ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου
Αίτηση αρ.: K2/2025
Μεταξύ:
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΥΛΛΑΙΟΣ
Αιτητής
Και
ΧΑΡΗΣ ΚΑΦΑΡΙΔΗΣ ΕΣΤΕΗΤ ΛΤΔ, από Λευκωσία
Καθ’ ου η Αίτηση
Αίτηση ημερομηνίας 27.06.2025 (άδεια για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα)
Ημερομηνία: 07.07.2025
Εμφανίσεις:
Για τον Αιτητή Κος Κ. Μουτσουρής για κκ. Κωστάκης Μουτσουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.
Για την Καθ’ ης η αίτηση: κα Χ. Θεοδούλου για κκ. HARRIS KYRIAKIDES (ΤΩΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε.)
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
H παράθεση του ιστορικού της παρούσας υπόθεσης είναι απαραίτητη για την καλύτερη κατανόηση της απόφασης αυτής. Η κυρίως αίτηση έχει ως αντικείμενο την επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Αιτητή και την έκδοση διαταγμάτων και/ή δηλωτικών αποφάσεων, σε βάρος της Καθ’ ης η αίτηση, αναφορικά με την, κατ’ ισχυρισμό, επέμβαση της τελευταίας στην ειρηνική και ανενόχλητη κατοχή του επίδικου υποστατικού που βρίσκεται στο Παραλίμνι της επαρχίας Αμμοχώστου (στο εξής καλούμενο “το μίσθιο”).
Παράλληλα με την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης, ο Αιτητής καταχώρησε (στις 02.05.2025) μονομερή αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, η οποία εγκρίθηκε στις 06.05.2025 (ως προς τα αιτητικά Β και Δ της αίτησης).
Αφού επιδόθηκε το προσωρινό διάταγμα, παρουσιάστηκε η Καθ’ ης η αίτηση και έλαβε οδηγίες για την καταχώρηση ένστασης μέχρι την 13.06.2025 και η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες στις 24.06.2025.
Την ημέρα εκείνη δεν καθορίστηκε χρονοδιάγραμμα για την εκδίκαση της Αίτησης, αλλά εκδόθηκαν, εκ συμφώνου, οι εξής οδηγίες:
«Το αίτημα για Αντεξέταση και/ή καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης να υποβληθεί από τον Αιτητή το αργότερο μέχρι τις 27.06.2025, ώρα 12.00μ.
Τυχούσα Ένσταση στο πιο πάνω, να καταχωρηθεί μέχρι τις 02.07.2025, ώρα 12.00μ.
Η ΑΚΡΟΑΣΗ για τα ενδιάμεσα αυτά ζητήματα, θα γίνει στις 03.07.2025, η ώρα 09.00π.μ. […]»
Στο πλαίσιο αυτών των οδηγιών, καταχωρήθηκε στις 27.06.2025 η παρούσα αίτηση και η ένσταση ημερ. 02.07.2025.
Η ακρόαση, ωστόσο, αναβλήθηκε μετά από αίτημα του Αιτητή, (χωρίς ένσταση). Ορίστηκε την επόμενη μέρα για ακρόαση η αίτηση, δηλ. στις 04.07.2025. Καταχωρήσαν, αμφότεροι οι διάδικοι τις γραπτές αγορεύσεις τους στις 04.07.2025 και η απόφαση επιφυλάχθηκε για να εκδοθεί σήμερα (07.07.2025).
Η παρούσα αίτηση
Ο Αιτητής ζητά να του παραχωρηθεί
Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την παρουσία του κ. Σ. X. ενόρκως δηλούντος στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 17.06.2025 που συνοδεύει και υποστηρίζει την ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση ημερομηνίας 17.06.2025, για αντεξέταση του κατά την ακρόαση της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αίτησης και/ή σε οποιανδήποτε άλλη ημερομηνία το Δικαστήριο ήθελε ορίσει για να αντεξεταστεί στα ακόλουθα θέματα:
Ως προς τους ισχυρισμούς του στην παράγραφο 4 ότι έχει ελέγξει τον διακομιστή (Server) της δικηγορικής εταιρείας HARRIS KYRIAKIDES στον οποίο έχει πλήρη και καθημερινή πρόσβαση για να μπορεί να εκτελεί τα καθήκοντα του και διαπίστωσε ότι:
Από την παράγραφο 4.1 της Ε.Δ. Χ. που ισχυρίζεται ότι περί τις 25.04.2025 και ώρα 5.46 μ.μ. στάλθηκε από την ηλεκτρονική διεύθυνση […] προς την ηλεκτρονική διεύθυνση […] το πιο πάνω αναφερόμενο ηλεκτρονικό μήνυμα και με τους ισχυρισμούς του ότι μήνυμα παραδόθηκε και παραλήφθηκε κανονικά από την ηλεκτρονική διεύθυνση […] διότι η θέση του δικηγόρου του αιτητή και του αιτητή είναι ότι την επιστολή του δικηγορικού γραφείου ημερομηνίας 25.04.2024 δεν την γνώριζε πριν την καταχώρηση της μονομερούς αίτησης ημερ. 02.05.2025.
Ως προς τους ισχυρισμούς του στην παράγραφο 5 και τις υποπαραγράφους της για το πρόγραμμα Microsoft 365 για να διευκρινίσει τι άλλες δυνατότητες έχει αυτό το πρόγραμμα που να αποδεικνύει ότι οι δικηγόροι του αιτητή έλαβαν γνώση του περιεχομένου του αποσταλέντος ηλεκτρονικού μηνύματος, την ημερομηνία και ώρα που έλαβαν γνώση. Επιπρόσθετα να διευκρινιστεί με ποια ηλεκτρονική διεύθυνση παρουσιάζεται στα εισερχόμενα μηνύματα το ισχυριζόμενο ηλεκτρονικό μήνυμα που αποστάλθηκε στους δικηγόρους του αιτητή στην ισχυριζόμενη ημερομηνία 25.04.2025.
Η αίτηση βασίζεται ‘‘επί των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.2 ως και Δ.39, Δ.64. Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στους περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983 μέχρι 1999, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.2 ως 9 και Δ.39, στην Νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
Υποστηρίζεται η αίτηση, από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, ίδιας ημερομηνίας. Αναφέρει ο Αιτητής (αφού επαναλαμβάνει αυτολεξεί το αιτητικό) ότι η αντεξέταση του μάρτυρα σχετίζεται με την αναφορά του συνηγόρου του Αιτητή ότι η επιστολή που στάλθηκε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ημερομηνίας 25.04.2025, δεν ήταν σε γνώση του.
Ένσταση:
Με την ειδοποίηση περί προθέσεως υποβολής ένστασης που καταχώρησε η Καθ’ ης η αίτηση στις 02.07.2025, προβάλλει τους κάτωθι λόγους ένστασης:
1. Η αίτηση είναι απαράδεκτη ή/και νομικά ουσιαστικά αβάσιμη ή/και παράτυπη ή/και παντελώς αδικαιολόγητη.
2. Η νομική ή/και πραγματική βάση της Αίτησης είναι λανθασμένη και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να στηρίξει τις εξαιρούμενες θεραπείες.
3. Η αίτηση καταχωρίστηκε λανθασμένα στη βάση των παλιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ενώ (α) η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση καταχωρίστηκε με βάση τα έντυπα των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας (β) η μονομερής αίτηση για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων ημερομηνίας 02.05.2025 στηρίχτηκε στους νέους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας και (γ) καμία αναφορά δεν γίνεται στην Αίτηση στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας. Η εν λόγω παρατυπία δεν μπορεί να θεραπευτεί.
4. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και/ή δεν συντρέχει οποιοσδήποτε καλός λόγος που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ή/και το Δικαστήριο κωλύεται στη βάση της απουσίας καλού λόγου να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της Αίτησης.
5. Η φύση της αίτησης για έκδοση μονομερώς διαταγμάτων ημερομηνίας 02.05.2025, στην οποία μάλιστα έχει εκδοθεί και μονομερές διάταγμα ημερομηνίας 06.05.2025, δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων και συνεπώς η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης.
6. Η Αίτηση είναι παντελώς ανυποστήριχτη ή/και παράτυπη ή/και ουσιαστικά αβάσιμη εφόσον στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει δεν υπάρχει οποιαδήποτε αιτιολογία ή/και επαρκής αιτιολογία ή/και δεν προσδιορίζονται με σαφήνεια ή/και δεν επεξηγούνται με πληρότητα ή/και κατά τρόπο συγκεκριμένο οι λόγοι που δικαιολογούν ή/και καθιστούν αναγκαία την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
7. Δεν υπάρχει οποιοδήποτε ζήτημα που να χρήζει διευκρίνισης και επομένως δεν δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον:
7.1 στις παραγράφους 3-5 της ένορκης δήλωσης του Σ. X. που συνοδεύει την ένσταση ημερομηνίας 17.06.2025 επεξηγείται με πλήρη σαφήνεια η θέση της Καθ’ ης η Αίτηση περί παραλαβής του ηλεκτρονικού μηνύματος, κάτι που επιβεβαιώνεται από τα τεκμήρια που ο ίδιος επισυνάπτει σε αυτή.
7.2 η αιτούμενη αντεξέταση δεν θα προσθέσει οτιδήποτε στην εκδίκαση της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 02.05.2025.
7.3 δεν υπάρχει ή/και δεν έχει καταδειχθεί καλός ή/και συγκεκριμένα ή/και ικανοποιητικός λόγος για να δοθεί άδει αντεξέτασης ή/και εν πάση περιπτώσει η έγκριση του αιτήματος θα έχει ως αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της υπόθεσης και την καθυστέρηση στην εκδίκαση της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 02.05.2025.
7.4 υπάρχει σαφής και επαρκής μαρτυρία στο φάκελο του Δικαστηρίου για να μπορεί το Δικαστήριο να αποφασίσει επί της μονομερούς αίτησης ημερομηνίες 02.05.2025 ή/και το ζήτημα του κατά πόσο όντως παραλήφθηκε το ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 25.04.2025 με την συνημμένη σε αυτό επιστολή και κατά πόσο ήταν η όχι στην γνώση του Αιτητή κατά την καταχώριση της προαναφερόμενης αίτησης.
8. Δεν συντρέχουν ή/και δεν αποκαλύπτονται εξαιρετικές περιστάσεις ή/και δεν αναφέρονται συγκεκριμένοι λόγοι που να εντάσσουν την υπό εξέταση περίπτωση στην κατηγορία των εξαιρετικών εκείνων περιπτώσεων οι οποίες δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
9. Το αιτούμενο διάταγμα δεν είναι υπό τις περιστάσεις κατάλληλο ή/και αναγκαίο ή/και απαραίτητο και τυχόν έκδοση του θα πλήξει το συμφέρον της ορθής απονομής δικαιοσύνης και δεν θα συμβάλλει στην αποκρυστάλλωση ή/και διασαφήνιση ή/και διευκρίνιση οποιουδήποτε ζητήματος που εγείρεται στην Αίτηση, ως απαιτεί η σχετική επί του θέματος νομολογία.
10. Δεν είναι εύλογο ή/και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα αφού ο Αιτητής δεν έχει επιδείξει βάσιμους ή/και επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν τις αιτούμενες θεραπείες.
11. Η Αίτηση είναι καταχρηστική ή/και εκδικητική ή/και υπό τις περιστάσεις κακόπιστη ή/και έχει ως αποκλειστικό σκοπό την πρόκληση ταλαιπωρίας στην Καθ’ ης η Αίτηση ή/και την καθυστέρηση της διαδικασίας, λαμβανομένου υπόψη ότι εκδόθηκε στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 02.05.2025 προσωρινό διάταγμα και όχι τον προσδιορισμό ζητημάτων, τα οποία είναι επαρκώς προσδιορισμένα.
Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, η Μ. Μ., διευθύντρια της Καθ΄ ης η αίτηση, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και απορρίπτει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Αιτητή.
Διαδικασία
Εφόσον το ζήτημα που εξετάζεται είναι αμιγώς νομικό, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις υποστηρίζοντας, αντίστοιχα, την έγκριση και την απόρριψη της αίτησης.
Αναφορά στις αγορεύσεις θα γίνει εκεί όπου κρίνεται απαραίτητο.
Νομική Πτυχή:
Η κυρίως Αίτηση έχει καταχωρηθεί μετά την 01.09.2023 και επομένως διέπεται από τους Νέους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας (στο εξής αναφερόμενοι ως “οι Νέοι Κανονισμοί”). Παρόλα αυτά η νομική βάση της αίτησης δεν παραπέμπει στους Νέους Κανονισμούς, αλλά στις πρόνοιες των «Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας» (ως αυτοί ίσχυαν μέχρι την 31.08.2023).
Σύμφωνα με τον Κανονισμό 4(6) του Μέρους 23 των Νέων Κανονισμών, η ενδιάμεσες αιτήσεις σε εκκρεμούσες διαδικασίες, «καταχωρίζονται σύμφωνα με το Έντυπο 34», το οποίο επιβάλλει την παράθεση της νομοθετικής πρόνοιας ή κανονισμού, στα οποία αυτή στηρίζεται.
Με δεδομένη την παράλειψη του Αιτητή να παραπέμψει το δικαστήριο στους ισχύοντες κανονισμούς και την παράλειψη του Αιτητή να ζητήσει τη άρση της παρατυπίας[1], η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Παρόλα αυτά, για σκοπούς πληρότητας της απόφασης και επειδή η προσέγγιση αυτή πιθανόν να ανατραπεί, σε περίπτωση εξέτασης του ζητήματος από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, θα εξετάσω και το αίτημα στην ουσία του, ως εάν να μην υφίστατο η παρατυπία.
Το ζήτημα της αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα προβλέπεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις προβλέπεται στον Κ.32.6 των νέων Κανονισμών, ο οποίος προβλέπει τα ακόλουθα։
«(1) Όταν σε ακρόαση άλλη από δίκη δίδεται γραπτή μαρτυρία, οποιοσδήποτε διάδικος δύναται να αιτηθεί από το δικαστήριο άδεια αντεξέτασης του προσώπου το οποίο δίδει τη μαρτυρία.
Πανομοιότυπη ήταν και η πρόνοια της Δ.39 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία ανέφερε:
«Upon an application evidence may be given by affidavit but the Court or a Judge may, on the request of either party, order the attendance of the deponent for cross-examination.»
Από το λεκτικό της πιο πάνω διαταγής, προκύπτει ότι το ζήτημα της αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στη Δ.39 Θ.1 παραπέμπει και η Δ.48 Θ.4 (2), στην οποία αναφέρεται ότι «Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις που την στηρίζουν τηρουμένης της δυνατότητας για αντεξέταση που προνοείται στη Δ.39.» Δική μου υπογράμμιση.
Ο τρόπος με τον οποίο το Δικαστήριο καλείται να ασκήσει στην παρούσα περίπτωση τη διακριτική του ευχέρεια, έχει τύχει σχολιασμού από τη νομολογία, η οποία κατά την γνώμη μου εξακολουθεί να είναι δεσμευτική στο βαθμό που οι πρόνοιες των Νέων Κανονισμών δεν έχουν μεταβληθεί.
Συγκεκριμένα, στην απόφαση Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοίζου, (2008) 1 Α.Α.Δ. 280, τονίστηκαν τα εξής:
«Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ίδιου του καθ' ου στην αίτηση Κ. Γαβριηλίδη, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39, θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της».
Στην απόφαση που εκδόθηκε στην Αίτηση Rana Wahed Ali (Aρ.1) (2004) 1 Α.Α.Δ. 1660, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω:
«Το ζήτημα της αντεξέτασης ομνύσαντος διέπεται από τον θ.1 της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών σύμφωνα με το οποίο σε αίτηση μπορεί να δοθεί μαρτυρία με ένορκη δήλωση πλην όμως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται με παράκληση οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει όπως ο ομνύσας την ένορκη δήλωση παρουσιαστεί για αντεξέταση. Επομένως το θέμα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Για τα κριτήρια άσκησης της διακριτικής αυτής ευχέρειας μπορούμε να αντλήσουμε χρήσιμη καθοδήγηση από τα κρατούντα στην Αγγλία».
Στην απόφαση στην υπόθεση Κούππα ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.α. (2014) 1(Β) ΑΑΔ 1665, που αφορούσε επίσης αίτηση για προσωρινό διάταγμα, επισημάνθηκε ότι σε τέτοιες διαδικασίες σπάνια δίδεται σχετική άδεια για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα, αφού το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων και κρίση αξιοπιστίας μαρτύρων. Μόνο η αμφισβήτηση γεγονότων και/ή ισχυρισμών που διαλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση του μάρτυρα του οποίου ζητείται αντεξέταση ή η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του, δεν συνιστά, σύμφωνα με την νομολογία, «καλό λόγο».
Στο Σύγγραμμα Halsbury’s Law of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418, 419, παρα. 878, κάτω από τον τίτλο "Discretionary power of Court as to evidence" αναφέρονται τα ακόλουθα:
«The Court has discretionary power of acting upon such evidence as may be before it at the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce if it considers that the application is made in order to create delay or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion».
Από τις πιο πάνω καθοδηγητικές αυθεντίες, καθίσταται ξεκάθαρο ότι η έγκριση αιτήματος για αντεξέταση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης αλλά και στα πλαίσια της διάγνωσης ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων.
Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση του Σ. Χρ. και στις παραγράφους για τις οποίες ζητείται από το Δικαστήριο όπως επιτραπεί η αντεξέταση του, διαπιστώνει κάποιος εύκολα ότι αυτό που επιχειρεί ο Αιτητής, είναι να αντεξετάσει τον μάρτυρα για το γεγονός της παράλειψης αποκάλυψης αλληλογραφίας η οποία πιθανόν να αποτελεί ουσιώδες γεγονός. Διαφεύγει ωστόσο του Αιτητή ότι το Δικαστήριο δεν θα υπεισέλθει στην εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων, ούτε και σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, σε αυτό τα στάδιο.
Δεν διακρίνω την ύπαρξη «καλού λόγου» για την έγκριση της αίτησης αυτής.
ΚΑΤΑΛΗΞΗ
Ως εκ των ανωτέρω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ακόμα και αν η αίτηση αυτή δεν έπασχε ως προς τη νομική της βάση, η διακριτική μου ευχέρεια δεν θα ασκείτο υπέρ της έγκρισης της.
Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της καθ’ ης η αίτηση στο ποσό των €350,00, πλέον ΦΠΑ.
(Υπ.) ……………………………………….
Χρ. Ραγουζαίου
Πρόεδρος Δικαστηρίου
Πιστό Αντίγραφο
Γραμματέας