνοψίσθηκαν στη  Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd  (2001) 1 Α.Α.Δ. 1978,  ως  ακολούθως:

 

“(α)  Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

 

 (β)  Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης”.

 

Επίσης, στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (1991) 1 Α.Α.Δ. 1147, αναφέρονται τα εξής:

 

“Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης.  Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18  Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεση, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης.  Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις.”

 

Περαιτέρω, στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1 Α.Α.Δ. 591, λέχθηκαν τα πιο κάτω:

“Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων.  Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε.  Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε Ι.  Aristidou  v.  N. Aristidou (1985) 1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou (1985) 1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou (1985) 1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου (1989) 1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ΑΒP Holdings Ltd & Άλλος ν. Κιταλίδη & Άλλων ημερ. 20/4/94.”

 

Προκύπτει επομένως, από τα πιο πάνω, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης εκκρεμούσης εφέσεως, ασκείται με βάση τις πιο κάτω αρχές:

 

(α)  ότι ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της νίκης του,

(β)  η ύπαρξη έφεσης σε εκκρεμότητα είναι απαραίτητη,

(γ) ότι η αποτελεσματικότητα της έφεσης, θα πρέπει να διασφαλίζεται, ώστε η ενδεχόμενη επιτυχία της, να μην μείνει χωρίς αντίκρισμα [βλ. Mavrochanna and another v. Michael (1984) 1 C.L.R. 760, E.U.R.I.K and Others v. Kotsonis (1986) 1 C.L.R. 617, BP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.1) (1994) 1 Α.Α.Δ. 287 και Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α. (1998) 1 Α.Α.Δ 513].

(δ)  Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. 

(ε)  Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης [βλ. Χ'' Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others (1991) 1 Α.Α.Δ. 172].

(στ)  Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους, ώστε να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής [βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd (2001) 1Γ Α.Α.Δ 1978].

 

Διαπιστώνω αβίαστα, από τα πιο πάνω, ότι στις περιπτώσεις όπου ζητείται η αναστολή εκτέλεσης εκδοθείσας απόφασης, η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων δεν είναι από μόνη της αρκετή για να τεκμηριώσει ένα τέτοιο αίτημα.  Οι εξαιρετικές περιστάσεις θα εξεταστούν αφού διαπιστωθεί ότι συντρέχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις ενεργοποίησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.

 

Όσον αφορά τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας αίτησης, παρατηρώ  ότι:

·         Ο Αιτητής έχει καταχωρήσει την Έφεση ημερ. 06.03.2025, με την οποία επιδιώκεται η  ανατροπή της απόφασης.

·         Περιόρισε ο Αιτητής το αίτημα του, στην αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης μόνο.

·          Τυχούσα έγκριση της αίτησης, θα αποστερήσει τους Καθ’ ων η αίτηση, των καρπών της επιτυχίας τους, για το διάστημα αυτό.

 

Βρίσκω ότι υφίσταται το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο για την προώθηση του αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης και το Δικαστήριο καλείται να σταθμίσει, σε αυτή την περίπτωση, τα συμφέροντα των δυο πλευρών.  Καλείται, δηλαδή, το Δικαστήριο να μην στερήσει από τον επιτυχόντα διάδικο τους καρπούς της νίκης του χωρίς λόγο, αλλά και να διασφαλίσει ότι η Αίτηση για παραμερισμό της απόφασης δεν θα μείνει “χωρίς αντίκρισμα” σε περίπτωση επιτυχίας της.

 

Ανατρέχοντας στο περιεχόμενο του φακέλου, διαπιστώνω τα εξής:

·           Το επίδικο ακίνητο αποτελεί την κατοικία του Αιτητή εδώ και 32 έτη.

·         Ενώ στην απόφαση υπήρχε πρόνοια για την αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης[2] (για περίοδο εννέα και πλέον μηνών, δηλ. από την 11.02.2025 μέχρι την 30.11.2025), ο Αιτητής επέλεξε να μην συμμορφωθεί με τους όρους που τέθηκαν και έτσι δεν επωφελήθηκε αυτής της πρόνοιας.

·         Σε περίπτωση έξωσης του πριν την εκδίκασή της έφεσης, θα αφήσει την καταχωρηθείσα Έφεση (όσον αφορά την κατοχή του μίσθιου και μόνο), χωρίς αντικείμενο.

·         Δεν μπορεί  να προβλεφθεί με βεβαιότητα το αποτέλεσμα της Έφεσης.

 

 

Έχοντας κατά νου ότι το βάρος απόδειξης βρίσκεται πάντα στους ώμους του Αιτητή και εφόσον αυτός δεν αντεξετάστηκε, βρίσκω ότι ο Αιτητής έχει αποδείξει την πιθανότητα να παραμείνει η Έφεση χωρίς αντικείμενο, σε περίπτωση επιτυχίας της   (επαναλαμβάνω: μόνο όσον αφορά την παράδοση της κατοχής του μίσθιου).

 

Αποδέχομαι πως σε περίπτωση που η κατοχή του μίσθιου παραδοθεί στους Καθ’ ων η αίτηση,  η τυχούσα ανατροπή του διατάγματος έξωσης σε μεταγενέστερο στάδιο, θα είναι χωρίς αντικείμενο.

 

Ο Αιτητής έχει, επομένως, αποσείσει μερικώς μόνο το βάρος απόδειξης της παρούσας αίτησής του, αφού δεν έχουν προβάλει λόγους αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης αναφορικά με το χρηματικό μέρος αυτής.

 

Κρίνω, επομένως, ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της μερικής έγκρισης της παρούσας αίτησης, δηλ. μόνο όσον αφορά το αίτημα για αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης.

 

Κατάληξη:

Για τους πιο πάνω λόγους, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκτέλεση του διατάγματος έξωσης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας - Αμμοχώστου, το οποίο εκδόθηκε την 11.02.2025, στην Αίτηση xx/2023 (Τμήματος Λάρνακας), μέχρι την εκδίκαση της Πολιτικής Έφεσης ημερ. 06.03.2025 (εναντίον της τελικής απόφασης στην Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ημερ. 11.02.2025, υπό τους πιο κάτω όρους, σωρευτικά:

 

(α)       Ο Αιτητής να καταβάλει το αργότερο μέχρι την 20.09.2025, στους Καθ’ ων η αίτηση, ή στους δικηγόρους αυτών, το εξ’ αποφάσεως χρέος (περιλαμβανομένων εξόδων και ενδιάμεσων οφελών μέχρι την 30.09.2025).

 

(β)       Πέραν του πιο πάνω όρου, η αναστολή εκτέλεσης θα υλοποιηθεί μόνο εφόσον ο Αιτητής συνεχίζει να καταβάλλει στους Καθ’ ων η Αίτηση ή στους δικηγόρους αυτών, το ενδιάμεσο όφελος των €190, μηνιαίως, την 1^η ημέρα κάθε μήνα, με έναρξη την 01.10.2025 (με περίοδο χάριτος 5 ημερών).

 

(γ)        Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, αυτά θα βαρύνουν τον Αιτητή στο ποσό των €500,00 πλέον ΦΠΑ και να καταβληθούν στους δικηγόρους των Καθ’ ων η αίτηση, μέχρι την 01.10.2025 (με περίοδο χάριτος 5 ημερών).

Η έγκαιρη καταβολή των εξόδων της παρούσας αίτησης αποτελεί επίσης όρο για την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης.

 

            Παράλειψη συμμόρφωσης με τους όρους της αναστολής εκτέλεσης που έχουν τεθεί (ή με οποιονδήποτε από αυτούς), θα καθιστά το διάταγμα έξωσης εναντίον του Αιτητή, άμεσα εκτελεστό.

 

 

 

 

 

 

 

                                                                  (Υπ.) ……………………………..

               Χρ. Ραγουζαίου, Π.Δ.Ε.Ε.

 

 

Πιστό Αντίγραφο

 

 

Γραμματέας